Categorie: Alledag Pagina 271 van 302

25 maart: Niet de oren! De voeten.

Door Ada

Op 25 maart 2016

Afgelopen woensdag stond ik rond half drie met een collega bij het kopieerapparaat.
“Goed weekend” wenste ik hem “ik ga zo naar huis” .
“Begint het voor jou ook morgenavond met de Witte Donderdag?” vroeg hij. Op mijn werk doe ik niet geheimzinnig over het feit dat ik protestants ben, maar het is niet een dagelijks onderwerp bij het koffieapparaat.
Er ontstond een gesprekje over rituelen in de stille week, de vieringen en zingen in een cantorij. Hij is lid van de PKN-gemeente in Vries, hij is daar al 9 jaar kerkrentmeester. Ook hij beleeft dus deze dagen ‘de paascyclus’ binnen de PKN-kerk. Dat wisten we nog niet van elkaar, het geeft een stukje herkenning en verbondenheid.

Gisteren was het Witte donderdag. Dan herdenken we het laatste avondmaal dat Jezus met zijn leerlingen vierde. Op die avond leerde hij hen om in een stukje brood zijn lichaam en in het slokje wijn zijn bloed te gedenken.

Voorafgaand aan de maaltijd waste Jezus zijn leerlingen de voeten. Een taak die anders door een huisknecht werd gedaan, maar die was er die avond niet. Niemand van de leerlingen voelde zich geroepen om die taak op zich te nemen. Jezus liet met zijn optreden zien dat je je nooit te goed moet voelen om een ander de voeten te wassen.
De voorganger zei het gisteravond heel treffend:
We moeten elkaar niet de oren wassen, maar de voeten.

Reageren

22 meert: Eier varven.

Door Ada

Op 22 maart 2016

In Alledag, Streektaol

Veurige week heb ik een verhaol instuurd veur een schriefwedstried van het Huus van de taol >>>.
Dit stun d’r over op de website: Het Huus van de Taol daagt oe uut um een verhaal te schrieven dat veurelezen of verteld kan worden an een groep volwassenen. Het onderwarp mag wezen: Praoties / Praot ies maar ie magt het ok zelf weten.

Die uutdaging bin ik angaon. Wij hebt een grote familie, dus verhaolen zat. De titel van het verhaol is “Ie lacht je de buze uut”.
As uutgangspunt nam ik de tweeling van mien schoonzus en zwaoger. Die bint nou al halverwege de dartig, maor toen ze klein waren hebt de olders d’r hiel wat met beleefd.
Het mooiste verhaal vin ik nog altied dat ze op de kleuterschoele gungen eier varven.
Hierbij een klein stukkie uut mien verhaol:

Ze zaten nog maor een week in groep 1 toen het al bijna Paosen was. Juf had de toavel klaormaakt veur ’t paoseier varven.
D’r stun veur ieder kind een gekookt ei in een doppie, d’r lagen stiften en varfkwasten klaor en d’r stunn potties varf op de taovel. Barteld en Klaas gungen an toavel zitt’n, pakten het ei uut het doppie, tikten het tegen de taovel en begunnen het of te pellen.
“He’j ok zolt?’ vreug Klaas an de juf.
De jongens können maor niet begriepen dat die eier niet um op te eten waren.
Eier VARVEN? Dat kwam in heur woordenboek niet veur.

Ok het verhaal van ome Kees en de maiskolven (zie 16 november >>>) heb ik d’r in verwarkt. |
Ie kunt ok nog met an doen: 1 april is de sluutingsdaotum.

Reageren

21 maart: Het orgel-balkonhekje.

Door Ada

Op 21 maart 2016

In Kerk & gemeente

Gisteravond was de vesper waaraan wij, Piety, Jaap, Gerard en ik, onze medewerking verleenden.
En natuurlijk: wij vinden het fijn om met z’n vieren te zingen, we hadden de stukken goed ingestudeerd, maar de zenuwen spelen een uur voor dienst behoorlijk op.

