Categorie: Muziek Pagina 33 van 39

24 september: Top 2000 voor 50-plussers.

Door Ada

Op 24 september 2015

Mijn dag stond vandaag in het teken van de ‘Evergreen Top 1000’, deze week te beluisteren op Radio 5 >>> .
Mensen die mijn blog volgen weten dat ik een trouw luisteraar ben van deze muziekzender. Natuurlijk is niet alles leuk, is er wel eens een ‘zeurmevrouw’ of een ‘moppermeneer’ aan de telefoon met een spelletje, maar over het algemeen is het leuk.

Tot mijn grote ergernis is Radio 5 sinds kort niet meer te beluisteren via de middengolf. Hij zat altijd op 747 AM en ik luisterde in de auto met de autoradio en thuis met wekkerradio’s overal in huis. Nu moet ik via internet luisteren en de computer staat achter in de woonkeuken. In de auto mis ik Radio 5 het meest. ’s Morgens mis ik Henk en Manuela en ’s middags Hylco Span. Op het werk luister ik alleen als mijn collega’s er niet zijn en dat is bijna nooit…… als het dus zoals nu “Evergreen-week’ is, mis ik wel heel veel.

Maar vandaag kon ik onbekommerd luisteren.
Eigenlijk zijn de evergreens gewoon de Top 2000 voor 50-plussers.
Heerlijk! Anneke Gröhnloh, Beatles, Stones, Dusty Springfield, TenCC, Beegees, Beachboys, BZN, Jim Reeves, George Baker Selection, de mooie muziek houdt gewoon niet op. En de hele dag herinneringen. Bij elk liedje is er wel iets. Mijn leukste herinnering vond ik Creedence Clearwater Revival met hun versie van “I put a spell on you, because you’re mine’. Onze kinderen roepen altijd als ze dit horen: “Ik prik een speld in jou! Omdáát je van mij bent!” Een uitspraak van een collega van mij in de jaren ’80 die ik heb doorgegeven aan het nageslacht……ik moet er altijd weer om grinniken. En natuurlijk was er ook weer een oude Duitse Schlager die mij onmiddellijk weer in de jaren ’60 bracht. Spiel noch einmal für mich >>> van Catharina Valente. Luister maar >>>>

Kippenvel kreeg ik er van.

Reageren

20 september: de útlopers.

Door Ada

Op 20 september 2015

In Alledag, Muziek

“We lopen d’r nog even uit” zeiden we vanmiddag rond 17.00 uur tegen elkaar. We wilden nog naar de praalwagens kijken die op zondagmiddag na de parade in het centrum van Roden staan opgesteld. Maar we waren te laat. Er stonden nog twee, waar we ons trouwens toch nog weer aan vergaapten: wat een werk hebben ze er weer aan gehad. Details die ons gisteren niet waren opgevallen zagen we nu: panelen van allemaal schroefjes, plugjes en boutjes. Golven van blauwe plastic handschoentjes, ieder jaar is wel weer iets wat we nog nooit eerder op een wagen zagen. Er groepten wat mensen bij elkaar waar wij er ook een paar van kenden en zo werd het al snel weer gezellig. Gisteren was er trouwens wel een detail dat mij als handwerkster direct opviel: een cactus van allemaal gehaakte, groene rondjes. Vastgezet met een cocktailprikker. Maar dit terzijde. (zie foto links)

We liepen langs de kermis richting het beursterrein. Voor de kroeg van “Piet & Griet” was het heel druk: er stond een dichte kring mensen om een orkestje heen: een stuk of 12 mannen in rose T-shirtjes. Het was een dweilorkest. Trompetten, trombones, tuba’s en een trommel. Wat een feest! Ze kregen de handen op elkaar en je zag de mensen genieten van de muziek. Zo kan het dus ook op Rodermarkt. Het hoeft niet altijd met loeiharde rampestampemuziek waarbij je niet meer met elkaar kunt praten. Mensen stonden mee te deinen en te zingen met de bekende deuntjes en iedereen had plezier.

Er werd een meneer in een rolstoel voorbijgeschoven, die moest even passeren. Hij had een pilsje in zijn hand en met z’n andere hand zwaaide hij in de maat naar de mensen in de kring. Ik werd helemaal blij van het toeterorkest en de vrolijke sfeer erom heen. Ze heten ‘de útlopers’>>> en ze komen uit Sneek. Wat mij betreft lopen die volgend jaar mee in de Rodermarktparade.
We kochten een ijsje, gingen nog even op het terras zitten mensen kijken.
Naar andere mensen die ‘er ook nog even uitliepen’…

Reageren

16 september: de ‘nulde’ Franse les.

Door Ada

Op 16 september 2015

In Alledag, Muziek

Al vaker schreef ik op dit blog over de Franse les. Het is het laatste groepje dat na de zomervakantie weer van start gaat. Gisteravond hadden we de ‘nulde les’. De eerste les is nameliik pas op 29 september. De nulde les wordt er vooraan gepland omdat we na de zomer eerst moeten bijpraten. Hierover schreef ik vorig jaar al een bijdrage op 17 september >>>, precies een jaar geleden dus.

Gisteravond kwamen we bij elkaar bij één van de leerlingen die ergens heel erg achteraf woont. Een smal paadje langs een kanaaltje tussen de weilanden in. Gelukkig wilde één van de mannen wel rijden (de vrouwen durven dat eigenlijk niet..) en zo kwamen we rond 20.00 uur aan. De spannende verhalen waren weer niet van de lucht. Onze juf wil dan altijd weten of we ook Frans hebben gepraat in de vakantie. Sommigen niet, sommigen wel, het ligt er natuurlijk wel aan waar je bent geweest…. in Radewijk en Julianadorp hoefde we geen frans te praten, eerder Duits! De leerling van het achteraf-huis vertelde dat hij wel had geprobeerd om Frans te praten. Maar dat de Fransen hem toen hadden gevraagd of hij het niet liever in het Engels wilde doen! Je zag de juf zuchten en denken: “Tien jaar franse les!. Maar we doen ons best.

Er was een wijntje, een kaasje, stokbrood, muziek van Jacques Brel op de achtergrond: perfect. Ik had er nog wel tot 11.30 uur kunnen zitten. Deden we eerder ook nog wel eens. Helaas moet ik om 22.15 uur dan al aangeven dat ik wel naar huis wil, want: morgen weer aan het werk en de energie raakt op……
Helemaal nog in de sfeer van gisteravond zet ik vandaag het prachtige ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel op mijn blog. Luister en geniet >>>

Reageren

2 september: “Aan den arbeid!”

Door Ada

Op 2 september 2015

In Alledag, Muziek

Maandagavond vertelde Gerrit (van het journaal-weer) dat het dinsdag bewolkt maar droog zou zijn.
Met een blind vertrouwen op Gerrit stapte ik gistermorgen op de fiets zonder eerst buienradar te raadplegen.
Vóór de stoplichten buiten Roden miezerde het al. Getver. ‘Fiene motreegn’.
Het was mijn eer te na om terug te fietsen en de auto op te halen.
In mijn fietstas zit altijd een plastic regen poncho ( € 0,50 bij de Wibra) die trok ik aan.
Die dingen hebben één maat en zijn dus heel groot. Die van mij was rose.

Ik denk dat het er uitzag als een roze wapperende suikerspin op twee wielen en ik werd dan ook belangstellend nagekeken door poezen, honden & baasjes en koeien.
Bij de stoplichten voor Peize kwam een meneer vanaf de andere kant de weg oversteken. Die reed dus door rood en ik glimlachte wat samenzweerderig naar hem. Wat mij een knipoog en een schuldbewuste, maar stralende glimlach opleverde. Dat gaf alvast weer kleur aan de dag!

Roze regen poncho In Groningen brak de lucht weer open en eenmaal op het werk aangekomen was ik al weer bijna drooggewapperd. De poncho hing ik over mijn fiets te drogen en om 07.45 uur zette ik mijn computer aan.
1 september.
Het mooie weer is op.
Mijn manager is er weer na een maand afwezigheid.
Nu is de vakantie echt voorbij: aan den arbeid!

