Categorie: Alledag Pagina 291 van 310

7 oktober: Magnifique!

Door Ada

Op 7 oktober 2015

Gisteravond was de tweede Franse les van dit seizoen. Voor de eerste les vorige week hadden we maar weinig huiswerk, de ‘na-de-vakantie-opdracht’ was: maak een elfje (gedicht van elf woorden >>>) in het Frans over je vakantie. Niet zo n moeilijke opdracht, maar sommige leerlingen van ons clubje hadden het niet helemaal goed begrepen. Eén leerling was een hele regel vergeten en had dus geen elfje maar een zeventje. Een ander dacht dat het gedicht elf regels moest hebben met in iedere regel een woord meer. “Ik vond het ook al zoveel huiswerk voor de eerste keer!” zei hij hier later over. Zo hadden we al weer twee geheel nieuwe dichtvormen gecreëerd. En het was nog maar de eerste les.

Gisteravond was dus de tweede bijeenkomst. De les ging over bricoler. Klussen. We moesten een gebruiksaanwijzing vertalen over het op maat maken en bevestigen van een rolgordijn. “Wanneer gebruik je dat nou!” vroeg ik me af. Juf vertelde dat ze wel eens een artikel had gekocht waar geen Nederlandse gebruiksaanwijzing bij zat en dat ze dan de Franse er bij pakte. Buurvrouw en ik moesten tot onze schande bekennen dat wij dan naar de Engelse tekst kijken. C’est dommage….

Alle gereedschappen die je nodig hebt voor zo’n rolgordijn kwamen voorbij. Boren is in het Frans percer. Een boormachine is vrouwelijk en heet ‘une perceuse’. Dat was tegen de natuurwetten in, vonden de mannen. Dat zij meer verstand hebben van klussen bleek aan het eind van de les: het rolgordijn moest volgens de les op lengte geknipt worden. “Onzin. Die extra lengte laat je toch gewoon op de rol zitten.” vond één van hen. “Heb ik zo vaak gedaan. Wat een klerewerk was dat trouwens!”
Dat hebben we maar niet meer vertaald.

Ik sluit af met een toepasselijk elfje:
Frans
Moeilijke taal
Dinsdagavond acht uur
Samen leren, samen lachen
Magnifique!

Reageren

6 oktober: Ziekenhuislectuur

Door Ada

Op 6 oktober 2015

In Alledag, Lezen

Vanmorgen hadden we om 08.15 uur afspraak voor een beenmergpunctie in het UMCG. Zo’n punctie is nodig om te bepalen hoe de conditie van het beenmerg is en of er stamcellen uit ‘geoogst’ kunnen worden. Gerard had in maart ook al eens zo’n beenmergpunctie gehad en dat viel hem toen erg tegen. “Het is beslist geen feest” zie hij daarover. Hij keek er dus ook niet naar uit, maar deze keer viel het hem minder zwaar. “Je weet wat er komt, je bent beter voorbereid op de pijn.” Na de behandeling moest hij nog een kwartiertje plat liggen en vervolgens mochten we weer naar huis. Om 10.15 uur zaten we samen aan de koffie. A.s. vrijdagmiddag hebben we het volgende gesprek met de hematoloog, dan horen we wat de uitslag van de punctie is en horen we ook hoe de eiwitwaarden zijn. Een spannende dag.

Tijdens het wachten in het UMCG lazen we om de tijd te doden wat van die bladen die altijd in de ziekenhuiswachtkamers liggen. Een Libelle uit februari met zelfgemaakte paastafel-versieringen. Een Story van begin mei met een verslag van Koningsdag.
Mijn oog viel op een Quest. Dat blad kende ik eigenlijk niet, maar ik vond het erg leuk. Zo leuk, dat ik niet eens weet van welke maand het was, dat maakt bij zo’n blad helemaal niet uit. Er stond een lezenswaardig artikel in over zitten. Vanmorgen leerde ik dat zitten heeeeel slecht is voor een mens. Toen had ik er net anderhalf uur opzitten in het ziekenhuis. Voor de reis naar m’n werk ging ik in de auto zitten, op m’n werk ging ik achter de computer zitten en vanmiddag zat ik gezellig op de verjaardag van mijn vriendin. Ben je blij dat je van het roken af bent en dat je je overgewicht wat hebt teruggedrongen, moet je je weer zorgen gaan maken over dat je te veel zit.
Want vanavond zit ik weer een uur op Franse les. Maar daar ga ik lopend naar toe. 20 minuten heen en 20 minuten terug. Dan kan ik daarna weer fijn op de bank zitten met een breiwerkje.

Dit is dus een duidelijk verbeterpunt. “Minder zitten” wordt één van mijn goede voornemens voor 2016. En daar ga ik niet mee wachten tot 1 januari.

Reageren

4 oktober: ‘Schoolreisje’ naar Friesland (2)

Door Ada

Op 4 oktober 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Dit gedeelte van de dag (voor het eerste deel van het verslag zie gisteren) werd georganiseerd door ‘Nijkleaster in Jorwert >>>, een zogenaamde Pioniersplek van de Protestantse Kerk in Nederland.
We werden ontvangen in de kroeg, ‘het Wapen van Baarderadeel’. Daar wachtte een eenvoudige doch voedzame maaltijd: biologische groentesoep, vers gebakken warm donkerbruin brood, en als beleg kon je kiezen uit drie soorten kaas en jam. Lekker!

Jorwert – Nijkleaster Jorwert.

Na het eten werden we in de kerk verwacht, waar om 13.30 u een middaggebed werd gehouden. We zongen enkele liederen, de voorganger ging voor in gebed, er was een schriftlezing er er was stilte. Daarna was het tijd voor ‘Stilte, bezinning en verbinding’.
Dat gebeurde allemaal tijdens een wandeling van 75 minuten die in drie stukken werd geknipt. Het eerste deel werd in volledige stilte afgelegd.
Moeilijk voor mij…. Gerard liep naast mij en ik moest erg m’n best om niet te zeggen: “Kiek es, een reiger!” of iets anders van die strekking. Er fietsten ons een paar vriendelijke Friezen voorbij die blij ‘Hoi’ naar ons riepen, maar iedereen hield zich voortreffelijk aan de opdracht. Ook nu vond ik het moeilijk om niets te zeggen, komt zo nors over vind ik. Dus ik glimlachte maar zo breed mogelijk maar zei niets.

Het tweede deel (de verdieping) werd ook in stilte afgelegd, alleen nu kregen we een denkopdracht mee. De schriftlezing was namelijk uit Marcus, het gedeelte waarin Jezus zegt: “Laat de kinderen tot mij komen”. De moeders in dat verhaal wilden graag dat Jezus hun kind aanraakte. Als je dat nu op jezelf zou betrekken, hoe zou jij dan door Jezus geraakt willen worden?
Wat ik ontdekte was dat ik bij dit gedeelte van de wandeling helemaal geen moeite had om mijn mond te houden. Daar was ik namelijk niet meer mee bezig in mijn hoofd, ik was aan het nadenken over die vraag.

Bij het derde deel, de verbinding, was het de bedoeling dat je een gespreksmaatje opzocht en dat je met hem of haar een gesprek aanging, bij voorkeur over de vraag waar we net 20 minuten over hadden lopen nadenken.
Mijn praat-maatje kende ik vóór gisteren helemaal niet.
Maar na afloop van het gesprek gaven we elkaar een knuffel.
Wat een bijzonder, open en liefdevol gesprek. Met een volslagen vreemde.
Achteraf bleek dat Gerard had gewandeld en gepraat met haar echtgenoot en dat zij eenzelfde ervaring hadden.

We sloten de dag af met koffie & thee in de consistorie waarbij in een kringgesprek ervaringen konden worden gedeeld en uitgewisseld.
Wat een fantastische dag en wat een bijzondere ervaring.

Deel 1 sloot ik gisteren af met de vraag: ‘Zou God echt verdwenen zijn?’
Nee. Als dat al zo was dan is hij/zij terug. Bekijk het filmpje >>> maar eens op de site van Nijkleaster……..

Reageren

1 oktober: Onlanden en Hoornse Meer

Door Ada

Op 1 oktober 2015

In Alledag

Vandaag weinig woorden en 3 foto’s.
Gistermorgen fietste ik naar mijn werk, onderstaande foto’s zijn genomen tussen Peize en Groningen en langs het Hoornse meer. Ik vond het adembenemend.

Reageren

30 september: nieuwe ontwikkelingen.

Door Ada

Op 30 september 2015

In Alledag

Vandaag hadden we, eerder dan verwacht, al een gesprek met de hematoloog in het UMCG. Hij wilde graag weten hoe Gerard’s algemene toestand was en hoe ver het stond met de derde kuur.

Gerard legde uit dat het beter met hem ging dan toen wij elkaar de vorige keer spraken en dat 13 oktober de laatste dag van de derde kuur is. Het is nu nog even afwachten hoe de eiwitwaarden zich ontwikkelen en volgende week dinsdag wordt er nog een beenmergpunctie gedaan. Als die twee uitkomsten positief zijn staan alle lichten op groen voor het vervolg: het stamceltraject. Vrijdag 9 oktober staat de volgende spreekuurafspraak gepland, als alles door kan gaan wordt dan het traject ‘in data uitgezet’. Gerard vroeg de arts nog naar zijn mening over de goede berichten rond de ontwikkeling van nieuwe medicijnen voor de ziekte van Kahler. Die antwoordde daarop dat het feit dat de ziekte van Kahler steeds meer een chronische ziekte wordt goed is voor de ontwikkeling van nieuwe medicatie. Hij zei: “Daar wil men wel medicijnen voor maken, want hoe langduriger je het medicijn gebruikt, hoe beter het is voor de farmaceutische industrie. Er staan al wat medicijnen met zeer goede resultaten aan onze poort te rammelen, voor u is dat zeker goed nieuws!” Dat geeft de burger moed.

Terugziend op de afgelopen periode kunnen we stellen dat het uitstel van de stamcelprocedure in juli heel naar was, maar dat we nu wel van de zomer hebben kunnen genieten. Gerard heeft zelf de tuin kunnen bijhouden, we hebben veel gefietst en we zijn nog een paar weekenden weg geweest.
We waren bij de Waninge-familiedag, het Vrieswijk-familiegebeuren rond mijn vaders verjaardag, de Havenstappers-reünie en (last but not least) konden we genieten van de Rodermarktfeestweek. Verder heeft Gerard zijn werk naar behoren kunnen doen. De periode van maart tm juni was wat dat betreft zwaarder dan van juli tm september, hij kon beslist beter tegen het nieuwe medicijn.

Nu maken we ons dus (eigenlijk voor de tweede keer) op voor de stamcelbehandeling. Het is niet iets waar je naar uitkijkt, het is een zwaar traject en aan de andere kant willen we ook wel heel graag dat het binnenkort van start gaat. Dan weten we waar we aan toe zijn, de onzekerheid heeft wel lang genoeg geduurd. Als alles gaat zoals we nu verwachten zal Gerard voor Kerst en Oud&Nieuw alles achter de rug hebben en weer herstellen. Als hè?

Reageren

29 september: Glimlach

Door Ada

Op 29 september 2015

In Alledag, Muziek

Op maandagmorgen ga ik altijd naar club-yoga.
Het is inmiddels ‘helemaal goed gekomen’: zie 17 juni >>>

Voordat onze groep aan de beurt is moeten we wachten tot de vorige groep is uitgesport. Dan zitten we op een soort strafbankje in de gang te beppen.
Meestal is dat small talk, maar vanmorgen zei iemand iets wat mijn dag kleurde.
Ze vertelde: “Ergens heb ik gelezen dat je de wereld tegemoet moet treden met een glimlach. Dan reageren mensen ook vriendelijk terug. Dat heb ik uitgeprobeerd. Ik stapte in een volle treincoupé met een grote glimlach. En het is echt zo: mensen glimlachten terug. Maar weet je wat ik ook ontdekte? Als je blijft glimlachen heb je zelf ook veel minder last van chagrijn. Ergernis glijdt gemakkelijker van je af.”

Van zo’n verhaal word ik helemaal blij en in mijn hoofd zit daar dan ook gelijk een liedje bij, Life is beautyfull that way >>> van Noa. Dit lied is de vocale versie van de themamuziek van de film ‘La vita e bella’. Dit is een klein gedeelte uit het refrein:

Smile, no matter what they tell you
don’t listen to a word they say
‘cause life is beautiful that way

Ik zou zeggen: Ga heen en doe gij evenzo.
En zegt het voort!

Reageren

28 september: De lange dame

Door Ada

Op 28 september 2015

In Alledag

Modebewust ben ik nooit geweest. Als iets ‘ in de mode komt’ moet ik daar altijd erg aan wennen en als ik al iets modieus koop, dan is het vaak niet te opvallend. Mijn lengte is namelijk 1.82 en daar heb ik vooral in de puberteit last van gehad. Gelukkig voor mij was die puberteit in de jaren 70: een spijkerbroek was een vast onderdeel van mijn garderobe en ik kocht altijd mannenmaten, want die waren lang genoeg.

Toen ik 13 was was mijn lengte opvallend, tegenwoordig is dat niet meer zo. Al is het wel handig dat ik nog steeds over een groep mensen heen kan kijken. In de loop van de jaren heeft de confectie industrie de lange mens ook ontdekt. Miss Etam heeft zelfs een lange maten lijn. Broekspijpen die op je schoenen vallen en mouwen die de polsen bedekken. Wat een verademing!

Vrijdagmiddag was ik weer in Groningen en ik wou een zwarte broek. Maar Miss Etam moet flink bezuinigen en heeft de lange maten lijn geminimaliseerd. Geen zwarte broek. Het advies van de verkoopster was: “Past u dan de gewone maat, dan kunt u via internet de lengtemaat bestellen.” Zucht. Dat ging Aaltje dus niet doen. Daarvoor kom ik niet speciaal naar Groningen.

In de winkel stond een volslanke dame te mopperen over de kleine collectie ‘grote maten’. Andere afwijkende confectiemaat, zelfde probleem.
Zij adviseerde mij om naar ‘Langedame >>> te gaan, een kledingzaak speciaal voor lange mensen. “Achter de Hema zit die.” Het was een piepklein winkeltje. Vergeleken met Miss Etam dan hè? Er stond een mevrouw achter de balie die nog 10 cm groter was dan ik en ook de andere klanten kon ik recht in de ogen kijken.
Ik vond een prachtige zwarte broek. Zit als gegoten.

‘Dame’ is niet echt een woord dat bij mij past.
Maar lang natuurlijk wel.
What’s in a name?
Een ‘Miss’ was ik toch ook al nooit.

Reageren

27 september: Orgel? Of preekstoel?

Door Ada

Op 27 september 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Kortgeleden sprak ik een lezer van mijn blog die opmerkte: “Als je iets over een kerkdienst vertelt gaat het altijd over de organist en nooit over de dominee.” Inderdaad. Ook naar aanleiding van de viering van vanmorgen kan ik wel weer een heel blog over de muziek schrijven. Over het mooie orgelspel tijdens de viering van het heilig avondmaal. Of over het meerstemmige zingen met een bas van de cantorij naast mij. Muziek in een viering is voor mij vaak belangrijker dan een preek.

Maar daarmee doe ik onze predikanten te kort. Vanmorgen kozen wij voor een viering in de Catharinakerk waarin ds. Theo van Beijeren voorging. De lezing uit het oude testament vertelde over de profeet Elia, die met vurige wagens werd weggenomen van de aarde, gadegeslagen door zijn opvolger Elisa. Verhaal lezen? zie >>>

Elisa moest afscheid nemen van zijn oude leermeester.
De voorganger haalde hierbij het ontroerende gedicht aan “Breng jij mij weg tot aan de brug? van Toine Lacet. (Klik hier >>> voor het gedicht).
Naderhand vertelde hij dat Elia, evenals Mozes, door de Heer was weggenomen en dat zij dus geen graf hadden.
Twee heel belangrijke mannen uit de geschiedenis van Israël die het volk Israël niet hoefden te vereren. Ze moesten doen wat ze zeiden. ‘Gedenken’ is hierbij het goede woord.
Bij het avondmaal legde de dominee vervolgens de link naar Jezus, die hier op aarde ook geen graf heeft en die wij gedenken met brood en wijn, de tekens van zijn aanwezigheid die hij ons zelf geeft gegeven.

Nu weet ik ook waarom ik gemakkelijker over mijn muziekbeleving schrijf dan over het luisteren naar een overdenking. Het past qua omvang niet in één blog. De predikant zei namelijk nog veel meer in zijn verhaal vanmorgen, maar het is onmogelijk om het allemaal te benoemen. Een overdenking helpt je om uit de bijbellezing van de zondag elementen te halen die je kunt toepassen in je dagelijkse leven. Dat kan voor iedere toehoorder iets anders zijn. Als je net afscheid van iemand hebt genomen in een rouwdienst luister je met heel andere oren naar zo’n preek dan wanneer je je in goede gezondheid opmaakt voor een nieuwe werkweek en je afvraagt wat je morgen zult koken.

We sloten de viering af met lied 422:
Laat de woorden
Die we hoorden
Klinken in het hart
Laat ze vruchten dragen
Alle alle dagen
Door uw stille kracht.

Wij misten vanmorgen de handdruk van ds. Van Beijeren bij de uitgang. Wij wilden nog op bezoek bij mijn schoonmoeder en meden daarom de lange rij wachtenden.
Daarom via deze weg: Theo, bedankt voor de fijne viering vanmorgen.

Reageren

25 september: Stopverf?!?

Door Ada

Op 25 september 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gisteravond was de wekelijkse cantorij repetitie. We beginnen nooit direct met zingen, we gaan eerst inzingen. Onze cantrix is daar altijd erg serieus mee bezig, dus wij doen erg serieus mee. We zwaaien met de armen, maken de nek en de schouders los en doen stemoefeningen. Maar soms valt het niet mee om serieus te blijven. Dat ligt heus niet aan de cantrix, maar aan de gefluisterde / gemompelde opmerkingen van cantorijleden. Gisteravond moesten we heel hard vijf keer achter elkaar TOE POE roepen. “Het lijkt het Nederlandse leger wel…..zonder munitie” zei de bas naast mij. Het lukt mij dan even niet om op dat moment de oefening mee te doen. Te weinig ademsteun zullen we maar zeggen.

Na het inzingen begonnen we met het zingen van de liederen voor de Vesper van 18 oktober. Deze vesper heeft een klein comité van onze cantorij voorbereid. Er wordt veel gezongen in die viering en ik vind het mooie muziek. Genieten dus op de repetitie. Gedurende de avond valt er ook weer genoeg te glimlachen. De sopranen zongen bij een lied erg ongelijk, waarop cantrix de vraag stelde of ze allemaal wel hetzelfde lied voor zich hadden. Toen cantrix zelf een lied voorzong zei ze na het voorzingen: “Dit ging vast niet goed he?” “Ik zei niks!” merkte een tenor op. Ons was nog niets opgevallen.

Bij een driestemmig lied moeten de alten heel laag. Cantrix legde uit dat dit komt omdat de alten de ruimte tussen de sopranen en de mannen moeten opvullen. “Een soort stopverf dus” riep één van de alten. Zo heb ik mezelf nou nog nooit bekeken.
Bij een ander lied werd voorgesteld om door elkaar heen te gaan staan. Dat vind ik altijd erg leuk, maar de anderen waren wat minder enthousiast. Het liefst wilden ze dat ik in m’n eentje door elkaar heen ging staan….maar gelukkig deden ze later allemaal wel mee.

Aan het eind zongen we een lied dat we vorige week hadden ingestudeerd. Toen we het hadden gezongen constateerde onze cantrix lichtelijk verbaasd: “Deze gaat al gewoon goed!”
Tuurlijk.
Want we hebben altijd wel veel plezier tijdens de repetitie, maar uiteindelijk gaat de uitvoering altijd gewoon goed.

Reageren

24 september: Top 2000 voor 50-plussers.

Door Ada

Op 24 september 2015

In Alledag, Muziek, Sweet memories

Mijn dag stond vandaag in het teken van de ‘Evergreen Top 1000’, deze week te beluisteren op Radio 5 >>> .
Mensen die mijn blog volgen weten dat ik een trouw luisteraar ben van deze muziekzender. Natuurlijk is niet alles leuk, is er wel eens een ‘zeurmevrouw’ of een ‘moppermeneer’ aan de telefoon met een spelletje, maar over het algemeen is het leuk.

Tot mijn grote ergernis is Radio 5 sinds kort niet meer te beluisteren via de middengolf. Hij zat altijd op 747 AM en ik luisterde in de auto met de autoradio en thuis met wekkerradio’s overal in huis. Nu moet ik via internet luisteren en de computer staat achter in de woonkeuken. In de auto mis ik Radio 5 het meest. ’s Morgens mis ik Henk en Manuela en ’s middags Hylco Span. Op het werk luister ik alleen als mijn collega’s er niet zijn en dat is bijna nooit…… als het dus zoals nu “Evergreen-week’ is, mis ik wel heel veel.

Maar vandaag kon ik onbekommerd luisteren.
Eigenlijk zijn de evergreens gewoon de Top 2000 voor 50-plussers.
Heerlijk! Anneke Gröhnloh, Beatles, Stones, Dusty Springfield, TenCC, Beegees, Beachboys, BZN, Jim Reeves, George Baker Selection, de mooie muziek houdt gewoon niet op. En de hele dag herinneringen. Bij elk liedje is er wel iets. Mijn leukste herinnering vond ik Creedence Clearwater Revival met hun versie van “I put a spell on you, because you’re mine’. Onze kinderen roepen altijd als ze dit horen: “Ik prik een speld in jou! Omdáát je van mij bent!” Een uitspraak van een collega van mij in de jaren ’80 die ik heb doorgegeven aan het nageslacht……ik moet er altijd weer om grinniken. En natuurlijk was er ook weer een oude Duitse Schlager die mij onmiddellijk weer in de jaren ’60 bracht. Spiel noch einmal für mich >>> van Catharina Valente. Luister maar >>>>

Kippenvel kreeg ik er van.

Reageren