We komen met Holy Stitch altijd bij elkaar in Op de Helte, maar gisteren hadden we een Holy Stitch-op-locatie.
Even uitleggen. Henny was al vanaf het begin lid van onze kerkelijke steek-club, maar het ging al een tijdje niet meer zo goed met haar. Eerst vergat ze onze bijeenkomsten, maar dat werd opgevangen door andere leden die haar van huis ophaalden. Later viel ons op dat ze wel met een borduurwerkje bij ons aan tafel zat, maar dat ze niet meer borduurde. Maand op maand nam ze het borduurwerkje mee, maar er veranderde niets aan……
Je begrijpt het vast al: Hennie begon te dementeren. Maar ze heeft geen kinderen en ook niet een groot netwerk. ‘Onze’ Alie zocht contact met Henny’s schoonzus en de casemanager van de thuiszorg die Henny begeleidde; toen het echt niet meer ging thuis werd er een plekje voor haar gezocht in een verzorgingshuis. En zo kwam Henny in november vorig jaar in het Kornoeljehof in Vries terecht.

Alie is een grote lieverd en zoekt Henny om de twee weken op; dan neemt ze steeds iemand anders mee en gisteren stapte ik bij haar in de auto.
Er was geen herkenning toen ik Henny een hand gaf.
We gingen in de huiskamer aan een grote tafel zitten. Alie had een haakwerkje mee, ik een breiwerk ook op Henny’s tafeltje lag een breiwerkje.
“Ben je ook aan het breien?”  vroeg ik haar.
Ze pakte het breiwerk op, rolde het af en keek er naar met een blik van ‘is dit van mij?’
Ze drukte het bolletje weer op de pennen en legde het breiwerk schielijk weg.

Even later gaf Alie haar haar eigen haakwerkje. “Kijk, in ieder gaatje moeten 3 vasten. Denk je dat dat jou lukt?” Henny pakte het haakwerk aan en ging voortvarend aan het werk.
Het ging prima. Holy Stitch op locatie in Vries. Kopje thee erbij …. het was zowaar gezellig.

Henny heeft vroeger een eigen handwerkzaak gehad in Drachten.
Haar handen waren altijd bezig en ze maakte prachtige borduurwerken.
Toen we aan het eind van ons bezoek nog even op haar kamer gingen kijken hingen daar een aantal merklappen en een geborduurd schilderij aan de muur.
Ze kon mij er niets meer over vertellen.

Het was eerst nog de bedoeling dat Henny naar De Hullen in Roden zou gaan, maar inmiddels is duidelijk dat niet meer hoeft. Ze wordt in de Kornoeljehof goed verzorgd, ze heeft daar een mooi plekje en ze kent niemand meer. Wij zullen haar daar af en toe blijven bezoeken, maar we weten ook dat Henny steeds verder zal wegzakken in haar eigen wereld, waar op den duur helemaal geen herkenning meer zal zijn.


Wat jij nog weet
ik niet
wat ik weet
jij niet meer
hoe kunnen we ook weten

maar als ik in je ogen kijk
dan ben je niets vergeten

daar in je ogen
die dagelijks dwalen
door kastjes van vroeger
gevuld met verhalen
familie, de liefde
in lades van ooit
de deurtjes nog open
ze sluiten nooit
soms bel ik aan en mag ik binnen
jij vindt de woorden
ik de zinnen

wat jij nog weet
ik niet
wat ik weet
jij niet meer
hoe kunnen we ook weten

maar als ik in je ogen stap
dan ben je niet vergeten.

Merel Morre