Naschrift: vanmorgen was ik weer op de fiets. Een prachtige morgen met een fantastische zonsopgang. Toen ik langs het Hoornse meer fietste zong Paul McCartney in mijn oor: “Here comes the sun”>>>. Wat een goed begin van de dag!

Reageren

31 augustus: Hummen op zondagmorgen.

Door Ada

Op 31 augustus 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Gistermorgen woonden we de viering bij in de Catharinakerk. Met de mevrouw die naast me zat voerde ik een gesprekje over onze dochters (die van dezelfde leeftijd zijn). Daarna vroeg ze hoe het nu met Gerard was en door een opmerking van haar schoot ik vol. Dat vond ze heel vervelend. Na de dienst heb ik haar verzekerd dat mijn emotie door haar niet als ‘vervelend’ hoeft te worden opgevat. Het hoort erbij. Na een hartinfarct hebben mensen sowieso veel meer last van emoties, het is niet anders. Blijf vooral in gesprek.

De viering zelf was erg waardevol. Voor mij is het zingen een heel belangrijk onderdeel van een kerkdienst. Gistermorgen was Arjan Schippers de organist, één van mijn favorieten. We zongen mooie liederen en bij sommige liederen kon ik de alt partij meezingen. Mijn buurvrouw vond het mooi en onbegrijpelijk dat ik dat kon: “Ik vind de melodie zingen al lastig” fluisterde ze me toe.
Meerstemmigheid maakt muziek nóg mooier. Voorwaarde is wel dat de organist dan de goede zetting speelt, maar dat is bij Arjan nooit een probleem.

Na de preek was er een meditatief moment met orgelspel. Arjan speelde Diapason movement van John Bennet (1735-1784) en tijdens de collecte Sicilienne BWV 1031 van J.S. Bach. Dat weet ik natuurlijk niet van mezelf, dat vraag ik dan na. Als ik weet hoe het heet probeer ik het wel eens op te zoeken op internet, maar dat loopt altijd op een teleurstelling uit. Het is nooit zo mooi als in de kerk met de serene sfeer en de omfloerste klanken van het historische orgel. Om toch een idee te krijgen van wat voor moois wij tijdens een viering te horen krijgen hierbij een piano-uitvoering >>> van het stuk van Bach.

Het slotlied was lied 425.
De predikant had vorig jaar bij de introductie van het nieuwe liedboek al eens voorspeld dat dit een ‘tophit’ zou worden: hij kreeg gelijk.
Toen de organist gistermorgen het voorspel speelde zat de gemeente al blijmoedig mee te hummen en te neuriën.
De eerste regel is: Vervuld van uw zegen gaan wij onze wegen.
Als we dat zingen voelt het alsof je even wordt opgetild.

Tenslotte werd ik helemaal blij van de melodie die werd gespeeld toen we de kerk uitliepen. Iedereen kletste er naar hartelust doorheen (ik ook…), maar het was een stuk uit “Op zoek naar het daglicht”, een oratorium dat we met de cantorij hebben gezongen.
Daar ga ik nou van hummen.

Reageren

30 augustus: Du schwarzer Zigeuner

Door Ada

Op 30 augustus 2015

In Muziek, Sweet memories

Zaterdag was ik met twee dochters en tante Trijn in Emmen.
Shoppen. Er was niet veel van onze gading: wel opruiming overal maar wij hielpen niet hard mee met opruimen. Maar ook zonder tassen vol kleren hadden wij een heerlijke dag. Koffie met een saucijzen- c.q. kaasbroodje, broodje zalm met zoete witte wijn bij Brownies & Downies >>>(werkgelegenheidsproject voor mensen met het syndroom van down), snuffelen in allerlei winkeltjes en ondertussen heerlijk bijkletsen.

In Emmen bezoeken we ook altijd ‘De oude liefde’, een kledingwinkel met ‘andere mode‘. Ook deze keer vond ik weer iets leuks: een zwart zomerbloesje met kleine gaatjes. Buiten stond een draaiorgel te spelen. Ik zong een regel mee: “Du schwarze Zigeuner, komm spiel mir was vor….” tante Trijn maakte het af : “denn ich will vergessen heut’, was ich verlor””
De wenkbrauwen zaten bij de dochters zowat in de haargrens. Zij hebben al een grote hekel aan een draaiorgels…..gaan ze nog meezingen ook!

De meneer achter de kassa vond het vermakelijk.
“Het idiote is dat je met zulke erge muziek alles woordelijk mee kunt zingen” constateerden we als 50-plussers onder elkaar. In mijn hoofd buitelden de herinneringen aan mijn vroegste jeugd over elkaar heen: vakanties in Duitsland, waarbij ik (5 of 6 jaar) het statiegeld mocht verbrassen in de juke-box. Tante Trijn, de zus van mijn vader, is de enige met wie ik dit soort herinneringen deel. Zij is de enige die snapt wat zo’n liedje met me doet.
Ook al is het dan zo’n afschuwelijke draaiorgel uitvoering.
Voor de liefhebbers hierbij een link naar de originele versie van Du schwarzer Zigeuner >>> uit de jaren ’60.
Voor mij sweet memories.
Entschüldigung: schöne Erinnerungen.

Reageren

28 augustus: Catharina-hoogte

Door Ada

Op 28 augustus 2015

In Kerk & gemeente, Muziek

Waar de meeste verenigingen het seizoen afsluiten met een uitstapje, begint onze cantorij het ‘koorjaar’ met een instapje. Vorig jaar had het toenmalige organiserend comité een Chinees buffet aan laten rukken, (zie 6 september >>>) dit jaar werden we verrast met een door enkele zangeressen zelf gemaakt buffet. Het was allemaal heerlijk!
Eén hartige taart kwam me heeeeel bekend voor …. (zie 24 augustus >>>)

De tweede helft van de avond moest er (in tegenstelling tot andere instapjes) gezongen worden. Dat ging heel goed, ik denk dat het glaasje wijn bij het buffet daar debet aan was. Mijn bas-buurman stelde voor om daar iedere week mee te beginnen.
De eerstvolge

Hinsz-orgel in de Catharinakerk Roden

nde keer dat we meewerken aan een viering is op de startzondag op 13 september. Dan zingen we in twee kerken in het kader van een ‘running celebration’ (een variant op het running dinner). Eerst in de Catharinakerk, daarna in Op de Helte.

In de Catharinakerk zingen we met het prachtige historische Hinz-orgel. Maar dat staat standaard een halve toon lager gestemd dan de modernere orgels. Wij zingen met onze cantorij dus bijna altijd op ‘Catharina-hoogte’. Op de 13e september zal zich dus de unieke situatie voordoen dat wij op één dag van Catharina-hoogte naar Op de Helte-hoogte zullen gaan.
Wij hebben er alle vertrouwen in: gisteravond schakelden we moeiteloos over van de ene naar de andere hoogte.
Of zou dat nou van de wijn zijn gekomen …..

Reageren

27 augustus: Een optimist die zich vergist….

Door Ada

Op 27 augustus 2015

In Alledag, Muziek

Van de week hoorde ik weer eens het liedje “zei m’n moeder altijd’ van Robert Long op de radio. Dat zongen we ook met jeugdkoor Hosanna >>> in Hoogersmilde in de jaren ’80.
Dit jeugdkoor bestond uit een groep van 25 jongeren tussen de 15 en 25 jaar. De instrumentale begeleiding bestond uit drie gitaren en een tamboerijn. We werkten mee aan kerkdiensten en één keer per jaar hadden we “Uitvoering” in zalencentrum ‘de Schakel’ samen met kinderkoor ‘de Schakeltjes’.
Tijdens zo’n uitvoering zongen we natuurlijk gospels en andere christelijke muziek, maar dan kon je ook eens wat anders zingen. Eén jaar deden we zelfs een medley van smartlappen waarbij “Manuela” van Jacques Herb nog voorbij kwam. Fantastische jaren.
Op één van die uitvoeringen zongen we bovenstaand lied van Robert Long. Ik vond het een geweldig sterke tekst en was het volledig eens met de inhoud. Het was ik één van de laatste liederen die ik het koor aanleerde voor we verhuisden naar Roden.

Het was toen 1988 en het leven lachte ons toe. Dan zing je zo’n tekst zonder er bij na te denken: ik werd er vrolijk van en vond dat Long groot gelijk had.
Toen ik het lied vorige week na jaren weer hoorde trof me de tekst van het refrein:

Want een mens is mooier als íe lacht
En al is het nog zo’n donk’re nacht
Als je even zoekt dan zie je altijd wel een heel klein puntje licht.
Je kunt de loop der dingen, geen andere kant uit dwingen
Het hele leven is een lange rij veranderingen..…

Toen ik in oktober 2014 voor de vierde keer werd getroffen door een hartinfarct en zo bang was voor een volgend infarct heb ik ervaren dat het helpt om dan te zoeken naar een klein puntje licht. Die zijn er namelijk nog genoeg en daar genieten we van.
Hierbij een link naar het lied op You Tube >>>> en een link naar een pagina met de tekst >>> van dit lied. Het is de moeite waard om de tekst eens aandachtig te beluisteren, al was het alleen maar om het derde couplet:

Een optimist die zich vergist
Die heeft beslist wat minder last van tranen dan een sjacherijn
Zo’n fles azijn, die nooit iets fijn of leuk of mooi kan vinden….

En zo is het maar net.

Reageren

22 augustus: Handwerken en zingen.

Door Ada

Op 22 augustus 2015

In Alledag, Cantorij Roden, Handwerken

Volgende week begint de cantorij weer. Daar kijk ik al naar uit. Eergisteravond was dus nog een ‘vrije’ -donderdagavond. Het leek mij leuk om cantorij leden die ook graag handwerken bij mij thuis uit te nodigen om eens te laten zien waar we op dit moment mee bezig zijn.

Vorige week had ik het hele koor via de mail een uitnodiging gestuurd voor deze handwerkavond.

De reacties waren zeer divers. Van ‘Leuk, ik ben er bij!’ tot ‘Veel plezier, maar ik kom niet.’ Daarbij kwam een uitleg: ze had voor het laatst iets op de pennen gehad toen ze zwanger was en dat was meer dan twintig jaar geleden. Was kennelijk niet zo’n succes geweest.

Van de mannen kreeg ik helemaal geen reactie. Gek hè?

We waren met z’n vieren donderdag avond. Eentje was aan het breien aan een Zeeuwse blokkendeken >>>, een ander was cupcake’s aan het borduren en de derde had een vestje op de pennen van gehaakte granny squares en gebreide mouwen in de gerstekorrel steek. Ze had het van een antiek Margriet patroon dat van ellende bijna uit elkaar viel.

Van zo’n avond krijg ik energie: je doet nieuwe ideeën op en je wordt geïnspireerd door het enthousiasme van anderen.

Het was ontzettend gezellig. Zelf heb ik geen toer gebreid. We hebben het gehad over restverwerking, borduurpatronen, ’t Spinnewiel, patronen zoeken op internet en dingen bestellen via internet.

De avond vloog voorbij en ik heb er van genoten.

Breien, haken en borduren: samen handwerken.

En volgende week donderdag, sopraan en alt: samen zingen.

Reageren

12 augustus: Licht en loom

Door Ada

Op 12 augustus 2015

In Lezen, Muziek

Zo af en toe moet ik het er even over hebben: Daniel Lohues. Afgelopen zaterdag had hij weer een prachtige column in het Dagblad van het Noorden over de grote vakantie. Hierbij een link naar zijn verhaal >>>.

Nu het zo warm is moest ik denken aan zijn lied ‘Onder de bome’. Hij beschrijft daarin hoe fijn het is om onder een boom te zitten als het heet is. ‘Een parasol van holt en blad’ zingt hij.
Niet alleen de tekst beschrijft een warme dag, ook de sfeer van het lied is erg goed getroffen. ‘Onder de boome’ ademt een zwoele zomerdag: licht en loom.

Het bijzondere is dat hij dagelijkse dingen heel lyrisch bezingt.
‘Karnemelk, water of thee, dat helpt het best.
Allent maor meer dőst krie’j van ranja en van de rest.’
Verzin het maar.
Luister naar het lied >>> met je ogen dicht: midden in de winter waan je je nog onder een boom op een boerenerf op een warme zomerdag.

Reageren