Donderdag de 28e augustus zou het ’s avonds gaan regenen, maar ’s morgens was het nog prima weer: wij gingen een heide-fietstocht maken. In augustus bloeit de heide, dus als we de heide paars wilden zien, hadden we nog 3 dagen.
We stippelden een fietstocht uit door het Scharreveld en het Mantingerveld; beide natuurgebieden boden een mooie, paarse aanblik.
Tijdens deze fietstocht kwamen we door een aantal kleine, Drentse dorpjes.
Bij het gehuchtje Mantinge ging ik even van de fiets af, want ik zag ik kunstwerk waarvan ik dacht: “Hé, daar mist iets!” Ik zag een boer, maar hij stond met lege handen: zijn kruiwagen was er niet.
Die stond ergens anders. Echt waar.
Op het bordje dat naast de boer stond las ik dat het een kunstwerk betrof dat uit drie delen bestond.
De pionier: een kunstwerk als drie-eenheid ontstaan in de
verbeelding en uitwerking van de kunstenaar Alphons ter Avest uit Arnhem.
De boer in Mantinge kijkt al mijmerend over het water en het land en denkt aan het moment dat hij in de middeleeuwen vanuit Westerbork nieuw land vond op de zandruggen tussen het veen en de heide: de broekstreek…… het natte land.
Zijn werktuig in Balinge staat verstild in de berm pal naast het akkerland.
De briesende en dampende os in Garminge is de oerkracht om in balans met de natuur het land te ontginnen en te gebruiken.
De boer mijmert over zijn verleden tot het heden en verwachtingsvol denkt hij “Wat zal de toekomst brengen?”
De fietstocht zou ons ook nog door Balinge en Garminge leiden, dus ik was benieuwd of we de andere delen ook nog zouden vinden.
De kruiwagen stond inderdaad ‘verstild’ in de berm in Balinge, maar toen we Garminge uitfietsten hadden we het briesende os nog niet gezien. Toen ik voor het verlaten van het dorpje links een straatje inkeek zag ik in de verte het silhouet van het rund: gevonden!
Mooi ja.
Bij ieder deel stond een bordje waarop je het hele drie-delige kunstwerk samen zag.
De delen waren nu allemaal roestbruin geworden, maar het origineel zag er nog glimmend uit.
Het is in mei 2011 onthuld.
Wat een mooi eerbetoon aan de Drentse harde werkers van weleer.
En ook hier kwam de kracht van oer even weer ter sprake….
Benieuwd naar de andere verhalen over ‘de kracht van oer’?
Hierbij een link naar deel 1, onder aan dat blog vind je een overzicht.
Willem
Je hebt rondgezworven in mijn geboortestreek en ontdekt hoe mooi die is. Dat je Bruntinge niet aangedaan hebt zij je vergeven.
Zag net op wikipedia dat Bruntinge wel tot de Broekstreek gerekend wordt; mijn grootvader zou zich in zijn graf omdraaien als hij dat hoorde, want hij hield bij hoog en laag altijd vol dat Bruntinge niet bij de Broekstreek hoorde. Zijn broer was die mening overigens ook toegedaan. En ik herinner me nog uit zowel De Westerbörker als de Beilerkrant, die beide in Bruntinge bezorgd werden, dat die een rubriek hadden die heette “De Broekstreek en Bruntinge’. De marke Bruntinge grensde wel aan de marke Garminge en Mantinge, maar er lag een groot stuk Heideveld (het Binnenveld dat vanaf midden jaren ’50 is ontgonnen) tussen de marken. Dus helemaal logisch lijkt het ook niet om Bruntinge bij de Broekstreek te rekenen. Bovendien; Bruntinge wordt in oude akten al genoemd voor Mantinge en Garminge ‘ontstonden’. Over Balinge hoorde ik mijn opa nooit.
Maar het allerbelangrijkste is wel dat jullie ervan genoten hebben en je niet bezig hebt gehouden met grensconflicten.