een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Lezen Pagina 2 van 18

24 maart: Naomi (1)

Frea heeft de handschoen opgepakt.
Na 9 jaar.
Ze heeft een verhaal geschreven bij het personage ‘Naomi’.
Waarschijnlijk kun je hier als lezer geen chocola van maken, daarom leg ik het even uit.

Het begon allemaal met mijn fascinatie voor het lied ‘De Noorderzon scheen’ van Conny Vandenbos.  Vanaf het begin, het lied kwam uit in 1976, heeft die tekst mij geïntrigeerd:
een man die zomaar uit z’n gezinsleven stapt om elders een heel nieuw leven te beginnen.
Ik zag die vrouw dan in de keuken staan bij die snelkookpan en heb me altijd afgevraagd: hoe ging het verder?
Wat zou er gebeurd kunnen zijn?

In 2017 schreef ik één van de eerste blogseries voor deze website. In zes delen publiceerde ik destijds drie verhalen met een mogelijke afloop.
De verhalen staan los van elkaar; de hoofdrolspelers en omstandigheden worden steeds heel anders ingevuld, uitgangspunt is steeds de tekst van het lied van Connie Vandenbos.
Op dit samenvattende blog uit 2020 dat ik drie jaar later schreef vind je links naar het liedje van Conny en naar de verhalen van Peter (de vader die zijn gezin verliet), Anja (de moeder) en Dennis (de zoon).
In deze drie verhalen komt er na twintig jaar weer contact tussen Peter en zijn gezin, maar er is ook een scenario denkbaar waarbij Peter nooit terugkomt.
Verder is er is nog één personage uit dit verhaal niet aan het woord geweest en dat is dochter Naomi.
Toen vroeg ik aan mijn lezers: “Mocht er iemand onder mijn lezers zijn die een verhaal wil schrijven over wat er volgens hem/haar is gebeurd of over hoe Naomi dat heeft beleefd, dan zou ik dat erg leuk vinden.”

Deze week kreeg ik een app van Frea: ‘Noorderzonverhaal zit in je inbox’.
ECHT WAAR!?!
Ja.
Frea is in de huid van Naomi gekropen en schrijft hoe dat voelde.
Dat je de man die je vader is na jaren voor het eerst weer ziet.
In de begeleidende mail die ik kreeg bij de tekst van het verhaal schreef ze: “Hey, wil je een super ongemakkelijk gesprek lezen tussen een vader en dochter die tegelijkertijd zo herkenbaar voor elkaar en ook volslagen vreemden zijn?”

Het verhaal van Frea telt meer dan 700 woorden, dus in overleg met mijn raadgever (lees Gerard) verdeel ik dit onderwerp over twee blogs.
Vandaag dus een ‘hoe zat dat ook maar weer’-blog over de blogserie ‘Noorderzon’, morgen het verhaal van Naomi.

Reageren

5 februari: Van zijn voetstuk gevallen.

Van zwemvriendin Ans kreeg ik het boek ‘Vleugelman’ te leen: een biografie over het leven en het werk van Godfried Bomans.
Een boek van meer dan 700 pagina’s.
“Dat ga ik nooit helemaal uit lezen” dacht ik toen ik het kreeg.
Bomans overleed vlak voor Kerst in 1971; toen was ik 10 en kreeg ik het eigenlijk niet mee.

Toen ik op de HAVO in Assen zat van augustus 1977 tot mei 1979 was Bomans immens populair onder scholieren en velen van ons hadden ‘Erik of het klein insectenboek’ op de leeslijst voor Nederlands staan.
Op mijn verjaardag kreeg ik boekjes als ‘Aforismen’ en ‘Kopstukken’ en wij vonden het prachtig om die humoristische teksten te lezen.
Hij kwam nog wel eens voorbij in tv-programma’s: dan zagen we hem als Nederlandse beroemdheid van vroeger en zei hij dingen als ‘had mijn vrouw maar één zo’n been’ over Marlène Dietrich bij de uitreiking van de Edison in 1963. Verder kende ik hem van zijn verblijf op Rottumeroog, maar dan vooral in vergelijking met Jan Wolkers, die daar ook een week zat.
Wolkers was daar in zijn eentje in zijn element, Bomans verpieterde.

