Categorie: Alledag Pagina 7 van 310

Toen ik als kind op vakantie ging met mijn ouders bezochten we ook altijd de kerk in het dorp waar we op de camping stonden, want mijn vader vond dat je aan een kerk en het bijbehorende kerkhof de geschiedenis van het dorp kon aflezen.
Wij kwamen dan als protestants opgevoede kinderen in een katholieke kerk en keken ons de ogen uit.
Wat een kleuren en geuren, beelden, altaren, schilderijen: zo anders dan het kerkje in Hoogersmilde waar wij ’s zondags zaten.
Mijn vader liet ons dan in zo’n kerk de kruiswegstaties zien (of liet ze ons zelf opzoeken) die in iedere Rooms Katholieke kerk te vinden zijn; soms geschilderd en soms gebeeldhouwd.
Kruiswegstaties zijn 14 of soms 15 afbeeldingen of reliëfs aan de zijmuren in katholieke kerken die de lijdensweg van Christus uitbeelden.
Je ziet hoe het Jezus vergaat vanaf de veroordeling door Pilatus tot de graflegging door Jozef van Arimatea. Die staties zijn bedoeld als ‘devotieoefening’ om in gebed stil te staan bij Jezus’ lijden, sterven en (in de 15e statie) verrijzenis.

De Catharinakerk op de Brink is van oudsher ook een katholieke kerk, maar sinds de reformatie zijn daar geen kruiswegstaties te zien.
Maar Béa Sportel Bolt heeft daar verandering in gebracht: in deze 40-dagen tijd heeft zij in de oude kerk op de Brink de tentoonstelling ‘De kruiswegstaties’ ingericht.
Het zijn 15 door haar geselecteerde zeefdrukken uit het werk van haar partner Peter Gerrits die zij heeft voorzien van een korte beschrijving/gedicht; het is haar impressie van het laatste stukje van de goede/stille week met als rode draad het verhaal vanaf Getsemané tot en met de graflegging.

Gerard en ik brachten gistermiddag tijdens ons dagelijkse ommetje een bezoek aan de Catharinakerk.
Béa was zelf aanwezig om uitleg te geven en er was een kopje thee of koffie voor de liefhebbers.
We zagen werken van Peter waar we zo op het eerste gezicht geen ‘beeld’ van de kruisweg bij hadden, maar we kregen een klein boekje met verklarende teksten.

Deze expositie is vanaf vorige week tot met zaterdag 4 april dagelijks te bezoeken tussen 14.00 – 16.00 uur.
De kerk is alle 40 dagen open: je kunt vrij binnenlopen en je bent van harte welkom!
“Ben je hier dan iedere dag?” vroeg ik Béa gistermiddag.
“Ja. Voor mij is dit de invulling van de 40-dagen-tijd: iedere middag om 13.40 uur trek ik mijn jas aan en ga ik naar de kerk.
Iedere dag ontmoet ik mensen, er zijn fijne gesprekken en ik geef keer op keer uitleg bij de zeefdrukken van Peter.”

In De Krant van vorige week stond een mooi artikel over deze tentoonstelling: hierbij een link naar dat verhaal.
Daarin zegt Bea o.a.:

In 2026 is de gemeente Noordenveld culturele gemeente van Drenthe. Het is passend dat dit nu hier kan worden getoond in de Catharinakerk in Roden in de veertigdagentijd voor Pasen om zo ook uit te kunnen leggen wat kunst betekent voor die periode.
De uitgebeelde statiën met de uitleg erbij in het boekwerkje geven een mooi inzicht, samen met veertien gedichten die de lijdensweg weergeven.

