Categorie: Alledag Pagina 248 van 302

19 februari: 30 seconden.

Door Ada

Op 19 februari 2017

Een zaterdagavond met de oude vriendenclub: geen verjaardag deze keer, maar de jaarlijkse spelletjesavond.
Nou hebben wij in ons leven toch al heel wat spelletjes gedaan, maar gisteravond hadden onze vrienden een voor ons geheel nieuw spel op tafel liggen.
“Thirty seconds’ gingen we doen.

Mannen tegen de vrouwen; dat staat garant voor een verbeten tweestrijd op het scherpst van de snede.
Na een korte uitleg (5 begrippen op één kaartje, aan je medespelers zoveel mogelijk begrippen uitleggen zodat zij het goede woord roepen) begonnen de mannen. Er was een zandlopertje bij: 30 seconden had je de tijd als je aan de beurt was.

Het begon nog redelijk rustig, maar het ontaarde al snel in een enorm geroep en gesteggel. Zoals altijd eigenlijk, maakt niet uit wat we voor spel we doen.
Gerard dacht slim te zijn en omschreef: “Het spelletje dat Ada en ik op zondagavond altijd doen”. Hij bedoelde Kolonisten van Katan. Maar de andere mannen hadden geen idee welke spelletjes wij op zondagavond altijd doen (ha ha) en wilden zich daar ook geen voorstelling van maken.
Ander begrip: “Sprookje met dwergen!” Prompt riep iemand: “Hans en Grietje!” De rest van de mannen kon vervolgens van het lachen niets meer uitbrengen. Scheelde weer punten voor de dames…..

Al vanaf de eerste beurt was iedereen bloedfanatiek. Het zandlopertje werd met haviksogen in de gaten gehouden en na precies 30 seconden schreeuwde de tegenpartij STOP of HO MAAR! Het antwoord dat soms door het geschreeuw heen nog gegeven werd, werd onverbiddelijk afgekeurd. “Buut’n de tied!”

De toestand in de wereld was eerder op de avond bij de koffie (met heerlijke appeltaart) al besproken.
Toen één van de mannen bij zijn beurt zei: “Het is een zeikwijf” riepen de andere drie als uit één mond: ” Patricia Paay!” Was goed.
Eén van de dames maakte het wel heel bont.
“Zoiets als Groningen en dan er om heen.”
Wij roepen: Ommelanden. Provincie. Aardbevingsgebied. Was allemaal fout.
Ze bedoelde ‘de randstad’…….
De dames waren ook niet zo goed in voetbalvragen.
“Hij voetbalt en is de zoon van Jan”. Bedoeld werd Youri Mulder, maar één van ons riep: “Jan Jaap…?” (zoon van vriendenstel Jan & Sinet).

De mannen wonnen de eerste ronde, de tweede ronde de dames.
Dat kwam met name omdat de mannen allemaal aan bier of wijn zaten, dus de concentratie werd later op de avond wat minder. Dat ontlokte één van de heren de opmerking: “Hè jonges, waor he’j joen verstaand toch!” Bij voornoemde dranken is het ook helemaal niet meer gek als de halve groep na een vraag over Winny de Poeh spontaan het liedje van Beertje Colargol inzet: “Beertje dat kan zingen…!”

De avond vloog voorbij. Iedereen had iets lekkers meegenomen, we genoten van het spel en van het gedoe en we hadden een heerlijke avond.
Rond middernacht vertrokken wij weer richting de Randstad…
O, wat zal ze dat nog vaak moeten horen!

Reageren

18 februari: Victoria

Door Ada

Op 18 februari 2017

In Alledag

In deze weken is het Britse kostuumdrama ‘Victoria’ te bewonderen op NPO 2.
Daar doe ik Gerard geen plezier mee, dus die neem ik op en kijk ik op avonden dat Gerard er niet is. Veel van die avonden had ik nog niet gehad, er stonden nog 5 onbekeken afleveringen op de band en toen werd ik ziek. Elluk nadeel hep se foordeel.