Hinszorgel in de Catharinakerk

Mensen die mijn blog lezen weten dat ik graag luister naar het orgel als Erwin Wiersinga er op speelt. Gisteravond was hij onze begeleider, dan zit het dus wat orgel betreft wel goed. Maar met Erwin ‘luistert het ook nauw’.
Het eerste lied tijdens het inzingen was ook gelijk het moeilijkste van de dienst en dat ging beslist niet jofel.
Dan verschijnt Erwins hoofd boven het orgel-balkonhekje.
Dat is niet goed voor je zelfvertrouwen.
Maar gelukkig: de rest ging goed. Erwin stelde voor om in de dienst iets luider mee te spelen. “Om onze foutjes te markeren.” veronderstelde Jaap. Hij bedoelde maskeren…

Die foutjes waren er. Maar het meeste ging goed. Vooral het eerste lied, dat tijdens het inzingen voor problemen zorgde, ging tijdens de viering helemaal goed.
Als gelegenheidskwartet hebben we genoten van de repetities in de aanloop naar deze viering toe.
Het was de eerste keer dat Gerard en ik weer in het openbaar zongen na de lange periode van ziek zijn van Gerard. Daar zijn we blij mee. Net als met het feit dat Gerards conditie met sprongen vooruit gaat. En dat z’n haar weer terug is. Het is fijn dat we alle dingen zo langzamerhand weer op kunnen pakken.
Voelt goed!

Reageren

18 maart: Jan.

Door Ada

Op 18 maart 2016

In Alledag

Vanmorgen kwam één van de managers wiens agenda ik bijhoud verwaaid binnenvallen.
Ze was op de fiets en ze was eigenlijk al wat te laat.
“Waar is dat overleg straks?”
“In het skills-lab, kamer 035. Weet je wat? Pak even een kop thee, kom even bij, ik regel even een sleutel bij de receptie.”

Bij de receptie haalde ik de sleutel en wandelde naar de gang waar zich het skills-lab bevind.
Het is een gang waar ik niet vaak kom. Zoeken. Kleine lettertjes op de deurbordjes, geen bril bij me.

“Waar is het skillslab?” vroeg ik een voorbijgaande collega. Ze wees me de kamer en wandelde verder.
Waar het slot hoorde te zitten zat een gat. Ik kon mijn vinger er doorheen steken.
Vreemd. Voorzichtig kierde ik de deur open. Er lag iemand op een behandeltafel die er niet meer zo gezond uitzag. “Een lijk!?!” flitste het even door me heen. Maar het was een pop.
Dit soort situaties zijn niet goed voor mijn hart.

De sleutel bracht ik terug naar de receptie en ik vertelde hoe ik geschrokken was.
“O ja, dat is Jan” zei de receptioniste. “Die ziet er inderdaad niet meer zo fris uit. Maar hij doet het nog goed.”
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet eens wist wat een skills-lab is. Dat is een ruimte voor vaardigheidstraining. Daar kunnen verpleegkundigen oefenen.
Met Jan dus.

Misschien kijk ik wel teveel Engelse detectives.
Vanavond komt er een Inspector George Gently op België 1.
Dan blijft het bij ‘een beetje spanning’.
Schrik heb ik vandaag al genoeg gehad.

Reageren

16 maart: De steppekiekendief.

Door Ada

Op 16 maart 2016

In Alledag

Gisteren was ik voor het eerst dit jaar op de fiets naar Groningen.
In de Onlanden zaten de kraaien me al weer op te wachten op de wegwijzers. (zie 11 maart 2015 >>>).

Gisteravond keken Gerard en ik naar Vroege Vogels. Dat programma begon met beelden die me heel bekend voorkwamen. “Liekt de Onlanden wel…” zei ik en dat was ook zo!
In dit bijzondere natuurgebied op de grens van Drenthe en Groningen stonden de camera’s van Vroege Vogels.
Er is daar een zeer zeldzame steppekiekendief gespot >>>. Gisteren zag ik ook al verdacht veel auto’s in de berm staan. Achteraf blijken dat vogelaars te zijn geweest die met camera’s en gevoelige lenzen de zeldzame steppekiekendief op de foto willen zetten. Misschien heb ik hem ook wel zien vliegen.

Maar ik zie het verschil niet tussen een buizerd en een kiekendief, laat staan tussen een blauwe, een grauwe of een steppekiekendief. Voor mij heten ze allemaal ‘roofvogel’.

In tegenstelling tot gistermorgen was vanmorgen de zon er al vroeg bij.
Mooi, mooi, mooi. Gistermorgen zag ik o.a. een aantal reeën, een witte reiger en twee ooievaars en vanmorgen zag ik een fazant en een roofvogel. Misschien was het wel……

Reageren

15 maart: Mag ik van jou…..kwartet!

Door Ada

Op 15 maart 2016

In Alledag

Spannend. Gisteravond hadden we de laatste reguliere repetitie met het kwartet. (zie 9 februari >>>) A.s. zondagavond zingen we in de vesper. Met bas Jaap en sopraan Piety hebben we vijf repetities gehad.

Zingen in een kwartet is een heel andere ervaring dan zingen in een koor. Als je dan de draad van je eigen melodie even kwijt bent zingen de anderen van jouw stemsoort wel door, maar als je de enige bent valt het wel op. De eerste repetitie-avond verkenden we de muziek en zochten we de partituren bij elkaar (daarbij geholpen door cantrix Erica en haar enorme muziek-bibliotheek.)

De tweede repetitie was het nog erg zoeken.
Er is namelijk geen dirigent. Met elkaar buigen we ons dan over de muziek. Het keyboardje van de familie Smith helpt ons daar bij. “Wat is dat nou voor een noot daar?” Even samen puzzelen. “Wat is mijn beginnoot, ik heb m niet.” Even terug. Noe, noe, …
Maar we kwamen er prima uit. Iedere week ging het een stukje beter en gisteravond hebben we met elkaar geconstateerd dat we de stukken kennen.
Dat wil niet zeggen dat het zondagavond vlekkeloos zal gaan. Zenuwen spelen op dat soort momenten ook een rol. Erwin Wiersinga is zondagavond de organist, wij hebben een groot vertrouwen in hem en zijn vakmanschap: het wordt vast een mooie vesper.
Maar het blijft spannend.

Reageren

14 maart: Eieren & computerspelletjes.

Door Ada

Op 14 maart 2016

In Alledag

Vandaag over twee weken is het tweede paasdag.
Als het kerst zou zijn zag mijn huis er nu heel anders uit.
Met Pasen heb ik wat minder de behoefte om het huis helemaal om te turnen, alhoewel, toen de kinderen klein waren was het hier ook wel een mooi bont geheel.
Zo wilde ik geen ‘paastak’ in huis om die op te tuigen, maar de kinderen namen gewoon een tak van school mee naar huis….. met geverfde eieren, geprikte kuikens en geknipte hazen.

Nu de kinderen de deur uit zijn kan het allemaal wel wat minder.
Omdat ik nogal ‘bewaarderig’ ben heb ik nog wat paaswerkjes die de meiden maakten op school én alle eieren die we in de loop van de jaren hebben uitgeblazen en beschilderd.
Die eieren doe ik allemaal in een grote, glazen accubak en zet ik voor het raam.
Bij sommige eieren weten de dames nóg welke exemplaren ze zelf hebben gemaakt.

In deze vastenperiode heb ik mij voorgenomen geen computerspelletjes te doen.
Dat doe ik namelijk graag, het geeft me ontspanning en ik geniet er erg van als het lukt.
Luxor doe ik het liefst. Het is een spel dat ik ooit heb gekregen van collega. Het is een luxere uitvoering van Ballenschieten. Na een drukke dag of energievretende gebeurtenissen vind ik het heerlijk om even één of twee van die spelletjes te doen. Je geest laat dan namelijk alles even los en is alleen bezig om zo veel mogelijk gekleurde ballen weg te schieten.
Een spelletje dat ik ook graag doe is Tetrollaps, een vorm van Tetris. Je moet blokjes-vormen dan zo draaien dat je alle rijen vol krijgt en wegspeelt.
De voldoening dat je weer een level hoger zit.
Dat je weer een leven hebt veroverd.
Vijf weken heb ik nu geen computerspelletjes gedaan, vanaf aswoensdag 10 februari.
Nog twee weken.

Reageren

13 maart: Regeert de stem van de patsers?

Door Ada

Op 13 maart 2016

In Alledag

De voorganger vanmorgen in de Catharinakerk kennen wij vanuit het verleden als ‘de moeder van’ een vriendinnetje bij Harriët in de klas. Onze kinderen speelden met elkaar, kwamen bij elkaar op feestjes en bij het halen en brengen praat je als moeders dan even met elkaar. Ook in de kerk ontmoetten wij elkaar regelmatig.
Tegenwoordig is ze predikante in een andere gemeente maar ze is als gemeentelid ook actief in de PKN-gemeente Roden.
Het voelde heel vertrouwd om haar op de preekstoel te zien staan.

Vanmorgen stond de gelijkenis van de onrechtvaardige pachters centraal. Zij denken recht te hebben op de opbrengst van de wijngaard (de aarde) van hun heer (God) , ze mishandelen de knechten,(de profeten) en doden de zoon (Jezus) om zelf de erfenis op te strijken. (het hele verhaal lezen? zie >>>) De predikante nam ons mee in een soort ‘bibliodrama’: ze belichtte de rollen van alle partijen in dit verhaal. Het voert te ver om het allemaal te benoemen op dit blog, maar ik was geraakt. Af en toe zat ik met het schaamrood op de kaken. Wat doen wij met deze aarde? Met vluchtelingen? Wat is onze rol in dit verhaal: komen wij in opstand tegen onrecht? Heel kort, in een ’terzijde’, maakte de domina ons attent op de collecte voor Amnesty International deze week. Voor de profeten van deze tijd. Echt iets voor haar, daar was ze vroeger ook al druk mee!

In haar overdenking haalde ze een tekst aan van Michael Stedehouder.

De stem van de patsers regeert.
Die roepen: groter harder sterker,
die eisen: slaven zwoegen werken,
die schreeuwen, graaien, nemen geld en goed,
die wanen: macht die almaar verder moet.
De stem van de patsers regeert.

De stem van de armen verstomt.
die leven krom en neergebogen,
die zwoegen zonder mededogen,
die klagen, niemand luistert naar hun woord,
die sterven ongezien en ongehoord.
De stem van de armen verstomt.

Ze liet het bij deze twee coupletten.
Maar het antwoord op de vraag in de titel van dit blog vind je in de volgende coupletten.
Op internet vond ik hoe het verder gaat:

Er zijn er die zoeken naar God.
Die dromen van een lichte morgen,
die vragen: vrijheid, recht en vrede,
die hopen leven dat vergeven doet,
die weten: hand die elke mens behoedt.
Er zijn er die zoeken naar God.

De weg van de patsers loopt dood.
De stem van de armen gehoord.
Er zijn er die zoeken naar God.

Hierbij een link naar een internetpagina op de website Kerkliedwiki >>>
Daar kun je klikken op een geluidsfragment, waar dit lied wordt gezongen door het koor van de Pepergasthuiskerk in Groningen.

Reageren

12 maart: Licht op de dood

Door Ada

Op 12 maart 2016

In Alledag

Vandeweek had ik een telefoongesprek met Bea Sportel.
In een vorig blog had ik een gedicht van haar geplaatst en daar reageerde ze nog op.
Tijdens het gesprek nodigde ze me uit om een kijkje te nemen op de Uitvaartbeurs ‘Licht op de dood’ op 19 maart van 11.00 – 16.00 uur in de Martinikerk in Groningen. Er staat een link naar de flyer voor deze beurs op de website van PKN Roden >>>.
Bea heeft daar een stand waar ze aandacht vraagt voor haar rouwverwerkings gedichten.
Meer weten ? Zie haar website >>>.

Rouwverwerking. Uit verhalen van familie weet ik dat rouwen en de dood tot en met de jaren zestig van de vorige eeuw niet of nauwelijks bespreekbaar waren. Iemand vertelde: “Mijn vader overleed toen ik 10 was en daar is later nooit meer over gesproken.” Onvoorstelbaar vinden we nu.
Op de beurs “Licht op de dood” is bijna alles bespreekbaar. Kisten, muziek, foto/video reportages, bloemen, vormen van vervoer, grafstenen of andere monumenten en dus ook rouw-poezie.
“Altijd zie je weer diezelfde zinnen boven rouwadvertenties staan” zei Bea in het telefoongesprek. “Dat kan zoveel warmer en persoonlijker”.
Op haar site zie je voorbeelden daarvan.

Een uitvaartbeurs. Ondanks het feit dat overlijden & rouw een beladen onderwerp blijft, komen de mensen er in grote getale naar toe. Het past bij deze tijd. Begrafenissen en crematies worden steeds meer ‘gepersonaliseerd’. Het voelt raar om naar een beurs te gaan om ideeën op te doen over omgaan met de dood, maar het is wel goed om er eens over na te denken.

Hierbij een link naar de website Doodeenvoudig >>>.
Kijk daar eens rustig op rond. Onder het tabblad ‘Extra’ staat bijvoorbeeld een verhaal over de nieuwste trend op uitvaartgebied: het digitale grafmonument.
Onder het tabblad ‘Over ons’ sluit de oprichter het verhaal over site als volgt af:
Als bijkomend doel hoopt Doodeenvoudig de uitvaart (en daarmee ook rituelen, wensen en rouw) meer bespreekbaar te maken. Het uitwisselen van ervaringen is een manier om (nieuwe) ideeën op te doen en door te geven. Maar ook om bij te dragen aan een passend persoonlijk afscheid en betere rouwverwerking. Wij hebben daarom gekozen voor een dynamische website, waar mensen uitgenodigd worden hun ervaringen te delen.

Volgende week zaterdag 19 maart dus. Alleen al voor de entourage van die prachtige oude Martinikerk een bezoekje waard.

Reageren

11 maart: Lente & ’twitterpated’

Door Ada

Op 11 maart 2016

In Alledag

Op weg naar mijn werk loop ik altijd een minuut of 10 door de stad.
Langs kantoorpanden en door een nieuwbouwwijk uit de jaren 80.
De bomen lopen heel voorzichtig alweer een beetje uit en vanmorgen viel het me op hoe druk de vogels in de weer zijn.
Een paar kauwen vlogen druk heen en weer met bekken vol takjes, sprietjes en ander materiaal om hun nest te bouwen. Andere vogeltjes vlogen vliegensvlug achterelkaar aan, sprongen in de bomen van tak tot tak en dat allemaal met een lawaai alsof hun leven er van afhing.

“They are twitterpated!”

Ieder jaar in dit jaargetijde moet ik dan aan de Disneyfilm Bambi denken.
De oude, wijze uil ontmoet na de winter de volwassen geworden dieren Bambi, Stampertje en Bloempje.
Ze zien vogeltjes dartelen en de uil constateert dat die ’twitterpated’ zijn. Daar is geen Nederlandse vertaling voor, het betekent zoiets als hoteldebotel, helemaal overspoeld door romantische gevoelens. Klik hier >>> voor het fragment waarin uil zijn uitleg geeft.

De drie jonge dieren vinden ’twitterpated’ maar raar en bezweren elkaar dat hun dat nooit zal overkomen. Klik hier >>> om te zien hoe dat afloopt.

Lente. Vogeltjes. Eitjes.
Gisteren hoorde ik van een internet-hype. Iemand had een kwarteleitje van Albert Heijn uitgebroed en het kuikentje dat daaruit kwam heeft nu zijn eigen You Tube-kanaal.
Klik hier >>> voor een kennismaking met kwartel-kuiken Albert en hier >>> voor alle andere filmpjes die al van Albert zijn gemaakt.
De ‘vader’ van Albert zegt er zelf over: “Ik vind het erg lastig dat dieren tegenwoordig als grondstof worden gezien, dus ik wilde met de filmpjes de schoonheid en de humor van de beesten laten zien. Dat Albert zich zou ontpoppen tot het beroemdste kwarteltje ter wereld, had ik natuurlijk niet verwacht.”

Reageren