Bij Radio 5 hebben ze af en toe een themaweek en deze week staat de zender helemaal in het teken van de Arbeidsvitaminen; vorig jaar wijdde ik daar ook al een blog aan.
Voor de invulling van deze week werd er begin dit jaar een oproep gedaan: ‘Stuur je lijstje met favoriete muziek in!”
Dat heb ik in het verleden al twee keer gedaan en twee keer werd een selectie uit mijn lijstje gedraaid*.
Deze keer stuurde ik deze mail:

Met ons gezin hebben we een aantal vaste feestdagen in het jaar waarop we elkaar met z’n achten zien; in deze maand vieren we altijd ons zelfbedachte ‘Februari-is-stom-feest’,* dit jaar op de 21e. Vrijdagmiddag had ik 45 knieperties gebakken en er lag nog een zak chocoladepepernoten die was overgebleven van 6 december.
Gerard had van te voren gevraagd of onze gezinsleden wilden helpen met het leeghalen van onze garage die we willen aanpakken; met z’n tweeën doen we daar een halve dag over, met acht man ben je in drie kwartier klaar.

Ieder jaar willen we op deze dag een spelletje doen, maar ook dit jaar kwam het er niet van.
Toen we met kerst met elkaar carols hadden gezongen en we de muziek weer opborgen ‘voor volgend jaar’ opperde iemand: “We hoeven toch niet persé kerstliedjes te zingen? Er is toch ook genoeg andere leuke muziek!”
Was ook zo. Het idee bleef in de vaagheid hangen, maar begin deze week werd er een nieuwe app-groep in het leven geroepen: ZINGEN.
We kregen MP3 bestandjes voor de afzonderlijke stemmen en vierstemmige bladmuziek: Harriët had het lied ‘Love of my life’ van Queen voor ons voorbereid.
Toe maar…waarom zou je de lat ook laag leggen!

Tijdens de koffie zaten we in groepsverband te mopperen hoe moeilijk de muziek voor ons was en even later zaten we met de papieren voor ons al kleine stukjes door te zingen.
Na het eten zongen we nóg een uur en toen kwam de garage aan de beurt.
“Hé, dit plankje met dat wolkjes-plastic kwam van mijn kamer. Waarom bewaar je dit?”
Tja.
Bij het verschuiven van een kast vonden op de zijkant papieren met aantekeningen: die kwam nog uit de steenfabriek van Roelfsema waar mij vader vroeger werkte. Wat weer veel herinneringen naar boven brengt.

Dit feest heeft een aantal vaste onderdelen: een eenvoudige doch voedzame lunch, na de thee een ‘dikke-plank-en-chips-op-de-bank’ en tenslotte eten bij Alida’s smulpaleis, dit alles gelardeerd met verhalen en gezamenlijke gezinslol.

Nu ik dit zit te schrijven is het zaterdagavond 22.45 uur; na de koffie vertrokken ze weer naar Groningen/Almelo.
Er zijn nog 3 knieperties en de pepernoten zijn op.
De garage is leeg en mijn stappenteller zegt dat ik meer dan 12.000 stappen heb gezet.
Bij Alida’s is de rust weergekeerd; sommigen van ons deden aan tafel de geluiden na die hun keukenmachines maken. “Onze broodbakmachine zegt ‘honkusjumpuhonkesjumpe’…”
En het mooiste: in de gezinsapp staat een opname van een vierstemmige gezins-uitvoering van ‘Love of my life’.

We hadden een fijne dag met ons gezin.
Toen we gisteravond aan de koffie zaten had ik een schaaltje met paaseitjes op tafel gezet, wat iemand de opmerking ontlokte: “Pepernoten, knieperties en paaseitjes op één dag!”
Voor mij is het Februari-is-stom-feest net zo’n hoogtijdag als Sinterklaas, Oud&Nieuw en Pasen. Na alle zorgen van de afgelopen maanden balsem voor onze ziel.

Benieuwd naar de vorige edities van dit gezinsfeest? Hierbij een link naar de editie 2025; onderaan dat blog kun je doorlinken naar de vorige edities.
* Lees hier over het ontstaan van dit feest in 2017.

