Op mijn 65e verjaardag vertelde ik onze dochters dat ik van plan was om, nu ik meer vrije tijd heb, af en toe samen met één van hen iets leuks te doen.
‘Moeder-en-één-dochter-dag’.
“Dan mogen jullie bedenken wat je dan graag zou doen.”
De wensen van oudste dochter Frea waren niet zo groot: lees dit blog maar eens.
Middelste dochter Harriët koos iets geheel anders: ze wilde een dag met mij naar de Efteling.

Twee keer in mijn leven ben ik in de Efteling geweest: in 1978 met mijn ouders en met ons gezin in 2002.
Toen had ik door mijn deelname aan het televisieprogramma ‘Get the picture’
ƒ 170,= gewonnen; dat hebben we die dag verbrast.
Voor iemand die zo van sprookjes houdt als ik is 2x natuurlijk veel te weinig, maar het kwam er niet vaker van.
Harriët had Efteling-punten gespaard bij de AH en zo kregen we twee kaarten met flinke korting; zondagavond ging ik al naar Almelo en gistermorgen rond half 11 zetten we onze auto op de grote ‘oplaad-parkeerplaats’ met de stekker aan een laadpaal.
Toen had ik al twee dagen ‘schoolreisjesgevoel’; dat nam alleen maar toe al naar gelang we dichter bij de ingang kwamen.

We gingen op een dag die als ‘rustig’ stond aangemerkt op de website van de Efteling, maar wij vonden het desondanks best druk.
We namen ons voor om in ieder geval de grote dingen te doen: Dans Macabre, Droomvlucht, Fata Morgana en Symbolica.
Gemiddeld stonden we 20 tot 25 minuten in de rij voor een attractie.
We begonnen met Droomvlucht; we stapten in een gondel en kwamen door vijf feeërieke landschappen, bevolkt door elfjes, faunen en trollen en bewogen langs taferelen met zwevende en bewegende kastelen.
Erg benieuwd was ik naar Danse Macabre. In de wachtrij er naar toen kom je al van alles te weten over wat je te wachten staat. Je gaat naar de ruïne van een oude abdij, waar in 1876 een muziekconcours werd gehouden. Op vrijdag de 13e verdween het volledige orkest van dirigent Joseph Charlatan: het werd op meedogenloze wijze verzwolgen door  ‘Het Onnoembare’, het kwaad dat nog steeds rondwaart in de gedaante van een monsterlijk, katachtig wezen. Je staat in de rij te wachten op een kerkhof. Hier en daar ligt een schedel, je hoort die enge kat en O SCHRIK, ineens begon de grafzerk waar ik tegenaan leunde te praten en viel de deur een beetje open….
Eenmaal binnen stapten we in de abdij in koorbanken en waren getuige van de wederopstanding van het orkest en zijn dirigent; ondertussen onderga je een magistrale uitvoering van het stuk Danse Macabre.
Wat prachtig!

We lieten gisteren de illusie en de betovering hun werk doen: in de Fata Morgana voeren we in een bootje langs scènes uit de Sprookjes van 1001 nacht en in Symbolica gingen we op audiëntie in een betoverend paleis en kwamen door geheime gangen en magische kamers.
Na iedere belevenis kon je een foto kopen van jezelf, maar dat deden we niet; ik denk dat ik op iedere foto stond met wijd-open mond van verbazing en plezier.
En dan heb ik het nog niet over de sprookjes gehad….!
Wordt vervolgd.