Categorie: Alledag Pagina 270 van 309

27 juli: Een ‘geurige’ fietstocht.

Door Ada

Op 27 juli 2016

Vanmorgen fietste ik naar mijn werk. De laatste dag voor mijn vakantie.
27 juli, hoogzomer.
Rond 07.00 uur stapte ik op de fiets.
Door het jaar heen is het rond die tijd al best druk op het fietspad, er zijn heel veel mensen die op de fiets naar Groningen gaan.
Maar vanmorgen, midden in de zomervakantie, had ik het rijk bijna alleen; geen snelle jongens (en meisjes) met smalle bandjes en helmen.
Aan het begin van de dag neem ik de tijd om te genieten van de fietstocht van zo’n drie kwartier.
Foto’s, geluiden, er is veel dat ik kan delen op dit blog, maar niet de geuren van een zomermorgen op de fiets. Er komt namelijk van alles aan je neus voorbij.

In Roden eerst de heerlijke geuren van Bakker Bart en Bakker Jumbo.
Daarna aan de ene kant de boerengeur van weilanden met schapen en aan de andere kant de drukke weg met uitlaatgas-geuren.
In Peize fietste ik vervolgens langs tuinen waar bloemen heerlijk staan te bloeien.
Toen ik de Onlanden in fietste rook ik dat een boer gisteren zijn land had geïnjecteerd met mest. Blééuh.
Daarna ruik je de bloeiende aardappels (een heel typische geur, kenners weten vast wat ik bedoel) en verderop in de Onlanden hangt altijd een ondefinieerbare lucht: soms een beetje schimmelig, een beetje broeierig, gedroogd riet, het laat zich moeilijk omschrijven.
Via de rotonde bij Eelderwolde kwam ik Groningen in en langs het Winterpad kwam ik uit bij het Hoornse meer.

Het Hoornse meer om 07.35 uur

Dat rook naar watersport, meeuwen en boten. Vanmorgen lag het meer er rimpelloos bij: altijd weer mooi.
Het laatste stukje van mijn fietstocht ging door de stad langs een weg waar allemaal lindebomen staan. Die bomen bloeien rond deze tijd en geven een sterke, bedwelmende geur af, vooral omdat het er zoveel zijn.

Een fietstocht in geuren.
Toen ik vanmorgen ons kantoor binnenstapte rook het naar verse koffie. Mmmmm…..

Naschrift: toen ik vanmiddag mijn telefoon doorschakelde naar mijn collega en nog even bij hem binnen liep om afscheid te nemen had hij een klein cadeautje voor Gerard en mij: een heerlijk flesje rode wijn om bij bij te komen en te genieten van de vakantie na een turbulent jaar; het werd in dank aanvaard.
Ik schreef al eerder over deze collega: koesteren zo’n man >>>.

Reageren

26 juli: Kerken ‘in den vreemde’

Door Ada

Op 26 juli 2016

In Kerk & gemeente

Toen ik nog met mijn ouders op vakantie ging bezochten we als het mogelijk was ook in het buitenland een kerkdienst op zondagmorgen. Nu wij dit weekend in Enschede te gast waren zocht ik ook een kerk waar ik een viering kon bijwonen. Via internet kwam ik terecht in de Ontmoetingskerk van de PKN-gemeente.

Van buiten een donker, solide gebouw, van binnen heel licht en een modern interieur.
Altijd een beetje spannend: vind ik de kerk op tijd, wat voor viering is het, hoe gaat het zingen hier in deze gemeente?
Het was een mooie viering, vergelijkbaar met hoe we het in Roden gewend zijn.

We lazen een verhaal uit Nummeri van Aäron en Mirjam die het leiderschap van Mozes betwisten. Ze zijn jaloers op Mozes’ band met God en ze ergeren zich eraan dat hij met een Nubische vrouw is getrouwd. (Lezen? Klik hier voor het verhaal in de basisbijbel >>>)
De voorganger begon zijn verhaal met de toespraak van Frans Timmermans voor het Europees parlement op 7 juli j.l.. Het leiderschap van Juncker werd rond de problemen omtrent Brexit betwist en Timmermans hield een vlammend betoog ten gunste van Juncker. Hij wees de parlementsleden op hun taak: hun volk vertegenwoordigen en onderling solidair zijn. Geen jaloezie en geen kwaadsprekerij.
Deze boodschap liet ook vanmorgen aan duidelijkheid niets te wensen over.
Zo’n koppeling van een oeroud verhaal aan onze moderne maatschappij kan ik altijd erg waarderen. Er is kennelijk niets nieuws onder de zon.

Ook nu kan ik het niet laten om iets over de organist te zeggen, dat doe ik in Roden per slot van rekening ook. Een organist is een belangrijke deelnemer tijdens een kerkdienst. Tijdens de collecte speelde hij een prachtig stuk, waar hij ongetwijfeld heel veel op heeft geoefend. Na de collecte stonden voorganger en diaken al op het podium voor het daarop volgende gebed, maar de organist had het stuk nog niet uitgespeeld.
Het ongeduld van de gemeente werd zichtbaar en hoorbaar. Geschuifel, gekuch, gemompel, zelfs gemopper.

Via dit blog wil ik een lans breken voor musici die zich vrijwillig inspannen om een kerkdienst instrumentaal te versieren: mensen, neem de tijd om te luisteren naar wat ze spelen. Daar hebben ze over nagedacht en dat willen ze ons graag laten horen . Laat ze dan in ieder geval in alle rust hun zelfgekozen stuk uitspelen. Dat komt ze toe. En trakteer ze in plaats van gekuch en geschuifel af en toe eens op een welgemeend applaus. Over onderlinge solidariteit gesproken…..

Aan het eind van de viering trof mij de zegen. Het waren de aloude woorden uit Nummeri die ik in mijn jeugd elke zondag aan het eind van de dienst hoorde. In onze onze tijd heeft de zegen vele verschijningsvormen, maar zondagmorgen in een voor mij vreemde kerk was deze ‘gouwe ouwe’ van grote waarde.
“De Heer zegene u en Hij behoede u;
de Heer doe zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig;
de Heer verheffe zijn aangezicht over u en geve u vrede.
Amen. “

Reageren

25 juli: Bed & Breakfast, maar dan anders.

Door Ada

Op 25 juli 2016

In Alledag

Zaterdagavond 23 juli 19.30 uur. Ik zit achter het huis van een familie in Enschede die ik niet ken. Gerard en ik hebben hiervoor met dochter Harriët anderhalf uur doorgebracht op een vol terras in de binnenstad; mensen gekeken, wijn en bier gedronken en een hele schaal nachos met gesmolten kaas en sausjes verorberd.

Nu heb ik de zaterdagkrant uit (NRC) en ik typ deze tekst voor het blog van a.s. maandag. Uit de keuken komen de heerlijkste geuren, want Harriët kookt een maaltijd voor ons. Op de achtergrond zingt Amy Winehouse en de voorspelde regen blijft uit. Relax, man…..
Hoe raakt Harriët, die in Groningen woont, nou verzeild in een keuken in Enschede?

Ze heeft zich aangemeld op Holidaylink>>>. Dat is een woningruil-website die ook mensen met huisdieren in contact brengt met mensen die op die huisdieren willen passen als de eigenaren met vakantie zijn. De afspraak is dat Harriët twee weken in het huis van deze mensen in Enschede woont, de boel in de gaten houdt en op hun katten past.
Als ze wil mag ze gasten ontvangen.
Ze nodigde ons ook uit: “Als jullie nog zin hebben om langs te komen….”.

Tuurlijk! En daar zitten we dan, een soort Bed & Breakfast bij je eigen dochter in een volslagen onbekende omgeving.
Ik moet nog een week werken, maar het voelt al als vakantie. We hebben een zak chips en spelletjes meegenomen: wij gaan ons dit weekend niet vervelen!