Met een kopje thee en een kruik wijdde ik mij aan Victoria. Het heeft wel wat van Downton Abbey, maar het speelt eerder en dit is gebaseerd op een waargebeurd verhaal.
Heel losjes gebaseerd, als ik de Britse kritieken mag geloven. (Voor wie het Engels machtig is: ik vond een artikel met de titel “6 things a historian has claimed are inaccurate about ITV’s new drama Victoria”. zie >>>).

Ik liet me meenemen naar het Engeland van omstreeks 1840. Voordat ik ging kijken had ik me al verdiept in de geschiedenis van Victoria en had ik ook al gelezen wat de Britse pers er van vond.
Het is een prachtige serie, vind ik; maar ik hou ook heel erg van dit genre.
De mooie jurken, de hoeden, sieraden, tiara’s , de beelden van Windsor Castle en Buckingham Palace: als fan van ‘de franje van Oranje’ haal ik m’n hart er aan op.

Als je vaak naar Engelse series kijkt kom je af en toe acteurs tegen die in een andere serie een heel ander karakter spelen. Woensdagavond bijvoorbeeld keek ik naar de detective Endeavour; in een warenhuis werkte een soort Mr. Humphreys (nichterige homo uit Are you being served) die voortreffelijk werd neergezet door de acteur die in Victoria de eerste bediende Penge speelt.

Dat het historisch niet helemaal (of helemaal niet…?) verantwoord is leg ik naast me neer.
Het is prachtig, bombastisch spektakel waar de Engelsen ontzettend goed in zijn, ik geniet er van.
Weten hoe het wel precies zat met Victoria en Albert? zie >>>

Reageren

17 februari: De wekelijkse boodschappen.

Door Ada

Op 17 februari 2017

In Alledag

Na vijf dagen ziek thuis zitten had ik het al weer helemaal gehad. Niet beter, maar ook niet meer ziek.
Alle opgenomen Victoria afleveringen gezien. Er stond nog een romcom van begin december op de band: “Pak van mijn hart”. Dat was een triest dieptepunt in onze Nederlandse filmgeschiedenis. Genoeg voor de televisie gezeten.

Licht huishoudelijk werk lukte alweer. De kamille was op en nog wat andere belangrijke levensmiddelen, dus er moesten boodschappen worden gedaan. Op de fiets of lopend zoals anders kon nog niet, dus met de auto naar de Jumbo.

Druiven. Appels. Bananen. Multivitaminedrank. Zakdoekjes. Verse broccoli. Allemaal goed voor zieke mensen. Verder kocht ik iets dat niet op mijn lijstje stond maar wel heel goed voor dit zieke mens: koninklijke lectuur.

Op de terugweg met de boodschappen sloeg ik gelijk al weer de eerste weg rechts af met het schaamrood op de kaken. Voelt niet goed…… zo dichtbij en dan op vier wielen. Overmacht zullen we maar zeggen.
Eenmaal thuis was ik blij dat ik met de auto was gegaan, want het viel me nog niet mee.
Lekker terug op de bank.
TV uit. Kopje thee.
Hoe zou het met Maxima en Amalia zijn….?

Reageren

16 februari: Keze snieden.

Door Ada

Op 16 februari 2017

In Streektaol

Wij lust graag een stukkie keze.
Op brood, bij de borrel, over de ovenschotels: lekker,
Dat is het ienigste waor ik ok nooit op heb bezunigd, wij hebt iedere week een vers stuk keze in de koelkast liggen.
Vrogger bij oons thuus hadden wij van die kleine ronde keezies, maor ik haar zölf liever zun plat stuk, zoas Kollumer; tegenwoordig Milner.

Die keze snieden is een verhaal apart. Een kaasschaaf of een schillemessie kan daorveur gebruukt worden, maor wat as d’r ok gebruukt wordt: het giet d’r um hoe aj de keze sniedt.
Mien moe snee de keze altied zo, dat het op een bootie leek. De kanten/körsten bleem umhoog staon en het binnenste, zachte gedielte weur dan uutholt.
Mien va argerde zich daor, as hij in ’t weekend thuus was, gruun en geel an.
“Wat he’st weer een bootie van die keze maakt. Most de kanten d’r geliek bij metnemen!” mosterde hij dan an taofel.