In het blog ‘Rouw in fases‘ over het verlies van tante Trijn schreef ik: ‘In diezelfde week kreeg ik een app van één van haar schoondochters: “Zijn er nog dingen met emotionele waarde die je graag zou willen hebben?”
Er waren inderdaad twee dingen die ik graag van haar wilde hebben.
Het eerste was het sieradendoosje van mijn moeder dat tante Trijn had gekregen nadat mijn moeder was overleden; daar had ze mij destijds specifiek om gevraagd.
Dat had mijn moeder al in haar bezit toen ze verkering kreeg met mijn vader in 1950 en tante Trijn had het als kind prachtig gevonden!
Het stond sinds 2017 te pronken op haar dressoir; nu staat het achter een glazen deurtje in de kast in onze woonkamer.

Daar staat ook het andere erfstuk dat ik graag wou: het lepeltjesdoosje dat nog van mijn overgrootmoeder Aaltje Pasveer-Niemeijer is geweest.
Zij was de moeder van mijn oma Aaltje Pasveer-Vrieswijk.
Bij dat lepeldoosje hoort een verhaal en daarom wilde ik het graag hebben.
Toen mijn oma overleed was ze nog maar 62; haar moeder, opoe Pasveer, leefde toen nog.
Toen zij op hoge leeftijd overleed verdeelden haar dochters en zoon de inboedel, maar ze hadden daarbij geen rekening gehouden met de kinderen van de oudste dochter Aaltje.
De zoon, ome Jo, had er toen voor gezorgd dat tante Trijn toch nog een aandenken aan haar grootmoeder kreeg; het lepeltjesdoosje.
Zodoende was ze erg zuinig op dit lepeldoosje met inhoud.

In februari 2018 schreef ik het blog ‘Zonder dak dat ging over het verliezen van je ouders.
Dat dat voelt alsof het dak boven je leven weg is en dat het dan af en toe naar binnen regent. In dat blog schreef ik dat ik over mijn verlies-ervaringen zo fijn met tante Trijn kon praten omdat zij heel dicht bij mijn ouders had gestaan en ze ook miste.
Dat blog sloot ik af met deze woorden: Na het weekend moest ik aan bovengenoemde beeldspraak van Harry Jekkers denken over het dak en de regen.
Mijn tante en ik vormen voor elkaar een soort afdak waar we af en toe onder kunnen schuilen.

Hiernaast zie je de foto die gemaakt is in 1961: de hele familie Vrieswijk voor het huis van opa en oma aan de Herderstraat in Klazienaveen.
Het baby’tje ben ik.
Bij de rouwverwerking om tante Trijn gaat het net zo als bij mijn ouders.
Er zijn veel mooie herinneringen om te koesteren en ze komen nog regelmatig in de verhalen voorbij.
Door het gebruik van de spullen die ik nog van ze heb komen ze soms nog even in mijn gedachten en bij bepaalde muziek zijn er af en toe nog tranen.
Mijn afdak is er niet meer, maar gelukkig hebben we er nog jaren samen onder kunnen schuilen.

In het verleden schreef ik een aantal blogs over dierbare erfstukjes die ik al eerder van haar kreeg.
Hierbij een overzicht:
Oma’s breinaaldendoos uit 2014
Oma’s theepot uit 2015
Oma’s poesiealbum uit 2020
Het vertinde theekannetje uit 2024

Van het onderdeel ‘Mondje Middelnederlands’ van de Onze taal scheurkalender die in 2025 in ons toilet hing bewaarde ik een paar blaadjes om nog eens een blog over te schrijven.
Het Middelnederlands was een voorloper van de moderne Nederlandse taal. Het werd tussen 1200 en 1500 in ons taalgebied gesproken; het was de opvolger van het Oudnederlands.
We beginnen met een verhaal uit deze rubriek over het woord ‘vlinder’.

Vlinder is een woord dat in het Nederlands, Engels, Frans en Duits verschillend is: butterfly, papillon en schmetterling.
Hoe ontstond de Nederlandse vlinder?
Het Middelnederlandse woord voor vlinder is capelle.
Dat komt van het het Latijnse capella, de verkleinvorm van cappa: veelkleurige mantel; we vinden dat ons terug in ons woord cape.

