Categorie: Alledag Pagina 8 van 308

In november en december kon ik er niet bij zijn, maar gisteren zat ik weer in de kring op de derde dinsdag van de maand: Holy Stitch in de hal van Op de Helte.
Met bijna twintig vrouwen gezellig aan de thee.
Bij hoge uitzondering was ik met de auto (ik loop of fiets anders altijd) want ik had heel veel om mee te nemen.
In december had ik een mail gekregen van Jaap.

“3,5 jaar al weer geleden dat wij afscheid hebben moeten nemen van onze allerliefste Jansje.
Pas onlangs heb ik samen met de kinderen de nodige spullen van Jansje uitgezocht, verdeeld en uitgedeeld. 
Wat er nog ligt is een grote hoeveelheid handwerkspullen. Als jij/jullie daar belangstelling voor hebben schenk ik deze graag aan Holy Stitch.”

Jansje kwam een paar keer op deze website voorbij*; ze was lezer van de maand in maart 2022 en ik schreef over haar afscheidsplechtigheid in juni van datzelfde jaar.
Een mand en drie tassen kreeg ik van Jaap mee én Jansjes naaimachine.
Toen ik gistermiddag weer naar huis ging had ik nog één tas met wat Kruissteek-borduurboeken en een aantal niet ingelijste borduurwerken, verder was alles meegenomen.
In februari neem ik die tas nog een keer mee en wat dan over is breng ik naar een kringloop winkel.
De naaimachine kreeg een goed plekje bij de schoondochter van één van de Holy Stitch-leden.
Fijn dat Jaap zo zorgvuldig met Jansjes spulletjes is omgegaan: nu zijn er een aantal mensen blij met wat ze van haar kregen.

En verder zat iedereen met een brei-, haak- of borduurwerkje in de kring.
Omdat het januari is had ik geen chocola of koekjes meegenomen om door te geven, maar een broodtrommel vol tomaatjes, worteltjes en komkommer.
Later hoorde ik dat iemand had gezegd: “Gezond hoor, zo’n worteltje, maar bij een kopje thee heb ik toch liever chocola….!”
Maar het trommeltje ging wel helemaal leeg!
Volgende keer weer chocola.

Afbeelding: de Krant

Alie had een krantenknipsel mee, want één van onze leden, Marijke Hartman-Pilon, die schildert bij de Teken- en Schildergroep Roden exposeert van januari tm april in de Doopsgezinde Kerk in Roden.
Haar inspiratiebron: natuur en het impressionisme.
Wil je die tentoonstelling bekijken?
Je bent welkom aan de Padkamp 2b op de vrijdagen 30 januari, 13 en 27 februari, 13 en 27 maart en 10 en 24 april tussen 10.30 -12.00 uur.

In een gesprekje met Janny, waar ik naast zat, viel het woord ‘voorzorgcirkel’.
Had ik nog nooit van gehoord.
Dat was bij hen in de buurt opgestart.  Het is een kleinschalig, informeel buurtnetwerk van 10-15 huizen die elkaar ‘uit voorzorg’ helpen bij alledaagse dingen.
Janny noemde als voorbeeld een pad sneeuwvrij schuiven, een boodschap voor iemand doen of vervoer naar het ziekenhuis of zo.
Daarmee wordt de eenzaamheid verminderd en ben je bij kleine problemen minder afhankelijk van professionele zorg.
Wederzijdse, vrijwillige ondersteuning in de directe omgeving.
Met de Preek van de Leek van Rogier Hoenders nog in de oren weten we maar al te goed hoe belangrijk deze initiatieven zijn!

*
Lezer van de maand – maart 2022
Geen tijd meer – juni 2022

Afbeelding: Film Vandaag

De laatste weken heb ik gekeken naar de vier afleveringen van Harald & Sonja. In die serie wordt het bijzondere liefdesverhaal van het huidige Noorse koningspaar verteld: koning Harald en zijn vrouw Sonja.
Het verhaal begint in 1959 als ze elkaar ontmoeten tijdens een etentje van gezamenlijke vrienden en de laatste aflevering eindigt met het huwelijk negen jaar later in 1968.
Je kijkt naar een heel andere tijd. Je kunt bijna niet geloven dat er in die tijd in koninklijke kringen niet getrouwd mocht worden met een burgermeisje.
Harald is een schutterige, onhandige jonge man. Sonja is ontwapenend in haar gesprekken met hem en hij valt als een blok voor haar.