De inhoud van deze dikke pil kan ik niet samenvatten in blog van ongeveer 500 woorden.
Wil je meer weten over dit boek dan heb ik twee links voor je.
De eerste is een minuut of 10 uit het televisieprogramma ‘Tijd voor Max‘, waarin de schrijver Gé Vaartjes aanschuift om te vertellen over het boek.
De tweede link betreft een artikel uit het online tijdschrift voor Taal- en letterkunde ‘Neerlandistiek’:  De feiten zijn maar kiezelstenen.
Daar vind je een recensie geschreven door Jos Joosten, hoogleraar Nederlandse Letterkunde aan de Radboud Universiteit in Nijmegen.

In dit blog beperk ik mij tot wat het boek voor mij betekende.
Hoewel ik van plan was om het vluchtig door te lezen, boeide het mij zodanig dat ik het toch helemaal heb gelezen.
Wát een intrigerende figuur, die Bomans!
En wat een mooi tijdsbeeld.
Je krijgt een goed beeld van het leven van een onzeker jongetje in een katholiek rijkeluis-gezin en je leest hoe bepalend dat geloof is geweest voor zijn leven.
Wat ik er zelf van heb geleerd is dat de culturele omwenteling in de jaren ’60 veel groter was dan ik mij in mijn jeugd gerealiseerd heb.
Hoe de zuilenmaatschappij in elkaar stortte en hoe alle heilige huisjes en schijnzekerheden één voor één omver werden geschopt; in de periode die de jaren ’60/begin jaren ’70 beschrijft herkende ik de dingen die ook in ons gezin speelden.

Maar de grote Bomans is door dit boek wel van zijn voetstuk gevallen waar ik hem in mijn jeugd op had gezet.
Hij was immens populair in Nederland, maar het was geen leuke man.
Hij was ontzettend geestig, ad rem en charmant, maar hij was daarnaast ook ijdel, kinderachtig, leugenachtig en onbetrouwbaar; hij was iemand die alleen maar met zichzelf bezig was.
Eén van zijn bekendste quotes is ‘Humor is overwonnen droefheid’.
Als je dit boek uit hebt weet je hoezeer deze uitspraak past bij Godfried Bomans.

Reageren

14 januari: Vader, moeder, 13 kinderen.

Als het gaat over mijn broer en mij dan constateren de mensen om ons heen vaak dat we zo van elkaar verschillen.
En dat is niet alleen zo bij ons, maar ook in de kring van de broers en zussen van Gerard zijn er grote verschillen.
Je bent als kind een product van vier families: die van je vier grootouders, in mijn geval Vrieswijk, Pasveer, Boelen en Alting.
Je draagt als broer en zus stukjes in je van die 4 families en de mix daarvan levert kennelijk van elkaar verschillende personen op.

Dit gegeven kwam bij mij op bij het lezen van het boek ‘Het zwijgen van Maria Zachea’.
Daar had ik al vaak iets over gehoord en toen ik de titel zag in één van de stellingen van de Roder Boekenmarkt nam ik het mee.
In drie dagen had ik het uit.
Wat is het eigenlijk voor boek?
Het is geschreven door de journaliste Judith Koelemeijer.
Toen haar oma werd getroffen door een hersenbloeding was zij eenentwintig; ze had niet een heel goede band met haar oma.
‘Oma had dertien kinderen grootgebracht, dat vond ze meer dan genoeg.’
Oma werd door haar dertien kinderen na haar hersenbloeding acht jaar lang thuis verzorgd.
Het bijzondere was dat oma op en duur geen woord meer zei, maar ook over het verzorgen van hun moeder werd door haar ooms en tantes niet gepraat.
Eigenlijk werd er in de familie Koelemeijer überhaupt niet met elkaar gepraat.
Judith schrijft een boek over dit gegeven door met alle kinderen van oma in gesprek te gaan.

Gefascineerd had ik aan het begin bij de inhoudsopgave van het boek het lijstje met namen en jaartallen bestudeerd.
De oudste geboren in 1934, de jongste in 1953.
Wat je leest is de geschiedenis van Nederland voor en na de Tweede Wereldoorlog.
De kinderen worden amper aangehaald en/of geknuffeld: “Niet zitten janken, ga maar wat doen.”
Meisjes moeten meehelpen in de huishouding, alleen hele slimme kinderen mogen doorleren.
Seksuele voorlichting krijgen de kinderen niet, ze leren hooguit wat van elkaar.
Als de oudste broer Jos op 19-jarige leeftijd overlijdt wordt daar niet over gepraat.
De maatschappij verandert in rap tempo, de jongere kinderen zetten zich af tegen het Katholieke geloof  en in het gezin is er een groot verschil tussen ‘de werkers’ en ‘de intellectuelen’.
De jongste kinderen groeien op in economisch betere tijden, dus ze mogen veel meer dan hun oudere broers en zussen omdat ze nu eenmaal in een andere tijd zijn opgevoed.

Mijn moeder kwam uit een Hervormd gezin met 10 kinderen, mijn vader uit een Gereformeerd gezin met 5 kinderen.
Ook daar waren de verschillen tussen de broers en zussen enorm en werd ook niet gepraat.
Tijdens het lezen van dit boek werd ik getroffen door de herkenbaarheid van de verhalen van de afzonderlijke broers en zussen.
Het boek is voor veel families de aanzet geweest om het gezamenlijke gezinsverleden bespreekbaar te maken; wat fantastisch dat je dat met het schrijven van een boek kunt bereiken.
We mogen de familie Koelemeijer wel bedanken voor hun openhartigheid!

Reageren

6 januari: Bruidsjurk.

In de zomer van 2025 vertelde vriendin Bea dat ze een heel mooi boek aan het lezen was over borduursters die hadden gewerkt aan de bruidsjapon van prinses Elizabeth in 1947.
“Dat is ook echt een boek voor jou!” zei ze.
Toen ik 65 werd in oktober kreeg ik van Bea en Hans een boek cadeau en je raadt het al: het was het boek waar we het in de zomer al over hadden gehad.
Het is geschreven door Jennifer Robson en de titel is: ‘Een tijd om nooit te vergeten*’.
Met die ’tijd’ worden de eerste jaren vlak na de Tweede wereldoorlog bedoeld.
We maken kennis met Ann, een jonge, Engelse vrouw die werkt in het atelier van Norman Hartnell in Londen.
Zij is de eerste hoofdpersoon van het boek, de tweede hoofdpersoon is Miriam Dassin.
Zij komt in 1947 vanuit Frankrijk naar Londen. Zij is Joods en heeft de Tweede Wereldoorlog ternauwernood overleefd: ze werd in 1945 bevrijd uit het concentratiekamp Ravensbrück.

Het verhaal wordt verteld in porties van drie hoofdstukken: het eerste hoofdstuk wordt verteld vanuit Ann’s perspectief, in het tweede lees je hoe Miriam het heeft beleefd en in het derde hoofdstuk maak je kennis met Heather, de kleindochter van Ann die in Toronto (Canada) woont.
Haar oma Ann is overleden en ze erft een doos met spulletjes waarin een aantal geborduurde bloemen zitten.
Als ze ontdekt dat het dezelfde bloemen zijn als die op de bruidsjapon van koningin Elizabeth, gaat ze op onderzoek uit.
Je maakt steeds sprongen in tijd, heen en weer van 1947 naar 2016.
Ann en Miriam worden collega’s en later ook huisgenoten en krijgen een bijzondere opdracht: zij mogen borduren voor de bruidsjapon van prinses Elizabeth.
Ze krijgen relaties en ondertussen lees je hoe armoedig de mensen het nog hebben vlak na de oorlog en hoe het dagelijkse leven in Londen er destijds uitzag.

Als je leest over Heather in 2016 ga je je op een gegeven moment dingen afvragen.
Heathers oma Ann was weduwe toen ze in 1947 naar Canada emigreerde, maar er is geen sprake van een echtgenoot in de verhalen uit 1947.
Wat is er dan gebeurd in zo’n kort tijdsbestek?
In 2016 is Miriam een gevierd kunstenares.
Hoe is een eenvoudig borduurstertje uit het atelier van meneer Hartnell zover gekomen?
En waarom had oma Ann nooit aan iemand verteld dat ze bij Hartnell had gewerkt en aan de beroemde bruidsjurk had geborduurd?