Zo as zo vaak: de geschiedenis herhaalt zich. As Gerard en ik met ’n beiden thuus bent wordt de buuten- en binnenkaante van de keze geliekmaotig wegsneden, maor zo gauw as de kinder met an de broodtaofel zit is ’t mis. Hoppa, geliek wordt de keze weer uutholt deur de dames. Ik kan het niet laoten um d’r dan wat van te zeggen. Schoonzeun Wim kan zich niet veurstellen dat wij over zoiets onbenulligs as het snieden van de keze zo ofgemieterd kunt zeuren. “Weet je wat” zee e tiedens de leste gezamenlijke brunch “dan stel je toch gewoon een kaascoach aan!’

Ik hol d’r over op.
As ze vot bint snie ik de kaanten weer recht.
Vrömde ogen dwingt……

Reageren

14 februari: Morgen ben ik er weer….

Door Ada

Op 14 februari 2017

In Alledag

“Morgen ben ik er weer” schreef ik zondag ik het mini-blogje.
Mooi niet.
Het is lang geleden dat de griep mij zo te pakken had; deze keer houdt het lang aan.
Zo ziek dat ik amper op kan zijn. Kopje thee en beschuitje eten, even stomen met kamille en dan bekaf weer op de bank. Moe.

Het blog schrijf ik in horizontale toestand op mijn tablet.
Geen zin in borduren.
Geen zin in haken.
Lezen, daar zou ik nu lekker tijd voor hebben, maar het hoofd is zwaar en denkt: “Je bent ziek mens. Ga slapen.”
Gerard is er maar druk mee. Hij doet tussen z’n werk door de boodschappen. Hij nam (heel lief) druiven mee……

Waar mijn dagen anders altijd vol zitten met de dagelijkse dingen, de afgelopen dagen kom ik tot niks. Ja, afleveringen van ‘Victoria’ bekijken die ik de afgelopen zaterdagen heb opgenomen. En verder uitrusten. Slapen.
Vreemd hoor; beetje naar de vogeltjes in de tuin kijken. Achter de ramen genieten van het prachtige weer. Anders had ik allang gedacht: “Lekker even naar buiten!” Wandelen of fietsen. Kan nu niet. Ziek zijn is zonde van de tijd. Bezit uw ziel in lijdzaamheid.

Dat kon mijn vader altijd zo komisch zeggen….. waar komt dat eigenlijk vandaan?
Even opgezocht.
Spreekwoorden: (1914) Zijne ziel in lijdzaamheid bezitten,
d.i. gelaten iets dulden; niet toornig worden; ontleend aan Luc. XXI, vs. 19: Besittet uwe zielen in uwe lijdtsaemheyt. Vgl. mnl.: In uwer verduldicheit of gedoochsamheden soo selt ghi uwe sielen besitten (Ruusbr.); Groot-Nederland, 1914, bl. 393:

Ja. Zo voelt het ongeveer.

Reageren

13 februari: Generaties in de kerk.

Door Ada

Op 13 februari 2017

In Kerk & gemeente

Eind november vertelde ik over een geheel nieuw soort lied dat we zongen met onze PKN-gemeente. In die viering begeleidden collega-gitariste Piety en ik de Op de Helte-cantorij bij het lied ‘De dag van de Heer’. Het was wel wennen, constateerde ik toen, maar ‘het begin is er!” ( zie >>>).

Gistermorgen stonden Piety en ik er weer met onze gitaren, samen met een gelegenheidskoortje van enkele gemeenteleden, een mini-koortje.
Spannend. Maar het experiment is geslaagd: de mensen in de kerk zongen mee.
Het was een “Ik zie jou-viering”; dan worden expliciet de jonge gezinnen uitgenodigd, zodat ze er allemaal tegelijk zijn en leeftijdsgenoten elkaar ontmoeten.

Het Kyrië-gebed was anders dan anders. We keken naar een uitvoering van het lied Kyrië-e-leison door Herman van Veen.
Als je alle onderwerpen die Van Veen aanroert tot je door laat dringen, springen de tranen je in de ogen.
Klik hier voor een uitvoering op YouTube.

Op iedere stoel lag briefje; het was de bedoeling dat we daar een onderwerp voor de voorbede op zouden zetten. Er werden heel wat briefjes ingeleverd.
Tijdens die voorbede noemde de predikant vervolgens een aantal dingen die op die briefjes stonden. Eén zin sprong er voor mij uit. “Dat het zo moeilijk is om met meerdere generaties een kerkdienst te vieren.”
Zijn we als generaties zover uit elkaar gegroeid dat we niet meer als één gemeente een kerkdienst kunnen vieren?

Mijn opa Vrieswijk was streng gereformeerd. Hij zong tijdens de gemeentezang nooit meer mee omdat men niet meer op hele noten zong. Verder kan ik mij nog de verhitte discussies herinneren die tussen mijn vader en andere ‘mannenbroeders’ plaatsvonden over de vraag of de kinderen nou wel of niet aan het avondmaal mochten.
Zucht.

Het onbegrip tussen de generaties is van alle tijden.
Het hele scala tussen: ‘Vroeger was alles beter, zo hebben we het altijd al gedaan’ en “die ouwe mensen snappen gewoon niks meer van onze wereld” is er altijd al geweest.
Op dit blog pleit ik vandaag voor wat meer onderling begrip.
Als je een pluriforme gemeente wilt zijn, dan gebeuren er ook dingen waar jij niet achter staat. En jij doet dingen waar anderen zich niet in kunnen vinden.

En om het alleen even toe te spitsen op het onderdeel gemeentezang:
zing gewoon eens mee met een evangelisch lied.
Of met een zwaar liturgisch gezang.
Of een ‘gouwe ouwe’ van Johannes de Heer.
Want wat jij niks vindt kan voor een ander erg waardevol zijn.

Reageren

12 februari: Hardnekkige griep.

Door Ada

Op 12 februari 2017

In Alledag

Mini-blogje vandaag.
Vanmorgen mezelf opgekalefaterd met asperines voor een viering waar we aan meewerkten.
Rest van de dag ziek…..
Morgen ben ik er weer.

Reageren

10 februari: Liefde & cadeau’s.

Door Ada

Op 10 februari 2017

In Alledag

Deze week werden we doofgetoeterd door reclames voor Valentijnsdag.
Sieraden, bloemen, parfums, huishoudelijke artikelen: in naam van de liefde kunnen we ons geld wel weer kwijt en er wordt behoorlijk veel verdiend door de bedrijven die ons laten geloven dat cadeau’s je Valentijnsdag compleet maken.
Geheel conform de subtitel van dit blog doen Gerard en ik niet aan Valentijnsdag.
Elke dag is Valentijnsdag.

Een luxe drogisterij had een pakkende slogan bedacht: “Show your love with a gift!”
“Wat een armoede” denk ik als ik dat hoor.
Alsof je je liefde moet laten zien door het geven cadeautjes.

Als je geen geld hebt kun je je liefde dus niet laten zien.
Als alternatief heb ik zelf een andere slogan bedacht. Gewoon in het Nederlands:

Een waardevolle Valentijn? Geef aandacht.

Aandacht is gratis en veel meer waard dan cadeaus.
Luisteren naar elkaar. Niet de hele tijd alleen maar naar schermen kijken.
Tijd samen doorbrengen.
Lekker koken en dat samen in alle rust opeten.

Dinsdag is het Valentijnsdag.
Geef eens een origineel cadeau….aandacht.

Reageren

8 februari: Drents spreekwoord.

Door Ada

Op 8 februari 2017

In Alledag, Muziek

Tot voor kort luisterden wij op zaterdagmorgen naar Grandcafé Kranenbarg. Maar Bert verhuisde naar Radio 5 en nu luisteren we van 9-12 naar het programma van Bert Haandrikman “Haandrikman Hier”.
Afgelopen zaterdag belde hij met Daniel Lohues. Die was eind vorige week begonnen met zijn nieuwe theater-voorstelling ‘Moi’.
De eerste twee voorstellingen waren in Hardenberg; daar vertelde hij over en daarna werd er een klein stukje van een liedje van zijn nieuwe CD, het nummer “Maak joe waor” gedraaid.
Op zulke momenten zit ik met mijn oor aan de luidspreker vastgeplakt.
In het liedje hoorde ik o.a. de zin: “Aj doen waj zeggen lieg ie niet”.
Zelfs onze kinderen gebruiken dat Drentse spreekwoord: “Doe zo aj zeggen, dan lieg ie niet.”

