een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Muziek Pagina 28 van 39

28 april: Het goeie gevoel van een reep chocola. Zonder caloriën!

Afgelopen zondag in Aduard (zie blog van afgelopen maandag) ontmoette ik ook enkele Rodenaren. Eén van hen zat in het publiek, ik ken hem van de kerk, hij zingt bij de Op de Helte -cantorij.
Na afloop vroeg ik hem “Zing je niet mee vandaag?”
“Nee, dat moest ik maar niet meer doen. Ik word ouder en denk dat ik dan niet echt meer van toegevoegde waarde ben.”
Hij dacht er zelfs over om misschien te stoppen met de cantorij.

Nou ja zeg! De zanger in kwestie is een aimabele man, maar nu was ik het toch grondig met hem oneens.
Bij een scratch kun je dan juist meedoen, daarbij gaat het immers vooral om het plezier dat je beleeft aan het samen zingen. Ik drukte hem op het hart om toch vooral te blijven zingen. In mijn overmoed riep ik dat ik wel 10 redenen kon opnoemen waarom zingen zo gezond is. Dat had ik namelijk net gelezen. Maar ik kon vervolgens maar twee benoemen. Ik word ook ouder.

Tania

Tania Kross, mezzosopraan

Die tien redenen had ik gelezen in een verhaal van Tania Kross.
Gerard had dit doorgekregen van een medezanger van InBetween, de titel was “Zingen is gezond.”
Hieronder, speciaal voor mijn gespreksgenoot die middag, maar eigenlijk voor iedereen, de tien voordelen van zingen op een rijtje:

1. Zingen wekt endorfine op daardoor voel je je meteen gelukkiger.
2. Als je zingt worden ook oxytocinen vrijgegeven, dat is een natuurlijke stress verlager.
3. Door het zingen ga je ook beter slapen.
4. Testen toonden aan dat het goed is voor je hart wat je risico’s op hartziektes verlaagt.
5. Zing met iemand samen en jullie hart klopt even heel mooi samen.
6. Ook je houding vaart er wel bij omdat je meestal rechtop staat voor het zingen.
7. Je zelfvertrouwen krijgt een boost, vooral in een groep of koor, je durft meer risico’s te nemen. En raakt minder snel in paniek.
8. Het is ook een goede work out, je zingt je longen vol lucht! Je bloedcirculatie verbetert en de spieren van het middenrif worden versterkt.
9. Het zingen verhoogt je immuunsysteem door de vele andere voordelen.
10. En ben je dan al eventjes een beetje ziek, zing dan wat en je sinussen en luchtwegen klaren als vanzelf weer op.

De leukste opmerking van Tania vond ik:  Het is precies hetzelfde alsof je een reep chocola eet. Het goede nieuws is dat je geen calorieën binnenkrijgt! “

Benieuwd naar het hele verhaal over zingen? Hierbij een link naar  Tania’s internet-pagina >>>

Reageren

25 april: Misa criolla in Aduard & Mooi Groningen.

Misa CriollaBegin dit jaar kreeg ik een mail van ‘scratch Aduard’ met een uitnodiging om mee te doen aan een scratch-dag met uitvoering van de Misa Criolla van Ariel Ramirez op 24 april.
Op 8 november >>> had ik ook al meegedaan aan een scratch, maar de dag kwam me nu niet goed uit en ik besloot om niet mee te doen. “Maar” schreef ik in de retour-mail “misschien kom ik op die dag wèl naar jullie luisteren.”

Gistermiddag om 16.30 uur zat ik in de oude abdijkerk en ik heb genoten. Eerlijk gezegd kende ik de Misa criolla helemaal niet. Afgelopen week heb ik een aantal versies beluisterd op internet. Het is iets heel anders dan de gebruikelijke klassieke missen.
Dit is een Zuid-Amerikaanse mis en bij tijd en wijle swingt het de pan uit!
Meer weten over dit stuk? zie >>>
De scratch-zangers van gistermiddag werden begeleid door Ensemble Caminante.

In tegenstelling tot de uitvoeringen die ik had beluisterd werden de solo’s gisteren gezongen door een alt en een sopraan. Ook mooi!
Het was een bijzondere belevenis gistermiddag. Trommels, percussie, kleurige poncho’s en meeslepende muziek. Hierbij een link >>> naar een uitvoering van het stuk op You tube. Let op de dirigente, vooral bij het Gloria: ze danst bijna!

Met het ‘Gloria a Dios‘ nog in de oren reed ik weer terug naar Roden. De Tom Tom stuurde mij langs een weg die ik nog niet kende. Mooi binn’ndeur. Een landweggetje van Aduard naar Hoogkerk. Monumentale boerderijen, broedende zwanen, knoestige bomen en bermen vol paardebloemen. Het was prachtig; het grillige weer zorgde voor diepblauwe, spierwitte en staalgrijze luchten.
Ik mocht daar 80 maar dat haalde ik bij lange na niet….
Als we daar weer een keer langsrijden hoop ik dat Gerard achter het stuur zit.
Dan kan ik kijken. Dat is veiliger.

Reageren

24 april: Barmhartigheid.

Kerkendag. Vanmorgen was er een oecumenische viering met kerkgangers van verschillende  kerken in Roden. We werkten met de Catharinacantorij mee aan deze viering: om 09.00 uur stonden we gewassen en gestreken in te zingen. Met een aantal gastzangers die in het kader van Kerkendag met ons meezongen. De dienst begon met een vrolijke noot; toen het rijtje met kerkenraadsleden en predikanten binnen kwam werden ze door een klein jongetje enthousiast begroet. “Hé opa!” Ontdekte hij daar toch zijn bloedeigen grootvader tussen de ouderlingen…

Het thema van de viering was ‘barmhartigheid’. Een ouderwets woord. De voorganger vertelde dat hij als kind dacht dat het iets met ‘armen’ van doen had. Dat je je armen moest gebruiken. Dat vond ik een mooi beeld. Het deed me denken aan de vader van de verloren zoon die barmhartig zijn armen om zijn jongste zoon heen slaat.

Dorstigen te drinken geven

Dorstigen te drinken geven

Er was vanmorgen geen preek. De zeven werken van barmhartigheid  werden via de beamer aan ons gepresenteerd met steeds twee beelden bij één onderwerp. Het eerste beeld was een deel van het schilderij van De meester van Alkmaar (1504) >>>. De afbeelding links laat het dorstigen te drinken geven zien.
Het tweede was steeds de interpretatie van Ruud Bartlema>>>  van datzelfde onderwerp. Beide schilders hebben de 7 werken van barmhartigheid verbeeld.

Het zingen ging goed. Onze cantrix had ons  van te voren nog op het hart gedrukt dat zij de ‘verkeersregelaar’ was en dat we dus vooral op haar moesten letten. “En niet wachten op de organist, want dan ben je te laat!”
Ze kweet zich prima van haar taak en ook bij onze deelname aan het avondmaal leidde zij het verkeer in goede banen.

Van te voren had de predikant gezegd dat de viering was ingevuld in de geest van paus Franciscus. Dat kwam tot uitdrukking in mooie liederen en gebeden.
En in de zegen die eindigde met de woorden:
En moge God ons zegenen met zoveel dwaasheid dat we geloven een verschil te kunnen maken in deze wereld,
zodat we doen waarvan anderen zeggen dat het onmogelijk is. Amen.
Benieuwd naar de hele Franciscaner zegen? Klik hier voor een PDF met de tekst: Franciscaner zegenbede

Na dienst was er koffie. Even napraten; gezellig!
Iemand riep iets waarvan hij later opmerkte ‘dat het maar niet op het blog moest.’
Tuurlijk niet.
Stel je voor…….

Reageren

19 april: Kruissteek & Mozart

telefoonhoesjeGisteravond had ik even weer tijd om te  borduren.
Op 9 maart >>> vertelde ik over mijn nieuwe borduurproject.

detail accent zilverdraad

detail accent zilverdraad

Het is de bedoeling dat ik af en toe even een up-date plaats met mijn vorderingen” schreef ik toen.
Inmiddels ben ik al over de helft en het ziet er nu zo uit.
Na ‘Met het mes op tafel’ ging Gerard nog even achter de computer en ik pakte mijn borduurwerk, zocht mijn MP3-speler op en installeerde me op de bank.

Het Requiem van Mozart zette ik aan.
Een ‘o-wat-verheug-ik-mij-moment’.
Want ik heb namelijk een kaart voor een herdenkingsconcert hier in Roden waar dit stuk van Mozart wordt uitgevoerd door de Nederlandse Bach-academie. Dat is op zaterdag 30 april in Op de Helte om 20.00 uur. Het is het eerste concert in een reeks van vier in Drenthe: Assen, Hoogeveen en Coevorden volgen in de dagen daarna. Meer weten? Zie >>>

Mijn broer heeft ook een kaart. Met hem deel ik de liefde voor dit stuk, dit wordt de eerste keer dat we het samen ‘life’ gaan beluisteren. Vandaag als ‘waarde van de dag’ een link naar een stukje uit de film Amadeus >>>. We zien een doodzieke, koortsige Mozart, die de muziek voor het ‘confutatis maledictis’ doorgeeft aan Salieri, die aan zijn bed zit. In dit fragment wordt het stuk per partij opgebouwd. Het is maar zeer de vraag of het zo gebeurd is, maar wat krijg je hier een mooi inkijkje in het complexe muziekstuk.
Als ik het stuk beluister krijg ik bij het ‘voca me’ altijd weer kippenvel.
Nog 11 dagen……!

Reageren

14 april: You’re my best friend.

Dinsdagavond sloten we het seizoen Franse les af. Met de gebruikelijke borrel & lekkers.
Het laatste huiswerk werd nagekeken en daarna was het tijd voor de bijzondere opdracht voor de laatste les. Die opdracht luidde: neem iets mee wat heel waardevol voor je is en vertel ons in het Frans waarom het zo waardevol voor jou is.
Eén leerlinge vertelde dat haar man had gezegd: “Dan neem je mij toch mee!”
“Ja!” riep een mede-cursiste “dat zei die van mij ook…!”
Deze mannen hebben kennelijk geen last van een minderwaardigheidscomplex.

Het was een leuk grapje, maar het had een diepere laag: deze vrouwen hebben een fijn huwelijk.  Heb ik ook.
In deze tijd van scheidingen en lossere relaties zijn wij de uitzondering.
Van die ene cursiste weet ik dat ze deze week 44 jaar getrouwd is.  Wij vierden eind maart onze 33e trouwdag.
donJe bent gezegend als je  over je levenspartner kunt zeggen dat hij of zij je beste vriend is.
Er is een liedje dat hierover gaat: ‘You’re my best friend” van Don Williams.
klik hier>>> om het liedje te beluisteren.
Eigenlijk is het een ontzettende smartlap. Maar wat een mooi liedje.
Dit is de tekst van het refrein:

You’re my bread when I’m hungry
You’re my shelter from troubled winds
You’re my anchor in life’s ocean
But most of all you’re my best friend.
(
klik hier voor een PDF met een Vertaling van het lied)

Over waardevol gesproken. Of om in het Frans te spreken: précieux.

Reageren

13 april: Voor wat het waard is.

Gisteren was ik nog een dag vrij na de enerverende gebeurtenissen van voorgaande dagen, maar vanmorgen werd ik weer om 08.00 uur op mijn werk verwacht.
Lekker gefietst.
Volle mailbox.
Om 11.00 uur was het tijd voor de tweede kop koffie.

Klein gebaar, groot genoegen

Klein gebaar, groot genoegen

Net toen ik die wilde gaan halen kwam ‘mijn manager’ binnen met een bos bloemen.
Om mij wat op te vrolijken.
Nou, dat gebeurde inderdaad.
Klein gebaar, groot genoegen.

Het gebaar deed mij denken aan een nummer van Daniël Lohues.
Het liedje heet ‘Veur wat het weerd is’ van het album ‘Gunder’.

Hij bezingt wat mensen zoal doen om anderen een hart onder de riem te steken of mentaal te ondersteunen. Maar wat dat waard is ligt aan de degene die het ontvangt.
Wat is de waarde van een goed bedoeld gebaar? Een bloemetje? Een kaartje?
Hij zingt “As alle goed verkeerd is, hoe wee’j dan nog wat wat weerd is”.
Luister via deze link >>> naar het nummer van Lohues.
Wil je de gezongen woorden er bij lezen? Klik dan hier Veur wat het weerd is voor een PDF met de Drentse tekst.

Reageren

8 april: Klompendans op de cantorij?

Gisteravond zaten er zo maar 7 extra mensen bij de repetitie van de Catharinacantorij.
Op 24 april is namelijk de Kerkendag, dan is er ’s morgens één viering met de gezamenlijke kerken van Roden: katholiek, doopsgezind en protestants. Oecumenisch met een duur woord. Gasten waren daarom welkom om mee te zingen!

Met zoveel nieuwe mensen was er in het begin sprake van rommelige ongewoonte. De volksleden van het koor moesten voor de repetitie hun muziek van de drie diensten rondom Pasen inleveren. Langs tafels vol met stapeltjes bladmuziek draaide iedereen zoekend om elkaar heen, ondertussen elkaar bevragend: Waar ligt dit? Waar ligt dat? Het moet er voor de gasten uitgezien hebben als volksdansen.
Zonder klompen, met papieren.

Bas naast mij was niet helemaal goed bij stem. In de pauze ging hij naar huis. Bas daar weer naast omschreef beeldend wat er met zijn buurman aan de hand was: ” haals vol snöt en sliem…” Soms heb je niet zoveel behoefte aan details.

Op de muziekbladen die wij krijgen staan altijd aantekeningen van vorige keren dat we het lied zongen.
“Om de beurt ademhalen staat hier!” zei iemand bij ons in de rij.
Het bleek te gaan om een heleboel noten op het woord slaaf.
“Je begint  met slaaa…..”  zei cantrix “en je eindigt met …aaf”.
En om de beurt ademhalen dus.
Wij zagen onszelf op de achterste rij al een estafettestokje doorgeven. Met onderdrukte pret als gevolg.

Het zingen ging erg goed.
De gasten waren voornamelijk sopranen en het klonk als een klok.
Eigenlijk had ik gisteren een rotdag.
Ik kreeg een mailtje over het overlijden van een relatief jong familielid. Beroerd was ik er van, pakte er de hele middag mee om en kreeg het niet uit m’n hoofd.
Dan is de cantorij een goede afleiding. Zingen verzet de zinnen, de mooie teksten doen de rest.

Reageren

3 april: In between the seasons.

jonge geitjesTussen de seizoenen in, betekent bovenstaande titel. We hebben de winter afgesloten (alhoewel….vrijdagmorgen moest menigeen nog autoruiten krabben) en we staan aan het begin van het voorjaar. Voor mijn gevoel barstte de lente gisteren (zaterdag) ineens los. Ik liep door het dorp om een boek terug te brengen naar iemand en het was heerlijk: de vogels zongen, overal bloeiden narcissen en krookjes, ik zag lammetjes en er waren heel veel mensen in de tuin bezig. Gerard ook. Die haalde paardenmest bij zijn broer en die hadden jonge geitjes. Mooi spul.

Bij ons in de tuin staat een tastbare herinnering aan de moeilijke tijd waar we vorig jaar bolletjesom deze tijd midden in zaten: de eerste chemokuur werd toen toegediend. We kregen destijds heel veel ‘voorjaarsbakjes’. Toen die waren uitgebloeid heb ik de bolletjes eruit gehaald en in het najaar heb ik ze in de grond gestopt. En kiek es eem: een rijtje narcisjes, krokussen en een verdwaalde hyacint!

J@Volgende week zaterdag, 9 april, geeft InBetween, het koor waar Gerard in zingt, een concert in Leek onder dezelfde titel als dit blog: InBetween The Seasons. Ze zingen o. a Autumnleaves (Prevert), Eine kleine Frühlingsweise (Dvorak) en Summernights (uit Grease). Een avond met muziek over de seizoenen. Of, zoals ze zelf zeggen: een muzikale wandeling door de jaargetijden.
Als Gerard op woensdagavond thuis komt van de koorrepetitie krijg ik altijd even een  verslag van ‘ hoe het ging’: de spanning liep de afgelopen weken  langzaam op!
Vrijdagavond is de generale.
Voor ons is het concert a.s. zaterdag extra bijzonder, omdat dochter Harriët met een Gronings jazz-combo haar medewerking verleent aan dit  concert.
Ook het combo verrast ons met muziek uit de seizoenen: ik kijk er al naar uit!
Voor meer info over dit concert zie dit PDF: A4 poster The Seasons…
Wil je meer weten over InBetween? Klik hier >>>

Reageren

1 april: Een liedje met een geschiedenis.

Op 29 november schreef ik over ‘Hijack’, het bandje waar Carlijn in zingt.
Af en toe stuurt ze me eens een liedje dat ze hebben opgenomen.
Meestal is dat iets in het Engels en het is ook vaak een cover van een bekend nummer.
Maar er is één liedje dat niet onder die criteria valt.
Het is Nederlandstalig, het heet ‘Hand in hand’ en het heeft niets met Feyenoord te maken.

HijackHet is een liedje met een geschiedenis. Het is geschreven door de vader van Sip Visser (één van de bandleden)  in 1952.
Sip heeft dit nummer al eens eerder opgenomen, ik dacht begin jaren ’80.
Die vader was toen hij dit liedje schreef nog niet zo lang getrouwd met een hele mooie vrouw. Ze was kunstenares en zeer getalenteerd.
Hij vroeg zich af of hij in staat zou zijn om haar bij zich te houden: er waren kennelijk kapers op de kust. In het lied gebruikt hij zijn fantasie: hoe zou het zijn als ze mij zou verlaten? Hoe zou ik me dan voelen? Eerst beschrijft hij hoe mooi het was met haar en vervolgens vertelt hij hoe hij denkt dat het zou zijn als ze niet meer bij elkaar zouden zijn.

Het blijft ontzettend in je hoofd zitten, vooral het melancholische refrein (zonder woorden, Carlijn zingt alleen maar “La la la la lada…..”).
Hierbij een link naar het nummer >>> op Soundcloud.
(Om te luisteren naar Hand in hand: klik op het witte pijltje in het oranje rondje).
Mooi dat zo’n lied dat eigenlijk al was vergeten nu weer in een afgestofte, moderne versie te horen is!

Reageren

27 maart: De steppe zal bloeien

Vanmorgen, op de morgen van Paaszondag, sloten we in onze gemeente de Paascyclus af met een wonderschone dienst.

Gisteravond hadden Gerard en ik de Paaswake gemist, want Gerard’s jongste broer werd vijftig en dat werd uitbundig gevierd. Met familie, vrienden, een borrel en een chinees buffet. De vriendengroep van het stel kennen wij ook uit Hoogersmilde en we hadden hen een tijdje niet gezien. Met mijn schoonzusjes besprak ik dat ze allemaal zo oud geworden waren……. even verderop zeiden de vrienden waarschijnlijk hetzelfde over ons!

Terug naar de viering van vanmorgen. We werkten met de Catharinacantorij mee en moesten dus al om 09.00 uur in de kerk zijn. Na zo’n feest én met een uur minder vanwege de zomertijd was dat best vroeg. Maar beslist de moeite waard.
In de viering werden het scheppingsverhaal, een tekst uit Jesaja 51 en het opstandingsverhaal (deze morgen uit het Johannes-evangelie) door elkaar heen gevlochten en de cantorij omzong het met bijpassende muziek. De bloemen die vrijdagavond bij het kruis waren gelegd stonden nu her en der verspreid in de kerk.
Heel verrassend was het lied “De steppe zal bloeien”, lied 608 uit het nieuwe Liedboek. Meestal sterft dit in schoonheid omdat de gemeente nooit zo goed weet waar de rusten zitten en waar moet worden doorgezongen. Zo niet vanmorgen. Cantrix Erica dirigeerde en gaf duidelijk aan hoe het gezongen moest worden. Erwin Wiersinga zat achter het orgel en begeleide het met een

Mee naar huis

Mee naar huis

waterval aan noten op het historische Hinzs-orgel.  En toen werd het zomaar een spirituele belevenis die mij tot tranen toe ontroerde.

Aan het einde van de dienst sprak de voorganger de wens uit dat we zouden opstaan net als Jezus.

Opstaan uit onze onverschilligheid,  opstaan tegen onrecht en liefdeloosheid.
Bij de uitgang kregen we een narcis, zodat we iets van de viering mee naar huis zouden nemen.
‘De steppe’ nam ik in ieder geval mee naar huis, dat zong nog lang door in mijn hoofd.
Hierbij een link naar een pagina van de website kerkliedwiki >>> met meer informatie over het lied.

Reageren

Pagina 28 van 39

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén