Categorie: Muziek Pagina 32 van 39

10 december: Zingen maakt blij.

Door Ada

Op 10 december 2015

Gistermiddag hebben Gerard en ik al een half uur gewandeld en vanmiddag heeft hij lampjes opgehaald bij Blokker en ze gelijk in de buitenkerstboom gehangen.
Toen was hij ook wel moe, maar we kunnen toch concluderen dat het iedere dag een stukje beter gaat. Morgen gaan we voor een controleafspraak naar het ziekenhuis, dan horen we meer over hoe het nu verder zal gaan.

Vanavond wandelde ik naar de Deel op de Brink, waar ik niet moest zijn.
De cantorijrepetitie was namelijk in Op de Helte, dus ik moest snelwandelen door het dorp, maar dat is in deze kersttijd beslist geen straf.
Het zijn drukke tijden voor de Catharinacantorij. Tijdens de repetitie vanavond zongen we liederen voor drie diensten de komende periode. Veel bekende liederen, dus het zingen is erg plezierig.

Het lastigst is nog steeds het al eerder genoemde Eer zij God in onze dagen/Gloria dat we volgende week gaan zingen in de Noorderkroon.
Nadat we het een keer hadden gezongen vroeg cantrix: “Wat doen die tenoren daar nou?” “Ja, in excelcis!” antwoordde een tenor naar waarheid. Maar de ene excelcis was niet gelijk aan de andere excelcis dus dat gaf wat verwarring. Het kwam goed gelukkig. Naast mij merkte iemand op ” Hier zullen ze nog lang over spreken bij de Noorderkroon!”
Ik waag het te betwijfelen…

Voor de pauze legt een sopraan altijd haar bril op de stoel, die vervolgens na de pauze altijd gered wordt door de bassen vlak voordat ze er op gaat zitten.
Eén lied vinden we eigenlijk niet zo leuk om te zingen.
Maar dat zeggen we niet.
Een alt roept daarover tegen een bas “We zingen je lievelingslied!” waarop de bas in kwestie bromt dat hij meerdere lievelingsliederen heeft, maar dat die over het algemeen niet in het liedboek staan.

Eigenlijk was ik moe toen ik vanavond om 19.00 u richting centrum Roden liep.
Maar zingen doet iets wonderlijks met je: samen zingen maakt blij.
En daar knapt een mens van op! Dit mens tenminste wel.

Reageren

30 november: The Lovin Spoonful.

Door Ada

Op 30 november 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Rechtstreeks vanuit het
Het nieuwe bloed van gisteren is goed aangeslagen. Het HB-gehalte was onder de 5.0 gezakt, maar dat zat vandaag weer op 5.9.
Dat uitte zich vandaag in iets meer energie en iets meer eetlust.
Het infuus met de zak sondevoeding zit er nog aan, maar de zaalarts sprak er vanmorgen al over dat deze ‘vloeibare biefstuk’ de langste tijd heeft gediend. Ik hoop dat de stijgende lijn morgen doorzet en dat ik mij dan nog wat minder moe voel, want dat was ik vandaag toch nog wel.

Naast de yoghurt is Brintapap een nieuwe ontdekking voor het geval het slikken nog problemen blijft geven, zoals dat nu nog het geval is.
Gelukkig heb ik die Brinta als kind goed leren eten en ik vond het eigenlijk ook nog wel weer lekker ook. Morgen hopelijk met nieuwe energie weer op!

Ondertussen aan de Boskamp:

Gistermorgen woonde ik de dienst bij in de Catharinakerk.
1^e adventszondag. Er stond een prachtige krans op het doopvont (veel mooier en imposanter dan die van mij) waarvan de 1^e kaars werd aangestoken en het was een fijne viering. We zongen veel bekende adventsliederen, o.a. Op U mijn heiland blijf ik hopen en Hoe zal ik U ontvangen. We hoorden het verhaal van Zacharias, die in de tempel van de engel Gabriël te horen krijgt dat hij op z’n oude dag nog vader gaat worden. Hij is daarna tot de geboorte van Johannes (de Doper) met stomheid geslagen. Verhaal lezen? Zie >>>>

Al vele malen heb ik over dit verhaal preken gehoord, maar ds. Van Beijeren bracht gistermorgen een voor mij nieuwe zienswijze op dit verhaal naar voren. Eén aspect van de boodschap was dat wij in deze weken voor kerst een beetje zouden moeten ‘vasten’ voor wat betreft het praten. ‘En vergeet daarbij de ‘social media’ niet’ dacht ik er achteraan.

We tetteren wat af in deze tijd, . Het kan wel wat minder met al die woorden.
Daar moest ik over nadenken: hoe ga ik dat in de praktijk brengen?
Praten, beppen, teuten, bijkletsen: allemaal dingen die ik graag doe.
Vanmorgen luisterde ik naar Radio 5, toen kwam er een nummer van The Lovin Spoonful voorbij. “Darling be home soon>>>” zingen ze.
De laatste zin van het refrein is: “For the great relief of having you to talk to…”
(voor de grote opluchting dat ik jou weer heb om tegen te praten).

Beetje dubbel dus in deze dagen……

Reageren

29 november: Kind maakt muziek (5)

Door Ada

Op 29 november 2015

In Alledag, Muziek

Gisteravond was ik uitgenodigd door dochter Carlijn. Haar band ‘Hijack’ speelde in dorpshuis ‘de Swingel’ in Wijnjewoude. Hijack bestaat naast Carlijn als zangeres uit Sip (gitaar) en Kees (basgistaar), hierbij een link naar de Facebookpagina >>>.
Samen met dochter Harriët & vriend en het vriendenclubje van Carlijn heb ik genoten van het optreden. Daar stond mijn dochter te stralen op het podium.

Ze spelen een heel diverse mix van muziek, ik schreef er al eens eerder over onder het zelfde kopje Kind maakt muziek >>> .
Ik dronk een glaasje zoete witte wijn met de dames, deed aan ‘social talk’ met het vriendenclubje en familie van de andere bandleden en genoot van het plezier in het musiceren dat van het podium afstraalde. Om een indruk te krijgen van wat ik heb gehoord, hierbij een link naar Hijack’s versie van She will be loved >>> (van Maroon 5) Prachtig vind ik. Maar ik ben natuurlijk wel bevooroordeeld……

Gerard gaat morgen weer een rechtstreekse bijdrage uit het UMCG leveren.
Gelukkig zijn er wel een paar positieve dingen te melden:

Hij heeft vandaag twee zakjes nieuw bloed gekregen, de verwachting is dat hij daar weer wat meer kracht van krijgt.
Vanmiddag bij de lunch vroeg hij om een bord warme Brinta. Dat heeft hij helemaal opgegeten en het smaakte ‘niet verkeerd’. En het bleef er in.
Vanavond hebben we een spelletje Ticket to Ride gedaan én hij heeft de hele aflevering van Studio Sport gezien. Maar toen was hij ook wel moe…..

Ik heb Carlijn beloofd dat ik een volgende keer weer kom kijken als ze ergens moet zingen. Maar dan neem ik papa ook mee!

Reageren

22 november: Niks is meer weerd as vandaage.

Door Ada

Op 22 november 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Geen rechtstreekse post uit het UMCG vandaag. Vanmiddag na het bezoek ging Gerard even liggen en daarna voelde hij zich niet goed. De voorspelde dip kwam onverwacht. De hematoloog die Gerard vanmorgen aan zijn bed had vertelde dat deze dip ongeveer een week kan duren.

Vanmorgen begon het nog goed, het was een rustige dag. Gerard heeft geluisterd naar de kerkdienst vanuit Op de Helte met Kerkradio. Het is vandaag de laatste zondag van het kerkelijk jaar, in deze viering worden alle namen genoemd van gemeenteleden die het afgelopen jaar zijn overleden. “Het is toch anders dan dat je er bij bent” zei hij daarover. “De sfeer krijg je niet mee, je ziet niet wie een kaars aansteekt, het is een andere beleving.” Hij werd geraakt door een mooi gedicht dat door Bea Sportel was gemaakt en ook door haar werd voorgelezen. Fijn dat hij er ‘online’ toch bij kon zijn.

Achter hem is de witte muur inmiddels veranderd in een kaartenwand.
Vandeweek kreeg Gerard een kaartje met een gedicht van Johann Wolfgang von Goethe.
“Niets is meer waard dan deze dag.
Gisteren kun je niet opnieuw beleven.
Morgen is nog buiten je bereik”

De waarde van de dag, het thema van dit blog.
Als je in de zwarte balk bovenaan klikt op het tabblad “Ada’s waarde: wat kleurt mijn dag” dan kom je op de eerste pagina van de website. Onderin staat een tekst van Daniël Lohues met een link naar zijn liedje ‘Niks is meer weerd as vandaage’.
Daniël zegt hier zelf over: “Op een reis deur Amerika was ik in Chicago. Daor zag ik een junkie zitten die ‘junkie-dingen’ deu. Op het muurtie waorop die junk zat stun de tekst: Nothing is worth more than this day. Dat vun ik een mooie zin. Op Google typte ik die zin in um te kieken wie dit zegd haar. Dat bleek Johann Wolfgang von Goethe te weden.”

De waarde van de dag wordt door een ieder zelf bepaald.
Wat voor de één waardevol is, beleeft de ander als waardeloos.
Zoals Lohues al zegt: “Niks is meer weer as vandaage, maor je moe’n ’t maor net eem zien….’
Als je je zo beroerd voelt zou je kunnen zeggen: wat een waardeloze dag.
Maar gelukkig was daar nog het gedicht van Bea.

Reageren

20 november: Een Drent? In het Fries?

Door Ada

Op 21 november 2015

In Alledag, Cantorij Roden

Rechtstreeks uit het
Precies een week geleden ben ik opgenomen. Ik zal niet zeggen dat de tijd is omgevlogen maar eigenlijk is het best snel gegaan. Gisteren zat ik even in het dagverblijf de ochtendkrant te lezen. Een meneer en mevrouw uit Friesland (duidelijk te horen aan hun tongval, nou) werden ook even in het dagverblijf opgevangen.

Meneer had een oproep gekregen dat hij donderdagmorgen moest verschijnen. Maar ze hadden enige tegenslag op de afdeling: iemand die zou worden ontslagen kreeg toch nog het bericht van de arts dat hij een dag langer moest blijven. De vraag was of de meneer uit Friesland wel kon worden opgenomen.
“We moeten waarschijnlijk hier in dit dagverblijf ook even het intake gesprek voeren en daarna kijken we verder.”
Ik stond op om naar m’n kamer te gaan, waarop mevrouw zei: “Maar heeft u wel een kamer waar u naar toe kunt?”
O ja hoor, maakt u zich geen zorgen om mij.

Het zal je gebeuren. Je wordt verwacht en dan nog is er geen plaats op de overvolle afdeling. Want wat bleek? Vanmorgen zat ik weer mijn krantje te lezen en het zelfde echtpaar kwam weer binnen. Ik had bijna plaatsvervangende schaamte. “Dus u bent weer naar huis gestuurd gisteren?” Ja dus.

En ik bijna verontwaardigd zijn over het feit dat ik op de woensdag voor de 12^e november geen telefoontje kreeg….. en nu een hele kamer voor mij alleen.
Gelukkig trof ik meneer vanmiddag uit zijn 1 persoonskamer komende op de gang.
“It giet oan, meneer?”
“Ja krek nou!” Ik was blij voor hem. Het kleurde een beetje mijn dag.

Over mijn vorderingen kan ik kort zijn. Het gaat heel stabiel , maar ik moet rekening houden met dalende bloedwaarden en de voorspelling is dat ik daar nog wel het e.e.a. van zal merken. Wy sille sjen. Er is ook nog maar een week om.

Ondertussen aan de Boskamp

In deze spannende tijden probeer ik de ‘vaste dingen’ zoals yoga, zwemmen, Franse les en cantorij zoveel mogelijk door te laten gaan. Meestal kom ik terug van deze activiteiten met meer energie in mijn lijf dan toen ik er heen ging.

Gisteravond zongen we met de Catharinacantorij alle liedjes door voor drie komende diensten waar we aan meewerken. Veel. Volgens onze cantrix gingen we ‘speed-daten’ met alle liederen: even ‘doorzingen & proeven’. Sommige liederen waren heel bekend. We gaan naar Kerst toe en we zongen tot mijn grote vreugde o.a Stille nacht, Nu sijt wellecome en Eer zij God in onze dagen.
Die titel zegt misschien niet zo veel, maar het is het lied met het eindeloze Gloo hohohoho hoo hohohoho hoo hohohoho horia. Waarvan de bas naast mij van te voren al opmerkte dat er een ‘onmogelijk gloria’ bij de baspartijen zat.

