Op dit blog lees je iedere dag wat de waarde van mijn dag is geweest.
Niet altijd precies op de dag zelf, meestal een dag of twee later; het moet immers ook geschreven worden.
Vandaag een blog over de waarde van meerdere dagen: het hele paasweekend in dit geval.
Vrijdagmiddag vertrokken we naar Westerbork. We pakten de boodschappen uit, maakten de bedden op en toen ging ik zitten.
Bijna 3 uur heb ik gekeken naar de Matthäus Passion die op NPO 2 werd uitgezonden.
Op zaterdag gingen we een borrel drinken bij vrienden in Peize waar een verjaardag gevierd werd en zondag, 1e Paasdag gingen we naar de kerk in de Voorhof in Westerbork.
Dat is wel bijzonder hoor, een viering op zo’n feestdag, maar niet in je ‘eigen’ kerk.
Het zingen was fijn, de overdenking was hartverwarmend, maar we bleven niet koffiedrinken.
“Wat zouden ze in Roden hebben gedaan?” dacht ik na het eten.
In de mailbox van het beamteam had ik een mooie foto van Bas, de teckel van Sybrand voorbij zien komen; die moest getoond worden bij het item ‘Om er in te komen’.
“Wat zou hij dan over Bas gaan zeggen?” vroeg ik me af.
Toen de dienst toch maar even teruggekeken; ik ontdekte dat er een wezenlijk verschil is tussen een kerkdienst ‘elders’ en een dienst ’thuis’.
Zondag was het koud en winderig, maar op maandag 2e Paasdag konden we met ons voltallig gezin, dat die dag in Casa Grada kwam, buiten zitten.
Frea had zelfgebakken babka’s mee; die waren haast nog lekkerder dan de vorige keer.
Ook Wim maakte zijn plekje in het bakkersgilde waar door chocolade-sinaasappelkoekjes mee te nemen.
Grote jum allemaal.
Toen ik vroeg om het recept van die koekjes riep hij “Heb je al; staat in je eigen tijdschrift!”
Oh? Daar stonden toch geen sinaasappelkoekjes in…?
“Nee, maar wel chocoladekoekjes en daar hoeven alleen maar de geraspte schillen van 2 sinaasappels bij in”
Als service van de zaak hierbij een afbeelding van dat recept: als je er op klikt komt het groter in beeld.
Schoonzoon Jon had een bol wol zelfgesponnen alpaca-wol mee en vroeg advies over het breien van een trui van dat garen.
Je kunt het je amper voorstellen, maar dan zit ik tijdens de koffie met hem te sparren over het breien van een proeflapje, verschillende diktes van pennen uitproberen, verschillende opties voor steken (boordsteek, verschoven boordsteek, kabels), kabelnaaldjes en rondbreien of op 3 pennen.
Iemand vond trouwens dat ik ‘onbewust bekwaam’ aan het breien was. “Ja, dat is één van de vier leerfasen: je begint met onbewust onbekwaam en…”
Ik kijk inmiddels nergens meer van op.
Toen Jon met z’n proeflapje bezig was viel één van zijn pennen op de grond.
Dat typerende geluid; en dat het dan NIET MIJN breipen is die op de grond valt!
En verder? Soep met broodjes en knakworst, gewandeld, hand gewerkt en klaver gejast.
We sloten de dag af in Assen, waar we ter gelegenheid van onze 43e trouwdag (in maart) trakteerden op een etentje bij Villa Tapas.
Vier dagen.
Veel waarde.
Dick de Jong
Dat heb je razend knap verwoord, Ada. Dat je ontdekte dat een kerkdienst ‘elders’ anders is dan ’thuis’. Korter en duidelijker kan haast niet, al vond ik zondagmorgen dat woorden noch applaus de lading dekten. De inhoud van de dienst, de preek van Sybrand, alles eromheen, ik kan er de juiste woorden niet voor vinden. Ik zag na afloop menige kerkganger subtiel een zakdoekje gebruiken. Om het oogvocht op te vangen. Mijzelf en mijn lief incluis. Wat ontzettend jammer dat een preek niet in te lijsten is. Ach, we kunnen opnieuw luisteren en bekijken. Toch?