Beetje jammer: ik hou niet van katten…..
Maar deze ene is wel heel lief.
Lees meer over mijn avonturen met Zoever op het blog ‘Katten en ik’ >>> uit 2017

Reageren

24 juli: Dingen waar we blij van worden.

Door Ada

Op 24 juli 2016

In Alledag

Dochter Frea heeft ook een blog. Een Engels blog weliswaar, maar het is goed te volgen.
Het heet: “A blog of all things brilliant”>>> en ze zet er allemaal dingen op waar ze blij van wordt.
Filmpjes van eendenkuikens in een bad die ‘adorable’ piepen.
Engelse grapjes. Iemand die een haai aait. Poesjes die gek doen, dat soort dingen.

Gistermorgen stond er een verhaaltje op van iemand uit Amerika.

Het heet: Pokémon Go mijn favoriete verhaal tot nu toe.
Een dierenasiel zette iets on line: “Als je een volwassene bent en je wil niet dat mensen weten dat je Pokemon aan het spelen bent, dan willen we je wel een asielhond lenen voor € 5,= per uur, zodat het lijkt alsof je je hond aan het uitlaten bent.” Ha, ha, ja hoor, ja. Hier zijn de resultaten tot nu toe:
1. Ze hebben nu een wachtlijst voor mensen die willen betalen voor het voorrecht om een hond uit te laten.
2. Ze hebben zoveel geld verdiend dat ze vooreerst afzien van het betalen voor het brengen van een asieldier.
3. Als mensen de gehuurde hond uitlaten, plaatsen ze foto’s van zichzelf terwijl ze het spel spelen op Facebook en Instagram. Vervolgens komen er mensen naar het asiel en vragen of ze die specifieke hond kunnen adopteren.
4. In op zijn minst twee gevallen hebben hond-huurders het asiel gebeld en gezegd: “Hé, ik dacht dat ik geen hond wilde, maar deze hond en ik kunnen het ontzettend goed met elkaar vinden, dus ik breng hem niet terug.”
5. Het asiel heeft momenteel geen honden beschikbaar om te huren en er is een wachtlijst vanwege alle honden die geadopteerd zijn. Nu brengen andere asiels honden in om te worden verhuurd.

Het is voor mij heel begrijpelijk Frea hier blij van wordt; ik namelijk ook!

Reageren

21 juli: Zelfs bij ons in de tuin!

Door Ada

Op 21 juli 2016

In Alledag

Vorige week vrijdag fietste ik door het Noorderplantsoen in Groningen. Het was mooi weer en het was overbevolkt met jonge mensen. Niet met picknickkleedjes met bier, wijn en chips, maar allemaal mèt de telefoon in de hand op zoek naar een virtueel Pokémon figuurtje. Ze groepten samen in het park, druk besprekend wie welk figuurtje had gevangen en waar er nog meer zaten.

Eén echtpaar van middelbare leeftijd liep gearmd tussen de zoekende jongeren door, een brede grijns op beider gezichten. Ze wierpen mij, (fietsende 50-plusser zonder telefoon in de hand) een blik van verstandhouding toe: een toegeeflijk lachje en een knipoog.
Gelukkig wist ik wat het was. Carlijn had vorige week bij ons in de tuin al poppetjes gevangen. Onze dochters vinden het helemaal te gek.

Het is gemakkelijk om deze hype af te doen als idioterie. Sommige ouderen hebben er geen goed woord voor over. Maar het heeft ook voordelen. Computer-nerds die amper meer buiten kwamen gaan de straat op en ontmoeten andere mensen. Jongeren komen met elkaar in contact door dit spel. Ze gaan meer naar buiten en genieten van het zoeken naar de figuurtjes; het is gewoon een spelletje, net als verstoppertje en boompje verwisselen.
Meer weten over Pokémon-go? Klik hier >>>>

Op Facebook kreeg ik via Frea een foto uit Engeland van een papiertje dat een oudere meneer op het hek van zijn tuin had geplakt. Dat sprak mij aan.

Dit is de vertaling:
Dit is een privé-tuin.
Maar als je hier een Pokémon ziet, dan kom hem maar halen.
Geniet van het leven!
Deze hele Pokémon-jacht is verreweg één van de beste dingen die ik ooit heb gezien.