Maar het Middelnederlands had ook andere benamingen voor capelle: men noemde een vlinder ook pampilion (van het Oudfranse papillon), honichvloy (honingvlieger), pepel ( van het Latijnse papilio), boterschete, vivalter, fiefouter en vliecheltere, maar ook vlieder (vlieger) waaruit zich het woord vlinder heeft ontpopt.
Tot zover de vlinder.

Soms lijkt het Middelnederlands erg op onze huidige taal, maar sommige woorden kunnen leiden tot een verkeerd begrip.
Voorbeeld: ‘Die kinder sullen haren vader slachten’. Slachten betekent in dit verband niet afslachten, maar ‘lijken op’.
Woorden uit een andere taal die sterk lijken op onze hedendaagse Nederlandse woorden, worden valse vrienden genoemd.
Een bekend voorbeeld is bellen, dat in het Duits blaffen betekent.
Nog een paar valse vrienden uit de middeleeuwen:
– Rovers wilden tlant beschaven
Dit betekent niet dat rovers het land tot beschaving kwamen brengen, maar dat ze het kaal maakten (afschaafden) – oftewel: dat ze kwamen roven of plunderen.
– Si ginghen te bedde hemelike
Dit is niet de middeleeuws benaming van een hemelbed, maar het gaat hier om hemelike in de betekenis ‘heimelijk’.

De handschriften in het Middelnederlands bevatten veel omvangrijke teksten, maar je vindt er ook spreuk-achtige zegswijzen.

Niemand sine vrient en weet
alse hem sijn dinc ten besten gheet.
Maer die vriende werden becant
alst hem qualijc gheet in hant.

Een soort tegeltjes-wijsheden dus.
Niemand weet wie zijn vrienden zijn als het hem voor de wind gaat.
Maar de vrienden worden bekend als het hem beroerd gaat.

Ende wildi aldie werelt dwinghen
so hout uwe beurs van ghelde vet
Die vrouwen sullen om u dringhen
die heren hebdi in uw net. 

Als je de wereld je wilt wilt opleggen,
zorg dan voor een dikke portemonnee,
de vrouwen zullen zich om u verdringen
en de heren heb je in je greep.

Ze wisten toen kennelijk ook al dat een mens niet kan multi-tasken:
Die twe dinghen te gader doet 
Die sijn selden beide goet.
Wie twee dingen tegelijk doet
levert zelden twee maal kwaliteit.

En ze snapten ook al dat je je met de juiste mensen moet omringen:
Die hem gheselt metten doren,
Wat hi hem doet, hets al verloren.
Wie zich omringt met dwazen,
wat hij ook doet, het is vergeefs.

Tenslotte een overbekende tegeltjeswijsheid uit het Middelnederlands: ‘Dalderbeste dat men vint, dats dat elc hem selven kint.‘
‘Nosce te ipsum’ in goed Latijn.

Op de ochtend van onze royalty-dag naar paleis Soestdijk vertrokken we ruim op tijd naar het midden van het land, maar we hadden totaal geen oponthoud: om 10.35 uur reden we de nog bijna lege parkeerplaats bij het paleis op. Drie Drentse vrouwen en het was al 10.00 uur geweest: “Ik hoop dat we daar al wel vast ergens koffie kunnen drinken….”
Maar gelukkig: we konden al wel een kaartje kopen.
We kregen alleen geen kaartje, maar een muntje: dat moesten we inleveren als we bij het Paleis naar binnen gingen.

Maar wij moesten eerst koffie.
We liepen richting ‘De Oranjerie‘ en die was gelukkig al open.
“Willen we er ook iets bij?”
De vraag stellen is haar beantwoorden, dus even laten stonden we likkebaardend voor een vitrine met gebak: chocoladetaart, appelgebak of een soort soes.
De ‘soes’ was heerlijk.
Je hoeft maar naar de afbeeldingen hiernaast te kijken en je snapt wat ik bedoel.

Later tijdens de tentoonstelling kwamen we het verhaal achter het lekkere gebakje tegen.
Toen bleek dat wij toch wel provinciaaltjes zijn; het was geen soes, het was geen gebakje, maar een TAARTJE!
Het blijkt dat men in adellijke kringen spreekt van een taartje. Gebakje is voor het gewone volk.
Meer weten over dit fenomeen? Hierbij een link naar een artikel daarover op de website van ‘Onze Taal’.

Links zie je een afbeelding van (een deel van) het informatiebord over dit bijzondere taartje dat Robèrt van Beckhoven maakte voor deze tentoonstelling.
Daarin wordt uitgelegd hoe het kwam dat Willem de Zwijger vorst werd van het prinsdom Orange.
Het Huis van Oranje is aan de titel ‘Oranje’ gekomen, omdat Willem op 11-jarige leeftijd de bezittingen en titels erfde van zijn kinderloze neef, René van Chalon.
Dat behelsde ondermeer het Prinsdom Orange: een klein, onafhankelijk gebied nabij de stad Orange in Zuid-Frankrijk.
Door deze erfenis werd ‘de vader des vaderlands’ de nieuwe prins van Oranje; hij voegde de titel toe aan zijn familienaam Nassau. Vanaf toen werd hij Willem van Oranje-Nassau genoemd.

De koffie met taartje was ons zo goed bevallen dat we  ook voor de lunch naar ‘De Oranjerie’ gingen.
Daarvoor moesten we het paleis even verlaten; voor de terugkeer kreeg je een stempel op je hand.
Het leek wel een disco uit de jaren ’70; muntjes, stempels, het stond in schril contrast met de chique uitstraling die men in Baarn graag wilde oproepen.
Daar bestel je voor je lunch niet zomaar een kroketje, maar ‘een ambachtelijke pie’, een ‘quiche mediterranee’ en een ‘bouchee à la reine’.

Na de tentoonstelling liepen we om het paleis heen, bekeken de beelden in de tuin, maakten wat foto’s op het bruggetje en bedachten dat in die tuin heel wat iconische foto’s zijn gemaakt.
We sloten ons bezoek af met een kop thee in de Oranjerie.
“Zullen we nog zo’n ……”
Het werd een schoteltje met een proeverijtje van Robèrt.
Met goud en zilver.
Drie mini-gebakjes.
O nee, taartjes.
Verrukkelijk.

Benieuwd naar de andere blogs over Soestdijk?
Hierbij een link naar deel 1, onder aan dat blog vind je een overzicht.

Vorige week stuurde ik de dames van de Holy Stitch-kring een mail met de uitnodiging voor de bijeenkomst van gistermiddag én een vraag over ‘het mysterie van het gehaakte hartje’.
Wat was er dan aan de hand met dat hartje?

In de week daarvoor had ik van Dea een mail gekregen.
Ze maakte me attent op dit Facebookbericht waarop deze video te zien is met als onderwerp ‘Dolle Mina’s breien tegen geweld.
Bij het Facebookbericht stond een foto van een gehaakt hartje en een haak-telpatroon met de oproep: ‘Zullen we samen wat extra hartjes de wereld in sturen?”
Dea vond het kennelijk wel wat voor mij.
Leuk item, leuk idee.

Maar.
Als je kijkt naar het hartje op de afbeelding (op klikken voor een vergroting) hiernaast en je kijkt naar het haak-telpatroon dan is dat niet hetzelfde.
Tenminste: ik zie stokjes op de tekening en ik zie geen stokjes op het voorbeeldhartje.
Een sterretje is een vaste, maar in het patroon komt niet één sterretje voor.
En wat betekenen die cijfers naast het hart?
Een mysterie.
Dit probleem stuurde ik mee met de uitnodigingsmail voor Holy Stitch. 

Gistermiddag bogen we ons met meer dan twintig ervaren steeksters over het mysterie van het gehaakte hartje.
Ilse had op de website van Durable een mooie omschrijving gevonden van een gehaakt hartje met stokjes.
Ze had er ook al één gehaakt: hierbij een link naar een PDF met een patroon van het hartje
Zwanny had ook een hartje gehaakt. Dat was wat kleiner en dat had ze gelijk al op een kaart geplakt met een pakkende tekst. Daarnaast had ze ook een paar exemplaren gemaakt met de amigurumi-techniek: dat is een Japanse handwerktechniek voor het haken van kleine, opgevulde figuurtjes. “Die kun je ’s zomers vullen met lavendel” vertelde ze er bij. Vorige week kreeg ik daarover al een app van Sijcolien met een link naar de website DIYFluffies van Mariska Vos met een video van het maken van het hartje op de afbeelding.

