Categorie: Alledag Pagina 290 van 302

24 juni: Mozart in de Onlanden

Door Ada

Op 24 juni 2015

Vandaag op de fiets naar Groningen. Midden in ‘de Onlanden’ tussen Peize en Groningen kwam “Romanze” van Mozart voorbij op de oortjes van mijn MP-3. Nog steeds krijg ik kippenvel als het nummer begint.

Klassieke muziek was bij ons thuis niet echt een ding. We keken naar programma’s als het Schlagerfestival op de ARD, Op volle toeren van de Tros en Avro’s TopPop. Toen ik een jaar of 15 was, was ik één van de oudste leden van Kinderkoor ‘de Schakeltjes’ in Hoogersmilde. Ik speelde gitaar en zong vaak een tegenstem met de oudste kinderen. Voor het koor stond meneer Mosselaar en er was een vaste organist als we gingen optreden. Op een avond, na een generale repetitie in de kerk bleven Mosselaar en de organist nog na om te oefenen voor een stuk dat ze dat weekend daarna samen gingen spelen. Mosselaar speelde hoorn. Ik ruimde ondertussen mijn gitaar en de standers op. Wat ik hoorde was prachtig. Hoorn en orgel. Een hele mooie melodie waar ik stil van werd. Ik ging op een stoel voor in de kerk zitten en heb geluisterd. “Wat spelen jullie daar?” vroeg ik? “Romanze van Mozart” was het antwoord.
Het bleef in mijn hoofd verankerd. Het woord Romanze onthield ik, maar de melodie zakte in de loop van de jaren weg.

Een aantal jaren geleden ontdekte ik You Tube. Ook ontdekte ik hoe je van een You Tube filmpje een MP3 document kunt maken. Op goed geluk typte ik ‘Romanze Mozart’ in. En daar klonk ineens de hoorn, deze keer met een heel orkest eronder. De tranen kwamen spontaan, de melodie was nog net zo mooi als toen en ik bevond me weer als 15-jarig meisje in onze toenmalige kerk in Hoogersmilde.

Meneer Mosselaar is al overleden. Maar als Romanze voorbijkomt op m’n MP3-speler dan zie ik hem weer met z’n hoorn bij het orgel staan.
Luister hier >>>> naar een prachtige uitvoering van ‘Romanze’

Reageren

21 juni: Vaderdag

Door Ada

Op 21 juni 2015

In Alledag

Vaderdag c.q. moederdag: wij ‘doen er niet aan’. Toen onze kinderen klein waren wel natuurlijk.
Vaderdagkado We kregen zelfgemaakte macaronikettingen, brievenstanders, stropdassen en wandtegeltjes (zie het voorbeeld hiernaast) aangeboden met een toepasselijk gedicht: “Lieve papa, luister even, vandaag is het vaderdag!”
Het mooiste aan zo’n dag vond ik altijd dat je als vader of moeder dan niks hoefde te doen.

De rol van vader is Gerard op het lijf geschreven. De dochters dragen hem op handen en roepen nog regelmatig ‘Papa kan alles!’ Er zijn zelfs Engelsen die dat Nederlandse zinnetje al kunnen uitspreken.
Toen Gerard werd ontslagen bij zijn vorige werkgever zaten onze dochters ontgoocheld op de bank. Dat was in hun beleving wel het stomste dat een werkgever kon doen: hun vader aan de kant zetten.

Natuurlijk zijn ze het niet altijd met hem eens.
Legendarisch is de uitspraak van een tweejarige Carlijn tijdens de verbouwing van ons huis in 1996.
Ze had het helemaal gehad met de rommel en de herrie en riep stampvoetend: “Papa toep maakt! Papa waai maakt! Papa tom!”
Maar dat zijn uitzonderingen.
Over het algemeen wordt papa zeer gewaardeerd.
Hij had in ons gezin ook een groot aandeel in de opvoeding en fungeerde menigmaal als buffer tussen mij en mijn (in mijn ogen) wanordelijke dochters.

Vandaag een dierbare, iets onscherpe foto.
Vaderdag Hij is genomen op een doordeweekse dag na het eten in 1995. Harriët had de hele dag een staartje in gehad, maar dat had ze er uit gehaald, vandaar de ‘oogverblindende coupe de plumeau’. Ook Frea’s vlechtje had het avondeten niet gehaald, dus er was geen sprake van ‘nog even haar kammen voor je op de foto komt’.De foto zegt alles over deze vader en zijn dochters.
Toen konden ze alle drie nog tegelijk bij hem op schoot…..

Reageren

19 juni: Even geduld A.U.B.

Door Ada

Op 19 juni 2015

In Alledag

Vanmiddag onderging Gerard het laatste deel van de vierde chemo.
Een injectie en een infuus met botversterker.
Afgelopen dinsdag heeft hij in overleg met internist niet de volledige chemokuur gekregen. Hij had veel last van z’n benen en voelde dat de krachten wat afnamen. Vanaf woensdag knapte het echt weer wat op. Lopen en slapen ging beter en hij kon het overdag goed volhouden.

We zijn nu in afwachting van de start van de stamceltherapie, het duurt wel erg lang voor we daar bericht van krijgen. Het secretariaat van het Martiniziekenhuis heeft al geïnformeerd, dinsdag heeft de internist hierover nog een mail gestuurd naar het UMCG en gisteren heeft de huisarts er nog eens achteraan gebeld. Doortastende vrouw. Ze kreeg te horen dat Gerard binnen nu en drie weken wordt uitgenodigd voor een combispreekuur. Hij staat op de lijst mevrouw. “Maar kun je hem dan niet wat naar boven schuiven? Zodat hij wat eerder aan de beurt is?” Nee dus. Geduld moeten we hebben. “Bezit uw ziel in lijdzaamheid” kon mijn vader dan zo treffend opmerken.

We wachten dus maar af. Maar ‘ ieder nadeel hep ze voordeel’. Wij hadden eigenlijk niet verwacht dat we bij de Waninge familiedag zouden kunnen zijn, (dit jaar op 4 juli) maar dat lijkt nu misschien toch te kunnen. En ook Gerard s verjaardag volgende week hoeven we niet ongemerkt voorbij te laten gaan. We proberen maar te genieten van wat nog wel kan. We plannen niet te ver vooruit. De kalenderblaadjes van juli en augustus zijn nog akelig wit….niets voor ons!

Reageren

18 juni: Franse les

Door Ada

Op 18 juni 2015

In Alledag, Lezen

Franse les. Zo heet het boek dat ik kreeg van één van de mannen waarmee ik op Franse les zit. Het is een vermakelijk boek. Het is geschreven door een Engelsman die in Zuid Frankrijk woont. Hij vertelt over de franse gewoonten met betrekking tot eten en drinken, die (zoals we allemaal wel weten) erg afwijken van de Engelse eet- en drinkgewoonten.

De schrijver, Peter Mayle, is helemaal weg van het Franse land. Hij begint zijn boek als volgt: “Mijn vroegste jeugd heb ik doorgebracht in de gastronomische wildernis van het na-oorlogse Engeland, in de tijd waarin het aanbod van delicatessen miniem was. Ik zal in mijn jeugd vast wel smaakpapillen hebben gehad, maar die zijn toen niet gebruikt.” Leuk boek, het water loopt je regelmatig in de mond.

Van onze eigen Franse les hadden we in april de laatste bijeenkomst gehad. Maar we sluiten het seizoen altijd officieel af met een etentje in De Biechtstoel >>> in Groningen. Een van de mannen heeft ‘banden’ met dat etablissement en het eten is prima.

Dinsdagavond ontmoetten wij elkaar rond 18.15 uur aan een grote tafel die voor ons gereserveerd was. Het was weer heerlijk. We hebben allemaal lekker gegeten en uitgebreid bijgepraat. Het leuke was dat we niet steeds naast dezelfde persoon zaten. Eén van de heren is in een vorig leven onderwijzer geweest en dat gaat nooit helemaal over. Hij had het volgende bedacht: iedere plaats had een nummer en na iedere gang moest iedereen een cijfer uit een mandje halen en op die plek moest je dan gaan zitten.

Halverwege nam de jongste leerling het woord. Hij wilde graag met ons delen dat zijn vrouw en hij hun tweede kindje verwachten. Gefeliciteerd!
Na het doorgeven van de bestelling voor het nagerecht hebben we samen nog twee liederen gezongen. Eén was speciaal voor de jonge ouders: “Prendre un enfant” van Yves Duteil >>>
Een prachtig lied met een ontroerende tekst. Hierbij een link>>> naar een pagina waar zowel de Franse tekst staat als de Nederlandse vertaling.

Om 22.00 uur, na de nodige glazen ‘du vin rouge, du vin blanc ou du bière’ namen we afscheid met een dikke zoen. In september zien we elkaar weer voor de ‘nulde’ les om na de zomervakantie bij te praten.
Ik kiek d’r al weer naor uut. En daar is geen woord frans bij.

Reageren

17 juni: Yoga

Door Ada

Op 17 juni 2015

In Alledag

Stress. Kop vol zorgen. Van een goede vriendin kreeg ik het advies om eens yoga c.q. pilates te gaan doen.
Daar heb ik lang over nagedacht.
Want ik wist eigenlijk wel zeker dat het niks voor mij was. Totdat ik een aantal weken geleden van de fiets viel en de dag erna niet kon lopen en zitten van de spierpijn.
Iemand zei: “50-plus he? Heb je wel eens aan yoga gedacht? Daar wordt je in ieder geval leniger van….” (lees: je bent eigenlijk toch wel een beetje een stijve hark).

Maandagmorgen 09.45 uur zat ik op het bankje voor de deur van het leslokaal van de sportschool . Langzaam kwamen de andere yogisten binnen.
En o vreugde: een paar kende ik.
I. van de cantorij.
M. van de gespreksgroep.
Twee vrouwen die ik ken van kerk maar niet bij naam.

Ze stelden me gerust en namen me op sleeptouw.
Een uur duurde het. Zwait’n dokter.
Ik was nog niet helemaal in balans. Helemaal niet eigenlijk.
Ik viel bijna om. Kreeg kramp. Zwaaide enthousiast met links terwijl het rechts moest zijn.
“Hoe ging het?” vroeg de instructeur na afloop.
Ik vertelde van het omvallen en de kramp en de strijd tussen mijn linker en rechter hersenhelft.
Volgens hem “ging het helemaal goed komen..!”
Bij zulke uitspraken gaan mijn nekharen al overeind staan. Helemaal goed, hou toch op.

Ik ga het eerst een maand proberen. Eerst zelf maar eens onderzoeken of het ‘helemaal goed komt’.

Reageren

15 juni: “Veur in ’t veugelhuussie….”

Door Ada

Op 15 juni 2015

In Alledag, Bloemen

Vanmiddag moest mijn moeder om 14.00 u in het ziekenhuis zijn. Deze keer ging ik met haar mee. Vorige week belde ze al.
“Wo’st du dan wel eem met mij hen het tuuncentrum?” Tuurlijk. Graag zelfs. In het ziekenhuis waren we snel klaar, dus om 14.45 u zette ik de auto bij Bodenstaff in Smilde op de parkeerplaats.
Minutieus werden de plantjes uitgezocht. “Veur in dat holten bakkie van die kleine petunias. En wil ok graag zo n pottie an de reegnpiepe. Daor wil ik dan fuchsia s in. En in die grote maande zo grote plant met van die rooie bloemen. O, en ok nog een petunia veur in t veugelhuussie.”

“Veur in t veugelhuussie?” vroeg ik. Mijn moeder had bedacht dat dat vogelhuisje de hele zomer zonder potje vet op haar platje zou staan. Dan kon er toch leuk een petunia in?
“Doe krigst ok zo’n plantje van mie, jullie hebt toch ok een veugelhuussie naost de schure staon?”
Bij Bodenstaff dronken we nog even genoeglijk een kopje thee. Met een plak boerencake. En zo maakten we toch nog een gezellige middag van het ziekenhuisbezoek

In mijn moeders piepkleine vogelhuisje vulde de petunia inderdaad de hele binnenkant.
Maar Gerard s eigengemaakte vogelhuisje is eigenlijk meer een riante vogelvilla. Waar s winters ook kraaien en eksters op landen….. Het plantje verdronk in de ruime eetkamer.
Ik heb hem maar een beetje aan de kant gezet.
En ik moet zeggen: inderdaad leuk!
Ik kreeg nog een advies mee: “Mo’st de dooie bloempies d’r wel uuthaaln.” Ja ma.

Reageren

14 juni: Samen (2)

Door Ada

Op 14 juni 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Op 29 mei >>> schreef ik over de samenwerking van twee cantorijen.
Dit weekend stond in het teken van het afscheid van één van onze predikanten: Harm Jan Meijer. Vrijdagavond was er een soort bonte avond, waarop allerlei groepen ‘iets’ deden in het kader van dit afscheid.
Toneelstukjes, cabaret, feestliederen: er kwam van alles voorbij. Harm Jan lust graag een glaasje port, praat graag en veel, is erg van de verbinding en is ‘zuunig’. Het kwam in vele verschijningsvormen voorbij.