Laat
– Bittere spelbedervers
– Mensen zonder fantasie
– Mensen die niet van plezier houden
– leden van de Conservatieve partij
– boze vaders
– Donald Trump
je niet iets anders vertellen.

Dit is te gek!

Nou: ga je gang en vang zo veel verrekte Pokémons als je kan!

Reageren

20 juli: Verse muntthee op een tropische dag.

Door Ada

Op 20 juli 2016

In Alledag

Het heeft even geduurd, maar wij zijn aan de muntthee.
Buurjongetje riep een paar weken geleden over de heg: “Gerard, wil je ook bieslook en munt voor in de tuin?” Ja hoor, dat wilden wij wel uitproberen.
Ooit had ik het wel eens gezien op een terras. Een groot glas heet water met bladeren er in.
Ik vond het er niet uitzien; en dat moest ook nog eens € 3,10 kosten!

Onze meiden dronken ook wel eens muntthee, maar wij hielden het bij de ouwe vertrouwde Pickwick-zakjes. Maar nu hebben we zelf munt in de tuin, dus dat gingen we proberen. Het is heel lekker. Het smaakt als thee met vleugje pepermunt. Heel fris!
Vandaag, met temperaturen boven de 30 graden, was mijn glas muntthee extra lekker.

Reageren

19 juli: Stamppot mous!

Door Ada

Op 19 juli 2016

In Alledag, Streektaol

Vrijdagmiddag had ik een ‘date’ met een collega die al met pensioen is.
Het was mooi weer, dus we fietsten naar Zuidwolde voor een lekkere lunch bij Moeke Vaatstra.(zie 5 maart >>>)
We hebben buiten op het terras zitten genieten van een twaalf uurtje: soep, broodje kroket, broodje gebakken ei. Het was heerlijk om even bij te praten, er was al weer heel veel gebeurd sinds maart.
We bespraken onze gezamenlijke liefde voor Daniel Lohues, zijn optreden in de Stadsschouwburg en natuurlijk hadden we het ook over alle collega’s die zij nog kent. We vertelden elkaar over onze wederzijdse familieleden en over haar moeder en mijn schoonmoeder, die allebei zijn overleden. Over het lege gevoel dat ontstaat als je laatste ouder er niet meer is.
En dat er naast de moeilijkheden die horen bij de ouderdom van de ouders ook goede herinneringen zijn.

Mijn collega benoemde de lol die ze had als haar Groningse moeder Nederlands ging praten.
Haar moeder begon menig zin met “Ik ging heen en…”
Haar schoorsteenmantel noemde ze de ‘bozzum’ en ze vertelde aan gasten dat ze graag stamppot moes lustte.
We hadden grote pret. Gelukkig hadden de groepen om ons heen net zoveel lawaai.

Als streektaal spreker weet ik ook hoe lastig het is.
“Kunt u het wel even wachten?” heb ik ooit aan iemand gevraagd. De persoon in kwestie vroeg zich af waar hij op moest wachten…..

Collega en ik hadden een aangename middag. We fietsten samen terug naar Groningen en spraken af dat we elkaar in november weer zien.
Als we het kunnen wachten!

Reageren

18 juli: het Pauperparadijs

Door Ada

Op 18 juli 2016

In Alledag

Het zoemt al een tijdje door onze ‘wandelgangen’: “Heb je het Pauperparadijs al gezien? Heb je nog kaarten kunnen bemachtigen?” Wie ik er ook over sprak: daar moet je heen.
Gistermiddag zaten wij met een bevriend stel uit Woudsend bij de matineevoorstelling in Veenhuizen.
Het boek ‘het Pauperparadijs’ van Suzanna Jansen had ik destijds al gelezen. Mooi boek, dat de vergeten geschiedenis van de Koloniën van Weldadigheid belichtte.

Gistermiddag zagen we de belichaming van de voorouders van Suzanna Jansen: Teunis en Cato. Het stuk begon in Amsterdam; we zagen hoe de ouders van Teunis in bittere armoede in de Jordaan leefden. In het gesticht ontmoeten Teunis en Cato elkaar. Zij de dochter van een bewaker, hij een pauper. Zij hervormd, hij katholiek. Probleem stapelt zich op probleem en het loopt dus ook niet echt goed af. Maar dat wisten we al uit het boek.

Wat mij bij zal blijven uit deze voorstelling is het feit dat Johannes van den Bosch het eigenlijk allemaal wel goed bedoelde. Het idee was goed, maar de uitvoering liep stuk op menselijke zwakheden en tekort aan geld. Zoals zo vaak; communisme is per slot van rekening op papier ook een goed concept.
Waar ik in het boek vooral aandacht had voor de verhaallijn, werd hier het aspect ‘geschiedenis’ wat meer belicht. De voorstelling laat haarscherp de schaamteloosheid zien van de toenmalige politici. En passant wordt nog even aangestipt dat het geld dat in Nederlands Indië werd verdiend over de ruggen van de inheemse bevolking, werd aangewend om de problemen in Nederland op te lossen.
De ‘hoge heren’ die in hun torentjes bepalen wat goed is voor de armen. Af en toe werd de link gelegd naar onze huidige participatie-maatschappij: de voedselbanken, de vluchtelingenproblematiek, het enorme verschil tussen arm en rijk.

attributen uit het decor van het Pauperparadijs

Wij vonden het een prachtige voorstelling. Mooie muziek, goed te verstaan, goede acteurs en musici, we hebben er van genoten. Eén van de grootste verrassingen was het decor; de hele binnenplaats was het podium, soms kwam je ogen te kort. Ook de logistiek rondom de voorstelling was ook goed voor elkaar, het liep allemaal gesmeerd en het publiek was relaxed. Eigenlijk was er maar één klein minpuntje: Dragan Bakema is een prima acteur, maar als zanger komt hij wat minder goed uit de verf. Maar dat is hem vergeven, want verder deed hij het fantastisch.

Tom de Ket (regisseur) schrijft in zijn voorwoord in het programmaboekje: “Ik zie dit stuk als een postuum eerbetoon aan hen die nooit gehoord zijn. Wij geven ze letterlijk een stem. En ze hebben wat te vertellen. Zegt het voort.”
Die stem uit het verleden zegt: neem mensen nooit hun vrijheid af, hoe goed je bedoelingen daarbij ook zijn. Mensen moeten de mogelijkheid hebben om hun eigen dromen na te jagen. Teun heeft in het begin van de voorstelling een droom waar hij alles voor wil doen, aan het eind is die droom er niet meer en zingt hij: “Het is zoals het is, niks meer aan te doen”. Uitgebluste treurigheid, alle eigen initiatief weggedrild door het regime.

De voorstelling had voor mij nog een staartje: ondanks alle tips en waarschuwingen had ik geen petje mee en geen zonnebrandcreme. Mijn armen kon ik bedekken, maar mijn gezicht niet. Ademloos heb ik zitten kijken en ondertussen had de zon vrij spel: vandaag zie ik er uit als de verpakking van ‘zontomaatje’……….

Reageren

17 juli: Waninge Plaza

Door Ada

Op 17 juli 2016

In Alledag

Het terras bij ons achter in de tuin (waar de nieuwe kapschuur staat) is gisteravond officieel geopend.
De vriendengroep uit Hoogersmilde kwam bij ons bij elkaar om Gerards verjaardag te vieren. Zij hadden destijds opgevangen dat we het nieuwe achterste gedeelte van de tuin gekscherend Waninge Plaza noemden. Dat hebben we geweten. De club kwam gisteren aan met een ontzettend origineel cadeau:

Van Frea en Jon hadden we al een grote fles champagne gekregen voor ‘de doop van de Ark’, zoals de schuur door ons liefkozend werd genoemd. Gisteravond vond de plechtigheid plaats. We ontkurkten de champagne en brachten een heildronk uit op het terras en de schuur! Maar dat was niet het enige waar we bij stil stonden: Gerard vertelde dat hij het fantastisch vond dat we weer met onze vriendenclub zijn verjaardag konden vieren na een jaar vol ziekte en zorgen. Proost!

Voor het overige was het een prima avond. We konden lekker buiten zitten want het was niet koud. De gesprekken verliepen volgens de gebruikelijke patronen.
Iemand miste Mart Smeets bij de sportuitzendingen. Sommige anderen helemaal niet. Herman van de Zand kreeg behoorlijk wat bijval, vooral van de dames. Iemand vertelde dat Mart Smeets zo’n goede spreker is. Vervolgens vertelde een vriendin dat ze de pop-professor had gehoord als spreker. “Die met dat baardje, hoe heet ie”. Vele namen passeerden de revue maar niemand kwam er op. Vriend riep: “Chiel Montagne”, waarop iemand zei: “Nee, dat is die met die snor…..”
Degene onder ons met het minste geduld was toen al druk aan het zoeken op haar telefoon. Vlak voordat ze het had, ze zat al op het puntje van haar stoel, riep degene die het verhaal begon LEO BLOKHUIS!
Grote instemming en bijval. O ja, toen wisten we het allemaal weer.
De mooiste opmerking kwam van vriend B. die banden heeft met een tuincentrum in Assen. Op enig moment zei iemand dat hij overwoog om ‘met al zijn geld naar een andere bank te gaan’. B. zei: “Wij verkoopt krooien*! (kruiwagens).

Het bleef nog lang onrustig aan de Boskamp. We hopen dat we maar vaak en met velen gebruik van zullen maken van Waninge Plaza en onze ark: een plek waar mensen zich veilig voelen, waar je vriendelijk wordt bejegend en waar ieder zichzelf mag zijn. zie >>>

Reageren

14 juli: Ineens een dochter thuis.

Door Ada

Op 14 juli 2016

In Alledag

Dinsdagavond rond 21.30 uur was er telefoon: dochter Carlijn belde vanuit Leeuwarden.
Ze was gevallen tijdens het hardlopen; ze had een zere knie en een hele dikke enkel.
Papa was bezorgd, gaf enkele goede adviezen en zei dat hij de volgende dag (woensdag) ’s morgens zou bellen hoe het met haar ging.
Woensdagmorgen ging ik naar mijn werk. Om 08.39 uur kreeg ik een appje: “Ik haal Carlijn op uit Leeuwarden. Er moet even een goed rekverbandje om”. Om 11.00 uur kreeg

In Papa’s stoel!

ik een foto toegestuurd. Carlijn in Gerards stoel! Daar mag anders nooit iemand inzitten…..vaders en dochters.

Toen ik thuis kwam hadden ze het met z’n tweeën erg gezellig. Kopje thee, babbeldebabbel.
’s Avonds was het net alsof het weekend was.
“Wat gaan we doen? Spelletje? Film kijken?’
Op RTL 8 was de film Shrek 2, daar gingen we naar kijken.
Als van jongs af aan ben ik gek op sprookjes (zie 3 november 2014 >>>) en animatiefilms (zie 4 november 2014>>>). Toen Shrek 1 destijds uitkwam ging ik daar als vanzelfsprekend met de kinderen naar toe. Wat een leuke film! De hoofdrollen zijn weggelegd voor een cynische oger en een pratende ezel. Shrek neemt alle clichés rondom de sprookjes en de Disneyfilms op de hak en de films met Shrek in de hoofdrol zijn voorzien van een flinke portie ijzersterke humor.
Weet je niet wie Shrek is? Kijk dan eens naar de trailer van Shrek 1 >>> uit 2001.

Ook gisteravond hebben we weer genoten van de groene, boerende, lompe oger en prinses Fiona. En daarna was er zelfs nog tijd voor een spelletje Machiavelli >>>.
Na het avondeten ging Carlijn weer naar Leeuwarden. Wij blijven nog even in de ‘kind-thuis-stemming’: vanavond komt Shrek 3 op RTL 8!

Reageren