Maar dat is geenszins de bedoeling. Zijn vader, koning Olaf, doet zijn uiterste best om hem te koppelen aan een Europese prinses. We zien er in de serie ook een paar voorbij komen, zoals Sofia van Griekenland,  die later met koning Juan Carlos van Spanjes trouwt en haar zus Irene, die deze week nog in het nieuws was omdat ze op 83-jarige leeftijd is overleden.
Maar alle pogingen van vader Olaf hebben geen succes.
Ondertussen lekt uit dat Olaf en Sonja een relatie hebben en het hele land gaat zich er mee bemoeien.
Het hof is het er niet mee eens, de regering niet en er wordt zelfs geopperd dat ‘Noorwegen dan maar een republiek moet worden’.

Wat een gedoe.
En zoals in wel meer landen in die tijd: er werd niet écht gepraat over dit soort aangelegenheden.
No(o)rse zwijgzaamheid wordt regelmatig in beeld gebracht.
Frustratie en onbegrip ook.
Je ziet de worsteling van de hoofdpersonages in deze serie.
De vader, koning Olaf, die zijn vrouw zo mist (die was in 1954 overleden), die het als koning graag goed wil doen en zich wil houden aan de regels, maar die ook ziet hoe zijn zoon eronder door gaat.
Sonja, die soms wordt besprongen door de pers, wordt beschimpt, maar ook goed wordt opgevangen door haar moeder en haar vrienden die om haar heen blijven staan.
En die arme grote, knappe en verlegen Harald: hij weet zich geen raad en zet uiteindelijk zijn vader voor het blok: als hij niet met Sonja mag trouwen, trouwt hij helemaal niet.
Een effectief dreigement, want aangezien Harald de enige troonopvolger was, zou dat het einde van het Noorse vorstenhuis betekenen.

Geen sex, geen spectaculaire beelden, maar wel mooie kostuums en voor royaltyliefhebbers een absolute aanrader.
En dan die muziek.
Eén voorbeeld: als Olaf eindelijk zijn toestemming heeft gegeven zie je alleen twee zielsgelukkige jonge mensen en Etta James zingt: ‘At last….‘
Aan twee zakdoekjes had ik niet genoeg.
Hieronder twee afbeeldingen: links de echte Harald en Sonja bij hun verloving in 1968 (afbeelding Blauw Bloed), rechts het stel in de serie (afbeelding van de EO).
 

Op mijn 65e verjaardag vertelde ik onze dochters dat ik nu meer tijd heb en dat ik van plan ben om af en toe samen met één van hen iets leuks te doen.
‘Moeder-en-één-dochter-dag’.

“Dan mogen jullie bedenken wat je dan graag zou doen.”
De wensen van oudste dochter Frea waren niet zo groot: koffiedrinken bij haar (in Beijum) en dan samen naar Groningen. Vrijdagmorgen zaten we in gezelschap van kat Sam met z’n tweeën  te genieten van koffie met een zelfgemaakte appelflap. Jum!
Ze wilde me graag meenemen naar Betties Creative Casuals; zij verkopen een creatieve en kleurrijke collectie waarbij comfort en kwaliteit voorop staan.
Verder zouden we ergens gaan lunchen, nog even naar ’t Oortje en naar Langedame.
Leuk!

Betties was inderdaad een zaak met kleding waar ik van hou; hierbij een link naar hun website.  Deze keer heb ik niets gekocht. Je kunt je geld namelijk maar één keer uitgeven en ik wilde een nieuwe broek kopen bij Langedame.
We lunchten bij Wadapartja waar ik een bijzonder kopje thee kreeg: kokend water met een schijfje sinaasappel, een kaneelstokje, een laurierblaadje en steranijs. Geen zakje, geen toegevoegd aroma, maar allemaal écht spul.
‘Winterlove’ heette de thee. Eigenlijk love ik de winter helemaal niet, maar die thee was heerlijk.

Van Frea had ik gehoord dat Langedame er mee stopt.
Nee toch!?!
Op deze website heb ik twee keer geschreven* over deze speciaalzaak voor lange vrouwen zoals ik; als je daar broeken past zijn ze vaak nog iets te lang en mouwen van jasjes vallen altijd ruim voorbij je polsen.
Toen we bij de rekken langsliepen vroeg ik het ook maar direct: “Waarom gaan jullie stoppen? Loopt het niet?”
Het antwoord verbaasde ons.
“Het loopt juist heel erg goed! Er komen klanten uit het hele land, zelfs uit Duitsland. De eigenaresse wil er na vijftien jaar graag mee stoppen, maar ze kan geen opvolger vinden. Nu zien we ons genoodzaakt om dan de hele voorraad maar te verkopen en te stoppen met ‘Langedame'”.
Wat jammer ja!
Alle lange broeken die op dit moment in mijn kledingkast liggen zijn gekocht bij Langedame.
“Waar kunnen we dan straks nog terecht?” vroeg ik
Dan moeten we naar ‘House of Tall’ in Apeldoorn.
Maar Groningen is wel veel dichterbij……

Bij deze doe ik op verzoek van de lange dame die ons afgelopen vrijdag hielp een oproep: “Ben jij iemand of ken jij iemand die met deze speciaalzaak in Groningen een doorstart wil maken?”
Hierbij een link naar de website van dit bedrijf dat je van meer informatie kan voorzien; men kijkt uit naar een reactie.

En? Heb ik nog een broek gescoord?
Jazeker.
Een spijkerbroek.
Net iets te lang.

Nu is het ‘Sale’.
Uutverkoop in goed Drents.
Als je ook een lange dame bent, zou ik er nog maar even heen gaan.
Carolieweg 23 in Groningen.

*
Lange dame september 2015
De lange dame september 2024
NB: het Engelse briefje in de kleedkamer waar ik in dit blog over mopperde, was nu vervangen door een briefje in 3 talen: Nederlands, Duits en Engels.

Gerard heeft ‘weekend-verlof’.
Klinkt als een bajesklant die even naar huis mag, maar in dit geval heeft het UMCG Gerard toestemming gegeven om thuis te wachten tot de volgende behandeling begint: maandagmorgen.
Vanmorgen om 11.00 uur mocht ik hem ophalen!
De verpleegkundige die de laatste instructies kwam brengen voor ‘meneer Waninge’ keek mij vorsend over haar mondkapje heen aan: “U bent het vervoer?”
Zo ben ik nog nooit genoemd in relatie tot Gerard.
“Mien Aoltje” is de liefste benaming; partner, eega, vrouw, levensgezel, Ada, echtgenote of wederhelft, ik vind het allemaal prima, maar ik ben niet zijn vervoer.
Dat zei ik dus ook: “Ik ben de partner.”
“OK. Vervoer en partner. Oh nee, andere volgorde, eerst partner en dan vervoer.”

Ja hoor ja.
We lieten het maar zo.
Hij mocht mee naar huis en dat is het belangrijkst.
We hadden gerekend op zes dagen in het ziekenhuis, maar het blijkt 3x 48 uur te zijn.
Dat is natuurlijk ook zes dagen, maar de verdeling is anders.
Afgelopen maandagmiddag de eerste dosis, dan 48 uur observeren, donderdagmorgen de tweede dosis, dan weer 48 uur observeren.
Het ging allemaal goed en daarom is er nu het weekendverlof.
Wat heerlijk.
“Waar verheug je je het meest op?” vroeg ik in de auto op weg naar huis.
“Gewoon. Lekker thuis.”

Koffie met een koekje en bijpraten met dochter Harriët die op bezoek was.
Bloemkool met aardappels en een gehaktbal.
Even geen zaal-protocol en ziekenhuisritme.

Licht en ruim…..

Een wandelingetje in het dorp. Doel: de nieuwe boekhandel van Daan Nijman.
Die is verhuisd naar het grote pand naast hun oude behuizing aan de Herestraat.
Wat mooi was het geworden!
Licht en ruim en heel anders ingericht.
En met een mooie, ruime kinderboekenafdeling mét een voorlees hoek!

… en een voorleeshoek!

De verhuizing was vorige week: op hun website en op facebook hadden ze de klanten gevraagd wie mee wilde helpen met de verhuizing.
50 mensen kwamen ze helpen!
Meer weten over die verhuizing?
Hierbij een link naar dit artikel ‘Boekhandel Daan Nijman verhuist samen met klanten…’ op DitisRoden.nl.
Kijk dan ook even naar de foto’s en het filmpje die onder het artikel staan; dan zie nogal wat Rodenaren in actie.
We mogen als Drents dorp trots zijn op zo’n prachtige, uitgebreide boekhandel!

Toen we weer bij huis waren bewonderden we samen het eerste sneeuwklokje in de tuin.
Je begrijpt het al: we genieten van het weekend-verlof.

Of de behandeling aanslaat weten we pas over ongeveer een maand.
Na volgende week  moet Gerard wekelijks een injectie halen en worden de bloeduitslagen en zijn andere condities goed in de de gaten gehouden. Morgenavond (zondag) rond 20.00 uur wordt hij weer in het ziekenhuis verwacht.
Maandagmorgen volgt dan de derde dosis en als het na 48 uur woensdagmiddag is wordt hij waarschijnlijk ontslagen.
Dan brengt ‘het vervoer’ hem met liefde weer naar huis!

Vorig jaar hadden we de scheurkalender van ‘Onze Taal’.
Iedere dag een weetje over taal; vond ik leuk.
Zo leuk, dat ik er dit jaar nog wat blogs over kan schrijven.
Voor 2026 zorgde Gerard voor een scheurkalender en hij kocht ‘De groene tuinkalender’.
Vond ik prima. Hij houdt van tuinieren, heeft een moestuin en doet eigenlijk alles op tuingebied rondom ons huis én rondom Casa Grada.

Dit staat er over op de website van de verkoper: “Een full colour tuinkalender die het ‘anders aanpakt’; aandacht voor tuinen en terrassen, maar ook voor kleine balkonnetjes of zelfs vensterbanken. Wat kun je in de tuin laten groeien en ook nog eens eten? Hoe werken kleuren in de tuin? Hoe zorg je dat bijen en vlinders terugkomen?
365 vrolijke pagina’s met tekeningetjes, illustraties, icoontjes en eindeloos veel originele, praktische en zowel zinvolle als zinloze mooie tips om alles wat groen is nog groener te maken. Meer weten en/of ook bestellen? Hierbij een link naar de website van Edicola.

Na een week dacht ik “leuk voor Gerard, maar ik wil wat anders.”
Groene vingers heb ik niet en tuinieren doe ik nooit.
Zou er ook een handwerkscheurkalender zijn? Met iedere dag een klein projectje op het gebied van haken, breien en borduren?
Een zoektocht op internet leverde wat Engelse titels op. ‘365 days of stitches’ of ‘365 days of Do It Yourself – home, crafting, cooking & building’, maar geen Nederlands uitgaves.
Gat in de markt dus. Misschien dat iemand uit de wereld van de uitgeverij dit leest en een ‘Handwerkscheurkalender’ wil uitgeven voor 2027: ik wil wel meedenken, ideeën genoeg!

Maar gelukkig: bij Bruna hadden ze nog wat scheurkalenders liggen die niet waren verkocht en daar lag nog één uitgave van het Historisch Nieuwsblad: de Historische scheurkalender 2026.
Kijk.
Dat vind ik nou leuk.
Toen ik die kocht was het al 13 januari, dus ik mocht gelijk 13 blaadjes achter elkaar lezen!
Over hooligans die in 532 tijdens het wagenrennen in het Hippodroom (een arena in Constantinopel) de halve stad verwoestten.
En over het jaar 793 waarin de Vikingen toesloegen en klooster van Lindisfarne innamen en plunderden; het begin van de Vikingterreur uit de vroege middeleeuwen.
En ook over Willem Drees die in 1957 de AOW invoerde.

Met één van de 13 blaadjes besluit ik dit blog van vandaag; daarop werd de vraag gesteld ‘waar komt de indeling van ons toetsenbord vandaan’?
In 1868 ontwierp de Amerikaan Sholes de typemachine zoals we die nu kennen. Hij bedacht ook de QWERTY-indeling, om te voorkomen dat de hamertjes bij het gebruik van veel voorkomende letters tegen elkaar aanbotsten. Hoewel er nu geen hamertjes meer aan te pas komen, gebruiken wij de indeling in Nederland nog altijd op ons computertoetsenbord.
Bij zo’n kalenderblaadje realiseer ik me dat ik nog weet wat er met ‘hamertjes’ bedoeld wordt, maar daarmee ben ik één van de laatsten der Mohikanen.
Eeeehm….. waar komt dat spreekwoord eigenlijk vandaan?
Daarvoor moeten we even weer naar ‘Onze Taal‘!