Ondertussen ontvouwt zich het verhaal over de twee collega’s/vriendinnen die zenuwachtig uitkijken naar de grote dag.
De prinses komt zelfs langs in het atelier en je leest over het gepriegel met de pareltjes en borduursteekjes en het enorme karwei om het allemaal op tijd af te krijgen.
Wát een heerlijk boek!
Inderdaad: nét wat voor mij.
Nu ik het uit heb ga ik het doorgeven aan mijn Royalty-gezusters Annette en Ali.
Wat jammer dat tante Trijn het niet meer kan lezen….
Voor de liefhebbers: hierbij een link naar een artikel over Norman Hartnell

*De oorspronkelijke titel van dit boek is ‘The gown’; dat betekent ‘het gewaad’; naar mijn bescheiden mening slaat deze ‘vertaling’ de plank behoorlijk mis.

Reageren

22 november: Lieneke en twee Peters

Niet ieder boek dat ik lees vind ik leuk genoeg om een blog over te schrijven.
Het boek ‘Chantage’ van de eerste Peter, Peter Römer, over de dood van een beroemd actrice laat ik onbesproken. Ik las de eerste 100 bladzijden en daarna de laatste drie hoofdstukken omdat ik wilde weten hoe het afliep; het boek overstijgt mijns inziens het script van een Nederlandse soap niet.

Een boek dat wel een deel van een blog verdient is Koude Lente van Lieneke Dijkzeul; zij is een schrijfster van wie ik altijd boeken zoek op boekenmarkten en bij Het Goed. Het team van inspecteur Paul Vegter krijgt deze keer te maken de dood van een meisje van 6.  Het meisje had voor haar verjaardag een nieuwe fiets gekregen en ze mocht even de straat uit fietsen, maar ze kwam niet meer terug. Er zijn verschillende mensen die verdacht worden van het misdrijf.
Is het de buurman Morsink die in elkaar wordt geslagen met een verwijzing naar pedofilie?
Is het de chauffeur van de schoolbus die dagelijks kinderen naar zwemles brengt en zich verdacht ophoudt in het struikgewas?
En welke rol spelen de ouders van het meisje dat is vermoord?
Of is het de jongen zonder naam die je als lezer al vanaf het begin volgt? Zijn naam wordt niet genoemd en je hebt diep medelijden met het kind.
Het zal zo zijn dat dit soort gezinsomstandigheden vaker voorkomen in Nederland, maar je mag toch bidden en hopen dat dat niet te vaak is. Moeder aan de drank, vader niet in beeld en foute vrienden. De triestigheid walmt je uit het boek tegemoet.
Een overzicht van de andere boeken van deze auteur die ik al las vind je hier.

Het laatste deel van dit boekenblog wijd ik aan de tweede Peter: Peter Robinson en zijn boek ‘Kil als het graf’ met in de hoofdrol Inspecteur Banks.
De volgorde waarin ik de boeken in deze serie lees klopt niet: in deze politiethriller is de verkering met Annie uit, maar nog smeulend op de achtergrond aanwezig.
Banks wordt door zijn baas, hoofdcommissaris Riddle gevraagd om zijn dochter Emily te zoeken die van huis is weggelopen. Dat lukt: hij brengt haar weer naar huis en daarmee is voor Banks de kous vooreerst af. 6 maanden later: er wordt iemand vermoord en gedurende het onderzoek stuit Banks op lijntjes die naar mensen leiden die ieder afzonderlijk te maken hebben gehad met de dochter van Riddle. En dan wordt tijdens een avondje uit ook Emily dood aangetroffen.
Ook in dit boek wordt weer heel veel verwezen naar muziek, kennelijk een grote passie van de schrijver; voor mij voegt het niet zoveel toe.
Het is bij Robinson niet altijd raak; sommige van zijn boeken slepen me mee het verhaal in, maar bij deze was van meeslepen geen sprake.
Op sommige punten te breed uitgesponnen en hier en daar wat weinig uitgediept; op die Riddle bijvoorbeeld, zijn huwelijk en zijn achtergronden had wel wat eerder ingezoomd mogen worden.
Neemt niet weg dat de boeken van Robinson zeker de moeite waard zijn en van goede kwaliteit, maar deze roman overstijgt beslist niet mijn favoriete deel: ‘Verdronken verleden’. Klik hier voor een overzicht van de tot nu toe gelezen delen.

Reageren

4 september: Blijf nieuwsgierig.

“Deze moet je ook even lezen. Is leuk!”
Na een avond bij mijn boekenvriendin Jeannette in Woudsend drukt ze mij het boek “De ontgroening van een eerstejaars gepensioneerde” in de handen, geschreven door Jaap Kranenborg.
Zij is al vanaf januari van dit jaar met pensioen en ze geniet er van.
“Die vrijheid: gisteren hebben we beslist dat we morgen op fietsvakantie gaan!”

Het is inderdaad een aangenaam boek.
Jaap heeft een makkelijke schrijfstijl en neemt je mee in het leven van iemand die net met pensioen is. Hij doet dit in een bijzondere vorm: hij schrijft een brief aan zijn vader die al meer dan twintig jaar dood is. Daarmee koppelt hij het verhaal aan de tijd waarin zijn vader met pensioen ging; toen zag de wereld er nog anders uit.

In het begin heeft hoofdpersoon Maarten last van het gevoel dat hij nu is begonnen aan de eindfase van zijn leven. Zolang je aan het werk bent, schermt dat werk je daarvan af, het is altijd een schimmig ‘later’. Eerst is er een gelukzalig vakantiegevoel, maar als zijn vrouw na de zomervakantie weer aan het werk is strekt zich een eindeloze lap tijd voor hem uit en hij bedenkt: ik moet iets te doen hebben!

Hij gaat op reis naar Denemarken (waar hij vroeger gewoond heeft), hij zoekt oude vrienden op, wordt taalcoach voor een Eritrise statushouder, gaat vogels tellen en stapt regelmatig uit zijn eigen bubbel om te ontdekken wat hij écht leuk vindt: hij komt er achter dat hij niet een persoon is voor de huishoudbeurs en hondenshows, maar hij leert wel veel op de HOVO (Hogeschool voor ouderen) en geniet van zijn filmabonnement bij de bioscoop.

Deze zinnen vond ik essentieel in dit boek: “Werk is een manier om een inkomen te genereren, want mijn échte leven lag in mijn vrije tijd: reizen, lezen, muziek, leuke dingen doen en samen zijn met aardige mensen. Als gepensioneerde is de structurerende kracht van de werkdagen er niet meer, want je werk structureert ook je vrije tijd. Daarom zoek ik een soort tentstokken die samen een nieuw frame vormen om die lap vrije tijd zodanig te stutten dat het een bewoonbare tent wordt.

In een interview met Daniël Dekker* op Radio 5 geeft de schrijver een tip aan mensen die met pensioen gaan: blijf  nieuwsgierig en zorg dat je een doel blijft hebben.
Hij zegt daarin: “Pensioen is een grote gebeurtenis in het leven van de moderne mens, net zoals de eerste schooldag en de geboorte van je eerste kind. Je moet allerlei beslissingen nemen hoe je van die tijd zonder werk een bewoonbare tent maakt.”

Het laatste hoofdstuk van het boek bracht me van mijn stuk; daarin beschrijft hij het overlijden van zijn vader. Aan wat dat bij me teweegbracht zal ik de komende weken nog een blog wijden.

* Ook even luisteren naar dat interview? Hierbij een link naar de website van Radio 5. 

Reageren

26 augustus: Camino – boek of écht.

Weet je nog dat Lienne vorig jaar een gastblog schreef op deze website?
Een indrukwekkend gastblog in twee delen onder de titel ‘Vergeven‘ over haar niet aangeboren hersenletsel.
Ze sloot het tweede blog af met de zin: ‘Mijn leven gaat inmiddels vooruit, en ik ben plannen aan het maken om mijn kinder-/jeugddroom te vervullen: ik ga 1 april 2025 van mijn huis naar Santiago de Compostela lopen. 
En ze heeft het gedaan! Ik volgde haar vanaf het begin (met Polar Stepps) toen ze in april vertrok uit Bakkeveen: met respect en bewondering las ik hoe het haar verging en ik genoot van de prachtige foto’s die ze met haar volgers deelde.

Vorige maand las ik het boek ‘De camino’ van Anya Niewierra.
Het enorm populaire boek gaat over een vrouw die de camino loopt een jaar nadat haar man zelfmoord pleegde.  De chocolatier Lotte was getrouwd met Emil Jukic, een vluchteling uit Bosnië. Wanneer zij met haar twee zoons in Bosnië is om de as van haar man uit te strooien ontdekt ze dat de echte Emil 25 jaar eerder door een Bosnisch-Servische militie is vermoord.
Ze gaat daarom precies dezelfde route lopen om erachter te komen wat zijn beweegredenen waren en wie haar man werkelijk was; zo komt ze een verschrikkelijk geheim op het spoor.

Tussen de gewone hoofdstukken door staan cursief afgedrukt stukken van een brief, met flarden uit het verleden in Bosnië; je weet tot het einde van het boek niet wie de schrijver van die brief   is.
Lotte ontmoet andere pelgrims en doet ondertussen alle plaatsen aan waar haar man naartoe ging.
Gedurende het boek kom je steeds meer te weten over de oorlog tussen de Bosniërs en de Serviërs en over hoe die oorlog een wig dreef tussen drie gezworen vrienden. Naar mijn bescheiden mening zijn die oorlogsverhalen behoorlijk eenzijdig en wordt de schuld voor alles bij de Serviërs gelegd, maar een oorlog heeft altijd twee kanten.
Verder hadden van mij de details over wat er in die oorlog gebeurde wel wat minder nadrukkelijk beschreven mogen worden; dat voegde niets toe.

Er gebeuren wel veel toevallige ongelukken waarbij mensen gewond raken of zelfs overlijden, waardoor ik op een gegeven moment dacht: “het lijkt wel een aflevering van Midsommer Murders…!”
Verder vond ik de hoofdpersoon wel wat naïef en waren sommige gebeurtenissen in het boek wel erg toevallig.
“Dit gebeurt toch nooit in het echt” dacht ik af en toe; voor mij doet dat afbreuk aan het verhaal.

Conclusie: spannend boek, van genoten, maar de hype over het boek is mijns inziens onterecht.
Daar komt bij dat ik toen ik dit boek las ook dagelijks ‘de camino’ van Lienne volgde; een rauw verhaal over haar worsteling met de grenzen waar ze tegenaan liep door haar hersenletsel.
Het verdriet, de weersomstandigheden, de zorgen, de pijn, de prachtige natuur, haar heimwee naar haar gezin, de pittoreske plaatjes van de reis, het doorzettingsvermogen: wát een verhaal.
Daarmee vergeleken komt ‘De camino’ van Anya wat bedacht en gekunsteld over.
Lienne is inmiddels terug: ik zal haar vragen om een gastblog!

Reageren

5 augustus: Wel de koffer en niet de man?

En weer heb ik een boek van Mathijs Deen uit.
Hij is de schrijver van de serie zogenaamde Waddenthrillers met de stugge en ietwat zonderlinge Lieuwe Cupido, alias ‘de Hollander’ in de hoofdrol.
Je moet bij Deen altijd goed opletten.
Het kan geen kwaad om (net als trouwe blogvolger Willem mij eens adviseerde) een briefje als boekenlegger te gebruiken waarop je de namen opschrijft van de mensen die in het boek voorkomen, want vooral in het begin lijken de hoofdstukken niets met elkaar te maken te hebben.
Maar dat is natuurlijk niet zo; gedurende het boek ga je de verbanden zien tussen de verschillende verhaallijnen.

Het derde deel in de serie heet ‘De redder’ en al lezend krijg je een mooi inkijkje in de wereld van de reddingsdiensten aan onze Waddenkust.
Het boek begint trouwens met iemand die niet gered is.
Aan de kust van Northumberland vinden Nederlandse vakantiegangers in een grot delen van een skelet en een reddingsvest.
Dat vest blijkt afkomstig van de sleepboot ‘Pollux’ die 21 jaar geleden in de Waddenzee is gezonken.
Er waren 15 mensen aan boord waarvan er 14  zijn gered, behalve de kapitein; die was sinds die nacht vermist.

Het lichaam moet geïdentificeerd worden, er moet DNA onderzoek worden gedaan en er zijn onduidelijkheden over wat er nou precies gebeurd is in de nacht dat het schip verging.
Waarom is wel de koffer die de kapitein bij zich had aan boord gehesen en de man zelf niet?
Wat zat er in die koffer?
En waar is die koffer nu eigenlijk?

Het is weer een mooie puzzel.
Als je de delen in de goede volgorde leest leer je Lieuwe Cupido steeds beter kennen.
En ook zijn hond Vos en de vaste oppas van die hond Miriam, die zich niet alleen om Vos, maar ook om zijn baas bekommert.
In alle drie de delen speelt op de achtergrond de verdrinking van de vader van Lieuwe en ook nu wordt er weer tipje van de sluier opgelicht; hopelijk wordt in deel 4 van deze serie ook dit mysterie opgelost.
De jonge, Duitse politieagent Xander die zich stierlijk verveelde in Bunde uit deel 1 krijgt in dit deel een wat grotere en beslist interessantere rol.

Bij deze schrijver wordt niet alles ingevuld.
Als lezer denk je mee, leef je mee, maar je snapt niet alles; daarmee krijg je dezelfde positie als bovengenoemde Xander die het ook niet altijd allemaal kan volgen: Cupido is nou eenmaal een typische noordeling en een man van weinig woorden. Niet alles wordt omstandig uitgelegd, er blijft genoeg over voor de eigen verbeelding.

Er was één zin, uitgesproken door een redder in ruste, die me is bijgebleven: “Een schip in nood zendt een SOS signaal uit: niet Save Our Lives, maar Save Our Souls. Er is veel inkeer bij geredde drenkelingen. Ik redde hun het vege lijf, zij bekommerden zich achteraf des te meer om hun ziel.”

Deel 1 De Hollander

Deel 2 De duiker

Reageren

24 juli: Het offer an de paol

Ik schreef het al op 27 mei: ik haar het neiste boek van Anne Doornbos kocht en inmiddels is het uut.
Net as bij zien veurige boeken vun ik het jammer dat het uut was; ik las nog eem weer de eerste hoofdstukken vluchtig deur um nog eem nao te genieten maor daorna legde ik het wat spietig weg. Ik vuulde mij as een kiend dat eigenlijk nog niet vot wil uut de sprookjeshof in Zuidlaoren.
Niet dat het een sprookjesboek is of zo, hielemaole niet.
De schriever nemp je met in een geheimzinnig verhaol waorin iene doodkomp en iedere zöch ofvrug: “Wat is der gebeurd? En waorumme?!”
Het verhaol speult zöch of op verschillende plekken in Drenthe en omdat ik oonze provincie regelmaotig kris-kras deurkom heb ik bij de mieste plekken die wordt  beschreven ok een bield.

Ie hebt nog maor twee heufdstukken lezen en dan ku’j ’t boek al haost niet meer votleggen.
Het begun vun ik trouwens wel confronterend: der wordt iene vermist.
We hebt in oonze femilie begun november zu’n vermissing metmaakt; in de eerste heufdstukken lees ie hoe dat veur de femilie is.
De wurgende onzekerheid, de honderdduuzend vraogen en het verdriet: ik vun het moeilijk um te lezen.
Gef ok geliek an hoe dicht bij het échte leven een boek van Anne Doornbos zöch ofspeult: het zol zomaor kunnen in joen eigen leven.

Dit stiet op de achterflap:

Het offer an de paol is alweer de vierde thriller die zich ofspeult rond heufdinspecteur Freek Rossing. Ap Hilbers, een dikke boer uut Bunerveen, komp op een nacht niet thuus en is nargens te vinden. Was e op jacht en is der wat gebeurd? Hef zien inzet veur windmeulens in De Monden hum opbreuken? Of hef zien verdwiening te maken met een aal wieder oplopende ruzie over lelieteelt?  Zien gezin blef vertwiefeld achter. Eerst wanneer hij vunden wordt, komp Freek Rossing in actie.

Stukkie bij beetie ko’j as lezer meer te weten. Over het slachtoffer, over zien gezin en over allerlei geheimzinnige stukkies die ieder gezinslid veur zöchzölf holt.
As het lichaam vunnen wordt is de grote vraoge ‘Waor is e?’ beantwoord, maor der komt veul meer aandere vraogen veur trugge.
Waorum stiet Ap’s auto bij een hotel?
En wat mus hij met een zummerhuussie op een vakantiepark in Drenthe en waorum wus zien vrouw daor niks van of?
Ie trekt as lezer op met het hiele team dat um Freek Rossing hen stiet en met hum vink ie zien brieffie met aandachtspunten of.
Dit uutsleuten, dat naokeken, hier achteran west, daornaor vraogt….plietsiewark vrag discipline, geduld en een groot uutholdingsvermogen.
Veur in het boek stiet een Latijnse tekst ‘Lupus est homo homini’; dat betiekent: ‘De mèens is veur de mens een wolf’.
Wát een passende tekst bij de thema’s die in dit boek an de orde komt.

Willem Wilms (vaste bloglezer) woont al lange niet meer in Drenthe maor hef deur mien enthousiaste geschrief dit boek ok anschaft en hij hef het ok al uut.
Hij schreef mij wat e der van vun.
A’j dat ok eem wilt lezen: hierbij een link naor zien verhaol: Willem Wilms – Offer an de paol

Beneid naor de veurige drie dielen over de Drentse speurder Freek Rossing?
Hierbij een link naor alle drie de titels:
De paddenvanger – 2019
De man die Russisch preut – 2021
Grafgift
– 2023 

Reageren

31 mei: De vergeten tuin.

In mijn boekenkast lag al even het boek ‘De vergeten tuin’ van Kate Morton.
Gekregen van mijn boekenvriendin Jeannette met de woorden: “Net iets voor jou denk ik.”
Na het eerste hoofdstuk was ik al verkocht.
Het is 1913.
Een meisje van 4 jaar wordt met een klein koffertje bij zich gevonden op een groot schip dat van Engeland naar Australië vaart.
Eenmaal aan de andere kant van de wereld  is er geen spoor van ouders of verzorgers.
Een havenmedewerker ontfermt zich over het kind en neemt het bij zich in huis.

Op haar 21e verjaardag vertelt  ‘vader’ aan Nell dat hij en zijn vrouw niet haar echte ouders zijn.
Pas als Nell al in de zestig is krijgt ze wat meer informatie over haar afkomst; ze hoorde bij de familie Mountrachet die woonde op het het landgoed Blackhurst Manor in Cornwall.

Het boek speelt zich af in verschillende tijdsperiodes en je reist onophoudelijk door de tijd. Je moet best goed opletten, want je leert heel veel personages kennen.
Er begint  een verhaallijn in 1975, wanneer Nell naar Engeland gaat en onderzoek doet naar haar verleden.
Blackhurst Manor is vervallen geraakt en een jong stel is bezig om er een hotel van te maken.
Nell koopt daar een klein huisje ‘Cliff cottage’ genoemd met een tuin, maar ze keert terug naar Australië en komt nooit meer terug.
Een andere verhaallijn speelt in 2015 en volgt de kleindochter van Nell, Cassandra, die na het overlijden van Nell van de notaris te horen krijgt dat zij ‘Cliff cottage’ op het oude landgoed in Cornwell heeft geërfd.

Bij stukjes en beetjes kom je meer te weten over de bewoners van Blackhurst Manor aan het begin van de 19e eeuw: Linus en Adeline wonen er met hun dochtertje Rose en een trits bedienden en tuinlieden. Verder is er ook nog een nichtje Eliza Makepeace, waar nog een heel andere verhaallijn omheen is geschreven.  Door dagboeken, plakboeken en papiertjes die toevallig worden gevonden weet je na 512 pagina’s wat de oorspronkelijke naam van Nell is en wie haar biologische ouders waren.

Het is met recht een boek dat je meeneemt naar de wc, een criterium dat in ons gezin gehanteerd wordt. Op het laatst ben je zo benieuwd hoe het allemaal zit, dat je de laatste 150 pagina’s in één ruk uitleest. En zoals wel vaker met hele leuke boeken: het is geen literatuur. In sommige passages worden dingen tot in detail beschreven om vervolgens jaren in de geschiedenis over te slaan en af en toe bekroop mij het gevoel ‘dit is wel heel toevallig….’ alsof het er echt bij gezocht is.
Maar, en dat had Jeannette goed bekeken, wat een heerlijk boek!
Een mysterieus verhaal met een geheimzinnige familiegeschiedenis en raadsels uit het verleden weet mij bijna altijd te boeien.
Ook jouw ‘cup of tea’? Dan is het een aanrader.

In 2016 las ik ook al een boek van Kate Morton: ‘De vertrouweling”; hierbij een link naar het blog dat ik daarover schreef.

Reageren

Pagina 2 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén