een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Lezen Pagina 12 van 18

2 maart: Lente & gebrek aan opvoeding.

Afgelopen donderdag zag ik tijdens de wekelijkse boodschappen  bij de Jumbo een grote doos met kleine potloodnarcisjes. Twee bosjes voor € 3,=.
Die bosjes zien er niet uit; lange groene sprieten met twee elastiekjes erom.
Maar ik weet hoe die bosjes er over een paar dagen uitzien.
Vier bosjes nam ik mee, twee voor vriendin Jeannette en twee voor mezelf.
Nu staan er overal in ons huis kleine groepjes narcissen.
Maart: lente.
             

Jeannette was er ook blij mee.
Met haar had ik het natuurlijk ook over Max de Lange-Praamsma waar ik gisteren over schreef. (Jeannette is immers mijn ‘boekenvriendin’, zie mijn blog uit 2015 >>>); ik vond in haar een gelijkgestemde ziel.
Zij gaf grif toe ook af en toe zo’n boek te lezen.
Zij had een zwak voor Jos van Manen-Pieters en gaf zich nog af en toe over aan de Tuinfluiter-trilogie.
“En weet je welk boek ik ook al minstens 15 keer gelezen heb? Joop ter Heul van Cissy van Marxveld!”
Tot mijn schande moest ik bekennen dat ik dat nog nooit had gelezen.
“Niet?!” De manier waarop dat werd uitgesproken drukte vooral ongeloof uit.
Het boek was gewoon nog nooit op mijn pad gekomen; natuurlijk had ik er wel van gehoord, maar daar was het bij gebleven.
Ze vond het een gebrek aan opvoeding en daar werd gelijk iets aan gedaan.
Uit haar immense boekenkast haalde ze het boek met een prachtige ouderwetse illustratie op de voorkant.
Mocht ik mee.
Ga ik lezen. Maar niet gelijk na de avonturen van de  brave Ammarens van Max uit de jaren ’60. De verhalen over Joop zijn namelijk nóg ouder: geschreven tussen 1918 en 1925!
Op de boekenmarkt in december kocht ik ook ‘Pogingen iets van het leven te maken – het geheime dagboek van Hendrik Groen, dat komt nu eerst aan de beurt.
Het is een schrijnende constatering dat ik qua leeftijd al dichter bij Hendrik zit dan bij Joop…..

Reageren

1 maart: Wát een brave mensen…..

Tussen Kerst en Oud&Nieuw bezocht ik de Roder Boekenmarkt; dit jaar in het oude Aldi-gebouw bij de Juliananarotonde. Daar vond ik een boek van Max de Lange-Praamsma: ‘Lente in de herfst’. Die schrijfster kende ik eigenlijk alleen maar van de Goud Elsje-serie die ik in mijn puberteit bijna helemaal heb gelezen. De verhalen over Elsje Berkhout die met haar ouders in ‘Ons nestje’ woonde vond ik prachtig, maar ik herkende me er niet in.
Die verhalen waren geschreven in 1946 en in 1976 zag de wereld er voor een meisje van 15 heel anders uit.

Het waren ‘feel-good’boeken. Bevolkt door héle goede en héle chtistelijke mensen en bedoeld voor meisjes tussen 15 en 20 jaar. Ik vrat boeken in die tijd: ‘de Olijke tweeling’, ‘Stijfkopje’, de hele Pitty-op-de-kostschool’-reeks, om maar eens wat titels te noemen.
Goud Elsje was ongelooflijk braaf en burgerlijk en stond heel ver van mijn eigen beleving af, maar het waren wel mooie boeken. En ze liepen altijd goed af.

Het boek dat ik op de boekenmarkt kocht was een boek voor volwassen lezers en is eind jaren ’60 geschreven, in 1969 verscheen de eerste druk. We maken kennis met Ammarens (Ammy) LaFleur, weduwe en moeder van 2 zoons en drie dochters. En weer bekroop me het ‘Goud Elsje-gevoel’ uit mijn jeugd: wat een brave mensen. Wat een lievigheid. Ook in dit boek heeft het huis van de hoofdpersoon een naam, ‘De wilde wingerd’ heet het.
De christelijke signatuur komt in dit boek heel duidelijk naar voren en ook de verstikkende moraal uit die tijd walmt je vanaf de bladzijden tegemoet.
De ‘roaring sixties’ zijn aan de schrijfster kennelijk volledig voorbijgegaan.

Maar aan de andere kant: wat lees ik dit toch ook weer graag.
Even zwelgen in die tijd, even meeleven met zo’n superbrave christin die in haar vriendenkring twee mannen heeft waar ze een relatie mee zou kunnen beginnen.
Hoe dat gaat in ‘Lente in de herfst’ kunnen wij ons in onze maatschappij niet meer voorstellen. Verder is de schrijfster kennelijk een groot natuurliefhebster, want in het boek staat regelmatig een beschrijving van meerdere alinea’s  van bloeiende struiken, prachtige bloemen en weelderige bomen. Elizabeth George zou er nog iets van kunnen leren. Maar dit terzijde.

Zoekend op internet naar wat meer informatie over dit boek kwam ik erachter dat deze titel deel 1 is van de ‘LaFleur-trilogie’. Er komen hierna dus nog twee boeken.
Maar nu ben ik natuurlijk hartstikke nieuwsgierig! Hoe gaat het verder met Ammarens en haar tweede huwelijk? En hoe loopt het af met Juultje? En krijgt Hes nog weer verkering? Krijgt de baby van Carolie en Arie nog een broertje/zusje?
Dus met dit blog begint mijn zoektocht: hoe kom ik aan de ‘LaFleur-triolgie’?
Heeft iemand het misschien in de kast staan?
Binnenkort loop ik even binnen bij de bibliotheek, misschien dat ik het daar nog kan bestellen.  En anders koop ik het via internet: op tweedehands-boekensites staat het nog gewoon te koop.
(naschrift 1 maart 19.32 uur: Tineke belde. Zij heeft het voor mij in de kast staan; ik kan het maandag ophalen!) 

‘Lente in de herfst’ gaat nu eerst naar mijn schoonzusje.
Toen die hoorde dat ik een boek van Max de Lange-Praamsma op de kop had getikt vroeg ze: “Mag ik het na jou lezen?”
Net als ik vroeger een christelijk meisje.
Ook goede herinneringen aan Goud Elsje.

Reageren

22 februari: Elizabeth George – de twintigste Lynley.

‘De straf die ze verdient’ is de twintigste thriller in de serie die Elizabeth George schreef om Thomas Lynley en Barbara Havers heen.
Het was al vijf jaar geleden dat ik het 19e deel ‘De dag des oordeels’ las.
Dit boek is helemaal in de stijl van de vorige delen uit de serie en ook deze keer was het weer een mooi boek.

Havers wordt met Isabelle Ardery naar het plaatsje Ludlow gestuurd. Daar heeft een diaken zelfmoord gepleegd, maar de vader van het slachtoffer zet vraagtekens bij de dood van zijn zoon. Het botert niet tussen de twee politiedames en je bent als lezer gewoon opgelucht als Lynley het stokje overneemt. Maar dat is pas halverwege het boek en dan is men voor wat betreft het oplossen van de misdaad nog niets opgeschoten.
En dat is dan ook gelijk het nadeel van dit boek; het is te dik.
Meer dan 700 bladzijden.
En die waren niet allemaal even spannend……veel beschrijvingen van landschappen, woningen, huizen, kleren, straten;  mijns inzien te veel.
Ook nadat Lynley is opgedoken kabbelt het boek maar door en je denkt: wanneer komen we nou te weten wat er precies is gebeurd?
Het werd pas weer spannend bij de laatste 150 bladzijden en dan weet ik weer waarom ik zo graag een boekvan Elizabeth George over Lynley en Havers lees; ze is gewoon een goed auteur.
Maar het mag wel met wat minder woorden/bladzijden.

Reageren

17 februari: Vertaald uut eigen wark.

Dizze website vergeliek ik wel ies met een tiedschrift; iedere dag verschient d’r nei artikel. Over muziek, geschiedenis of bloemschikken,  met een brei-of haakpatroon, met een kookidee + recept of een verslag van een bijeenkomst waor as ik west bin.
Inmiddels staot d’r al meer as 1600 artikels op dit blog.

Maor dit weekend stiet d’r een kört verhaol  van mien hand in een echt tiedschrift,  in het Drentse  tiedschrift ‘Zinnig’.  Bij de lancering van dat blad haar ik d’r al ies over schreven,  lees hierbij het blog uut november 2018 ‘Zinnig,  een nei  Drents tiedschrift >>>.  In december las ik een oproep van het Huus van de taol. Ze waren op zuuk naor verhaolen met as thema ‘bittere noodzaak’. Daor haar ik nog wel een mooi blog over op mien site staon; ik stuurde het verhaol in dat ik schreef ik op 19 oktober onder de titel ‘Momentje voor jezelf’. Maor dat was een verhaol in het Nederlands,  dus ik mus het eerst nog vertaolen. In januari kreeg ik bericht dat ze mien tekst zollen plaatsen in de eerstvolgende editie van Zinnig.

Gustermiddag lag de neie Zinnig in op de deurmatte.
Zol het d’r in staon?
Ja man.
Een vrömde gewaarwording om mien naam te zien staon in de liest met artikels.
Mien eigen verhaol en mien eigen foto die ik nam in het pashokkie van destieds in een echt tiedschrift. Ik ben d’r slim wies met.

Wo’j het verhaal ok in de streektaol lezen, maor bi’j niet geabonneerd op Zinnig?
Hierbij een link naor een PFD Momentje – streektaol met de tekst.
Wo’j toch liever de Nederlandse tekst nog ies lezen? Hierbij een link naor het blog ‘Momentje voor jezelf’ >>>|
A’j ze allebei leest zu’j tot de ontdekking kommen dat een blog wat aans is as een kört verhaol.

Reageren

15 januari: De paddenvanger

‘Drentse thriller’ stiet d’r op de veurkaante van het boek ‘De paddenvanger’ van Anne Doornbos.
Het was een verjaordagskedoogie van de femilie Waninge; wat he’k d’r een wille an had.

Wat een meesterlijk boek. Wat spannend! Nagelbietend las ik de leste bladzijden koortsachtig uut.
Hé? Hef die het daon? Ow?
Toen ik het uut haar heb ik sommige namen en heufdstukken nog weer opzöcht.
Hoe zat dat dan?
Waor komp die name nou nog meer veur?
Ok het leste heufdstuk heb ik nog maor ies deurlezen, daor valt alle puzzelstukkies op heur plek.

Het boek begunt met een nauurliefhebber die bezig is om in het veurjaar padden te helpen met het oversteken van een drokke weg. Drie heufdstukken verder wordt d’r vier jonge jongens doodscheuten in heur auto as ze trugge komt van een aomnd stappen.

Afschuwelijk.  Ie leest wat veur impact dizze gruweldaod hef op de betreffende families en op de maatschappij.  Hoeveul druk dr stiet op het politie team dat dizze misdaod möt oplössen.  Hoe moeilijk het is om anknopingspunten te vinden.  Ondertussen hef de heufdpersoon, inspecteur Freek Rossing, ok nog een privé leem dat op de achtergrond een rol speult.

Wat ik biezunder vun an  dit boek was,  dat het zich in oons eigen Drenthe ofspeult. Ie kent de omgeving, ie weet hoe het d’r uut zöt as het giet over de weg tussen Aomen en Rolde. De personen in het boek hebt Drentse namen as Hadders, Hummel en Willems;  ien van de slachtoffers het nota bene Richard Waninge.
Het is allemaole zo herkenbaar, bijveurbeeld de beschrieving van het uutzicht vanuut het neie plietsiebureau an de A28 in Assen.
“Vanuut de ramen hej bij goed weer onbekommerd uutzicht over Assen en een groot diel van Drenthe.  De tillevisietoren van De Smilde stiet as een eigenwies uutroeptieken an de horizon.”
Ok mooi vun ik de verwiezing naor een liedtekst van Daniël Lohues uut Pries de dag nie veur het aomnd is ‘Wat kan d’r nog wel niet gebeuren ‘.
Hoe Drents wo’j ’t hebben.

Het Drents waarin Anne Doornbos schref  is arg toegankelijk, dus ik zol zeggen: hen Daan Nijman (boekhandel in Roden) of hen de bibliotheek om dit boek op te halen!

Ik durf het bijna niet te schriem, maor eigenlijk is het jammer dat dit boek allent in oonze streektaol schreem is,  want ‘de Paddenvanger’ verdient een groter lezerspubliek as allent Drenten.

Reageren

11 december: Het huis van de zusters.

Een boek lezen. De weken rijgen zich aaneen en er gaan dagen voorbij dat ik mijn ‘hobby-targets’ niet haal. Dat zijn er drie: stukje schrijven voor  de website,  accordeonnen en lezen. Ik hoor je denken: en handwerken dan? Dat doe ik sowieso iedere dag, tijdens de koffie- en theepauzes en tv kijken. Maar dit terzijde.
Soms heb ik een boek ‘dat je zelfs meeneemt naar de WC’.
De afgelopen week was dat ‘Het huis van de zusters’.
Ik kocht het in een opwelling bij ‘het Goed’; het verhaaltje op de achterflap intrigeerde me.

Barbara en Ralph Amberg gaan voor de kerstdagen naar het Noord-Engelse Westhill House om nog een poging te doen hun huwelijk te redden. Maar vanaf de dag van aankomst verloopt alles rampzalig. De eerste nacht worden ze door een sneeuwstorm afgesloten van de buitenwereld. Wanneer Barbara de kamers doorzoekt vindt ze bij toeval een manuscript. Het bevat de levensgeschiedenis van Frances Gray. Hoe meer Barbara leest, hoe meer ze zich begint te identificeren met Frances wat een drastische beslissing tot gevolg heeft. ‘Het huis van de zusters’ is een geraffineerde psychologische thriller die de lezer van de eerste tot de laatste bladzijde in spanning houdt.

Het was weer zo’n mooie combi van een familie-geheim dat zich heel langzaam ontvouwt  en een stuk geschiedenis, in dit geval over het Engeland in het begin van de 20e eeuw.
De strijd voor het vrouwenkiesrecht, de standsverschillen en de Eerste en de Tweede wereldoorlog: er komt van alles aan de orde.

Het boek las als een trein, maar sommige passages waren onnodig lang uitgesponnen.
Soms werden er in drie zinnen tien jaren behandeld en soms ging het pagina’s lang over één gebeurtenis, de verhouding was daarin soms een beetje zoek.
Maar ondanks dat boeide de schrijfster me genoeg om de laatste honderd pagina’s in één ruk uit te lezen.

Nu is het tijd voor het lezen van ‘something completely different’: op mijn verjaardag kreeg ik het boek van Anne Doornbos, ‘De Paddenvanger’;  een Drentse thriller die zich afspeelt in Rolde.

Reageren

11 september: Parijs vóór Haussmann.

Mijn moeder las heel andere boeken dan ik.
Zij was van de streekromans en dan op het laatst ook nog in ‘grote letter’-uitvoering.
Bijna al haar boeken hebben we dan ook naar de Roder Boekenmarkt gebracht; een paar heb ik gehouden uit nostalgische overwegingen.

Van één van die boeken weet ik zeker dat mijn moeder het nooit heeft gelezen. Het is een boek met een hard kaft en je kon zien dat het nog nooit open is geweest.

Het is ‘Het huis waar jij van hield’ van Tatiana de Rosnay en het speelt in het Parijs van vóór Haussman.
Dat vraagt enige uitleg. Het middeleeuwse hart van de stad Parijs is in de 19e eeuw helemaal met de grond gelijk gemaakt, om plaats te maken voor brede boulevards uitlopend op grote pleinen.
Er werden nieuwe, ruime huizen gebouwd; de stadsvernieuwing werd uitgevoerd door Haussman in opdracht van Napoleon III.

In het boek maken we kennis met Rose Bazelet die woont in het oude gedeelte van Parijs. Eerst leek haar huis veilig voor de plannen van Haussmann omdat het naast een kerk stond, maar als het boek begint heeft de buurt ‘de brief’ gehad waarin onteigening wordt aangekondigd.
Heel langzaam ontvouwt het verhaal zich. We lezen dat Rose weduwe is en een dochter heeft en we maken kennis met de mensen die in de buurt wonen; je voelt de ontreddering en de boosheid over het onrecht dat hen wordt aangedaan.

Door dit boek kom je even in een andere tijd. De toenmalige mode wordt beschreven, het standsverschil, de omgangsvormen en het dagelijkse leven in de binnenstad van Parijs.
‘Het middeleeuwse hart van de stad is destijds  met de grond gelijk gemaakt’ is een zin die je hoort als je een stadswandeling in Parijs doet met een gids. Je ziet de brede straten, de mooie pleinen en je hoort de gids zeggen dat het zegen voor de huidige stad is dat Haussmann en Napoleon III destijds hun plannen zo rigoureus uitvoerden.
In dit boek lees je hoe het voor de bewoners geweest moet zijn. Jarenlang in een bouwput wonen. Slopershamers, stof en constant lawaai. Alleen ’s nachts was het stil.
Als het boek uit is heb je het hele levensverhaal van Rose gelezen. Het was een mooi verhaal, maar voor mij was de ‘geschiedenis-entourage’ minstens zo leuk en interessant als het gezinsleven van Rose en haar Armand.

Tip: op donderdagavond presenteert Philip Freriks op NPO2 het programma ‘Een Hollander in Parijs’. Afgelopen donderdag was deel 1, er komen nog 5. Philip neemt je mee naar het 19e eeuwse Parijs; onze dvd-recorder staat al ingesteld op ‘alle afleveringen van deze serie’.

Reageren

7 september: Literatuur of lectuur?

Op aanraden van een vriendin waagde ik mij aan het boek ‘de Heilige Rita’ van Tommy Wieringa. Het boek valt onder de categorie ‘literatuur’.
Nou lees ik heel veel, maar voornamelijk lectuur en heel weinig literatuur; volgens vriendin was het een prachtig boek dus ik ging overstag.

Wat is eigenlijk het verschil tussen literatuur en lectuur? Dit staat er over op Wikipedia:

Literatuur is de verzamelde schriftelijke neerslag van een land of van een periode, voor zover het geschriften betreft die hun waarde ontlenen aan veronderstelde vormschoonheid of emotioneel effect. Het gaat dus om geschriften die gewaardeerd worden als kunstwerken, met name fictie, drama en poëzie. Daarnaast wordt de term gebruikt in de betekenis van vakliteratuur: alle geschriften die over een bepaald onderwerp zijn verschenen. Als dat onderwerp de literatuur zelf betreft, heten de literaire werken primaire literatuur en de vakliteratuur daarover de secundaire literatuur.

Lectuur in de ruime betekenis verwijst naar alles wat gelezen kan worden. Het is dus een verzamelnaam voor boeken, stripboeken, pamfletten, tijdschriften en kranten.  Lectuur in de strikte betekenis is de lagere, populaire vorm van geschreven fictie.

Tot zover de wetenswaardigheden over literatuur en lectuur; dan nu over de heilige Rita.
Op internet kun je heel veel recensies  lezen, dus ik ga het niet allemaal nog eens breed uitmeten.
Het was een prachtig boek. Het was herkenbaar, heel mooi geschreven, er gebeurde van alles en ik las het met veel plezier.
Ondertussen werd ik aan het denken gezet over mijn eigen leven: de relatie met mijn ouders, de invloed van hun ervaringen op mijn leven. de plek waar ik opgroeide, de invloed van anderen op mijn leven, de betekenis van het Christendom en de impact van criminaliteit in onze maatschappij.

Maar.
Met mijn hang naar orde en structuur bleef ik met veel te veel vragen zitten.
Bijna geen enkele verhaallijn werd afgemaakt. Hoe ging het verder met die moeder en heeft hij haar nog terug gezien? Wie spookte er op zolder? Wie waren de overvallers van Hedwiges? Kregen de rechthebbenden de erfenis nou wel of niet? Komt die vader nog weer uit het ziekenhuis?
En dan het laatste hoofdstuk: hoe loopt het af? We weten het niet.

Mensen, ik kan daar niet tegen.
Een open einde en 83 vragen waar ik mee blijf zitten.
Ben ik dan meer van de lectuur? Wat ik zelf iedere dag op mijn website publiceer valt in ieder geval wel onder die categorie.
Lezen is voor mij ontspanning en ik kan ontzettend genieten van boeken waarin je op het laatst te weten komt ‘wie het heeft gedaan’ bijvoorbeeld. Of een historische roman.
Of een ‘Vorsten’. Een ‘Zinnig’ van de Drentse Taol. De krant. Een Linda.
Niet heel intellectueel allemaal, maar dat ben ik ook niet.

Af en toe een literair boek: prima! Geert Mak wordt ook onder de literatuur geschaard en zijn boeken vind ik fantastisch. Maar als je mij in december ziet terugkomen van de Roder Boekenmarkt zal ik toch weer voornamelijk ‘lectuur’ in mijn tas hebben, inclusief een paar fotoboeken van ‘de Royals’.
Voor mij maakt het niet uit of ik literatuur of lectuur lees, het gaat er gewoon om of het onderwerp mijn interesseert en de schrijver mij kan boeien.
Literatuur of lectuur?
Boeien!

Reageren

28 augustus: Leerschool van Tara Westover

Op 14 juli schreef ik dat ik twee heel verschillende en heel interessante boeken te leen kreeg van Renny Bron.  Het tweede boek heet Leerschool en is geschreven door Tara Westover. Met stijgende verbazing en soms met afschuw heb ik het gelezen.  Tara beschrijft haar jeugd als jongste kind in een gezin met 7 kinderen; ze is geboren in 1986. Toen ik begon te lezen dacht ik nog: ze is dus net zo oud als onze oudste dochter Frea. Verder is ze ook gepromoveerd en mag net als Frea Dr. voor haar naam zetten. Maar daarmee houdt iedere vergelijking op.

Dit staat over het boek op de achterflap.

Tara Westover groeit op in een streng mormoons gezin. Al op jonge leeftijd moeten zij en haar vijf broers en één zus risicovol werk verrichten in het bedrijf van hun vader. Ze leren een heftruck besturen en verzamelen schroot op het erf om in het onderhoud van de familie te voorzien. Het gezin leeft zo afgesloten van de gemeenschap dat er niemand is om Tara te onderwijzen. Laat staan haar naar een dokter te brengen na een ernstig ongeluk, of in te grijpen wanneer haar broer gewelddadig wordt. Tara slaagt er echter in zichzelf wiskunde en grammatica bij te brengen en wordt uiteindelijk aangenomen aan Brigham Young University. Daar begint haar weg tot zelfontplooing. Ze worstelt niet alleen met haar gebrek aan kennis door de geïsoleerde opvoeding, maar moet ook tot de pijnlijke conclusie komen dat een breuk met haar familie onvermijdelijk is.

Mij bekroop tijdens het lezen van dit boek hetzelfde gevoel als bij ‘Knielen op een bed violen’ van Jan Siebelink. Dat mensen zich zo kunnen laten meeslepen in godsdienstfanatisme. De vader en moeder in dit gezin creëren een bubbel om hun gezin heen, die hen helemaal afschermt van de buitenwereld. Alleen de bijbel én de boeken die zijn geschreven door de stichters van het Mormonisme worden gelezen.
Vader gelooft dat het einde der tijden nabij is en legt voedsel- en benzinevoorraden aan. De kinderen gaan niet naar school, want dat zijn indoctrinatie-instituten van de Illuminati. Verder gaan ze niet naar de dokter want genezing ligt in de handen van God (hierin bijgestaan door moeder, die heilzame kruiden gebruikt). Met de overheid wil vader ook niets te maken hebben, dus de kinderen worden bij hun geboorte niet geregistreerd.

Het is een ongelooflijk verhaal, waarin onder meer naar voren komt hoe belangrijk het is dat je goed onderwijs krijgt en hoe belangrijk geschiedenis is.
Tara komt er in de loop van het boek achter dat ze niet én in de moderne maatschappij kan leven én met haar familie blijven omgaan. Hoe het voor haar is om de familiebanden te doorbreken beschrijft ze hartverscheurend. Het feit dat deze vrouw een generatiegenoot is van onze dochter Frea bracht het verhaal dichterbij mij; het boek heeft mij nadat ik het uit had nog dagen door het hoofd gespeeld.
Op de website van de NRC vond ik een interview met de schrijfster. Het artikel is geschreven door Danielle Pinedo en de titel is “Ik wil in mijn eigen hoofd wonen”.
Hierbij een link >>> naar die pagina.

Reageren

14 juli: Soldaten huilen niet.

Toen ik in april uit het ziekenhuis kwam kreeg bezoek van Renny Bron, die wij kennen van basisschool ‘de Haven’ en de kerk. Zij houdt zelf van lezen en had twee boeken voor mij meegenomen; heel verschillende boeken en heel interessante boeken. Vandaag een  blog in de categorie ‘Lezen’ over het eerste, het jeugdboek ‘Soldaten huilen niet’ van Rindert Kromhout. In onze vakantie las ik het uit.

De schrijver was in Zuid-Engeland geweest, in het buitenhuis van schilderes Vanessa Bell. Zij vormde, samen met een groep schrijvers (o.a. haar zus Virginia Woolf), wetenschappers en artiesten de Bloombury Group. Het interieur van het huis is helemaal ‘versierd’ door de artiesten en heeft de karakteristieke sfeer behouden. Kromhout had het huis, dat Charleston heet, bezocht en zei er het volgende over:

‘Zodra ik er over de drempel stapte, was ik betoverd. Wat een huis! Muren, deuren, open haarden en meubels waren versierd met kleurrijke afbeeldingen van mensen, dieren en abstracte figuren – alsof het huis één groot schildersdoek was.’

Hij verdiepte zich in de bewoners en schreef er een boek over met de titel ‘Soldaten huilen niet’.
Hij laat het verhaal beginnen in 1937 met een onheilspellend gesprek tussen verteller van het boek, Quentin (18) en zijn oudere broer Julian. Die wil naar Spanje om in de burgeroorlog mee te vechten. “‘Als jij eerder doodgaat’, zei ik, ‘zal ik een boek over je schrijven.’ ‘Als jij eerder doodgaat’, zei Julian, ‘heb ik geen broer meer.'”

Dan gaat Quentin twaalf jaar terug in de tijd, en beschrijft hij hoe de familie verhuist naar Charleston, het buitenhuis van de familie Bell en thuishaven van de zogenaamde Bloomsburygroep. Hij neemt je mee in het gezinsleven van 1925 tot 1937.

Het verhaal van Rindert Kromhout is gebaseerd op feiten, maar sommige dingen kloppen niet helemaal met de werkelijkheid; met name de jaartallen en leeftijden wijken wel eens wat af. Is ook niet erg: we lezen over het inspirerende leven op Charleston en hoe het voor de broers was om op te groeien te midden van de Bloomsbury-groep.  Quentin vertelt over de band met zijn broer, het beschilderen van het huis, de vrienden en vriendinnen die komen en gaan en de losse seksuele moraal die er heerste. Hilarisch vond ik de verhalen over de toneelavonden die werden georganiseerd.

Af en toe kon ik het niet laten om even op internet wat dingen op te zoeken over bepaalde mensen en situaties die in het boek voorkwamen. Toen ik het boek aan het lezen was herinnerde ik me dat Renny eerder al eens had verteld dat ze in Charleston was geweest en hoe ze daar van onder de indruk was. In het boek zat nog de folder die ze had meegenomen, zie foto rechts. Hierbij een link naar de website van Charleston >>>
Met dit boek kreeg ik even een kijkje in het Engeland van voor de Tweede Wereldoorlog. Als je van geschiedenis houdt is het smullen, er komt van alles voorbij: de beurskrach, het communisme en de Spaanse burgeroorlog bijvoorbeeld.

Eén quote uit het boek sprak me bijzonder aan: de vader van Quentin zegt op een gegeven moment  tegen hem: ‘Ga altijd je eigen weg, blijf altijd zelf nadenken. Loop nooit zomaar achter de massa aan.’
Wat een goed advies, dat had ik die week ook al eerder voorbij horen komen.
Morgen meer daarover.

Reageren

Pagina 12 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén