Op mijn 65e verjaardag vertelde ik onze dochters dat ik van plan was om, nu ik meer vrije tijd heb, af en toe samen met één van hen iets leuks te doen.
‘Moeder-en-één-dochter-dag’.
“Dan mogen jullie bedenken wat je dan graag zou doen.”
De wensen van oudste dochter Frea waren niet zo groot: lees dit blog maar eens.
Middelste Harriët koos dit: ook leuk!
Jongste Carlijn wilde graag naar Doezoo in Leens.
In 2017 waren Gerard en ik daar al eens geweest* met de toen 13-jarige Cor.
DoeZoo is een kleinschalig dierenpark dat zich vooral richt op insecten; daarnaast is er een grote kinderboerderij en kinderen mogen voelen, ruiken, voeren en aaien.
Verder is het een zorgdierentuin; dat betekent dat mensen met een beperking begeleid werk verrichten in de dierentuin.

Carlijn en ik stonden aan het begin van het park al gebiologeerd te kijken naar de Noord-Amerikaanse Hudson-eekhoorntjes in een grote kooi.
Natuurlijk zie je in Nederland wel eens een eekhoorntje, zo’n razendsnel, rood-bruin exemplaar met een lange staart, maar die zijn nogal schuw en kun je eigenlijk nooit op je gemak bekijken.
In DoeZoo kun je er met je neus bovenop staan; de foto hiernaast maakte ik door het hek heen.
Op dat moment maakte Carlijn een filmpje; daarop hoor je wat voor geluid die beesten maken. Klik hier om het filmpje te bekijken.
Het bleef niet zo vredig…..

Ton van der Made, oprichter van DoeZoo, vertelde tijdens de onderhoudende rondleiding (die maar liefst een uur en een kwartier duurde) dat wij naar dieren kijken met menselijke emoties, maar dat het er in het dierenrijk heel hard aan toe gaat. Het is eten en gegeten worden.
Hij begon bij de aapjes die hij sprinkhanen voerde.
Ik dacht in eerste instantie dat die al dood waren, maar in de klauwtjes van de aapjes zag je de insecten stuiptrekken.
Carlijn: “Ik zag dat hij voor hij met rondleiding begon een hand vol sprinkhanen uit het insecten-terrarium haalde…”
Ton vertelt een eerlijk verhaal over dieren en dat is beslist niet zoetsappig, maar de kinderen leren ontzettend veel.
Hij legt uit dat je ‘Oooo…’- dieren hebt (schattige egeltjes bijvoorbeeld) maar ook ‘O-bah…’-dieren (kakkerlakken, vogelspinnen, bedenk zelf een vies dier).
Hij heeft zelf geen lievelingsdier: alle dieren zijn belangrijk, niet alleen de vertederende exemplaren.

Wij keken onze ogen uit toen we in een donker hok keken waar vleermuizen woonden.
Die hingen aan een rek waar fruit in zat en we konden ze (toen onze ogen wat gewend waren aan het donker) steeds beter onderscheiden: “Kijk! Die oortjes…”
In het park liep een moeder-pauw te scharrelen met één kuikentje achter zich aan: zo lief! Achteraf begrijp je niet dat je daar zoveel foto’s van hebt gemaakt.

Het is trouwens een misverstand om te denken dat dit uitje alleen met kinderen leuk is.
Alleen al het kijken naar hoe kinderen deze dierentuin beleven is de moeite ruimschoots waard.

*Lees hier hoe het bezoek met Cor in 2017 verliep.