Deze week rijd ik iedere dag naar Groningen voor een bezoek aan Gerard aan het UMCG.
Op de verpleegafdeling waar hij is opgenomen is een streng protocol als het gaat om bezoek: er is één hoofdcontactpersoon en één andere contactpersoon die de patiënt mogen bezoeken, maar niet tegelijk en ook niet op dezelfde dag.
Bezoek moet altijd een mondkapje dragen en de handen moeten worden gedesinfecteerd bij binnenkomst.
Als ik binnenkom op de afdeling en het mondkapje op heb beslaat mij eerst altijd de bril; ik heb dan net 2 trappen gehad……

Voor Gerard werd opgenomen hadden we nog even doorgenomen hoe onze auto moet worden opgeladen.
We hebben immers een elektrische auto, maar dat gesjor met die stekkers enzo doet Gerard altijd.
Ik maakte een briefje met stappen die ik moet volgen; wel goed dat ik dat nu ook kan.
Als hij weer thuis is moet hij mij ook uitleggen hoe het zit met die thermostaat in de douche……. iets met een app?
Iedere dag moet ik ook rijden in de stad en parkeren in de parkeergarage; helemaal niet mijn ding.
Maar het moet. Soms hoor ik verhalen van vrouwen die niet meer autorijden omdat ze het niet meer durven.
Dat snap ik heel goed; ik vind het ook spannend,  maar ik doe het wel, want anders moet ik met de bus of word ik afhankelijk van anderen die kunnen rijden en dat is het laatste dat ik wil.
En wat heerlijk dat ik nu niet meer naar het werk hoef!
Deze week heb ik de meeste dingen in mijn agenda geschrapt, mijn tijdsindeling staat helemaal in het teken van de bezoekuren in het UMCG: van 15.00 – 20.00 uur mag ik daar zijn.

En hoe gaat het nu met Gerard?
De eerste injectie en de 48-uurs observatie daarna heeft hij goed doorstaan. Geen hoge koorts, geen verwardheid en geen andere rare bijwerkingen.
Vandaag (donderdag) krijgt hij de tweede injectie, waarna weer een observatie van 48 uur volgt.
Maar we weten nog niet of deze behandeling aanslaat, dus het blijft nog wel spannend.
In tegenstelling tot de vorige behandelingen in 2015 en 2019 voelt hij zich goed, het eten smaakt hem lekker en hij komt de dag prima door, hij is ‘lopend patiënt’.
We brengen veel tijd door met het doen van spelletjes.
Jokeren, Triominos, Qwixx en Catan: we genieten er van.
Wij spelen thuis al jaren Catan met de uitbreiding ‘Steden & Ridders’, maar in het UMCG ligt in de recreatiezaal alleen het basisspel. Een splinternieuwe uitvoering.
Dan weet je pas hoe beduimeld de kaartjes van je basisspel thuis zijn…..
We moesten de spelregels er weer op na lezen hoe het ook maar weer in zijn werk ging.
Geen metropolen, geen stadsuitbreidingen en geen ridders met helmen.
En je hoeft maar 10 punten te hebben om te winnen.
Zit je zo maar op een doordeweekse dag genoeglijk een spelletje te doen en vergeet je even de sores van de dag.

Als het gaat over de waarde van mijn dagen, dan wordt die in deze week voornamelijk bepaald door de ziekenhuisopname van Gerard.
Gistermorgen reden er geen bussen en het KNMI had code oranje afgegeven; wij moesten om 09.00 uur bij het UMCG zijn.
Gelukkig viel het erg mee op de weg en ook in het ziekenhuis verliep alles soepeltjes: voor de middag was er al een bed beschikbaar en in de loop van de middag gaf de hematoloog groen licht: de behandeling kon beginnen.

Tot nu toe (dinsdagavond) gaat het goed.
Verder kan er nog niet heel veel over gezegd worden; het medisch personeel houdt Gerard goed in de gaten met regelmatige controles en testjes en we hopen vurig dat deze behandeling aanslaat.
In dit verband gebruiken we wel eens de woorden ‘we zijn aan de goden overgeleverd’; een uitdrukking die niet heel veel goeds betekent en goed aangeeft hoe het leven kan voelen.
Wie zijn dan die goden?
De hematoloog die deze kuur inzet in de strijd tegen Kahler?
De politici die de regelgeving omtrent vergoedingen van medicijnen aansturen?
De verzekeraars die bepalen of een medicijn al dan niet wordt vergoed?
De farmaceutische industrie die graag betere medicatie wil ontwikkelen, maar die tegen grote financiële en logistieke uitdagingen aan loopt?
Met andere woorden ‘Wie gaat dat betalen, zoete, lieve Gerritje?’
Of God, het hoogste Adres?
We weten ons gedragen door het warme medeleven en de voorbeden van de mensen die deel uitmaken van de maatschappelijke kringen waarin wij ons bewegen: gezin, familie, vrienden, kerk en buurt.

In dit verband kregen we van Dick een mooi lied toegestuurd.
Het wordt uitgevoerd door Cor Bakker en Thomas Oliemans, hierbij een link naar de uitvoering op You Tube van Podium Klassiek van de NTR.
De muziek is van Louis van Dijk, de tekst is geschreven door Ivo de Wijs.

Ik
Ik heb als kind geleerd
Wat goed was en verkeerd
En ook van de drie-eenheid: hoop, geloof en liefde, maar -|
helaas

Helaas
Verloor ik ’t idee
Dat al ons wel en wee
Bestuurd wordt en gestuurd wordt door een Iets of door een
Grote Baas

En ik
Ik had de liefde lief
Misschien wat te naïef
Want ach, wie ik beminde was ik na een tijd
En tot mijn spijt
Weer kwijt.

En tja
Zo werd ik blind en doof
Geen liefde, geen geloof
Maar wat ik van m’n leven niet verliezen kan, is hoop – is hoop

De hoop
Op straks en op daarna
De hoop van: ja, hoera
De hoop die zachtjes zegt: Schep moed
Al wat je doet
Komt goed, gaat goed

De hoop
Van eeuwen aan ’n stuk
Van wereldwijd geluk
De hoop die zegt: Het komt terecht – dus zit niet bij de pakken neer
De hoop
Die zegt: Ik ben er morgen weer

vogel-villa

Afgelopen donderdag vertrokken we voor een paar dagen naar Casa Grada in Westerbork.
Een soort ‘stilte-voor-de-storm’-vakantie: morgen gaat Gerard met de behandeling beginnen in het UMCG.
We namen wat vogelvoer mee, want het zou een bar weekend worden met sneeuw en vorst.
Gerard maakte op de tafel die voor het huis staat een vogel-villa met een ‘barretje’ voor de vogels van een  grote schaal, twee bakstenen en de deksel van de barbecue die in de schuur staat.

Vrijdag was de hele villa ondergesneeuwd. Toen het die middag weer droog was haalden we de sneeuw weer weg en wachtten op de vogels. Die eerst niet kwamen.
Waar we in de zomer soms 30 verschillende vogelsoorten onderscheiden op de vogelapp, nu was er geen vogel te zien.
In het meer hadden de eenden even verderop bij het bruggetje een wak open gehouden, daar groepten de watervogels bij elkaar.
Dat waren de enige vogels die we hoorden.
Aan de rand van het meer stapte een witte zilverreiger heel voorzichtig op het dunne ijs, maar verder …. geen vogel te zien.

Zaterdag was het nog wel heel koud, maar er viel geen neerslag meer.
En warempel: zaterdagmorgen kwam er één nieuwsgierig maar erg schichtig koolmeesje een kijkje nemen bij Gerards bouwwerk.
Al snel daarna kwamen er meer koolmeesjes.
Die zich allemaal gedroegen als Trump als het om Groenland gaat: VAN MIJ!
Maar er kwamen ook vinken.
En musjes.
En een roodborstje en een dikke merel.
We zaten binnen voor het raam, benoemden de vogels en genoten ondertussen van het prachtige uitzicht op het meer.
We zochten nog wat informatie op over vogels; toen ik de beestjes gadesloeg vroeg ik me af: ‘Wat doen vogeltjes eigenlijk bij vorst, kou en sneeuw?’
Daarover vond ik interessante informatie op de website van Vogelbescherming Nederland: hierbij een link naar dat artikel.

Zondag hadden de vogels hun villa helemaal ontdekt; het was een drukte van belang onder het barbecuedeksel!
We hebben de omgeving van Westerbork nog niet vaak met sneeuw gezien, maar dat hebben we de afgelopen dagen ruimschoots goedgemaakt.
Veel sneeuw viel er en we maakten een paar prachtige wandelingen.
We zijn voor het eerst sinds de bijna vijf jaar dat we dit huis hebben niet op het terras bij het meer geweest, omdat alles was bedekt met een dikke laag sneeuw, die zondag na een nacht met 10 graden vorst veranderd was in een ijslaag: het was glad en koud.
We staken binnen de kaarsjes aan en genoten van de rust.
En de vogeltjes dus.

Hieronder een paar afbeeldingen die een impressie geven van de omgeving van Vakantiepark Het Timmerholt in de winter.

Als het gaat over mijn jeugd in Hoogersmilde ben ik vrijwel altijd positief; dat ligt ook aan mijn eigen kijk op de dingen. Mijn broer bijvoorbeeld heeft helemaal niks met het dorp uit onze jeugd.
Vandaag een verhaal over hoe verzuild het dorpje in de jaren ’60 was.

Het verhaal begint met de twee vriendinnetjes Alny en Ada. De beide meisjes waren in 1963 in de nieuwbouwhuizen aan de Servatiusstraat komen wonen, zij op nummer 9 en ik op nummer 13. Van dezelfde leeftijd (1960) en al gauw onafscheidelijk. We speelden samen bij haar thuis, bij mij thuis en heel veel buiten met de andere kinderen. Onze vaders werkten allebei op de steenfabriek van Roelfsema, maar de gezinnen trokken samen niet heel veel op: wij waren protestant, zij niet. Dat betekende in de volwassenenwereld dat je in een andere ‘zuil’ zat, maar daar hadden wij als kinderen geen weet van. Als ik op zondag met Alny speelde dan ging ik wel eens mee naar een voetbalwedstrijd van SVH. Mijn ouders deden daar niet moeilijk over, maar raar was het wel, dat voelde ik als kind al aan. Kreeg ik een patatje van haar vader, vroeg een dorpsgenoot aan mij “Mag jij dat wel?”

Alny en ik bezochten samen de kleuterschool; op de groepsfoto hiernaast staat ze op de achterste rij, ze is het derde kind van rechts; ik ben het blonde meisje schuin voor haar. 
We waren altijd samen.
Maar.
Toen we in 1967 naar de lagere school moesten ging zij naar de Openbare school tegenover ons en ik moest anderhalve kilometer fietsen naar de Christelijke Nationale School aan de Rijksweg. Maar dat maakte voor ons niet uit: wij bleven vriendinnetjes, al werd dat wel wat lastiger, want er vormden zich groepjes. Je hoorde bij de openbaren of bij de christelijken en zij en ik hoorden allebei bij een andere groep.

Na een jaar ging Alny verhuizen: haar ouders kochten een huis aan de Rijksweg tegenover de steenfabriek. In het begin zochten we elkaar nog op, maar dat werd ons niet gemakkelijk gemaakt: als we bij elkaar waren werden we er door onze eigen groep onophoudelijk op gewezen dat we niet met elkaar mochten spelen. Wij  waren overlopers! Onze ouders, alle vier import-Hoogersmildigers vonden het verschrikkelijk, maar zij konden er niet veel aan doen, zo was het nu eenmaal in het dorp.
Het is ons dan ook niet gelukt om onze vriendschap te behouden.

Toen ik in de zesde klas van de lagere school zat mocht ik op gitaarles en tot ons onuitsprekelijk geluk hadden onze vaders beslist dat Alny en ik samen muzieklessen zouden gaan volgen bij Marinus Boer in Dwingeloo. Zij woonden inmiddels in Geeuwenbrug en iedere zaterdag reden de vaders ons om en om naar muziekles. Op woensdagavond gingen we naar  de Mandolineclub: samen zingen en musiceren!

afbeelding: geschiedenis-oefenen.nl

Alny en ik zijn in de loop van de jaren uit elkaar gegroeid, niet door het idiote zuilengedoe, maar omdat we inmiddels in verschillende delen van Drenthe woonden.
Het verhaal van de ‘openbaren’ en de ‘christelijken’: soms vertel ik er wel eens over, maar als je het zelf niet hebt meegemaakt, kun je je er helemaal niets bij voorstellen.