Categorie: Alledag Pagina 289 van 310

5 november: Bouwput

Door Ada

Op 5 november 2015

Naast ons huis hebben bouwvakkers een bouwput gecreëerd. In 2011 zijn de huizen naast ons (die aan de Koerskamp stonden) gesloopt en Woonborg brengt nu de nieuwbouwplannen ten uitvoer: 24 levensloopbestendige woningen. Het begon een aantal weken geleden met grote hekken die om het terrein werden heen gezet en met het uitgraven van de bouwput.
Grote vrachtwagens reden af en aan met zand. Daarna ging men heien: een oudere buurtgenoot vertelde dat in hun slaapkamer het bed er van schudde. “Beweegt het bed ook nog eens….!” zei hij er ondeugend achteraan.

Het is steeds een drukte van belang in de straat. Groot materieel wordt opgesteld. Vanmorgen keek ik uit het raam en zag ik één van mijn bijnamen aan het werk: ‘ Die lange van Vrieswijk ‘ was in de weer met grote betonnen balken. Vanmiddag wilde ik onze oprit oprijden, maar die was bezet: er stonden een paar ‘hang-ouderen’, druk verwikkeld in een bespreking over de toestand aan de Koerskamp. Ik voerde vanuit het opengedraaide autoraam een genoeglijk gesprek over de bodemgesteldheid, de herrie, wie onze nieuwe buren zouden worden en wanneer het wordt opgeleverd. Gelukkig mocht ik toen mijn auto parkeren.

Halverwege de middag kwam er een convoi exceptionnel de straat inrijden. Drie kolossale vrachtwagens met onderdelen voor een reusachtige bouwkraan. De straat stond helemaal vol. Inmiddels is de kraan opgebouwd en is de straat weer leeg.
Kortom: ‘Never a dull moment ‘ aan de Boskamp.
Dat blijft nog wel even zo denk ik. In februari zou alles klaar moeten zijn.
Wij zijn blij dat het nu geen zomer is en dat we niet buiten zitten.
Want al die bouwherrie is dan erg vervelend, maar denk eens aan de muziek die de bouwvakkers er altijd bij aan hebben: meestal geen Mozart……

Het mooiste moment van de dag heeft niets met bovenstaand verhaal te maken. Dat was toen mijn moeder vanmiddag na een nacht in het ziekenhuis de sleutel van haar voordeur omdraaide en zei: “D’r is niks mooier as dat joe de sleutel van joen eigen huus weer omdraaien kennen”.

Reageren

4 november: Ziekenhuis. En toch waardevol.

Door Ada

Op 4 november 2015

In Alledag

Eigenlijk was het vandaag geen leuke dag. Mijn moeder moest een blaasoperatie ondergaan en daar hadden wij het als familie druk mee. Schoonzus ging vandaag met moeder mee naar het Wilhelminaziekenhuis in Assen en begeleidde haar. Mijn moeder is 84 ‘and still going strong’ maar dit soort dingen kan ze echt niet meer alleen. Toen ze werd weggereden naar de OK rond een uur of drie zwaaide schoonzus haar na en vanavond zouden mijn broer en ik op bezoek komen. Moeder was erg zenuwachtig voor de operatie, maar het was gelukkig allemaal goed gegaan en vanavond lag ze al op ons te wachten.

Helemaal opgelucht vertelde ze het verhaal van A tot Z. Dat ze zo nerveus was geweest. Dat de bloeddruk zo hoog was (‘allemaol spanning’…..), dat ze geen warm eten had gehad, dat de mensen in de operatiekamer vonden dat ze nog zo lenig was voor haar leeftijd; er was weer van alles gebeurd en het was nu gelukkig allemaal achter de rug! En zo werd het stiekem toch nog een leuke dag. Want ik zat aan mijn moeders bed met mijn broer. Gezellig te beppen en te grinniken om verhalen over de kinderen. Mijn broer, die ondertussen zorgt dat mijn moeders koptelefoontje goed werkt voor de televisie vanavond. Mijn broer, die de man in het bed tegenover negeert die roept dat de televisie het niet doet als je geen koptelefoontje hebt. “Hebt wij wel!” zegt hij olijk tegen mij en sluit hem vervolgens aan.

Zaten we daar even als broer en zus bij mijn moeder. Voor mij bijzonder, want zo vaak gebeurt dat niet. Toen we weg gingen vertelde ik mijn moeder dat ze mij altijd op mijn mobiele telefoon kan bellen als er iets is.

“Wat is dien nummer ok maor weer?” Mijn moeder heeft een mobiele telefoon, maar die gebruikt ze alleen als ze in het ziekenhuis ligt…… ik zei dat Ada Mobiel bovenaan stond. En zo hoort het ook. Want al is mijn broer een halve kop groter en een paar kilo zwaarder dan ik en weet hij meer van computers en mobiele telefoons: ik blijf de oudste.

Reageren

3 november: Korte up-date & Pasta met pesto en kip

Door Ada

Op 3 november 2015

In Alledag, Koken & bakken

Vandaag moest Gerard zich melden voor een korte up-date in het ziekenhuis.
De bloedwaarden waren goed en 12 november blijft nog steeds (in potlood) staan voor de oproep. Ook heeft men al één en ander verteld over hoe de behandeling er dan uit gaat zien. Gerard’s conditie is goed (hij is vandaag op de fiets naar het UMCG geweest) en men is tevreden over zijn algemene toestand. Bemoedigend dus.

Pasta – pesto – kip
Door de vegetarische c.q. veganistische overtuigingen van onze dochters zijn wij in de loop van de jaren anders tegen het eten van vlees aan gaan kijken.
Voorheen aten we bijna iedere dag vlees. Met name veel varkensvlees, want dat hadden wij altijd in de diepvries. Dat was logisch in die tijd: mijn schoonouders (later opgevolgd door mijn zwager/schoonzus) hielden varkens, zodat we gemakkelijk met een ander familielid samen het varken konden delen. Maar voortschrijdend inzicht leerde ons dat het wel wat minder kon met de vleesconsumptie en inmiddels zijn we ‘flex-tariër’ geworden; drie dagen per week geen vlees en rood vlees wisselen we vaker af en met kip en vis.

Afgelopen week verschenen er verontrustende berichten over bewerkt rood vlees in de media: het zou kankerverwekkend zijn. Gelukkig werd de berichtgeving in de dagen daarna wel weer genuanceerd, maar de toon was wel al gezet.
Van verschillende kanten hoorde ik later in de week alweer geluiden dat de berichtgeving ‘histerisch’ was en ’te paniekerig gebracht’. Dat vond ik ook. Ik neem nog gewoon een plakje snijworst op mijn brood of een gebakken worstje bij de stamppot andijvie.
Een mevrouw van het Voedingscentrum >>> vertelde op de radio dat bewerkt rood vlees inderdaad niet goed is als je er grote hoeveelheden van opeet. Maar als je gevarieerd eet met iedere dag iets uit alle vijf vakken van ‘de schijf van vijf’ >>> dan hoort daar af en toe ook gewoon vlees bij. “Wat daarnaast belangrijk is” merkte ze er bij op “is dat je voldoende beweegt”. We doen ons best.

Vandaag aten we ‘Pasta-Pesto-met Kip’. Frea kookte dat een keer voor ons (voordat ze stopte met vlees eten) en het is een heerlijk recept.

Dit heb je nodig voor 2 personen:
– 200 gram kipfilet
– 1 teentje knoflook
– 1 prei
– 1 doosje champignons
– 1 dikke ui
– 150 gram Pasta
– klein potje groene pesto
– 200 cc kookroom

* kipfilet in stukjes snijden en marineren in een lepel groene pesto en de uitgeperste knoflook. Daarna 10 minuten bakken in een koekenpan

* Champignons, prei en ui in schijfjes/stukjes snijden en met een beetje olijfolie 15 minuten bakken/smoren in een koekenpan.

* pasta koken zoals aangegeven op de verpakking.

* Als de groente gaar is de kookroom en de rest van de pesto er door roeren.
Dan de kipstukjes erdoor roeren, vervolgens de pasta mengen met het groentemengsel.

Reageren

1 november: Een woord, een lied, de stilte, de zegen….

Door Ada

Op 1 november 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Om kwart voor tien zaten wij vanmorgen al in de kerkzaal van Op de Helte. Het liep al mooi vol en de aanwezigen zaten gemoedelijk met elkaar te praten. Op de eerste rij nam het predikanten echtpaar Krug plaats. Zij gaan beide wel eens voor in onze gemeente. Even daarna kwamen ds. Meijer en zijn vrouw binnen die eveneens op de eerste rij gingen zitten. Je kon horen aan het aanzwellen van het geroezemoes dat de gemeente dat had geregistreerd. Daarna kwamen ds. Kakes en zijn vrouw binnen. Nu liet de gemeente zich nog duidelijker horen; naast mij hoorde ik al iemand zeggen: “Die kunt d’r nog wel naost op de eerste rij…” en ja hoor, ook zij schoven aan (onder luid gelach en gepraat van de gemeente) op de eerste rij. (foto gemaakt door Nettie Kramer)
Organist Erwin Wiersinga, toch wel wat gewend op het gebied van door zijn spel heenpratende kerkgangers, staakte even zijn orgelspel om zien wat zoveel commotie veroorzaakte….

Aan het begin van de viering sprak ds. Van Beijeren de wens uit dat we iets zouden meenemen uit deze kerkdienst: “Een woord, een lied, de stilte, de zegen…..”
Wat nam ik nou vanmorgen mee uit de dienst?
Ten eerste het gedicht dat bij psalm 27 in het Liedboek staat. Want ook al zingen we alles van de beamer tegenwoordig: ik neem mijn eigen liedboek mee. Door het
gedicht keek ik anders tegen de woorden van de psalm aan.

Verder trof me het gedeelte uit Job dat werd voorgelezen. Job die met lege handen zit en toch op God blijft vertrouwen. Die ondanks alles zegt: “Ik weet dat mijn redder leeft”.
De predikant koppelde daar in de preek het lied ‘I know that my redeemer liveth‘ uit de Messiah van Händel aan. Waarvan de melodie dan vervolgens de rest van de dag door mijn hoofd speelt. Ook luisteren? Hierbij een link naar de uitvoering van dit lied door Sylvia McNair >>>

Als laatste nam ik de zegen mee. Figuurlijk en letterlijk. Het was een zegen in drie delen; de Vader, de zoon en de heilige geest werden afzonderlijk benoemd. Na de dienst vroeg ik ds. Van Beijeren of hij me de woorden van die zegen wilde mailen, maar ik kreeg de zegen mee mee op papier! Klik hier ( Zegen ) voor een PDF-bestand met de tekst

Aan het eind van de viering merkte Ds. Van Beijeren nog op dat de eerste rij met predikanten wel een soort ere-escorte leek voor ds. Kakes, die deze week zijn 60 – jarig ambtsjubileum viert. Gefeliciteerd Jan (en Joop natuurlijk ook)!

“Een woord, een lied, de stilte, de zegen….”
Stilte was er in deze ‘ruuzige’ kerkdienst niet of nauwelijks.
Die heb ik vanmiddag even opgezocht in het bos.
In de mist in het bos: wat kan het dan stil zijn.

Reageren

29 oktober: Vrijwilligers & Kunstwerken

Door Ada

Op 29 oktober 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Gisteravond was er ‘Vrijwilligersavond’ van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde.
Nou doe ik (vergeleken met tien jaar geleden) vééél minder vrijwilligerswerk dan vroeger, maar ik ben actief in de website groep en verleen zo nu en dan instrumentale en vocale hand- en spandiensten. De meeste andere vrijwilligers die ik gisteravond vroeg naar wat zij deden als vrijwilliger kwamen bijna allemaal met dezelfde opmerking: “Ach ja, wat doe ik nou helemaal…. stelt eigenlijk niks voor.” Ze vonden, net als ik, dat ze eigenlijk te weinig deden om hun aanwezigheid te rechtvaardigen.
Maar dat is juist het principe van de vrijwilliger: als iedereen een beetje doet, doe je samen veel!

Het was een gezellige avond. We kregen koffie met iets heel lekkers en daarna zagen we een film over de oud-testamentische profeet Elia met een korte inleiding van Astrid Mekes. (Wil je de film ook zien? Zie >>>>, duurt 27 minuten). Naderhand was er een ‘hapje en een drankje’ in de hal van Op de Helte. Het is fijn dat ‘de vrijwilliger’ in onze gemeente gewaardeerd wordt en dat zo’n avond wordt georganiseerd: dank daarvoor! Gisteravond viel mijn oog op de prachtige kunstwerken die op dit moment in de hal van Op de Helte hangen.

Al voor het derde jaar brengt de werkgroep Zending Werelddiaconaat en Ontwikkelingshulp (ZWO) een eigen gemaakte jaarkalender uit. Kunstenaars uit Roden en omgeving hebben een kunstwerk gemaakt bij het thema Licht. Schilderijen, foto’s en naaldkunstwerken vormen de afbeeldingen van deze kalender. De originele kunstwerken hangen tot a.s. zondag nog in de hal van Op de Helte. Hiernaast een afbeelding van de voorkant van de kalender. Het schilderij heet ‘Noorderlicht’ en is gemaakt door Lieuwe Strikwerda.

Aanstaande zondag, 1 november, wordt de Kunstkalender 2016 gepresenteerd in kerkelijke centrum “Op de Helte”. Om 10.00 uur is er een viering met medewerking van leden van de ZWO. Kom zondag vooral nog even kijken naar de kunstwerken in de hal, want in het echt zijn ze nog mooier dan op de foto.
Na de dienst kun je de kalender kopen. De prijs bedraagt € 8,= en hij is ook te verkrijgen bij boekhandel Daan Nijman, de Wereldwinkel en ’t Kruispunt in Roden. De opbrengst van deze kalender gaat naar Moldavië, naar het project ‘Jong voor oud in Brinza’.

Wel belangstelling maar niet in de buurt? Laat het mij even weten via een reactie, misschien kan ik iets regelen.

Reageren

27 oktober: Ronde twee van de ‘leukaferese’.

Door Ada

Op 27 oktober 2015

In Alledag

Vandaag was dag twee van de stamcelafname (leukaferese met een moeilijk woord). Gisteren had ik al even een foto gemaakt van het apparaat, zie hier rechts.
Het heet een leukaferese-machine.

In zijn linkerarm kreeg Gerard een infuus, van waaruit al het bloed dat hij in zijn lichaam heeft door dat apparaat werd gehaald. De machine haalt de plasmacellen uit het bloed, scheidt dan de stamcellen van het plasma en daarna vloeit het bloed weer terug in Gerards aderen door een infuus zijn rechterarm.

Vijf en een half uur per dag duurt het hele proces. Op één dag is Gerards bloed 3x door het apparaat gehaald.
Aan het einde van de middag kregen we bericht dat er nu genoeg goede stamcellen zijn verzameld voor twee stamceltransplantaties.

“Hoe voel ik me nu vanavond?” vroeg hij gisteren aan de verpleegkundige.
“Of je een marathon hebt gelopen: doodmoe. Je kunt vanavond dus niet naar een voetbaltraining.” En inderdaad, hij lag op tijd in bed. Dit deel van het traject was afgelopen zondag het zwaarst. Aan het eind van de dag had hij pijnlijke botten.
“Het laat zich moeilijk omschrijven’ zei hij daarover. “Alsof je zware hoofdpijn hebt, maar dan in het beenmerg van je rugwervel.”
(Nederlanders hebben daarvoor een treffend spreekwoord: Het gaat je door merg en been.)

Nu breekt er eerst weer een periode van relatieve rust aan. We kregen van de stamcelcoördinator een datum, 12 november, “maar die schrijf ik er met potlood in!” zei ze er bij.
Vanaf 12 november kan Gerard worden opgeroepen voor opname in het ziekenhuis. De precieze datum kan daarvoor niet gegeven worden, omdat dat in sterke mate afhankelijk is van de conditie van andere patiënten die naar huis mogen. Of niet. En dan duurt het voor Gerard langer.

Tot die tijd is het de bedoeling dat hij uitrust, aansterkt en leuke dingen gaat doen.
Leuke dingen. Daar hoort in Gerards brein ook werken bij…….
We gaan het zien.

Reageren

26 oktober: “Ontslingeren”

Door Ada

Op 26 oktober 2015

In Alledag

Sommige woorden bestaan niet echt, maar zijn in ons gezin helemaal ingeburgerd.
Het huis ‘ontslingeren’ bijvoorbeeld: de slingers en ballonnen weghalen na de verjaardag.
Dat doe ik altijd direct de dag na het feest, want ik wordt treurig van slingers en ballonnen als het geen feest meer is. En dat was het vandaag echt niet meer.

Gerard moest zich vanmorgen alweer op tijd melden in het ziekenhuis voor bloedprikken. Na onderzoeken bleek dat er genoeg stamcellen waren om te oogsten, dus de afnameprocedure kon in gang worden gezet: rond 11.00 uur lag hij aan het ‘oogstapparaat’.

Morgen zal ik daar wat uitgebreider op in gaan. De dag was lang vandaag en de eerste ronde is goed verlopen. Morgenvroeg moet Gerard zich weer melden voor ronde twee en we hopen dat er dan genoeg stamcellen zijn verzameld, zo niet, dan wordt hij woensdag weer verwacht.

We kregen dit weekend veel kaarten, gelukwensen, beterschapskaarten, mail, telefoon én reacties op het blog: allemaal heel hartelijk bedankt voor jullie warme medeleven!
Lief en leed loopt wat door elkaar, het zijn turbulente tijden en de ‘warme deken van ons netwerk’ geeft ons steun en helpt ons de moed er in te houden.

Reageren

25 oktober: Wat is het mooiste kado?

Door Ada

Op 25 oktober 2015

In Alledag

Ging het vorig jaar nog jammerlijk mis op mijn verjaardag (zie 27 oktober >>>), vandaag hebben we ‘ in rust en vrede’ mijn geboortedag kunnen vieren. Weliswaar in afgeslankte vorm (van 15.00 – 18.30 u en niet zoals anders de hele dag) maar niet minder uitbundig. Met moeder, kinderen & aanhang, broers en zussen & schoonfamilie: allemaal klonken we op deze verjaardag.

En natuurlijk zijn er zorgen. Morgen gaat de stamcelprocedure weer gewoon door en de injecties van afgelopen week begon gisteren en vandaag toch wel hun tol te eisen. Maar het is uitermate belangrijk om ook vooral stil te staan bij wat er vieren valt.
Voor mij voelde deze verjaardag als heel bijzonder.
Vorig jaar grapte de cardioloog na het plaatsen van de stents dat hij mij een heel duur kado had gegeven op mijn verjaardag: drie interne juwelen!
Qua prijs waren de kado s dit jaar een stuk bescheidener, maar het mooiste kado was dat ik mijn verjaardag gewoon kon vieren!

Vanavond zal ik rond 22.30 uur moe maar voldaan met een glaasje port op de bank zitten. Dat glaasje mag ik dagelijks drinken met instemming van de cardioloog.

In 2009 volgde ik een revalidatietraject na het toenmalige hartinfarct. Daar wordt onder anderen je leefstijl besproken. De adviezen zullen iedereen bekend in de oren klinken: Probeer iedere dag een half uur intensief te bewegen. Doe het wat rustiger aan, las na een stressvolle periode ook rustmomenten in. Niet roken. Niet te vet eten. Voorzichtig met zout.

Tijdens een informatiemiddag vertelde de diëtiste het volgende:
“Voor een hart- en vaatpatiënt is er veel wat niet mag en veel wat moet. Maar daarbij mág je elke avond voor het slapengaan een glas wijn. Maak daar dan een speciaal moment van. Sluit de computer af, demp het grote licht, neem tijd voor ontspanning (tv kijken, boek lezen, goed gesprek) en geniet van het ‘moment van de dag’. Je hebt het verdiend. Dat is het voordeel van een hartpatiënt, geniet er dan ook maar van! ”

Proost!

Reageren

24 oktober: Gevallen roosje….

Door Ada

Op 24 oktober 2015

In Alledag, Bloemen

Gistermorgen heeft Gerard in het UMCG weer een gesprek gehad met de stamcelcoördinator. Hij moest eerst even weer bloed laten prikken: de bloedwaarden waren goed en er was voldoende stamcelontwikkeling. Maandagmorgen moet Gerard zich weer melden en wordt die ontwikkeling opnieuw bekeken. Daarvan zal afhangen of men maandag al begint met de stamcelafname of dat we nog moeten wachten tot dinsdag.
Naar omstandigheden voelt hij zich goed, tot nu toe doorstaat hij alles zonder al te veel problemen.

Vanmorgen moest ik nog even naar de Jumbo voor de laatste boodschappen voor morgen. In het gangpad lag een oranje-rose roosje met een steeltje van 6 cm, waarschijnlijk van een boeket afgevallen. Ik nam het mee en bedacht gelijk al wat ik er mee kon doen: iets met theekopjes. Laatst was ik in een kringloopwinkel waar ze als decorstukje twee kleine, ouderwetse theekopjes hadden staan, gevuld met een piepklein bloemstukje. Toen dacht ik al: ik heb ook twee van zulke antieke kopjes, die zijn nog van mijn oma Vrieswijk geweest. Dit heb ik met het idee gedaan: oasis in de theekopjes, in ieder kopje een klein hortensiabolletje geprikt. De ene heb ik opgepimpt met het Jumbo-roosje en de andere met een roosje uit onze eigen tuin.

Reageren

23 oktober: Verjaardag met Mozartvlaai.

Door Ada

Op 23 oktober 2015

In Alledag, Koken & bakken

Vandaag vierde mijn moeder haar 84e verjaardag.

Vanmorgen haalde ik voor bij de koffie twee grote vlaaien bij Limburgia in Roden. Terwijl de mevrouw achter de balie de bestelling klaarmaakte vroeg ik haar of ze ook zo genoot van ‘Heel Holland bakt’. Ja, ze vond het wel een leuk programma. Maar ze ondervonden er bij Limburgia ook hinder van: omzetverlies. “Mensen zijn massaal zelf aan het bakken geslagen, het is kennelijk een aanstekelijk programma.”

Dat is natuurlijk beroerd voor de vlaaien-boer.
Maar ik vond het goed nieuws. Ik ben niet een creatief taartenmaker, maar ik maak wel bijna alle taarten voor verjaardagen zelf, zie 24 oktober. >>>

Morgen bak ik de traditionele appeltaart naar het recept van mijn schoonmoeder. Eigenlijk maak je die zoals op het pak van zelfrijzend bakmeel van Koopmans staat, maar zij had een eigen toevoeging: na het wellen van de rozijnen leg je ze even een poosje in een bodempje rum.
Daarna doe je bodempje rum door het restje geklutst ei waarmee je de bovenkant van de appeltaart bestrijkt.
Lekker!

Maar de vlaaien-meneer uit Limburg kan er ook wat van.
Vanmiddag genoot ik van een punt Mozart-vlaai. Een krokante bodem bestreken met chocolade met daarbovenop heel veel slagroom met een laagje advocaat. Hemels. Net als de muziek van zijn naamgever.

Voor het overige was het weer een genoeglijke dag.
Ooms en tantes, mijn kinderen en mijn broer en zijn gezin weer gesproken.
Met buurvrouw Griet een haakpatroontje uitgewisseld.
Met mijn moeder een borrel ingeschonken en met iedereen voor haar gezongen en geklonken op haar 84e.
Buurvrouw Annie, zelf al 88, zong er nog olijk achteraan “nog honderd jaar na dezen…”
We sloten af met een afhaalmaaltijd van de Chinees in Smilde.
Het was in meerdere opzichten een waardevolle dag.

Reageren