Hierbij een link >>> naar het interviewtje van Bert met Daniel. (op het zwarte driehoekje onder de foto van Lohues klikken).
Het liedje mag hij kennelijk nog niet delen, want na 4 piano-pingels houdt het fragment op.
Het telefoongesprek geeft een kleine impressie van zijn theatervoorstelling. Want zo gaat het: Lohues vertelt voor de vuist weg (tenminste zo lijkt het) en hij zingt liedjes tussen de verhaaltjes door. (foto links: Daniëlle Hensums, van de site zie >>>, hier geeft iemand een recensie van zijn vorige theatertoernee ‘Aosem’).

Wij hebben kaarten.
In mei zitten wij in het publiek.
O man, wat verheug ik mij daar op!

Reageren

6 februari: Maak het verschil. Straal het uit!

Door Ada

Op 6 februari 2017

In Kerk & gemeente

Voor het eerst sinds weken was ik gistermorgen weer aanwezig bij de viering van onze PKN gemeente. Met de Catharinacantorij werkten we mee aan deze kerkdienst, dus om 08.50 uur waren we al druk met het slepen met stoelen en de piano. Koster Didi deed wat zorgelijk over de ‘vluchtweg’; ons koor zat in de weg of eigenlijk stond de cantrix in de weg. Cantrix stelde de koster gerust: zij zou wel een stapje opzij doen als de mensen wilden vluchten.

Voor op de orde van dienst stond een plaatje van een zoutvaatje en een gloeilamp. Na meer dan vijftig jaar christelijke bijeenkomsten hoef je dan niet meer te raden naar de schriftlezing, dat was het gedeelte uit de bergrede waarin Jezus zegt: “Jullie zijn het zout voor de aarde en het licht voor de wereld.” (Lezen? Mattheus 5: 13-16 in de Basisbijbel>>>)

De dominee had thuis een broodje gebakken. Hij was benieuwd wat de jury daarvan zou vinden en sneed het brood in kleine puntjes. Op de alten-rij werd even gedacht dat we getuige zouden zijn van een wonderbaarlijke spijziging, maar dat was niet het geval.
Er was geen vis bij en er waren ook geen 5000 mensen…..een aantal gemeenteleden kreeg een klein stukje brood; gevraagd naar hun mening riepen ze bijna allemaal tegelijk: “Er zit geen zout in!”

Wat ik altijd op prijs stel in een overdenking zijn handvatten en praktische tips over hoe je het bijbelgedeelte van die ochtend in je dagelijkse leven kunt toepassen. Dat was vanmorgen klip en klaar: hierbij een klein stukje uit het verhaal van de predikant.

Hij begon met de onrust die Donald Trump in de wereld teweeg brengt en wat dat met ons doet. Heel herkenbaar voor ons allemaal: wie voelt zich niet ongemakkelijk bij de berichtgeving over de nieuwe president van Amerika.
Als individu kun je je machteloos voelen. Wat kan ik daar aan doen? Dit:
Heb aandacht voor de ander, benader elkaar liefdevol en benadruk het positieve.
Je bént het zout: maak het leven smaakvol en maak het verschil.
Je bént het licht: straal het uit!

Een bijzonder moment voor ons als cantorij was de gezongen Lutherse geloofsbelijdenis.
De predikant, kind van de jaren ’60, kondigde het lied aan als de geloofsbelijdenis van Maarten Luther King.
Slip of the tongue…..
We hadden ons helemaal het ram-bam geoefend op die partijen. Tom, één van de tenoren, had midi-files gemaakt, zodat we thuis konden repeteren. Dan zit je met het muziekblad op je toetsenbord en maar toerloos herhalen. Maar herhaling is de kracht van de reclame en oefening baart kunst.
We zongen het vanmorgen, driestemmig, helemaal goed.
De gemeente had helemaal niet geoefend. Van Gerard begreep ik dat het nog niet was meegevallen……

Benieuwd naar de viering, het verhaal van de predikant of ons gezang? Je kunt de dienst beluisteren op kerkradio >>> (Roden invullen bij plaatsnaam, viering in Op de Helte op 5 februari).

Reageren