Vanmorgen was de officiële afscheidsdienst. Om 08.55 uur verzamelde zich een indrukwekkend koor van 45 mensen voor het inzingen o.l.v. onze cantrix. Zoals gewoonlijk was dat op zich al een genoegen. Erwin Wiersinga, organist vanmorgen, vroeg vanaf zijn orgelkruk: “Wat gaan we doen?”
“Houd mij in leven!” riep de cantrix, waarop Erwin constateerde: “Dat zou ik inderdaad graag willen ja.”.

Bij een ander lied vroeg Erica of de organist iets zachter wilde begeleiden. Een tenor zei dat hij het orgel dan niet kon horen. “Ja” merkte onze cantrix met een knipoog op “we zijn met een groot koor, dan is het misschien een idee om iets zachter te zingen?”
Het zingen met zo’n groot koor was een feest. Wat mij betreft zeer voor herhaling vatbaar.

De dienst zelf was indrukwekkend. Daar kan ik op zich nog wel een blog over volschrijven, maar dat voert te ver. Een foto-verslag van vrijdagavond en van de dienst van vanmorgen is binnenkort te zien op de website van onze kerk >>>
Wat mij ontroerde was de toespraak van de broer van Harm Jan. Hij was 15 jaar ouder en belichtte de rol van Harm Jan als jongste broertje in het gezin en wat het feit dat hij predikant was geworden voor hen had betekend. Hij was aangedaan toen hij vertelde over een zus die hen was ontvallen en die het geweldig zou hebben gevonden als ze er vanmorgen nog bij had kunnen zijn. Zijn verhaal, met een “kruudig veenkoloniaol accent” gaf ons een blik op een respectvolle en warme familieband en hoe belangrijk die voor Harm Jan en Margreet is.

Wil je het verhaal van de broer ook horen: de dienst is terug te beluisteren via kerkomroep >>>. Het is zeker de moeite waard om de dienst nog eens te horen, alleen al om de prachtige stukken die Erwin ten gehore bracht op het orgel. En natuurlijk om de twee cantorijen in gezamenlijkheid te horen zingen……!

Reageren

10 juni: Azijn & honing

Door Ada

Op 10 juni 2015

In Alledag

Gistermiddag hadden we een gesprek met de internist over het vervolgtraject. Dat heeft een beetje vertraging opgelopen, maar nu zijn de contacten met het UMCG dan toch gelegd en kunnen we binnenkort een uitnodiging voor een intakegesprek in de bus krijgen. De hele behandeling en daarmee de verantwoording wordt dan overgeheveld van het Martini naar het UMCG.

We moesten nog bloedprikken en er moest nog een röntgenfoto van Gerard s heupen worden gemaakt. In wachtkamer A zat het al behoorlijk vol. We namen plaats naast een zingende mevrouw met twee dochters. “Ga je voor ons zingen?” vroeg Gerard. “Ja, wat wil je horen” vroeg ze. Dat hebben wij weer. De dames waren rijkelijk voorzien van tattoos, dus Gerard vroeg heel verstandig om iets klassieks. Dat kende ze gelukkig niet. Ze hield van Jannes. De gesprekken gingen vervolgens over motorcrossen. Toen praatten wij al niet meer mee. Wij weten niet veel van Jannes en motorcrossen.

Toen deze dames waren vertrokken kwam er een stel dames op leeftijd binnen, die de volle wachtkamer in ogenschouw namen. Ze stevenden op de enige twee lege plaatsen af, terwijl één onderweg nors riep: “Harregat, wat is ’t hier ja drok…!” Niemand reageerde. Het kan zo ongemakkelijk stil zijn in een wachtkamer. Tien minuten later kwam er een oudere mevrouw met een rollator binnen. We hoorden haar op de gang al zeggen: “Is hier nummer A? Doar mot ik hen”.

Ze kwam binnen, overzag de volle wachtkamer en zei: “Wat is ’t ja gezellig hier! Hebb’n joe de kovvie al klaor?” Mensen lachten, schoven wat op en hielpen haar met haar rollator en haar tas. Mijn vader zei het altijd al : men vangt meer vliegen met honing dan met azijn.

Omdat er niet te veel tijd mag zitten tussen de laatste chemo en het begin van de stamceltherapie, is Gerard gistermiddag begonnen aan de vierde chemokuur. “Business as usual” zou ik haast zeggen, we zijn al kind aan huis op de afdeling. De internist heeft ons gistermiddag verzekerd dat er geen vijfde kuur meer volgt in het Martini, dus we kunnen er van uit gaan dat de aanloop naar het stamceltraject binnen nu en drie weken gaat beginnen. We hadden van te voren een lijstje met vragen gemaakt, die de hematoloog allemaal in alle rust heeft beantwoord. We hebben weer wat meer informatie gekregen over wat ons te wachten staat, daarover meer in volgende blogs.

Reageren

08 juni: Drie dochters in Schoorl

Door Ada

Op 8 juni 2015

In Alledag

Drie dochters. “Wat n riekdom!” zou mijn schoonmoeder zeggen. Riekdom. Maar geen bezit.

Dit weekend hadden we ze alle drie even bij elkaar in een vakantiehuisje in Schoorl. Eén dochter woont in Groningen één in Nottingham (in Engeland) en één in Leeuwarden.
De Disney- quotes en Bert Visscher uitspraken vlogen ons weer om de oren. Een spelletje, een wijntje en een zak chips is eigenlijk voldoende voor een fantastisch samenzijn. We hebben ons erin ondergedompeld en we hebben er van genoten. Tijd voor elkaars verhalen, tijd voor een spelletje, tijd voor wandelen, fietsen, naar het strand, uit eten, een terrasje, een ijsje….

We houden van heel veel spelletjes, maar één van de leukste vinden wij Machiavelli. Het is een spannend kaartspel, waarin de spelers elke beurt in de huid van een ander karakter kruipen. Omdat het kiezen van deze personen in het geheim gebeurt, staan de spelers regelmatig voor verrassingen.
Er zijn 8 karakters in het spel: een moordenaar, een dief, een priester, een koning, een koopman een magiër, een bouwmeester en een condottiére. Het is de bedoeling dat je als speler een stad bouwt en ieder karakter biedt weer nieuwe mogelijkheden.
Als je dit spel speelt hoor je regelmatig zinnen als: “Ik vermoord de koning!” of “Ik steel van de koopman!” Wij deden dit spelletje ooit eens in het dagverblijf toen ik een paar dagen in het ziekenhuis lag. De andere gasten vonden het maar een ‘crimineel’ spelletje’……
Gisteravond hebben we elkaar weer belogen, bedrogen, bestolen en elkaars gebouwen vernietigd.

Het was een heerlijk weekend.
Vanmorgen, na het schoonmaken van het huisje hebben we nog een koffie gedronken bij Bakker Bart in Heerhugowaard met iets hééél lekkers er bij en toen: ging ieder weer zijns weegs. Moe maar zeer voldaan zaten we vanmiddag rond vier uur met een kop thee op ons eigen terras. We hadden het niet willen missen.
Gelukkig hebben we de foto’s nog.
Hieronder de dames voor het klimduin in Schoorl.

Reageren

7 juni: De Noordzee

Door Ada

Op 7 juni 2015

In Alledag

“Daar zeilde op de Noordzee, de Noordzee wijd en koud ….” Dit is de eerste regel van een liedje van Boudewijn de Groot. En wat was die zee nog koud…..als wij even afstand willen nemen van het dagelijkse gedoe dan gaan we het liefst even naar de Noordzee.

Van nature zijn wij bosmensen. Drenten. Genieten van een fietstocht of een wandeling door onze bosrijke omgeving. Schoonzoon Stefan is opgegroeid aan de kust en kan zich niet voorstellen dat wij zo gek zijn op het strand. Als je toch bij het bos woont ga je toch niet naar zee? Maar bos is er altijd en de kust is vakantie. Mijn vader nam ons mee naar Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en Denemarken, maar ik was met mijn ouders nog nooit aan het Noordzeestrand geweest. De eerste keer dat wij er met onze kinderen kwamen zaten we in een huisje van Stichting Volkshuisvesting, waar Gerard destijds werkte. We gingen de eerste avond al gelijk even naar het strand. De volgende morgen waren we er weer. Zag ik toch een veel breder strand en pieren. Héé….. die waren er toch gisteravond niet? Natuurlijk kende ik van de biologielessen van meester Kooi het verschil tussen eb en vloed, maar ik had het nog nooit gezien. Fascinerend vond ik het. We bouwden een zandkasteel toen het eb was en wachtten tot de vloed kwam. Als een klein kind stond ik me te verwonderen over en te genieten van de opkomende vloed.

Dit weekend waren we, met onze kinderen, een paar dagen weg. Uitwaaien aan de Noordzee. Omdat het nu nog even kon en omdat we niet weten of we deze zomer nog op vakantie kunnen. Nu ik dit schrijf zit ik in een huisje in Schoorl met een verbrand hoofd mijn blog te schrijven en Gerard doet met de meiden een spelletje. Morgen plaats ik wat foto’s. Ik ben nog niet zo handig dat ik dat vanaf m’n tablet kan….

Reageren