een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Lezen Pagina 11 van 18

10 september: LEES VOOR!

Deze week is het de week van de alfabetisering.
De Stichting Lezen en schrijven zet zich van 9 tm 15 september in voor een samenleving met ruimte voor een leven lang leren en ontwikkelen.
Overal in het land worden initiatieven genomen; ook bij ons in Roden?
Op de website stond een kaartje waarop je kon zien wat er bij jou in de buurt gedaan werd en ik vond dit:

In Roden is er op donderdag 12 september een voorlees-marathon van 08.00 – 23.00 uur in de bibliotheek in Roden.

In de gemeente Noordenveld is er op donderdag 12 september een Voorlees-estafette in de bibliotheek in Roden met bekende Noordenvelders, artiesten en mediakenners. Wat te denken van Jacques d’Ancona, Femke Wolthuis, René Karst, Anne Doornbos en vele anderen. Om acht uur in de ochtend zal wethouder Alex Wekema de aftrap van de Voorlees-estafette geven. Daarna zal elk uur een andere lezer het stokje overnemen. In de regel wordt er 20 minuten voorgelezen op het hele uur. Burgemeester Klaas Smid zal om 22.00 uur het afsluitende verhaal voorlezen. Wie wil komen luisteren is van harte welkom!

Voorlezen stimuleert de taal- en spraakontwikkeling en verhoogt de concentratie, daar heb je een leven lang plezier van. 
Als ik terugkijk op mijn leven als moeder, dan constateer ik dat ik de zwemlessen één van de vervelendste onderdelen vond, maar één van de mooiste dingen aan opvoeden vond ik het voorlezen.

Ik heb me er echt op gestort. Wat helpt is natuurlijk dat ik zelf erg van lezen houd.
In deze week van de alfabetisering schrijf ik dit blog met het dringende advies: LEES VOOR! Je kinderen, je kleinkinderen, je buurkinderen, neefjes, nichtjes: pak een boekje, ga naast ze zitten op de bank en lees voor. Je kunt een kind niet te veel voorlezen. Het is zo belangrijk voor de ontwikkeling van een kind om voorgelezen te worden. Daar komt bij dat voorlezen ook één op één aandacht betekent. Twee vliegen in één klap dus. Onze dochters hebben we bij het naar bed gaan voorgelezen tot ze naar de middelbare school gingen. Best lang dus. En nog vonden ze het jammer dat we er mee stopten. Frea en Harriët schurkten nog innig tevreden tegen ons aan als ik Carlijn voorlas uit het oude, rode sprookjesboek…….

Doe dit nooit, dit is verkeerd!

Eén van de boeken die alle drie de dochters zich nog herinneren is het boek van de Berenstain’s.
Een klein beertje leert fietsen van zijn vader, maar de vader doet alles verkeerd.
Hilarisch om voor te lezen.
Uit dat boek is een quote blijven hangen in ons gezin: “Doe dit nooit, dit is verkeerd, ik hoop dat je hiervan iets hebt geleerd!”
Onder dit blog vind je een afbeelding waar de dames altijd onbedaarlijk om moesten lachen.
“Kijk die koe!”
Dat bedoel ik.
Hilarisch.

Reageren

5 september: Lot – Tineke Beishuizen

Vorige maand nam ik van de bibliotheek een boek mee van Tineke Beishuizen.
Die ken ik nog van vroeger. Van de Libelle.
Ze was toen best wel bekend: ze had een vaste column in Libelle, schreef interviews en korte verhalen en was ook tekstschrijven voor o.a. Rob de Nijs.

Sinds ik de Libelle niet meer lees (twintig jaar al niet) is Tineke een beetje op de achtergrond geraakt. Toen ik haar boek zag staan dacht ik gelijk: “O, die schrijft altijd heel fijn!”
Was ook zo.

Het begin is al intrigerend.

“Die vrouw in de kist is mijn moeder. Uit dat tengere, bijna breekbare lichaam ben ik geboren,”
Verder lezend kom je er achter dat dochter Lot, de hoofdpersoon in dit boek, al een tijdje geen contact had met haar moeder. De reden daarvan was, dat de moeder niet wilde zeggen wie de biologische vader van Lot was.

Na het overlijden van de moeder begint Lot aan de zoektocht naar haar vader.
Ze gaat graven in het verleden en ontmoet mannen die een rol speelden in het leven van haar moeder toen ze zwanger van haar werd.

Het is een spannend boek dat met recht de naam ’thriller’ draagt; vooral op het laatst is het spannend.

Wat heel duidelijk wordt in dit boek is dat het heel belangrijk is dat je weet wie je ouders zijn. Daar werd ik in de afgelopen weken nog weer eens met de neus opgedrukt door het televisieprogramma ‘In de beste families’, gemaakt door Coen ter Braak. Het gaat over de verhouding tussen broers en zussen in één gezin en ik heb geen aflevering gemist.
BERE-INTERESSANT!
Niet gezien? Hierbij een link naar de website van de NTR>>> met informatie over het programma en de mogelijkheid om de afleveringen terug te kijken.

Reageren

17 augustus: Wat is ‘zich encanailleren’?

Op advies van mijn boekenvriendin las ik Joop ter Heul, een boek dat geschreven is door Cissy van Marxveld in het begin van de twintigste eeuw.
Honderd jaar geleden.
Dan zou je denken: ouderwets! Was ook zo.
Het speelt in een tijd die zelfs mijn moeder niet heeft meegemaakt, maar de schrijfstijl is beslist niet antiek. Het leest heel gemakkelijk weg,  vooral het eerste deel heb ik met veel plezier gelezen; soms moest ik zelfs hardop lachen!
Het speelt zich af in deftige kringen.  Er zijn dienstmeisjes, Joop (die eigenlijk Josephine heet,  maar nooit zo genoemd wordt) gaat naar de HBS, kleding, etikette en mode zijn erg belangrijk,  gewone mensen zijn ‘inboorlingen’ en die doen het zware werk.

In dit boek met verhalen van een eeuw geleden staan woorden die wij al lang niet meer gebruiken.
Julie (Joops getrouwde zus) heeft een dienstmeisje waar ze op een gegeven moment over zegt: “Ik kan me met Hillegonda toch niet encanailleren!”
Hé?
Zo’n woord zoek ik  dan op.
Dit staat er over op de website van Genootschap Onze Taal:
Zich encanailleren is een zeventiende-eeuwse vernederlandsing van het Franse s’encanailler, dat ‘zich inlaten met het gepeupel’ betekent.
Of, in de nettere omschrijving van Van Dale Frans-Nederlands: “zich bewegen in kringen van twijfelachtig allooi, zich afgeven met mensen van twijfelachtig allooi, een vleugje couleur locale opdoen”.

S’encanailler is afgeleid van canaille, wat ‘gepeupel’ betekent’.
Dus.
Die Julie.

De man-vrouw verhouding van honderd jaar geleden zoals die in het boek wordt beschreven vond ik stuitend; niet te geloven gewoon!
Als negentienjarige is Joop al getrouwd met de gewichtige Leo, die dan  halverwege de twintig is. Hij spreekt zijn vrouw soms aan met ‘kindje’ en noemt haar een onverstandige kleuter.
Op een dag heeft Joop de aardappels bij het afgieten per ongeluk in de gootsteen laten vallen, maar ze dient ze zonder blikken of blozen op; de gootsteen was immers brandschoon.
Echtgenoot Leo raakt er danig van uit zijn humeur.
”s avonds  heeft Leo me op zijn knie gezet en gezegd: zullen we nog even over vanmiddag praten, vrouwtje?’
Brrr.
Mede daardoor heb ik het derde en het vierde deel van deze serie wat vluchtiger gelezen: het was me gewoon te gortig af en toe.

Vaak moest ik trouwens ook denken aan mijn oma’s; net zo oud als Joop, want allebei geboren rond 1900. Die hadden geen weet van de wereld waarin Joop opgroeide; Joop zou hen geen blik waardig gekeurd hebben. (Meer lezen over mijn oma’s? Zie Oma Vrieswijk >>> en Oma Boelen >>>)
Joop leefde met haar kwijnende zus Julia en haar vriendinnen in een bubbel, een eigen wereldje boven de maatschappij waarin Jan met de Pet soms maar net het hoofd boven water kon houden. Het 19e eeuwse standsverschil sijpelt tussen de regels in dit boek door, al is Joop dan wel weer degene die zich bekommert om Hillegonda, het dienstmeisje van Julie.

Maar mijn vriendin had gelijk: dit moet je gelezen hebben, dit hoort bij je opvoeding.
Je hoort te weten wat de Jopopinoloukico-club is.
Net als bij het boek van Pip leer je meer over de gang van zaken in een ander milieu dan waar je zelf uit komt.  Joop was namelijk geen kerkmens: op zondag gingen ze luieren, uit rijden of op visite.  En ze was niet zo superbraaf , degelijk en vroom als Goud-Elsje van Max de Lange Praamsma.

Gewoon,  een leuk kind van 17 dat het zwaar heeft met een strenge vader en het land heeft aan leren.
Eigenlijk net als ik in 1977.
Alleen was zij een bakvis en ik was een puber.

Reageren

8 augustus: Mijn Ierse dochter – Roisin McAuley

In april schreef ik een blog over een boek van Roisin McAuley ‘Het huis in de vallei’ >>>.
Mooi boek, vond ik; op de achterflap van dat boek las ik dat de schrijfster internationaal ws doorgebroken met het boek ‘Singing Bird’ in Nederland uitgebracht onder de titel ‘Mijn Ierse dochter’. Toen ik twee weken later bij Het Goed op zoek was naar een leuk glas, zag ik dat boek rechtop in een boekenstelling staan.
€ 1.99.
Voor mij.
Inmiddels heb ik het uit.

De hoofdpersoon is Lena Molley.
Het boek begint met een telefoontje.
Het is de non uit Ierland die 27 jaar geleden de adoptie regelde van Mary, de enige dochter van Lena en Jack.
De non belt omdat ze naar eigen zeggen op haar oude dag nog wat losse eindjes aan elkaar wil knopen.
Maar bij Lena is de onrust gezaaid.

Hoezo losse eindjes?
Is er soms een enge ziekte bij de echte ouders van Mary geconstateerd?
Waarom wil die vrouw dat nu ineens weten?
Wil iemand iets van Mary?
Heeft het te maken met een erfenis of zo?
Lena wordt zo nieuwsgierig dat ze afreist naar Ierland en op zoek gaat naar de biologische ouders van Mary.

Je wordt als lezer meegenomen op een zoektocht vol ontdekkingen, teleurstellingen en verdrietige ervaringen. Ondertussen kom je meer te weten over Mary, die inmiddels een succesvol zangeres is en over Jack, de man van Lena. Ook zijn er mooie beschrijvingen van het Ierse landschap en de bijbehorende bevolking.
Maar toen ik aan het einde van het boek was las ik daar wat vluchtig overheen, want ik was veel te nieuwsgierig hoe het verhaal afliep!
Toen ik het uit had heb ik de laatste hoofdstukken nog een keer gelezen; je bent als lezer net zo verrast als Lena.
Meer verklap ik niet: dit was een boek zoals ik ze graag lees.
Ben je ook nieuwsgierig geworden?
Op naar Daan Nijman.
Of de bibliotheek.
Of even wachten: rond kerst en oud en nieuw is er weer een Roder Boekenmarkt >>>.
Woon je in de buurt? Kom dan maar langs, mag je het van me lenen.

Reageren

4 augustus: Dagen van schaamte – Lieneke Dijkzeul

Je moest je schamen!
Schaam je je niet?
Een beschamende vertoning.
Zomaar wat zinnen met schamen er in.
Wanneer schaam je je?  Het is een veel gebruikt Nederlands woord en iedereen kent wel eens gevoelens van schaamte.

Dit boek van Lieneke Dijkzeul beschrijft schaamte op een expliciete manier. De hoofdpersoon wordt ontvoerd en heeft geen idee waarom. Losgeld lijkt niet het motief te zijn,  maar wat wel? Hij wordt in een toestand gebracht waarin hij zich schaamt. Waar is dat voor nodig?

Zijn toestand en zijn gedachten daarover worden uitvoerig beschreven.  Je wordt er als lezer ongemakkelijk van en na honderd bladzijden denk je: waarom zou je iemand dit allemaal aandoen?

Halverwege zwenkt de aandacht van het boek van het slachtoffer naar de daders.
En dan gaat het langzaam dagen. Oooh…… zit het zo?

Dijkzeul snijdt een maatschappelijk probleem aan.  Wat dat probleem is ga ik op dit blog niet bespreken, want daarmee zou ik te veel van het verhaal weggeven.
Wil je het boek niet zelf lezen?  Klik dan hier >>> voor een artikel over de onderliggende thema’s op de website Info.nu.nl, in de categorie ‘boekverslagen’.

Ik vond het een spannend boek.
Je krijgt begrip voor het slachtoffer en voor de ontvoerders.
De frustratie die bij beide partijen werkelijk de oren uit komt wordt treffend beschreven.  Het boek schuurt; ik liep er nog dagen mee in mijn hoofd te malen.
Dat is wat een goed boek moet doen: het moet je aan het denken zetten.
Ruimschoots gelukt.

Reageren

4 juli: Rug-Urken

Op 2e Pinksterdag zaten we met ons gezin bij elkaar aan de thee.
Het was mooi weer, we zaten buiten op het terras en de dames haalden herinneringen op aan vroeger tijden. Dat kwam omdat we ’s morgen een oude video hadden gekeken van onze gezinsvakantie naar Hamelen in 2003.

Carlijn (toen net 9 jaar): “Ik weet nog dat ik toen een Donald Duck-vakantieboek kreeg waar een verhaal van Douwe Dabbert in stond. Dat ging over een land waar ze veel augurken aten. Maar ik las dat woord de eerste keer niet goed, want de A in dat lettertype leek wat op de R.
Ik dacht dat er rug-urken stond, dus het hele verhaal las ik rugurken.” Op de foto links zie je dat plaatje, daaronder zie je een
uitsnede van de tekst; daar zie je heel duidelijk dat de a en r erg op elkaar lijken….
Carlijn vertelde verder:
“Pas bij het laatste plaatje schreeuwde iemand heel hard AUGURKEN en in kapitalen was het duidelijk dat het geen r maar een a was.”

Hilarisch vind ik zo’n verhaal, daar moet ik echt onbedaarlijk om lachen.
Het ging om het verhaal ‘Douwe Dabbert en de verwende prinses’ , dat herinner ik me

Douwe Dabbert en de verwende prinses gaan op pad….

omdat het in de jaren ’70 in de Donald Duck als vervolgverhaal stond.
Geweldig verhaal, dat wist ik nog. Mijn broer en ik lazen die Donald Ducken meerdere malen en bij mij op zolder staan nog complete jaargangen.
Op internet vond ik informatie over de verhalen van Douwe Dabbert; er stond zelfs bij dat ‘Douwe Dabbert en de verwende prinses’ in 1975 in de Donald Duck had gestaan.

……eeeeh……zou die jaargang misschien bij ons….? Jaaah!

Toen ik de letters in de tekstballonnetjes las snapte ik precies wat Carlijn bedoelde.
(de foto’s op deze pagina’s heb ik gemaakt uit de oude Donald Ducken met mijn telefoon)
De jaargang van 1975 ligt nu beneden op de bank.
Het verhaal van Douwe Dabbert heb ik al weer gelezen.
Sweet memories.

Reageren

27 juni: Stemmen in de bibliotheek

Voor de Europese Verkiezingen moesten we onze stem uitbrengen in de bibliotheek.
De vorige keer, bij de Provinciale staten, was dat ook al zo. Toen dacht ik: “Wat ben ik hier lang niet geweest. Waar heb ik mijn abonnement eigenlijk?”
Dat zat nog gewoon met een magneet aan ons whiteboard geplakt, dus mét de Europese stemkaart nam ik ook mijn bieb-abonnement mee.

Twee boeken zocht ik uit.
Of liever gezegd: liep ik tegen het lijf.
Ze stonden rechtop op zo’n stelling en ze leken me wel leuk, maar het viel een beetje tegen.
Van ‘De erfgename’ van Ellen de Vriend (echtgenoot verdwijnt spoorloos tijdens een romantisch weekendje weg) heb ik het eerste kwart en het laatste kwart gelezen. Haar schrijfstijl sprak me niet zo aan, maar ik wilde wel graag weten hoe het afliep……. ik heb niet het idee dat ik door het niet lezen van het middelste deel iets gemist heb.
‘Het victoriaanse huis’ van John Boyne (gouvernante van twee kinderen in een oud landhuis wordt lastiggevallen door geesten van vroeger) had wel een setting die me erg aansprak, de manier van schrijven was ook wel aangenaam, maar het was voor een spookverhaal veel te weinig subtiel.
De geesten die spookten bij de hoofdpersoon bevochten elkaar, veroorzaakten hele enge ongelukken en braken tegen het einde van het boek zelfs het hele huis af.
‘Suspense’ is het Engelse woord voor ‘onzekere spanning’.
Dat woord past niet bij de inhoud van dit boek; het was niet meer geloofwaardig wat er gebeurde en dan wil ik nog wel eens afhaken.
Dat dat nu niet gebeurde kwam gewoon omdat het zo spannend was, maar het valt beslist niet onder het kopje ‘literatuur’.

Kan gebeuren. Soms begin je aan een boek en dan pakt het je niet.
Of je ergert je.
Of het is niet wat je er van verwacht had.
Jammer dan.

Na drie weken leverde ik mijn boeken in en nam twee nieuwe mee.
Deze keer van schrijvers die op mijn ‘favoriete-schrijvers-lijstje’ staan: Lieneke Dijkzeul en Peter Robinson. (zie blog van 18 april 2015 >>>).
Wie weet schrijf ik er binnenkort een enthousiast blog over!

Reageren

30 mei: Eérst het boek, dan de film.

Op de Roderboekenmarkt in 2018 kocht ik het boek ‘Pogingen iets van het leven te maken’; de belevenissen van Hendrik Groen in een tehuis voor ouderen.
De avonturen van Hendrik had ik ook al gezien in de serie met o.a Cees Hulst en André van Duin (zie Hendrik en Evert >>>).
En weer werd ik bevestigd in mijn opvatting: ‘eerst het boek lezen, dan de film zien’.

Het is een leuk boek.
Het is een grappig boek.
Het is onderhoudend geschreven en het zet je aan het denken over ouderenzorg.
Maar…… ik weet al wat er komt.
De mensen die dit boek bevolken hebben al een uiterlijk, dat hoef ik niet meer in mijn hoofd te verzinnen.
De televisie-serie is natuurlijk niet helemaal letterlijk uit het boek overgenomen, maar het komt wel voor een groot deel met elkaar overeen.

Het boek heb ik maar voor een kwart gelezen.
Toen legde ik het weg: ik weet het allemaal al.
Jammer, maar niet onoverkomelijk.
Het geheime dagboek van Hendrik Groen zit weer in een kartonnen doos waar op staat: ‘Roderboekenmarkt’.
Ga je daar ook heen eind 2019?
Koop dit boek dan niet als je de TV-serie al hebt gezien……

In het najaar van 2019 komt er een tweede serie over Hendrik en Evert.
Het is gebaseerd op het boek ‘Zolang er leven is’.
Daar kijk ik nu al naar uit!

Reageren

27 mei: Baldacci – Familieverraad.

Van mijn ‘zwemvriendin’ Ans kreeg ik een tijdje geleden het boek ‘Familieverraad’ van David Baldacci. Een boek dat zich afspeelt in het Amerika van deze tijd; we maken kennis met First Lady Jane Cox en de president van Amerika op dat moment Dan Cox. Verder zijn er hoofdrollen weggelegd voor de twee privé-detective’s Sean King en Michelle Maxwell en iemand uit het schimmige verleden van Jane en Dan die hen intens haat en een ingenieuze strategie bedenkt om hen een voet dwars te zetten.

Het was een superspannend boek.
Zo spannend dat de koffie die Gerard mij zondagavond om 20.15 uur inschonk om 21.30 uur nog onaangeroerd op tafel stond.
Maar dat het spannend is, wil nog niet zeggen dat ik het ook een goed boek vind.
De boeken die ik gewoonlijk lees zijn voornamelijk van Nederlandse, dan wel Europese oorsprong; vaak met een vleugje geschiedenis en geheimzinnigheid.
Maar dit is een Amerikaans boek.
Een heeeel Amerikaans boek,  dat zich ook nog voor een deel afspeelt in de innercircle van de president.

Het staat gewoon te ver van me af.
Ik lees het en heb er beelden bij van Amerikaanse TV-series waar ik nooit naar kijk.
Het komt niet bij me binnen omdat ik me niet kan identificeren met de mensen in het boek, die op het hoogste niveau van onze maatschappij functioneren en daarbij andere mensen vertrappen en vernederen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Bill & Hillary Clinton model hebben gestaan voor dit echtpaar. Het boek is geschreven in 2009, toen was Clinton al 8 jaar geen president meer.

Had ik het niet moeten lezen? Natuurlijk wel!
De inhoud is niet precies mijn smaak, maar ik heb wel van het boek genoten.
Afwisseling van spijs doet eten.
Het boek leest lekker weg en brengt je even in een andere wereld; dat is toch de bedoeling van lezen?
Lezen is voor mij ontspanning.
Hoewel….. als je je koffie vergeet op te drinken is er meer spanning dan ontspanning.
Gerard lag al bijna anderhalf uur in bed toen ik het uit had en met een diepe zucht weglegde.

Reageren

25 april: ‘Het huis in de vallei’ van Roisin McAuley

In mijn boekenkast lag een boek waarvan ik niet meer weet waar het vandaan komt.  Gekocht bij Het Goed ? Op de Roderboekenmarkt? Geleend van iemand? Ben jij die iemand? Geef me dan even een seintje.
Het heet  ‘Het huis in de vallei’ en het is geschreven door Roisin Mc Auley.
Op de achterflap staat:
Vier mensen.
Drie geheimen.
Twee liefdesverhalen.
Eén huis.

Als je op internet naar de schrijfster zoekt, dan wordt ze vergeleken met Maeve Binchy; die kenmerkende stijl van verschillende verhaallijnen die soms bij elkaar komen vind je inderdaad terug in dit boek.
We maken kennis met twee vrouwen: Diana,  een vrouw van 62 die met haar broer Henry in een oud Engels landhuis woont en met Louise,  een vrouw van 40 die succesvol is in de filmindustrie. In de hoofdstukken wordt het verhaal verteld vanuit de twee hoofdpersonen: Diana maakt zich zorgen om de staat waarin hun huis zich bevindt (er is geen geld voor het repareren van het dak)  en Louise is op zoek naar een oud Engels landhuis om het te gebruiken als decor voor een nieuwe film.  De verhaallijnen raken elkaar en ook de verhalen van de mensen in de omgeving van beide dames vermengen zich.

Het was een aangenaam boek.  Eind goed, al goed.  Wat ik bijzonder vond waren de dingen die ik las over de strijd in Noord Ierland tussen de protestanten en katholieken en de rol van de Engelsen daarin. De mooie sfeertekening van de voorbereidingen voor de kerst in Engeland.  Het schier onoverbrugbare verschil tussen de oude Engelse adel en de andere sociale klassen.

Minder goed vond ik de vele ‘bijrollen’, hun namen en verhalen, waardoor ik soms dacht “Wie is dit nou weer.. .! ” Ook vond ik het jammer dat er niet meer werd prijsgegeven over het huis. De personen hadden geheimen,  maar het huis niet.  Geen eeuwenoude spookverhalen,  geen griezelige kamers en geen ‘lijken in de kast’; maar dat is geen tekortkoming maar meer een gemis dat ik heb gevoeld omdat dat nu eenmaal verhalen zijn waar ik van smul.

Maar ook zonder deze specifieke enge verhalen heb ik erg genoten van dit verhaal.
Voor mij blijft dit voor altijd verbonden met onze gezinsvakantie in Lanzarote, ons eigen romantische verhaal na 36 jaar.
In het vliegtuig op de heenweg,  aan de rand van het zwembad en op onze eigen kamer.
De laatste 50 pagina’s las ik op het vliegveld van Arrecife.

Reageren

Pagina 11 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén