Categorie: Kerk & gemeente Pagina 28 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

17 mei: Als je bidt……

Door Ada

Op 17 mei 2020

Afgelopen vrijdag stond er in het Dagblad van het Noorden een artikel over Elly en Rikkert Zuiderveld. Ze namen dit weekend na 50 jaar afscheid van hun publiek; zonder publiek helaas, dus het concert werd uitgezonden via een livestream.
Het was een raar, zuur artikel in de krant, waarschijnlijk geschreven door iemand die niet gecharmeerd is van Elly en Rikkert en dat ook duidelijk liet blijken.

Voor mij hebben ze veel betekend.
In de jaren ’80 leerde ik ze kennen door hun gemakkelijk zingbare, christelijke liedjes waar ik in mijn carrière als zondagschooljuf, kinderkoordirigente en in het samen zingen met Gerard dankbaar gebruik van heb gemaakt.
Als we uit de bijbel lezen komen er regelmatig teksten voorbij waar ik een lied van hen bij ken.

Voorbeeld? Vanmorgen ging het in de digitale viering vanuit de Catharinakerk over de bekende tekst uit Johannes 16 “Wat je de Vader ook vraagt, vraag het in mijn naam, hij zal het je geven. ” Het bijbehorende liedje van Elly en Rikkert is dan “Als je bidt zal Hij je geven”, hierbij een link naar een YouTubevideo.
Wat we ook zongen vanmorgen in de viering aan psalmen en andere liederen, dit lied zong steeds door mijn hoofd.

De tekst van dit kinderliedje en de inhoud van de preek van vanmorgen zijn op zijn zachtst gezegd heel erg verschillend. Waar in het liedje de tekst letterlijk wordt gezongen zoals het in de bijbel staat, werd in de preek de betekenis van bidden uitgelegd.
Dominee Sijbrand van Dijk legde ons uit wat bidden niet is: het uitspreken van een verlanglijstje bijvoorbeeld. En dat we in ons gebed niet onszelf voorop moeten stellen, maar juist ruimte moeten geven aan God.
Het was een veelomvattend verhaal, waarbij ‘loslaten’ een grote rol speelde en waarbij de vergelijking werd gemaakt met het loslaten van vaardigheden en verworvenheden in het leven als je ouder wordt.
Ben je benieuwd naar het hele verhaal?
Hierbij een link naar de viering op YouTube.

Terug naar Elly & Rikkert.
(Afbeelding: RTV Drenthe)
We hebben ze te gast gehad in Roden toen het Oecumenisch Kinderkoor Roden 5 jaar bestond in 1997; toen stonden we samen met hen en ons kinderkoor op het podium in Op de Helte. Het staat in mijn geheugen gegrift als één groot feest. Wát een inspirerend stel!
Het is jammer dat ze in deze coronatijd zonder publiek afscheid nemen.
Hun verdienste voor de Protestantse wereld is erg groot geweest en ze verdienen meer dan zo’n miezerig artikeltje in de krant.
Daarom vandaag op dit blog een aantal links. Eentje naar hun pagina op Wikipedia waarop hun indrukwekkende carrière wordt beschreven (inclusief alle albums die ze uitbrachten), eentje naar hun eigen website en eentje naar een artikel op de website van RTV Drenthe over hun afscheidsconcert en een klein stukje van hun laatste optreden.
“Het is mooi geweest.”

Reageren

13 mei: Tot wij weer elkaar ontmoeten….

Door Ada

Op 13 mei 2020

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gisteravond kregen we als cantorijleden allemaal een mail van onze voorzitter Wieger; heel toepasselijk op dinsdagavond, onze repetitieavond.
Een ‘hart onder de riem’-mail.
Dat we elkaar, het zingen en de kerkdiensten zo missen, dat het leven nu niet spannend is maar dat er wel spanningen zijn en dat het fijn is om in het dorp af en toe een kerkganger/cantorijlid te spreken of om elkaar soms gewoon eens op te bellen.

Daarna kwam er als reactie op zijn verhaal een mail van collega-alt Maja, die schreef dat het alleen zijn soms niet meevalt, maar dat ze ook erg heeft genoten van de lentepracht, fietsen en wandelen én de eigen tuin. Ze schrijft: “Wat zijn wij toch bevoorrecht hier, dat we niet op een flatje in de stad wonen, zoals ik vroeger in A’dam.
Nou lieve mensen, ons wacht nog veel geduld.
Liefs en alle goeds voor jullie allen; blijf gezond!
Denk aan lied 416 het laatste couplet: “Ga met God en Hij zal met je zijn, tot wij weer elkaar ontmoeten, in zijn naam elkaar begroeten.”

Daar schoot ik even van vol.
‘….tot wij weer elkaar ontmoeten, in zijn naam elkaar begroeten.”
Ik zocht het lied op in ‘het rode boek’ en bekeek de zang-aantekeningen die ik er met potlood had bijgezet.
‘even stoppen bij ‘nabij – op al je wegen’
‘gels’ van vleugels iets langer maken
‘God’ niet zo scherp zingen.
We zijn als cantorij altijd heel druk bezig met de uitvoering: de melodie, de juiste nootjes, precies lang genoeg, goede uitspraak, goede stemverhouding en dat is ook allemaal erg belangrijk als je in een koor zingt.
Toen ik in m’n eentje de tekst na zat te lezen kwamen de woorden veel beter binnen.

‘Tot wij weer elkaar ontmoeten..’
In andere jaren vind ik de periode van de zomervakantie al lang, nu hebben we elkaar ook al twee maanden niet meer gezien.
Stel je voor dat we moeten wachten tot september.
Zucht.

Wij proberen moed te houden en elkaar en anderen op te beuren.
Eergisteren stuitte ik op dit kleine gedichtje:

Lichtpuntjes
soms zijn ze groot,
soms zijn ze klein
je hoeft ze niet te zoeken
je kunt ze ook zijn.

Voor mensen die niet in het bezit zijn van een liedboek: hieronder de tekst van lied 416.

Ga met God en Hij zal met je Zijn.
1. Jou nabij op al je wegen, met zijn raad en troost en zegen, ga met God…
2. Bij gevaar, in bange tijden, over jou zijn vleugels spreiden, ga met God….
3. In zijn liefde je bewaren, in de dood je leven sparen, ga met God…..
4. Tot wij weer elkaar ontmoeten, in zijn naam elkaar begroeten, Ga met God en Hij zal met je zijn.

Reageren

10 mei: Laat je niet zo verontrusten.

Door Ada

Op 10 mei 2020

In Kerk & gemeente

Vanmorgen werd ik wakker in een toestand van zeer grote stress.
Hartkloppingen, zweten, ademhaling veel te snel…….het was het staartje van een realistische droom.
Van huis uit ben ik gezegend met een zeer gezonde slaap, maar daar horen af en toe ook dromen bij waar ik soms beroerd van word.
Deze keer had ik een belangrijk gesprek ergens. Ik reed er in mijn auto naar toe, op voorhand dacht ik de weg te weten naar waar het gebouw stond, maar ik miste ergens een afslag en verdwaalde hopeloos. Het was druk op straat, ik wilde ergens parkeren om op google de weg te zoeken en toen ik na veel gedoe een parkeerplaats had bereikt had ik geen internet en ik was al veel te laat! De paniek kroop in mijn borst omhoog. Op dat moment werd ik wakker.

Oeh.
Gelukkig, het was maar een droom.
Het duurt dan echt wel even voordat ik tot mezelf ben gekomen.

De overdenking in de digitale viering van vanmorgen had als thema: ‘Laat je niet zo verontrusten.”
De voorganger begon met een verhaal uit de praktijk: hij was op weg geweest naar een eetafspraak maar was in het donker verdwaald en kon zelfs met Googlemaps de weg niet meer vinden. Het blauwe pijltje draaide alle kanten op. Paniek.
Gut, wat kwam mij dat toch bekend voor.
“Stress is wat we nu ook ervaren in coronatijd” hield hij ons voor “en door onrust en stress kun je soms niet meer helder denken.”

We hoorden vanmorgen dat de discipelen van Jezus in de stress schieten als ze door hebben dat Jezus bezig is met zijn laatste toespraak voor hen en dat hij daarna weg zal zijn.
“Hoezo dat! Waar gaat u dan heen! Hoe moeten wij u vinden! Hoe gaat het dan met ons!”
Jezus zegt dan “Laat u niet zo verontrusten, maar vertrouw op God en op mij”.
Dit is wel heel kort door de bocht, maar wel de essentie van de overdenking.
Wil je meer horen? Kijk dan de viering terug op YouTube, hierbij een link.

Afgelopen week hadden Gerard en ik ons al wat verdiept in de lezing van vandaag uit Johannes, waarin Jezus o.a. zegt: “Ik ben de weg en de waarheid en het leven.”
Daar hadden we een lied bij gezocht, dat we vanmorgen via een video in de viering mochten zingen.
Net als vroeger (toen we nog als duo aan kerkdiensten meewerkten) had ik het gevoel dat de tekst nog meer ging spreken in de context van de hele dienst.

Een mooie bijvangst van de digitale vieringen is dat er aandacht is voor de bijdrage van de organisten, vanmorgen Erwin Wiersinga. Hij speelde twee mooie stukken van Grieg op de piano en dat voelt voor mij echt als een cadeautje.

Op het YouTube-kanaal van onze dominee Walter Meijes vond ik een gesprek tussen hem en Sijbrand van Dijk, zijn collega in Roden. Ze hebben een gesprek over corona, dat de kinderen morgen weer naar school gaan en tijdens dat gesprek ontwaarden wij ineens onze nicht Lianne!
Zij is onderwijzeres op de Hoeksteen en vertelt hoe het haar en de kinderen vergaat in deze tijd. Leuk!
Ook zien? Hierbij een link naar die video.

Reageren

3 mei: Geef vrede door van hand tot hand.

Door Ada

Op 3 mei 2020

In Kerk & gemeente

Wat is het belangrijkste onderdeel van een kerkdienst?
De preek?
Vanmorgen stond de viering in het teken van 75 jaar bevrijding; en hoewel de overdenking ook veelzeggend was, zat de waarde voor mij in andere onderdelen.

– De intieme uitvoering van ‘Schindlers List’ bijvoorbeeld, door Arjan Schippers heel mooi gespeeld op piano.

– Het samen zingen van het lied ‘Geef vrede door van hand tot hand’.
Wat een veelzeggende tekst. Je vindt de hele tekst onder aan dit blog.
Waar we in deze digitale ‘coronadiensten’ de laatste tijd vaak kijken naar uitvoeringen van uitbundig zingende gemeentes in ‘EO’s Nederland zingt’ zat er vanmorgen een klein groepje gemeenteleden in de Catharinakerk dat de liederen meezong. Wat fijn! Nu zongen Gerard en ik ook gewoon mee en heb je toch het gevoel dat je ‘samen zingt’.

– De indrukwekkende video van de Waalsdorpervlakte bij Psalm 43.

– De uitspraken van drie Joodse vrouwen: Anne Frank, Etty Hillesum en Hannah Arendt. Met name de laatste, (zie afbeelding) die constateerde dat Adolf Eichmann geen schurk was; hij was heel ijverig en deed heel goed zijn best, maar was in wezen maar een radertje in een grote moordmachine. Deze zin van Arendt “Wanneer je losgezongen bent van de werkelijkheid en je denkt totaal niet na, dan kun je meer verwoesting veroorzaken dan alle kwade instincten bij elkaar die misschien bij de mens horen – dat was in feit de les die men in Jeruzalem kon leren” zette me aan het denken. Na de viering zocht ik nog van alles op internet en het hield me wel even bezig.

– Het verhaal van een verzetstrijder uit Roden, Evert Reinder Aukema. Zijn naam staat op het oorlogsmonument op de plaatselijke begraafplaats. De voorganger wees ons op een video met een interview met Aukema’s zoon Floor. Die heb ik inmiddels ook opgeduikeld: hierbij een link naar dat interview op RTV-Drenthe.
Bekijk de video eens, het is indrukwekkend.
“Wij dachten na de oorlog nog dat hij weer thuis zou komen. De deur bleef ’s avonds altijd los voor als hij ’s nachts zou komen….”

Het is beslist de moeite waard om deze viering terug te kijken, want de preek heb ik niet benoemd en die was ook alleszins de moeite waard.
Hierbij een rechtstreekse link naar de viering op YouTube.

Zoals beloofd hierbij de tekst van lied 1014:

Geef vrede door van hand tot hand,
je moet die schat bewaren.
Bescherm haar als een tere vlam,
behoed haar voor gevaren.

Geef vrede door van hand tot hand,
met liefde, onze redding.
Wees vriendelijk in woord en daad,
bewogen om Gods schepping.

Geef vrede door van hand tot hand,
als brood om uit te delen.
Kijk ieder mens met warmte aan,
zo kunnen breuken helen.

De sterke zachte hand zij dank,
die meer dan troost kan geven.
Als woorden stokken spreekt de hand,
in vriendschap, steun en zegen.

Geef Christus door van hand tot hand,
zijn liefde schenkt ons leven.
Geef vrede door, geef haar een kans,
een schat om uit te delen.

Reageren

26 april: Zeuren in de woestijn.

Door Ada

Op 26 april 2020

In Kerk & gemeente

Vanmorgen ging het in de digitale zondagse viering in de Catharinakerk over ‘het morrende volk in de woestijn’. Ds. Sijbrand van Dijk vertelde ons voor de schriftlezing dat hij de verhalen uit Exodus als kind niet leuk vond. Toen de juf van zijn toenmalige zondagsschool zei dat ze met de verhalen uit Exodus begonnen, heeft hij als jongetje van 7 al gezegd: “Oh nee hè?! Niet weer die man in de woestijn met al dat gezeur!”
O, wat herkenbaar. Ook ik vond die verhalen als kind niet om door te komen.
Ellenlange verhalen, saai en zeer gedetailleerd beschreven. Voor mij als kind voelde het echt als veertig jaar.
Ik weet nog dat wij vroeger een flanelbord hadden waar figuurtjes op geplakt konden

Flanelbord. Afbeelding: website PKN Ruinerwold

worden; álle soorten doek, voorhangsels en attributen van de tabernakel (draagbare tempel) werden ons getoond. Alle bovenkleden, onderkleden en hoofdbedekkingen van de priesters en hun gebruiksvoorwerpen: met naam en toenaam besproken.
En niet alleen op de zondagsschool, maar ook op de lagere school.
Waarom.
Maar dit terzijde.

We lazen dat het volk dorst had, daarover mopperde en dat Mozes hard op een rots sloeg, waardoor er water tevoorschijn kwam. (lees hier het verhaal in de basisbijbel).
De voorganger begon zijn overdenking met zijn herinneringen aan de film ‘As it is in heaven’.
In zijn beleving was het een film met vooral vrolijke en opgewekte mensen, maar toen hij hem later nog eens terugzag was er toch vooral veel geworstel met problemen en lastige situaties.

Uit zijn verhaal vanmorgen bleef mij bij dat gezeur en gedoe bij het leven hoort.
Zit je gevangen in een relatie, stom werk of een uitzichtloze situatie, probeer er dan uit te komen door je te verzetten en er iets aan te doen. Geef aan dat je het er niet mee eens bent. Dat kost een hoop gedoe en gezeur, maar dat is beter dan dooddoeners als “Het is niet anders, ik ben hier nu eenmaal in verzeild geraakt.” of “Zo ben ik nu eenmaal.”
Je wordt er, net als Gabriëla uit die film, sterker van. En vrij.

Dat twee mensen naar een viering kijken en er iets heel anders uit halen, bleek toen ik Gerard vroeg naar zijn beleving; hij benoemde het laatste deel van de overdenking over de rots.
De kerkvaders vertellen, dat die rots daar in de woestijn een beeld was van Jezus zelf.
Hij is rots die in ons leven met ons meegaat.
De hardheid (steen) is deel van ons, maar sterker dan de hardheid is de zachtheid (water) want in de zachtheid woont God.
Of zoals lied 286 zingt: “De vrede is sterker dan strijd.”

Tot zover de viering. Ook zien? Klik hier.
Het volk Israël in de woestijn heeft mijns inziens heel veel overeenkomsten met Nederland in Corona-tijd.
Hielden we ons in het begin allemaal aan de maatregelen, nu wordt er al weer volop gezeurd en aan stoelpoten gezaagd.
Wetenschappers twijfelen aan de juistheid van de beslissingen van de regering.
Er wordt gemopperd: “Waarom de basisscholen wel en de middelbare scholen niet?”
Mark (Rutte) lijkt een beetje op Mozes en wij op het murmurende volk.
De bijbel: verrassend actueel.

Reageren

19 april: Omgaan met regels.

Door Ada

Op 19 april 2020

In Kerk & gemeente

Afgelopen week lazen we na de maaltijd naast de bijbelse dagkalender het verhaal van het volk Israël in de woestijn. Het volk trok door de Schelfzee, het Egyptische leger verdronk achter hen en ze kwamen aan in de oase Elim. Maar daar konden ze niet blijven, ze trokken verder de woestijn in. Ze kregen honger en dorst en begonnen te klagen, waarop God hen manna gaf. Het verzamelen van manna was gebonden aan regels en wetten en op het overtreden van die regelgeving stond straf.

Voorganger Walter Meijles liet ons vanmorgen in de PKN-viering in de Catharinakerk de parallel zien tussen de wet- en regelgeving van het volk Israël in de woestijn en de beperkingen die ons in deze coronatijd worden opgelegd van regeringswege.
Ik citeer:

“Zo gaat het in de tijd.
De regels die gegeven zijn, zijn er niet om onze vrijheid te beperken mensen!
Net zo goed als dat de regels die nu gesteld zijn bedoeld zijn om onze vrijheid en veiligheid juist mogelijk te maken op de langere duur.
Regels geven grenzen aan en binnen die grenzen ben je vrij.
Dat is de kunst van samenleven: dat je de regels respecteert zodat iedereen mogelijkheid tot leven heeft. Die leefregels leef je na uit respect voor elkaar niet uit angst voor straf of boete.”

Na vijf weken is het al gewoon dat we vanaf de bank kijken en luisteren naar een digitale viering, maar het went niet.
Vanmorgen werd als slotlied lied 425 gezongen; ‘Vervuld van uw zegen, gaan wij onze wegen …”‘
Dan schiet ik helemaal vol, tranen met tuiten.
Zo’n lied moet je met de hele gemeente zingen.
En dan wil ik knipogen naar Sietse omdat we dat allebei zo’n mooi lied vinden.
Dan wil ik het voelen trillen in mijn borst en dan wil ik koffie drinken en met anderen delen wat ik zo fijn vond aan de preek.

Maar we houden ons aan de regels.
We hebben immers net gehoord waarom dat zo belangrijk is.
De hele viering is terug te kijken op YouTube, hierbij een link.

Reageren

12 april: Pasen op afstand.

Door Ada

Op 12 april 2020

In Kerk & gemeente

Gisteren schreef ik over onze cantorij: dat die te horen was in de Witte Donderdag viering en dat ik het zingen en het groepscontact zo ontzettend miste.
Zaterdagmorgen kwam er een mail van Frits, één van onze cantorijleden. Hij stuurde ons een foto van de bos-anemonen in zijn tuin die hem opvrolijkten. Dit schreef hij er bij: We hadden het graag anders gezien met onze cantorij in deze Stille Week. Ik hoop hartelijk dat jullie en jullie geliefden het goed maken in deze bijzondere tijd van crisis.
Deze paasgroet van Frits (zie afbeelding) veroorzaakte een overvolle mailbox; berichtjes van andere cantorijleden met allemaal dezelfde strekking: o jongens, wat missen we elkaar, het zingen én de gezamenlijke kopjes koffie. Tot mijn grote genoegen hoorde ik in de Paaswake van zaterdagavond ook weer een stuk dat gezongen werd door de Cantorij Roden: ‘die chaos schiep tot mensenland’. Wat geeft dat een verbinding in deze tijden.

De laatste viering in de Paascyclus is de 1e Paasdagviering op zondagmorgen.
Vandaag keken Gerard en ik naar deze viering na een brunch met z’n tweetjes.
“Eén van de mooiste en belangrijkste vieringen in ons kerkelijk jaar” hoorde ik deze week een predikant op de radio zeggen.
Ondanks het gemis van het samenzijn was het een mooie, troostrijke viering.
Je kunt hem bekijken op YouTube, hierbij een rechtstreekse link.

Voor ons is Pasen dit jaar vooral thuis zijn.
De kinderen komen in app’s voorbij: foto’s van wat ze aan het doen zijn, grappige fimpjes en leuke opmerkingen.
Gerard kwam op het lumineuze idee om toch een bijdrage te kunnen leveren aan de kerkelijke vieringen in deze periode: “Wij kunnen we een lied opnemen en dat filmpje opsturen naar de predikanten”.
Zo gezegd, zo gedaan.
We zochten de zangmappen op, zetten de standers neer, brachten de telefoon in stelling voor de opname en zongen een paaslied.
Dat ging natuurlijk niet in één keer goed.
Gitaar niet goed in beeld. Verkeerd begonnen. Tekst niet goed gezongen.
En toen de opname klaar was bleek dat ik mijn ‘werktrui’ nog aan had…..nog maar een keer.

Het maakte ons op een andere manier actief en zette ons even aan het zingen.
Vandaag gaat die opname als paasgroet van Gerard en mij bij dit blog: onder de video vind je de tekst van het lied.
We zingen ‘Wat dreef mij naar het graf?” met een tekst van Marijke de Bruijne en muziek van Chris van Bruggen uit het paasoratorium “Als de graankorrel sterft”.

Wat dreef mij naar het graf?
Wat dacht ik daar te vinden?
De dood brengt anders niet
dan leegte en verdriet.
Met kruiden van de dood,
welriekend, zacht en geurig,
als balsem voor mijn ziel,
ging ik om hem te zien.

0, Hij was zo dichtbij!
Ik kon hem bijna raken!
Als ik mijn hand uitstak
zou hij verdwenen zijn.
Ik hoor nog steeds zijn stem,
een klank die niet kan sterven.
Hij leeft, hij leeft,
totdat ik hem vergeten ben.

Een dode en niet dood,
ik heb hem toch gesproken!
Een dode die je ziet
is geen herinnering.
Alsof ik wartaal spreek
zo word ik aangekeken,
maar wat ik zeg is waar,
ik heb het zelf doorleefd.

Ik ben niet meer alleen.
Hij heeft mij aangekeken!
Ik draag dit ogenblik
voor altijd met mij mee.
Geheimen diep en groot,
te groot voor kleine mensen.
Geheimen ook voor ons,
al zijn wij deelgenoot.

Reageren

11 april: Stille week.

Door Ada

Op 11 april 2020

In Kerk & gemeente

De week voor Pasen wordt in de christelijke traditie de Goede of Stille week genoemd. Extra stil deze week. Niet oefenen en zingen met de cantorij, niet naar de Mattheüs passion, niet naar de kerk. En oh… wat mis ik het.

Gelukkig kunnen we de diensten wel volgen. Natuurlijk via kerkomroep, maar tegenwoordig zet ds. Walter Meijles de vieringen ook op YouTube. Donderdagavond zagen we een mooie, ingetogen viering over de voetwassing en het laatste avondmaal. Ontroering maakte zich van mij meester aan het eind van het dankgebed; we hoorden een gezongen uitvoering van het Onze Vader en ik herkende onze eigen cantorij. Daar was ik even niet op voorbereid. Ineens golfde het gemis van de groep en het samen zingen door me heen en kreeg ik het gebed niet helemaal goed mee. Het lijkt zo vanzelfsprekend: zingen in de cantorij en meewerken aan een viering. Pas als het niet meer kan weet je hoe bijzonder het is.

Vrijdagavond keek ik niet naar de Goede Vrijdag-viering; met Frea en Harriët had ik namelijk afgesproken dat we ‘gezamenlijk’ zouden kijken naar een internet-uitzending van de Mattheüs passion, uitgevoerd door het Concertgebouw-orkest.
Onze mannen houden er niet van, dus we spraken af dat we alledrie in een aparte kamer in ons huis zouden luisteren met tussendoor af en toe app-contact; net zoals je in een concertzaal elkaar soms iets toefluistert.

Overdag zocht ik de partituur al op en rond 18.45 uur verdween ik naar boven.
Het was een bijzondere belevenis; niet in een concertzaal maar in je eentje op een slaapkamer toch samen het prachtige muziekstuk beluisteren.
We deelden via de groepsapp ‘Mattheus’ met z’n drieën onze verbazing over het feit dat de bas, die de Jezus-rol vertolkte, ook de aria ‘Mache dich, mein Herze, rein’ zong.
We waren opgetogen over de vrouwelijke alt met de geweldige stem en we waren tegelijkertijd in tranen door de sopraan met de verstilde aria ‘Aus Liebe’.

Anders.
Maar niet minder indringend.
Het corona-virus zet deze week en de 40-dagen tijd in een ander licht.

Vandaag sluiten we het 40-dagen-project af. Vorige week spaarden we een bedrag voor iedere dag dat we geen alcohol dronken ( € 7,=) en deze week was het de bedoeling dat we meer tijd met God zouden doorbrengen.
Gerard en ik hebben met z’n tweeën al bijzondere periodes meegemaakt in de 40-dagen-tijd. Kanker geconstateerd. Hartoperatie. Als je dat overkomt staat je wereld op z’n kop en krijgen de woorden ‘bezinning & inkeer’ een andere lading.
Het verschil met die jaren is, dat het nu niet een crisis betreft in ons persoonlijke leven, maar een ramp die heel Nederland, zelfs de hele wereld treft.
Nu heeft iedereen tijd voor bezinning en inkeer; tegen wil en dank.

In de Vastenkalender die we dagelijks lazen stond op 1 april een mooi gedicht waar ik dit blog mee wil afsluiten.

Wachten op een wonder

Ik heb gehoord dat velen van jullie zitten te wachten op een wonder,
een wonder dat ik, jullie God, de wereld zal redden.
Hoe zal ik dat redden zonder jullie handen?
Hoe zal ik rechtspreken zonder jullie stem?
Hoe zal ik liefhebben zonder jullie hart?
Vanaf de zevende dag heb ik alles uit handen gegeven.
Heel mijn schepping en mijn wondermacht.
Niet jullie, maar ik wacht nu op het wonder

(Luc Gorrebeek uit Medemens 2, Kerk in Actie)

Reageren

5 april: Jesse uit Sneek.

Door Ada

Op 5 april 2020

In Kerk & gemeente, Sweet memories

Vandaag is het zondag 5 april: Palmpasen. Vanmorgen zou het Af&Toe-koor meewerken aan de feestelijke viering in Op de Helte. Donderdag 12 maart had ik hierover overleg gehad met ds. Walter Meijles en we hadden uitgezocht wat het koor zou gaan zingen. Maar vrijdag 13 maart tekende zich aan de horizon al af wat nu realiteit is: intelligente Corona-lockdown. Geen gewone kerkdienst, geen palmpasenstokken maken en geen Af&Toe-koor.

Maar wel een viering, zij het in sterk afgeslankte vorm, te volgen via kerkomroep.
Gerard en ik bekeken hem vanmorgen in de huiskamer.
In de loop van de week was gemeenteleden gevraagd om foto’s te sturen van palmpasenstokken uit het verleden of van nu; in de viering kregen we die te zien: wat leuk! Ook zagen we een tv-opname van de IKON uit 2002 waar onze eigen gemeenteleden, maar dan 18 jaar geleden, het lied ‘Hef op, uw hoofden’ zingen.
Een prachtige bijdrage was er van een jong gemeentelid: Lieke Venema. Zij speelde voor ons op een zelf opgenomen filmpje op piano ‘Stairway to heaven’.

In zijn overdenking vergeleek ds. Walter Meijles de situatie in Jeruzalem destijds met die van ons in Coronatijden.
Hij nam ons mee in zijn fantasie en vroeg ons ons voor te stellen dat het oktober 2020 is. De samenscholings-maatregelen in Nederland zijn al een stuk versoepeld en we bevinden ons op de Dam in Amsterdam. Dan komt iemand op een brommertje het plein op gereden met heel veel mensen erbij die met hun jassen zwaaien en groen van de bomen trekken; daar krijgen ze dan achteraf een boete voor. Het is een tumult van jewelste. De Amsterdammers verzamelen zich en vragen zich af: “Wie is die man?”
“Dat is Jesse uit Sneek, in Friesland! Hij heeft een vaccin ontwikkeld tegen het Coronavirus!” Nou, dat vindt men natuurlijk interessant. Mensen verzamelen zich voor het Nationaal Monument waar Jesse de mensen toespreekt. “Mijn medicijn is niet van deze wereld, maar het is van de geest. Saamhorigheid, gerechtigheid, gulheid en liefde zullen de gevolgen van het coronavirus oplossen en ons zo genezen”.
Iemand uit het publiek roept: “Heb je geen spuiten bij je dan?”
“Nee” zegt Jesse “maar ik kan jullie injecteren met dit visioen van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.”
“O. Laat dan maar, malloot.” De mensen lopen weg en gaan over tot de orde van de dag.

Wat leren wij van dit spiegelverhaal?
Dat medemenselijkheid, liefde, trouw aan elkaar en zorg voor elkaar de bouwstenen zijn die wij kunnen aandragen en daarmee ons steentje kunnen bijdragen aan het oplossen van de Coronacrisis.
Wil je deze viering ook beluisteren/bekijken?
Kerkomroep – 5 april – Catharinakerk – 09.54 u.

Als bonus op dit blog vandaag een opname van het Oecumenisch Kinderkoor Roden (opgericht door Gerard en mij in 1992). Het koor zingt op een kinderkorenfestival in 1996 het palmpasenlied ‘Wij zwaaien met takken’ van Elly en Rikkert Zuiderveld. Dat lied hadden wij anders vandaag met het Af&Toe-koor gezongen. Onze oudste dochters staan vol overgave te zingen, temidden van hun toenmalige vriendinnetjes/medekoorleden.

Het gaat hier om een stukje van een oude videoband uit ons privé-archief, de kwaliteit is niet zo goed. Maar wel sweet memories.
Als je op onderstaande link klikt, verschijnt er links onder in je scherm een tabje waar je op kunt klikken.
Kinderkoor op het festival in Westerbork

Reageren

30 maart: De zondag van Bonny, Mozes & bijpraten.

Door Ada

Op 30 maart 2020

In Alledag, Kerk & gemeente

Heb jij al een knuffelbeer voor je raam staan?
Nee?
Vraag je je dan misschien af waarom heel veel mensen een knuffelbeer voor hun raam hebben staan?
Wel: hierom.
‘Berenjacht voor kinderen door Coronacrisis, populair in Nederland’.
Bij ons staat ‘Bonny de Beer’ voor het raam.
Doe ook mee!
Kleine moeite, groot plezier.

Gisteren was het zondag; we rekenden op een rustige dag, maar het werd een mooi gevulde dag. We zetten de klok niet vooruit om twee uur in de nacht, dus dan is de morgen al een uur korter. We voerden bijna twee uur (!) een gezellig skype-gesprek met mijn neef en nicht uit Apeldoorn, die we eigenlijk deze zondag op bezoek zouden krijgen, we aten een kop soep en daarna bekeken we de kerkdienst, opgenomen in de Catharinakerk.
De derde zondag op rij dat we niet in de kerk zaten en het lijkt er op dit moment niet op dat we er snel weer zullen zitten.
Nu zingen met de hele gemeente er niet in zit krijgen we andere alternatieven voorgeschoteld. Opnames van ‘Nederland zingt’ van de EO bijvoorbeeld of uitvoeringen van een koor. Gistermorgen was er heel verrassend een lied van Louis Armstrong; we hadden het verhaal van Mozes gehoord die weer naar farao ging om een volgende plaag aan te kondigen en daarna hoorden we de oude gospel ‘Go down Moses‘.
O man, wat mooi. Dat mag, net als het dansje van de dominee vorige week, wel vaker in onze kerk.

Wat proefden we in deze viering?
Mensen: wees een beetje flink in deze moeilijke tijden.
Tegenslag overkomt je, hoe je er mee om gaat is een keuze.

…..huiswerk even uitstellen…..

Verder kregen we als huiswerk een vraag mee.
Welke verandering die voortkomt uit deze coronacrisis zou je willen behouden als dit allemaal voorbij is?
Ik was wel benieuwd naar het antwoord, maar dominee Van Dijk liet de vraag onbeantwoord. Hij zei ‘Amen’.
We laten deze vraag even liggen, dat deden we vroeger ook wel eens met huiswerk; eerst maar eens zien dat we hier met z’n allen goed doorheen komen.
Deze digitale kerkdienst ook kijken en/of luisteren?
Kerkomroep – Roden – Catharinakerk – 29 maart – 09.53 u

Rond half vier hadden we met onze vriendengroep afgesproken voor een groeps-app-videogesprek; de laatste keer dat we elkaar spraken was op vliegveld Eindhoven na onze Marokko-reis.
Sommigen zaten met een wijntje en een kaasje op de bank (“dat hebt wij allemaol nog over van die verjaordag die niet deur gung!”), wij zaten nog aan de thee met paaseitjes.
Man, man, wat heb je dan ook weer veel te vertellen en te delen.
Na zo’n dag besef je eens te meer hoe fijn het is dat we de digitale mogelijkheden zo goed kunnen gebruiken. In het pré-corona-tijdperk werden we gewaarschuwd voor een manier van leven die zich vooral via het beeldscherm voltrekt.
Sociale armoede, gebrek aan empathie, kortom, er was van alles om kritisch op te zijn.
Tuurlijk.
Maar tel uw zegeningen.

Reageren