Wat was nou het mysterie?
Volgens dochter Frea was het een afbeelding die gemaakt was met AI.
Dat plukt alle gegevens die er zijn van ‘gehaakt hartje’ van internet en maakt er dan zelf wat van.
Meestal komt er uit die brij van gegevens wel iets bruikbaars, maar in dit geval kun je er niks mee.
Vanmorgen stelde ik aan AI de vraag: ‘Wat is het voordeel van zelf doen vergeleken met AI?” en ik kreeg een goed onderbouwd antwoord.
Benieuwd? Klik hier.
De eindconclusie is: ‘In veel gevallen is de ideale situatie een combinatie, waarbij AI wordt gebruikt voor routinetaken (data-analyse, opzetjes) en de mens de regie houdt voor creativiteit en eindredactie.’
Menselijke creativiteit blijkt een factor te zijn die AI niet kan nabootsen.
Aan het eind van onze bijeenkomst las ik een blog voor dat ik schreef ik 2023 in de serie ‘Blogbouwstenen’ onder de titel ‘Klein-motorische activiteiten.
Maarten van Rossem vond dat handwerken altijd ‘iets lulligs’ had; klik hier om dat blog nog eens te lezen.
Liever lullig bezig dan computergestuurd.

Over een maand mogen we naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen.
Wij gaan hier in Roden stemmen voor raad van de gemeente Noordenveld, maar als ik in Assen zou wonen dan ging mijn stem naar een familielid: Cor Vrieswijk, de zoon van mijn broer en schoonzus.
Cor staat als nummer 7 op de lijst van het CDA Assen; twee weken geleden kreeg ik van hem een folder (zie afbeelding onderaan dit blog) die hij gebruikt bij het flyeren als ze op verkiezingscampagne gaan.

Cor treedt in de voetsporen van zijn opa’s: de vader van mijn schoonzus was Tieme Meints, een markante persoonlijkheid in Assen. Hij zat jaren als vertegenwoordiger van het CDA in de gemeenteraad van de Drentse hoofdstad en schreef regelmatig brieven naar de krant omdat hij het ergens niet mee eens was.
De andere opa was mijn vader. Voordat het CDA ontstond was hij actief voor de CHU. Cor heeft ontdekt dat deze opa zelfs nog op de kieslijst heeft gestaan voor die partij in Oldenzaal waar mijn ouders tot 1962 woonden. Als je op de afbeelding hiernaast klikt, zie je dat C. Vrieswijk op de 9e plaats staat van de Protestantse Groepering. Er was voor die gemeenteraadsverkiezingen in Oldenzaal een nieuwe protestantse lijst samengesteld, waaraan werd deelgenomen door VVD, CHU, AR en GPV.
Een gezamenlijke lijst met VVD en kleine christelijke partijen: daar kun je je heden ten dage toch helemaal niets meer bij voorstellen?!
Je moet dan wel weten dat Oldenzaal in die tijd een katholiek bolwerk* was, waar de protestanten veruit in de minderheid waren.
Het bijzondere is dat ik mijn vader nooit heb gesproken over zijn activiteiten voor de gemeentepolitiek. Zelf denk ik dat zijn deelname te maken had met de directeur van de textielfabriek Gelderman (waar mijn vader destijds werkte) die op de eerste plek stond van de protestantse lijst.
De voetsporen in de gemeentepolitiek van opa Meints zijn dus veel groter en talrijker dan die van opa Vrieswijk, maar beiden hadden trots naast hun schoenen gelopen bij de zevende plek in 2026 van hun gezamenlijke kleinzoon.

Cor is in januari 22 jaar geworden en studeert geschiedenis aan de universiteit in Groningen; het is niet waarschijnlijk dat hij daadwerkelijk in de gemeenteraad zal komen.
Mijn broer en schoonzus vinden: ‘Eerst maar eens die studie afmaken en dan zien we wel weer.”
Zo ist.
Maar wel leuk, dat enthousiaste Vrieswijk-hoofd in de CDA-gelederen Assen.
Ben je benieuwd naar Cor’s profiel bij het CDA?
Hierbij een link naar zijn eigen pagina op de website van het CDA Assen.

* Hoe het voor mijn gereformeerde opa was in dat katholieke Oldenzaal lees je in het blog dat ik schreef toen ik met tante Trijn een dagje in Oldenzaal was en we daar Plechelmus basiliek bezochten.

Eén à twee keer per jaar spreken we af met het secretaresseclubje van Team290 dat er werkte toen ik er kwam in 2021.
In 2023 was er ineens een heel grote verschuiving op personeelsgebied en bleven alleen Renny en ik over van het oude team.
We hadden elkaar natuurlijk wel gezien op het 25-jarig Lentis-jubileum van Renny, maar niet echt veel gesproken, dus we hadden er zin in!
Mooi was dat ook Petronet er nu bij kon zijn: zij was er de vorige keer niet bij vanwege ziekte.

We spraken af bij het Bospaviljoen Norgerberg: 10.30 uur ontmoeting bij koffie & gebak.
Margreet, die vanaf 2023 op een andere afdeling binnen Lentis werkte, is inmiddels ook met pensioen, Renny is de enige van ons die nog bij Lentis werkt.
Wat is het dan leuk om elkaar weer te spreken: we waren compleet, met z’n zessen deze keer!
En wat was er al weer veel gebeurd. Renny was oma geworden; natuurlijk kregen we foto’s te zien van ‘de wolk van een baby’ en daarna gingen de kleinkinderen van de andere oma’s ook even de kring rond.
Maar er waren ook minder leuke dingen.
Nare ziektes en gedoe, waarvan mensen dan zeggen ‘En dan nét nu je met pensioen bent….!’
Maar (en nu spreek ik even voor mezelf) juist nu ik met pensioen ben heb ik tijd om te mantelzorgen en hoef ik me geen zorgen te maken over het al dan niet opnemen van zorgverlof. En heb ik veel minder stress, omdat ‘het werk’ niet meer steeds in mijn achterhoofd zit.

De niet-meer-werkenden hebben dan in principe niet veel meer met Lentis te maken, maar we waren wel razend benieuwd naar hoe het nu gaat op de afdeling.
Zijn er al nieuwe secretaresses? En hoe gaat het met ze, liggen ze een beetje goed in de groep? En hoorden we nou dat er artsen en casemanagers weg gingen? En hoe moet dat dan nu met dat team?
En dan komt er natuurlijk altijd een moment waarop we zeggen: ‘Nou…. blij dat ik niet meer hoef.’
We zouden eigenlijk na de koffie een wandeling maken en daarna gezamenlijk gaan lunchen, maar één van ons had last van haar been en kon niet goed lopen.
We besloten toen om het koffiemoment te laten overlopen in het lunchmoment, dan konden we na de lunch die wandeling nog wel maken.

Tijdens de wandeling kregen we het nog even over vrijwilligerswerk.
Marja was aan het inwerken bij het klooster van Aduard: daar wordt zij rondleider.
Twee keer ben ik daar geweest* en beide keren dacht ik: ‘OEH! Je zal hier vrijwilliger zijn!”
Corry deed iets heel anders: zij was vrijwilliger geworden bij de Zadenbieb Noordenveld en vertelde enthousiast over haar werkzaamheden bij de Natuurplaats Noordscheveld.
De volgende bijeenkomst is bij mij: misschien neem ik ze wel mee naar mijn vrijwilligerswerk!

Meer weten over dit clubje oud-collega’s?
Lees dan Vijf is één te weinig uit juni 2025
Onderaan dat blog vind je een overzicht van vorige bijeenkomsten.

* Het klooster van Aduard uit 2016 en Meraokels houkje uit 2019.