Categorie: Muziek Pagina 34 van 39

28 augustus: Catharina-hoogte

Door Ada

Op 28 augustus 2015

Waar de meeste verenigingen het seizoen afsluiten met een uitstapje, begint onze cantorij het ‘koorjaar’ met een instapje. Vorig jaar had het toenmalige organiserend comité een Chinees buffet aan laten rukken, (zie 6 september >>>) dit jaar werden we verrast met een door enkele zangeressen zelf gemaakt buffet. Het was allemaal heerlijk!
Eén hartige taart kwam me heeeeel bekend voor …. (zie 24 augustus >>>)

De tweede helft van de avond moest er (in tegenstelling tot andere instapjes) gezongen worden. Dat ging heel goed, ik denk dat het glaasje wijn bij het buffet daar debet aan was. Mijn bas-buurman stelde voor om daar iedere week mee te beginnen.
De eerstvolge

Hinsz-orgel in de Catharinakerk Roden

nde keer dat we meewerken aan een viering is op de startzondag op 13 september. Dan zingen we in twee kerken in het kader van een ‘running celebration’ (een variant op het running dinner). Eerst in de Catharinakerk, daarna in Op de Helte.

In de Catharinakerk zingen we met het prachtige historische Hinz-orgel. Maar dat staat standaard een halve toon lager gestemd dan de modernere orgels. Wij zingen met onze cantorij dus bijna altijd op ‘Catharina-hoogte’. Op de 13e september zal zich dus de unieke situatie voordoen dat wij op één dag van Catharina-hoogte naar Op de Helte-hoogte zullen gaan.
Wij hebben er alle vertrouwen in: gisteravond schakelden we moeiteloos over van de ene naar de andere hoogte.
Of zou dat nou van de wijn zijn gekomen …..

Reageren

27 augustus: Een optimist die zich vergist….

Door Ada

Op 27 augustus 2015

In Alledag, Muziek

Van de week hoorde ik weer eens het liedje “zei m’n moeder altijd’ van Robert Long op de radio. Dat zongen we ook met jeugdkoor Hosanna >>> in Hoogersmilde in de jaren ’80.
Dit jeugdkoor bestond uit een groep van 25 jongeren tussen de 15 en 25 jaar. De instrumentale begeleiding bestond uit drie gitaren en een tamboerijn. We werkten mee aan kerkdiensten en één keer per jaar hadden we “Uitvoering” in zalencentrum ‘de Schakel’ samen met kinderkoor ‘de Schakeltjes’.
Tijdens zo’n uitvoering zongen we natuurlijk gospels en andere christelijke muziek, maar dan kon je ook eens wat anders zingen. Eén jaar deden we zelfs een medley van smartlappen waarbij “Manuela” van Jacques Herb nog voorbij kwam. Fantastische jaren.
Op één van die uitvoeringen zongen we bovenstaand lied van Robert Long. Ik vond het een geweldig sterke tekst en was het volledig eens met de inhoud. Het was ik één van de laatste liederen die ik het koor aanleerde voor we verhuisden naar Roden.

Het was toen 1988 en het leven lachte ons toe. Dan zing je zo’n tekst zonder er bij na te denken: ik werd er vrolijk van en vond dat Long groot gelijk had.
Toen ik het lied vorige week na jaren weer hoorde trof me de tekst van het refrein:

Want een mens is mooier als íe lacht
En al is het nog zo’n donk’re nacht
Als je even zoekt dan zie je altijd wel een heel klein puntje licht.
Je kunt de loop der dingen, geen andere kant uit dwingen
Het hele leven is een lange rij veranderingen..…

Toen ik in oktober 2014 voor de vierde keer werd getroffen door een hartinfarct en zo bang was voor een volgend infarct heb ik ervaren dat het helpt om dan te zoeken naar een klein puntje licht. Die zijn er namelijk nog genoeg en daar genieten we van.
Hierbij een link naar het lied op You Tube >>>> en een link naar een pagina met de tekst >>> van dit lied. Het is de moeite waard om de tekst eens aandachtig te beluisteren, al was het alleen maar om het derde couplet:

Een optimist die zich vergist
Die heeft beslist wat minder last van tranen dan een sjacherijn
Zo’n fles azijn, die nooit iets fijn of leuk of mooi kan vinden….

En zo is het maar net.

Reageren

22 augustus: Handwerken en zingen.

Door Ada

Op 22 augustus 2015

In Alledag, Cantorij Roden, Handwerken

Volgende week begint de cantorij weer. Daar kijk ik al naar uit. Eergisteravond was dus nog een ‘vrije’ -donderdagavond. Het leek mij leuk om cantorij leden die ook graag handwerken bij mij thuis uit te nodigen om eens te laten zien waar we op dit moment mee bezig zijn.

Vorige week had ik het hele koor via de mail een uitnodiging gestuurd voor deze handwerkavond.

De reacties waren zeer divers. Van ‘Leuk, ik ben er bij!’ tot ‘Veel plezier, maar ik kom niet.’ Daarbij kwam een uitleg: ze had voor het laatst iets op de pennen gehad toen ze zwanger was en dat was meer dan twintig jaar geleden. Was kennelijk niet zo’n succes geweest.

Van de mannen kreeg ik helemaal geen reactie. Gek hè?

We waren met z’n vieren donderdag avond. Eentje was aan het breien aan een Zeeuwse blokkendeken >>>, een ander was cupcake’s aan het borduren en de derde had een vestje op de pennen van gehaakte granny squares en gebreide mouwen in de gerstekorrel steek. Ze had het van een antiek Margriet patroon dat van ellende bijna uit elkaar viel.

Van zo’n avond krijg ik energie: je doet nieuwe ideeën op en je wordt geïnspireerd door het enthousiasme van anderen.

Het was ontzettend gezellig. Zelf heb ik geen toer gebreid. We hebben het gehad over restverwerking, borduurpatronen, ’t Spinnewiel, patronen zoeken op internet en dingen bestellen via internet.

De avond vloog voorbij en ik heb er van genoten.

Breien, haken en borduren: samen handwerken.

En volgende week donderdag, sopraan en alt: samen zingen.

Reageren

12 augustus: Licht en loom

Door Ada

Op 12 augustus 2015

In Lezen, Muziek

Zo af en toe moet ik het er even over hebben: Daniel Lohues. Afgelopen zaterdag had hij weer een prachtige column in het Dagblad van het Noorden over de grote vakantie. Hierbij een link naar zijn verhaal >>>.

Nu het zo warm is moest ik denken aan zijn lied ‘Onder de bome’. Hij beschrijft daarin hoe fijn het is om onder een boom te zitten als het heet is. ‘Een parasol van holt en blad’ zingt hij.
Niet alleen de tekst beschrijft een warme dag, ook de sfeer van het lied is erg goed getroffen. ‘Onder de boome’ ademt een zwoele zomerdag: licht en loom.

Het bijzondere is dat hij dagelijkse dingen heel lyrisch bezingt.
‘Karnemelk, water of thee, dat helpt het best.
Allent maor meer dőst krie’j van ranja en van de rest.’
Verzin het maar.
Luister naar het lied >>> met je ogen dicht: midden in de winter waan je je nog onder een boom op een boerenerf op een warme zomerdag.

Reageren

3 augustus: De hoge heren van het dorp

Door Ada

Op 3 augustus 2015

In Muziek

Gistermorgen luisterden we in de auto (op weg naar mijn schoonmoeder) naar het radioprogramma ‘de Sandwich’ van Jacques Klöters.
Hij draaide “de hoge heren van het dorp” van Peter Schaap >>>. Het was een hit in de jaren 70 en ik mocht het in 1983 zingen voor mijn dorpsgenoten tijdens de revue ter gelegenheid van het 350 jarig bestaan van Hoogersmilde. Zelden ben ik zo zenuwachtig geweest….

Het lied heeft altijd een speciaal plekje op mijn repertoire gehad en ik heb het heel vaak gezongen. Toen wij in 1989 in Roden kwamen wonen gingen we op zondag naar de kerk van de toenmalige hervormde gemeente, de Catharinakerk >>> op de Brink. Daar zag ik ineens de historische context van het lied. Hier lagen ‘de hoge heren van het dorp’. Hier stonden hun eeuwenoude namen in de tegels van de kerk. Ik weet niet of Peter Schaap (hij woont in Roden) deze omgeving voor ogen had toen hij het lied schreef, maar voor mijn gevoel klopte het precies. Het ‘Heerengestoelte’ in de kerk voor de bewoners van de Mensinge, de oude grafstenen in de kerkvloer en het groteske orgel, geschonken door ‘een hoge dame’, het paste precies bij het lied over de hoge heren.

Het lied kreeg door Roden voor mij een nieuwe dimensie. Toen ik het ooit eens zong

‘Hoge heren-bank’ in Roden

tijdens een middag voor ouderen hier in Roden, vroeg ik na de regel: de hoge heren van het dorp ze zijn er nog “Wie bint dan die neie hoge heren?”
“Sjors van der Heide!” riep iemand uit het publiek. Inderdaad. Maar een heel ander soort ‘hoge heer” dan in het lied wordt beschreven. Ik kan me sterk vergissen, maar ik denk niet dat zijn naam nog in ‘ de tegels van de kerk’ terecht komt.

Reageren

28 juli: Géén liefdesliedje!

Door Ada

Op 28 juli 2015

In Muziek

Vorige week luisterde ik op mijn vrije donderdag naar ‘de Tineke-show’ op Radio 5. Vast onderdeel in die show is “de blijmakers’. Mensen mogen dan een liedje doorgeven waar ze blij van worden. Iemand belde omdat hij graag ‘Dona Dona’ wilde horen van Joan Baez >>>. Nou, daar werd ik ook blij van. Wat een prachtig lied. Zelf zing ik het ook graag. Jan Rietman presenteerde de show, want Tineke was kennelijk op vakantie. Bij de afkondiging riep hij: “Wat een mooi liefdesliedje!” Onnozel vind ik dat dan. Het is helemaal geen liefdesliedje. Het is een levenslied met een levensles.

‘Dona, Dona’ is een lied dat geschreven werd in 1940 voor de muziekproductie ‘Esterke’. In een tijd dat de joden als kalveren naar de slachtbanken in concentratiekampen werden gevoerd. Het lied is de afgelopen eeuw opgenomen door grote internationale artiesten als Joan Báez, Donovan en gezongen in diverse talen, zoals: Duits, Frans, Nederlands, Japans, Hebreeuws, Russisch en Vietnamees.

Zoekend naar informatie over dit lied kwam ik op een pagina waar de geschiedenis, de tekst en de symboliek van ‘Dona Dona’ worden uitgelegd.
Het is beslist de moeite waard om dit artikel >>> in zijn geheel te lezen. Hierbij het laatste stukje van het artikel over de levensles die in dit lied ons wil leren:

‘ Jonge kalveren moet men binden, Vogels zweven door de lucht, Wil jij ook je vrijheid vinden, Wees een zwaluw in volle vlucht.’
Het laatste couplet kunnen we zien als een levensles voor de mensheid. Als je onbewust blijft van de ziel zul je met gemak gebonden worden als een kalf om naar de slacht gevoerd te worden. Je zult jezelf laten slaven door de verlangens van het lichaam en het lichaam zal sterven zonder de bedoeling van jouw leven alhier begrepen te hebben.
Koester je vrijheid. De vrijheid van de ziel en je zult werkelijk leren om boven de beperkingen van het lijf en beperkte geest uit te stijgen. Je zult begrijpen dat jouw leven een hoger perspectief biedt en vrij zijn.

In dit artikel staat ook een link naar een prachtige Klezmer accordeon uitvoering van dit lied.
Kippenvel.

Reageren

15 juli: Una voce particolare

Door Ada

Op 15 juli 2015

In Alledag, Muziek

Zomertelevisie. Is er nog wat op vanavond? Wij hadden ons verheugd op een nieuwe serie “Met het mes op tafel”, maar zelfs dat bleken herhalingen te zijn van een vorig seizoen.
Wat een armoede eigenlijk, herhalingen van een quiz….
Wat ik nou echt leuk zou vinden als herhaling zijn de afleveringen van “Una voce particolare” >>>, tot 2010 uitgezonden door de NCRV. Met Ernst Daniel Smit.
Het was een soort talentenjacht (net als “The Voice” en “Holland ’s got talent”), maar dan gericht op de lichte klassieke muziek. Er kwamen werkelijk pareltjes voorbij.

De mooiste in al die jaren vond ik een bijdrage uit 2004 van Peter Vos, een arts die als hobby tenor zong. Hij zong een stuk uit “Entführung aus dem Serail”>>> van W.A. Mozart.
Hij heeft een mooie, heldere stem en gaf een prachtige uitvoering van het stuk ‘Wenn die Freudetränen fliessen”. Hij kwam in de finale en die opname staat nog op internet, uitgevoerd met een compleet orkest. Kijk en geniet >>>. Peter heeft de finale niet gewonnen, maar via zijn website weet ik dat hij als amateur nog regelmatig optreedt, bij een koor zingt maar vooral: dat hij erg geniet van het zingen en van de muziek. Daar is de meeste muziek per slot van rekening voor bedoeld: genieten!
Meer horen van Peter Vos? Kijk op zijn website >>>

Reageren

30 juni: ‘Silencio’ van Ibrahim Ferrer

Door Ada

Op 30 juni 2015

In Muziek

Er is muziek waarvan ik me de eerste keer dat ik het hoorde nog precies herinner. Ik luisterde naar ‘de Gouden uren’ van Daniel Dekker. Hij draaide een liedje waar ik op slag weg van was. Dus ik met m’n oor aan de radio om te luisteren naar de afkondiging. Hij zei alleen: “Dit komt uit Cuba, mensen!” Verder niks! Twee dagen later draaide hij het weer. Ik weer naar de radio, zou hij nu naam en nummer noemen? Dekker riep: “Dit heet Silencio en het komt uit Cuba!”. Grrr. Diskjockeys vind ik sowieso al ergerlijke wezens, maar als ze dan ook nog niet doen waar ze voor betaald worden wordt ik daar helemaal niet goed van. Nu wist ik nog niet wie het zong!

In Roden zat er destijds een muziekzaakje naast snackbar de Berk. Daar stond een wat oudere meneer achter de toonbank met onnoemelijk veel verstand van muziek en een glazen oog. En geloof het of niet: met ‘Silencio’ en ‘Het komt uit Cuba’ kwam hij uit op de Buena Vista Social club. De zanger heette Ibrahim Ferrer en hij zong een duet met Omara Portuondo.
In 1999 (op 72-jarige leeftijd!) maakte Ferrer zijn solo-debuut met deze CD ‘Buena Vista Social Club Presents Ibrahim Ferrer’
De meneer van de platenzaak bestelde de cd voor mij en 4 dagen later (2000 hè, toen had je nog geen Bol.com) had ik hem.
Het was voor mij een hele nieuwe soort muziek. En niet alles op de CD was zo aangenaam als dit nummer. Maar ‘Silencio’ vind ik tijdloos mooi. Het is een droevig lied. De zanger heeft verdriet, loopt in zijn tuin, maar wil niet dat de bloemen weten van zijn smart, want als ze dat zouden weten, zouden ze sterven. Dit zijn de woorden van het refrein:

“Silencio, que estan durmiendo
Los nardos y las azucenas
No quiero que sepan mis penas
Porque si me ven llorando moriran”
Luister hoe mooi >>>>

Reageren

29 juni: Merel zingt Kermisklanten

Door Ada

Op 29 juni 2015

In Muziek

Bij ons in de tuin zitten veel vogels, o.a. merels.
Vooral ’s avonds even voor zonsondergang kunnen ze boven in een boom zo mooi zitten te fluiten.
Toen ik ooit eens lyrisch was over het feit dat de vogels zo mooi voor ons zongen zei iemand: “Ze zingen helemaal niet voor ons. Ze zijn bezig hun territorium af te bakenen”.
O. Daar wordt het wel een stuk minder romantisch van.

Maar desalniettemin geniet ik van de vogels.
Waar ik wel achter kwam, is dat merels heel vaak hetzelfde riedeltje zingen.
In onze tuin is nu een merel die steeds de eerste regel fluit van een nummer van de Kermisklanten.
Voor wie niet weet wie de Kermisklanten zijn: dat was een accordeonduo dat heel erg populair was in de jaren 70 en 80. Kijk maar eens op You Tube.
Gisteren, tijdens de verjaardag van Gerard, had ik het er met iemand over. “Weet je wel, tu tu tu tu doe doe…” O ja! Samen neurieden we even het melodietje. “De kermisklanten!” zei hij. “Die waren altijd in “Op losse groeven” met Chiel Montage!” Ja, die.

Ondanks het feit dat ik zelf accordeon speel vond en vind ik de Kermisklanten niet leuk.
Maar zodra ik buiten ben registreert mijn brein de merel met zijn riedeltje ‘tu tu tu tu doe doe’ en daar staan de Kermisklanten alweer in mijn hoofd met hun opgeplakte glimlach accordeon te spelen.
Brr. Niets aan te doen. Er zijn ergere dingen. Bouwvakkers in het huis naast je die de hele dag loeihard nederlandstalige piratenmuziek uit hun meegebrachte transistor laten schallen. En meezingen. Dan toch maar liever de merel.
Tu tu tu tu doe doe…..

Reageren

24 juni: Mozart in de Onlanden

Door Ada

Op 24 juni 2015

In Alledag, Muziek

Vandaag op de fiets naar Groningen. Midden in ‘de Onlanden’ tussen Peize en Groningen kwam “Romanze” van Mozart voorbij op de oortjes van mijn MP-3. Nog steeds krijg ik kippenvel als het nummer begint.

Klassieke muziek was bij ons thuis niet echt een ding. We keken naar programma’s als het Schlagerfestival op de ARD, Op volle toeren van de Tros en Avro’s TopPop. Toen ik een jaar of 15 was, was ik één van de oudste leden van Kinderkoor ‘de Schakeltjes’ in Hoogersmilde. Ik speelde gitaar en zong vaak een tegenstem met de oudste kinderen. Voor het koor stond meneer Mosselaar en er was een vaste organist als we gingen optreden. Op een avond, na een generale repetitie in de kerk bleven Mosselaar en de organist nog na om te oefenen voor een stuk dat ze dat weekend daarna samen gingen spelen. Mosselaar speelde hoorn. Ik ruimde ondertussen mijn gitaar en de standers op. Wat ik hoorde was prachtig. Hoorn en orgel. Een hele mooie melodie waar ik stil van werd. Ik ging op een stoel voor in de kerk zitten en heb geluisterd. “Wat spelen jullie daar?” vroeg ik? “Romanze van Mozart” was het antwoord.
Het bleef in mijn hoofd verankerd. Het woord Romanze onthield ik, maar de melodie zakte in de loop van de jaren weg.

Een aantal jaren geleden ontdekte ik You Tube. Ook ontdekte ik hoe je van een You Tube filmpje een MP3 document kunt maken. Op goed geluk typte ik ‘Romanze Mozart’ in. En daar klonk ineens de hoorn, deze keer met een heel orkest eronder. De tranen kwamen spontaan, de melodie was nog net zo mooi als toen en ik bevond me weer als 15-jarig meisje in onze toenmalige kerk in Hoogersmilde.

Meneer Mosselaar is al overleden. Maar als Romanze voorbijkomt op m’n MP3-speler dan zie ik hem weer met z’n hoorn bij het orgel staan.
Luister hier >>>> naar een prachtige uitvoering van ‘Romanze’

Reageren