Acht jaar zit ik nu bij dit koor en ik had de altpartij van dit lied nog nooit gezongen.
Collega-alt en ik vinden het een uitdaging. Dat betekent dat het nog niet heel goed ging.
Het was een heerlijke repetitie. Veel gezongen en veel gelachen.
Een tenor had een vervelende hoest.
Iemand vroeg: “slokje water”?
Een alt veronderstelde dat een emmer misschien beter was.
Waarop een andere tenor riep dat het toch zeker geen kameel was….

Plezier. Dat is het woord dat de hele lading dekt.
Plezier in het zingen en plezier met elkaar.
Broodnodig in tijden waarin het allemaal niet mee zit.

Reageren

15 november: Kyrië eleison. En wéér ijsblokjes.

Door Ada

Op 15 november 2015

In Alledag, Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Vanmorgen zongen we met de Catharinacantorij in de Catharinakerk.
Afgelopen donderdagavond hadden we het tweede deel van de repetitie al even in de kerk gezongen om te oefenen met organist Ad van Nes. Met jassen aan en sjaals om, want voor die drie kwartier gaat de koster de kerk niet helemaal verwarmen.
Er was één lastig lied bij: daarbij zong de dominee een solo. Dat stond wel op het muziekblad, maar dat hadden we nog niet geoefend: het hele koor zong alle coupletten.
Tot donderdagavond.

“De eerste regel van het 1^e couplet en de 3^e regel van het laatste couplet wordt door de dominee gezongen. Dat doe ik dus nu even.” vertelde onze cantrix.
Maar dat is wel heel lastig voor vijftig plussers. Prompt zong de helft van het koor mee met de solo bij het eerste couplet. “O nee, solo… !”
Ook vanmorgen tijdens het inzingen zong een gedeelte van de cantorij weer blijmoedig de solo mee. “O sorry, solo…!”
Op het ‘moment suprème’ vanmorgen ging het goed.

Het was een mooie viering. Vanmorgen vond ik het Kyrië het meest indrukwekkend.
Het Kyrië is een gedeeltelijk gezongen gebed om ontferming. De predikant spreekt de woorden uit die bij dit gebed horen en de gemeente beantwoordt dit met het zingen van “Kyrië eleison”. Dat betekent “Heer, ontferm u over ons’.
“Het is moeilijk om te bidden met de aanslagen in Parijs op ons netvlies.” zei de voorganger daar vanmorgen over. Zelf zat ik daar met spanning in het lijf om de behandeling van Gerard. We zongen het Kyrië vierstemmig met het koor en het gaf me steun om dit zo met elkaar te zingen.

Vorige week zondag had ik het Kyrië van Rossini gezongen in Aduard.
Zelfde woorden.
Compleet andere beleving.

Gistermorgen luisterde ik naar Knooppunt Kranenbarg op Radio 2. De gewone programmering was vervallen naar aanleiding van de terroristische aanslagen in Parijs.
Mensen mochten zelf hun liedkeuze doorgeven.
Het lied bij uitstek bij dit soort gelegenheden vind ik “Kyrië eleison” van Herman van Veen. Het stond niet op de playlist, daarom breng ik het graag onder de aandacht van mijn lezers: hierbij een link naar het you tube-filmpje >>>
Luister naar de tekst en laat de woorden op je inwerken. Bij elke zin heb je wel een beeld.
Kyrië eleison.

Rechtstreeks uit het

Vandaag een zelfde dag als gisteren (voor mij althans) met één verschil… ik kon via kerkomroep de kerkdienst beluisteren en Ada zong mee in de cantorij. Het voordeel was dat ik de viering die om half tien begon even stop kon zetten toen er een verpleegkundige langs kwam voor de mij inmiddels bekende rituelen: bloeddruk meten, bekende vragen, heeft u nog ergens pijn en niet te vergeten heeft u nog ontlasting gehad in de afgelopen 24 uur? Om 10.20 uur begon de 2e chemokuur met de ijsblokjes om de mond te koelen. Tussentijds weer verder met het beluisteren van de viering waarin ik mij gedragen voelde door bijvoorbeeld de liederen en gebeden. Na de viering was er iemand thuis nog even een lief mailbericht gaan schrijven voor mij. Dat alles voelde goed en vertrouwd. Na de chemo had ik toch aanzienlijk meer last van misselijkheid dan gisteren. Gelukkig leidt bezoek dan af en heeft men extra medicatie gegeven tegen de misselijkheid.

Morgen heb ik een rustdag. Dinsdagmorgen om 11.00 uur worden de goede stamcellen weer via het infuus teruggebracht. De verpleegkundige gaf aan dat dit een belangrijk moment is waar menigeen naar uit heeft gekeken. Of Ada daar ook bij wilde zijn, want voor zoiets maken ze graag uitzondering voor wat betreft bezoekuren.
Natuurlijk hebben wij daar ook naar uitgekeken en Ada is erbij. We vieren het samen. Hulde voor deze verpleegkundige en haar collega`s. Dinsdag meer hierover. Slaap lekker!

Reageren

8 november: Rossini in de Abdijkerk in Aduard

Door Ada

Op 8 november 2015

In Geschiedenis, Muziek

Vanmorgen was ik al voor de wekker wakker met een ouderwets ‘schoolreisjesgevoel’.
Om 9 uur stond ik voor de deur van mijn collega-alt hier in Roden: we gingen op weg naar de abdijkerk in Aduard voor de Rossini-scratch ( zie 2 oktober >>>).

Gioachino (Antonio) Rossini (1792-1868) Italiaans componist

Wat hadden we een fantastische dag. Over de 60 deelnemers, die elkaar over het algemeen niet kennen. Iedereen had thuis zijn eigen partij ingestudeerd.

We begonnen eerst met een stoelendans. Eerst zaten alle mannen achteraan, waarna de dirigente opmerkte: “Mannen, ik wil jullie koesteren; komen jullie hier allemaal vooraan zitten!” Grote volksverhuizing. Toen iedereen weer een plekje had gevonden gingen we allemaal staan en konden de sopranen en alten de dirigent niet meer zien vanwege de massieve rij overwegend lange mannen. Toen werd het dus toch ‘koesteren op afstand’: de mannen werden weer naar achteren gedirigeerd. Was ik blij van. Ik geniet altijd heel erg van de stemmen van de bassen achter de altenrij.

“Nou, dan gaan we maar bij het begin beginnen…eerst het Kyrië”. Dan ben je toch zo benieuwd wat het wordt!
Is het wat? Heeft iedereen het goed ingestudeerd of moet er nog heel hard gewerkt worden? Zijn de stemmen een beetje goed verdeeld? Het gevoel dat zich van je meester maakt als je het Kyrië zingt en het gaat goed laat zich moeilijk omschrijven. Kippenvel brengt het in ieder geval teweeg. Omdat iedereen zijn partij goed kende was het vandaag een feest om te zingen. De dirigente kon aandacht besteden aan hard & zacht, aan de accenten en aan moeilijke loopjes en inzetten.

Voor de koffie zongen we Kyrië en Gloria, na de koffie Sanctus en Agnus Dei. Tijdens de (zelfmeegebrachte) lunch was er soep en een goed gesprek. Je ontmoet op zo’n dag vogels van zeer verschillend pluimage. Ook ontmoette ik nog een collega van Lentis, die ik wel van naam, maar niet van gezicht kende. Al pratend kwamen we daarachter…..erg leuk om te ontdekken dat je dezelfde hobby deelt. Na de lunch zongen we alle stukken nog eens door, nu met de solisten. Eigenlijk zong ik niet eens zo luid mee als alt, er waren er genoeg. Maar wat een belevenis om met zulke stukken mee te kunnen zingen.Om 16.00 uur was

Interieur Abdijkerk Aduard

de uitvoering. De kerkzaal zat mooi vol met belangstellenden en dan: mag je alle stukken nóg een keer zingen! Deze dag was meer dan de moeite waard. Van het publiek heb ik helemaal nog geen reacties gehoord, maar eigenlijk is dat ook niet zo belangrijk; we hebben een hele dag doorgebracht met de muziek van Rossini en we hebben er met z’n allen ontzettend van genoten! Een volgende keer ben ik er weer bij.

Voor mij was er vandaag als toegift ook nog een klein kadootje in de categorie Geschiedenis: de meneer die het harmonium bespeelde ging vlak voor we begonnen met het middaggedeelte staan. Hij is vrijwilliger bij het kloostermuseum en vertelde ons iets over de geschiedenis van de kerk waar we vandaag te gast waren: de abdijkerk in Aduard. Van oudsher is dit de ziekenzaal van het oude klooster. Ook meer weten? Hierbij een link naar het Kloostermuseum >>>>
Voor mij was zijn verhaal het toefje slagroom op de Rossini-taart.

Reageren

6 november: Bloemen-allegaartje en Rossini

Door Ada

Op 6 november 2015

In Bloemen, Muziek

Vandaag een blog in verschillende categorieën: een allegaartje.

Als het herfst wordt en we weer meer binnen zitten wil ik het thuis graag gezellig maken.
Dan kun je met oasis en wat hortensia’s en kalebassen, aangevuld met wat je zoal in de tuin hebt mooie kleine bloemstukjes maken.
Voor op de keukentafel. Of het aanrecht. Of bij de voordeur.

Op 5 oktober >>> schreef ik al over de ‘gevulde kalebas’. Ik maakte er nog één met een andere vulling dan de eerste. Die eerste heeft bijna drie weken bij mij op tafel gestaan, maar toen was hij van binnen dan ook helemaal weggeschimmeld: volgende keer eerder wegdoen. Een bos bloemen staat tenslotte ook maar hooguit twee weken.

Op een vierkante, rode bloempot zette ik vier grote hortensiabollen, her en der aangevuld met kleine bloemetjes van een rode Hortensia's en bolchrysant bolchrysant. Die was al bijna uitgebloeid, maar onderin zaten nog een paar mooie exemplaren.

Toen de bolchrysant bloemen verlepten heb ik ze eruit geplukt en het stukje weer aangevuld met paarse besjes en skimmia. Het staat nu als een ‘droog-bloemstukje’ op de keukentafel.

Voor de ‘Welkom-mand’ bij de voordeur maakte ik een soort kerststukje, maar dan met herfstattributen. Hiervoor plukte ik van een boom bij mijn werk grote rode kersachtige vruchten. Verder vond ik op de terugweg naar mijn auto een boom waar grote groene prikkelige bollen uitvielen waar bruine nootjes/kastanjes inzaten. Zag er erg decoratief uit. Ook liep ik langs een paar vuurdoornstruiken waar rode besjes aanzaten, daar nam ik ook wat van mee. Met wat hortensia, skimmia en een kalebas ‘van de Smilde’ heb je zomaar een mooi herfst-stuk bij de voordeur.

Het staartje van dit allegaartje is een bijdrage in de rubriek ‘Muziek’: de afgelopen weken heb ik enkele koorpartijen uit de Petite Messe Solenelle van Rossini ingestudeerd.
Eén middag heb ik afgesproken met een collega-alt uit Roden en hebben we samen ‘gegalmd’ bij de You Tube uitvoeringen van het stuk. Ik heb genoten. Van de muziek, van het zingen en van het instuderen. A.s zondag is het sluitstuk van dit kadootje voor mezelf: de uitvoering. Hierbij een link naar de Flyer Rossini Stratch uitnodiging concert met alle informatie hierover.

Reageren

1 november: Een woord, een lied, de stilte, de zegen….

Door Ada

Op 1 november 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Om kwart voor tien zaten wij vanmorgen al in de kerkzaal van Op de Helte. Het liep al mooi vol en de aanwezigen zaten gemoedelijk met elkaar te praten. Op de eerste rij nam het predikanten echtpaar Krug plaats. Zij gaan beide wel eens voor in onze gemeente. Even daarna kwamen ds. Meijer en zijn vrouw binnen die eveneens op de eerste rij gingen zitten. Je kon horen aan het aanzwellen van het geroezemoes dat de gemeente dat had geregistreerd. Daarna kwamen ds. Kakes en zijn vrouw binnen. Nu liet de gemeente zich nog duidelijker horen; naast mij hoorde ik al iemand zeggen: “Die kunt d’r nog wel naost op de eerste rij…” en ja hoor, ook zij schoven aan (onder luid gelach en gepraat van de gemeente) op de eerste rij. (foto gemaakt door Nettie Kramer)
Organist Erwin Wiersinga, toch wel wat gewend op het gebied van door zijn spel heenpratende kerkgangers, staakte even zijn orgelspel om zien wat zoveel commotie veroorzaakte….

Aan het begin van de viering sprak ds. Van Beijeren de wens uit dat we iets zouden meenemen uit deze kerkdienst: “Een woord, een lied, de stilte, de zegen…..”
Wat nam ik nou vanmorgen mee uit de dienst?
Ten eerste het gedicht dat bij psalm 27 in het Liedboek staat. Want ook al zingen we alles van de beamer tegenwoordig: ik neem mijn eigen liedboek mee. Door het
gedicht keek ik anders tegen de woorden van de psalm aan.

Verder trof me het gedeelte uit Job dat werd voorgelezen. Job die met lege handen zit en toch op God blijft vertrouwen. Die ondanks alles zegt: “Ik weet dat mijn redder leeft”.
De predikant koppelde daar in de preek het lied ‘I know that my redeemer liveth‘ uit de Messiah van Händel aan. Waarvan de melodie dan vervolgens de rest van de dag door mijn hoofd speelt. Ook luisteren? Hierbij een link naar de uitvoering van dit lied door Sylvia McNair >>>

Als laatste nam ik de zegen mee. Figuurlijk en letterlijk. Het was een zegen in drie delen; de Vader, de zoon en de heilige geest werden afzonderlijk benoemd. Na de dienst vroeg ik ds. Van Beijeren of hij me de woorden van die zegen wilde mailen, maar ik kreeg de zegen mee mee op papier! Klik hier ( Zegen ) voor een PDF-bestand met de tekst

Aan het eind van de viering merkte Ds. Van Beijeren nog op dat de eerste rij met predikanten wel een soort ere-escorte leek voor ds. Kakes, die deze week zijn 60 – jarig ambtsjubileum viert. Gefeliciteerd Jan (en Joop natuurlijk ook)!

“Een woord, een lied, de stilte, de zegen….”
Stilte was er in deze ‘ruuzige’ kerkdienst niet of nauwelijks.
Die heb ik vanmiddag even opgezocht in het bos.
In de mist in het bos: wat kan het dan stil zijn.

Reageren

20 oktober: Heimwee.

Door Ada

Op 20 oktober 2015

In Muziek

Mijn collega heeft vakantie. Dat betekent dat ik alleen op mijn werkkamer zit. Er waren tijden dat ik een kamer voor mezelf had, maar dat is al even geleden. Dat vond ik trouwens ook niks aan, ik moet wel zo af toe mensen om mij heen. Maar vandaag dus even niet. Om een uur of tien zocht ik met een kop koffie even een andere collega op voor een praatje (“Pauw gezien gisteravond?”) en om 12.00 uur gingen we met de hele gang lunchen. De rest van de dag zat ik in m’n eentje te werken.

Het grootste voordeel van een collegaloze dag is dat ik dan radio 5 kan luisteren. Wekker Wakker, Arbeidsvitaminen, Tinekeshow: het gebabbel gaat volkomen langs mij heen, maar de muziek is geweldig. Vanmorgen draaide Jan Steeman een liedje van Alexandra. Ik schreef al eens over haar muziek op 7 maart >>>.

“Sehnsucht” heette het lied van vanmorgen. Heimwee. Als ik de melodie hoor, kan ik de heimwee die ze bezingt bijna voelen. Dit is een heel goed voorbeeld van tekst & muziek die precies bij elkaar passen. En dan met die stem……..zat ik daar vanmorgen met kriebels in mijn buik achter mijn beeldscherm een ingewikkelde afspraak in te plannen!
Hierbij een link naar een video op You Tube om te luisteren naar het lied.

De melodie van dit lied heb ik ook gebruikt voor een liedje in de Musi-call “Ruth”, die we met een aantal gemeenteleden uitvoerden in september 2012.

Dit zongen we dan als refrein:

Heimwee naar het land van mijn geboorte
Heimwee wakkert het verlangen aan
Heimwee naar de tijd dat alles goed was
Heimwee spoort mij aan om t’rug te gaan.

Alexandra zingt over de Taiga en de Balalaika, iedere vluchteling zal bij dit lied zijn eigen beelden hebben van een landstreek en/of een muziekinstrument.
Heimwee is universeel.

Reageren