Categorie: Kerk & gemeente Pagina 29 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

22 maart: 10 plagen en een pandemie.

Door Ada

Op 22 maart 2020

Toeval bestaat niet.
De schriftlezing vanmorgen was uit Exodus en het vertelde ons over de eerste van de 10 plagen die Egypte troffen omdat farao weigerde het volk Israël te laten gaan.
Het water van de Nijl verandert in bloed en de hele Egyptische economie die van de Nijl afhankelijk was stort in elkaar.
Hoe is het mogelijk dat uitgerekend op deze zondag deze lezing op het rooster staat?
Stof tot nadenken.

We kunnen/mogen niet naar de kerk en onze PKN-gemeente heeft daarvoor een alternatief bedacht. Vorige week was er nog een ‘gewone’ kerkdienst met maar 25 mensen, maar deze week besliste men wel een viering uit te zenden maar zonder publiek.
Wat is het dan een zegen dat in 2019 een aantal gemeenteleden zich heel erg heeft ingezet om kerktelevisie te realiseren in de Catharinakerk, zodat nu iedereen die dat wil de viering op zondagmorgen niet alleen kan beluisteren, maar ook bekijken.
En dat er mensen zijn in onze gemeente die de apparatuur kunnen bedienen: dank daarvoor!

De viering was op vrijdag al opgenomen en er waren maar vijf mensen: de ouderling van dienst, de predikant, een pianist, een lector die de schriftlezing las en koster Gerard.
Het was een viering als anders en toch was het helemaal anders.
De gewone liturgie van de zondagochtend werd gehanteerd, maar de invulling was aanpast aan de mogelijkheden.
We zagen een stukje film over de eerste plagen die Egypte troffen, de gemeentezang werd ingevuld door YouTube-video’s en afgewisselend met prachtig live-pianospel van Erwin Wiersinga (o.a. Grieg en Brahms) en het Kyrië-eleison werd gezongen door Herman van Veen.

De overdenking zette echt aan het denken.
De voorganger veronderstelde dat er vanmorgen vast ook kansels waren waar vanaf werd gezegd dat de Corona-pandemie een straf van God is.
Hij zei dat niet. Hij legde parallellen tussen het oude bijbelverhaal en onze situatie.
Welke keuzes maken wij?
Welke consequenties trekken wij uit wat er nu gebeurt?
Wat kunnen we leren van hoofdrolspelers Mozes & Aäron en farao?

De collecte werd in beeld gebracht met een bankrekeningnummer van de diaconie en er waren vanmorgen twee bossen bloemen: één daarvan was een gebaar van dank voor iedereen die zich zo inzet om onze maatschappij draaiend te houden en ging naar verpleegkundige Fokelien.
Het mooie van kerktelevisie is dat je niet persé naar de kerk hoeft om een viering mee te maken. Ben je benieuwd naar wat dominee Walter Meijles vanmorgen zei?
Wil je het filmpje van de plagende kikkers en steekmuggen zien, horen welk stuk van Grieg Erwin speelde en hoe het gezongen ‘Onze Vader’ klonk?

Stem dan af op Kerkomroep en kijk en luister naar deze viering:
– Roden, Catharinakerk
– Vrijdag 20 maart
– 09.54 uur.
Dan zie je aan het eind van de viering hoe de dominee, (die zich onbespied waant omdat er tekst in beeld komt) een klein dansje doet…..
Dat mag misschien wel wat vaker in onze kerk!

Reageren

15 maart: Zoek de bron.

Door Ada

Op 15 maart 2020

In Kerk & gemeente

Zondagmorgen.
Niet naar de kerk.
Het ‘slot’ op ons sociale leven houdt ons thuis.
Maar gelukkig leven we in 2020 en kunnen we thuis naar de viering luisteren.
De kerkenraad van de PKN Roden-Roderwolde heeft deze week besloten om de kerkdiensten wél door te laten gaan maar in afgeslankte vorm. Voor meer informatie hierover: hierbij een link naar de PKN-website.

Met z’n tweeën zaten we aan onze keukentafel te luisteren.
Predikant Sijbrand van Dijk hield een indrukwekkende preek die ons behoorlijk raakte.
Twee gedeeltes daaruit wil ik graag belichten.
Daarmee loop ik het risico dat ik die passage’s uit hun context haal, maar de hele preek in dit blog: dat zijn gewoon te veel woorden. Wil je de preek toch graag horen, dan kan dat via Kerkomroep, (Roden, Catharinakerk, 15 maart, 10.26 uur).

De eerste tekst is een heel persoonlijk verhaal van de voorganger:

Wij begroeven deze week een lieve vriend van ons; hij is veel te vroeg gestorven.
53. En hij was nog veel te veel vader van zijn kinderen, echtgenoot van zijn vrouw, dorpsgenoot en dominee om nu al te sterven. Hij had nog zoveel te geven, te bieden en te ontvangen, maar hij werd ziek en het was bijna gelijk al duidelijk dat het terminaal zou zijn. Hij was er aangeslagen en verdrietig door, maar hij zei: “Het gevecht met mijn ziekte ga ik niet aan.”
Hij bedoelde daarmee: ik ga mij niet verliezen in de vragen naar waarom, waarom ik en waarom nu, want die vragen maken mij alleen maar somberder, want het antwoord komt niet. En ik ga mij ook niet verliezen in de angsten dat het het nog erger kan worden. Ik ga mij niet verliezen in de angst voor wat mij te wachten staat.

Toen hij had gehoord dat hij ziek was zei hij: “Ik zal in elke dag die er is zegen zoeken. Ik zal in elke dag die er is de goedheid zoeken en ik zal in elke dag die komt God zoeken.
En zo is hij zijn weg gegaan, steeds zoekend naar ‘Wat houd mij vast? Wat geeft mij doorgang? Wat houd mij dicht bij het leven? ‘
Die ziekte is er, maar ik concentreer mij op het leven, ik doe wat er gedaan moet worden. Ik volg alle kuren ik ga naar het ziekenhuis, natuurlijk, maar hier is het leven.

Toen ik hem een paar weken geleden voor het laatst sprak zei hij: “Ik heb 5 jaar in reserve-tijd geleefd en ik heb zoveel gekregen waar ik alleen maar dankbaar voor kan zijn. Terwijl hij zo jong was, maar hij zocht de weg van het leven, hij had omgang gezocht met God zelf. Dan gaat het niet meer over of je wel of niet geneest of je wel of niet succes zult hebben met alles wat je onderneemt maar dan gaat het erom: ben ik hier nu ik? Hij had een weg gevonden naar de bron hij putte alleen daaruit.
Ik vind het zelfs soms moeilijk om bij de bron te blijven.
Laat me soms toch weer meeslepen door: “Wat als? Stel nou…. en ‘Wat wacht ons nog?’ maar dan IS er eigenljk al waarik alleen maar bang voor ben.
Ik vind het soms moeilijk om dicht bij de bron te blijven, maar ik weet: als ik mijn angsten zoek word ik niet geholpen en als ik voortdurend blijf praten over ‘hoe erg’ ook niet. Ja, het is erg, maar het helpt niet om dat steeds te zeggen.
Naast het erge: zoek de bron.

Aan het eind van de preek vertelde hij over de toestand in Italië.

Er gaan deze dagen filmpjes rond van Italië: mensen die hun huis niet meer uit mogen, de straat niet op mogen; we zien filmpjes van een leeg Rome, Venetië en Milaan.
Maar er gaan ook andere filmpjes rond van mensen die op hun Italiaanse balkonnetjes staan en die naar elkaar zwaaien. voor elkaar zingen en muziek maken voor elkaar.
Er zijn balkons waar mensen op dansen; ieder voor zich en toch met zijn allen.
Zij die daar staan te zingen en te dansen nemen serieus wat er is gebeurd maar putten tegelijkertijd uit een bron: een bron van leven.
Hierbij een link naar zo’n filmpje.

Veel te veel woorden.
Maar het moest even.

Reageren

12 maart: Elleboogstoten in Zuidwolde.

Door Ada

Op 12 maart 2020

In Kerk & gemeente

“Oh nee, dat mag ja niet!!” riep ik gisteravond in de Ontmoetingskerk van de PKN-gemeente in Zuidwolde.
In het kader van hun programma ‘Bezinning & ontmoeting’ mocht ik daar een lezing verzorgen over de vele ‘gezichten’ van Daniël Lohues en bij binnenkomst wilde ik de mevrouw die ons opwachtte een hand geven.
Macht der gewoonte, je denkt er gewoon niet meer bij na.
We lachten wat en hielden het bij het begroetingsgebaar.
Later kwam ook mijn broer met een oude vriend; zij zijn echte Lohues-kenners en waren wel eens benieuwd naar wat ik zo’n avond nou doe.
Waar ik mijn broer anders zou omhelzen bleef het nu bij een elleboogtikje.
Idioot maar waar: met bekenden in de zaal ben ik nog nerveuzer dan anders.
Hoeft helemaal niet, maar zo voelt het wel.

Ook nu hadden we weer een fijne avond.
(Nog niet eerder over gelezen?
Hierbij een link >>> naar een verslag van de avond in Sleen, van daaruit kun je doorklikken naar voorgaande avonden.)
Dit was voor mij al de vijfde keer, maar ik blijf het zelf ontzettend leuk vinden om muziek te laten horen van en te vertellen over Daniël Lohues.
In de gesprekjes die aan tafel worden gevoerd kwam weer naar voren hoe belangrijk muziek voor mensen is. Hoeft niet eens altijd muziek van Lohues te zijn.
“Jaren ’50 jazz-muziek doet mij altijd zo aan vroeger denken, daar wordt ik zo blij van.
Dan zie ik ons weer dansen.” “Dat lied dat op de begrafenis van mijn vader werd gezongen bezorgt me nog altijd kippenvel”.
“Elly & Rikkert: als ik somber of verdrietig ben knap ik daar altijd erg van op.”
Na afloop vertrouwde iemand mij toe dat ze het fijn vond dat de gesprekjes niet breed hoefden te worden gedeeld, dat je wat gezegd werd niet hoefde samen te vatten voor de hele zaal.
Dat is ook helemaal niet de bedoeling; het is ‘Bezinning & ontmoeting’.
Bij een ontmoeting is het ook wel eens leuk om te horen wat een ander aan muziek beleeft; of wat voor een ander ‘een gevecht’ is.

Verder gaat het natuurlijk op zo’n avond ook over het Drents en de Drenten.
Over de Drentse volksaard bijvoorbeeld, waar Lohues zo prachtig over zingt.
Mensen vinden het bijzonder dat ik de hele avond Drents spreek; wat opviel was, dat de aanwezigen gedurende de avond in hun eigen streektaal spraken, maar na afloop bij de kapstokken was het toch voornamelijk weer Nederlands. Dat is in Roden trouwens niet anders hoor…… er zijn niet zoveel mensen in mijn omgeving met wie ik Drents spreek.

Wat vonden de twee heren die ik zo goed kende in het publiek er van?
Ze hadden genoten.
En zich gerealiseerd dat ze wel vaak naar de muziek van Lohues luisterden, maar bijna altijd tegen de achtergrond van andere bezigheden.
“Nu zit je geconcentreerd mét een tekstboekje er bij te luisteren; er zijn mij dingen opgevallen die ik nog niet had ontdekt, terwijl ik de CD’s waar het op staat in huis heb.”

Kijk.
Dat hoor ik graag.
Er staat dit seizoen nog één Lohues-avond in mijn agenda: op 2 april in Hardenberg.
Maar met alle Corona-perikelen is het maar zeer de vraag of dat door gaat.
Tot die tijd blijven we elleboogstoten; óf voetzoenen.

Naschrift 18 maart; de lezing in Hardenberg is afgeblazen.

Reageren

9 maart: Staat dát in de bijbel?

Door Ada

Op 9 maart 2020

In Kerk & gemeente

Gistermorgen hoorden we vanaf de kansel een verhaal uit de bijbel waarvan ik niet wist dat het er in stond.
We hebben het over Exodus, met name het moment waarop Mozes (na zijn roeping bij de brandende braambos) met zijn vrouw Sippora en de kinderen op weg is naar Egypte om Farao te vragen het volk Israël te laten gaan.

We lazen Exodus 4 vers 24-26, ik citeer:
Onderweg, toen Mozes en de zijnen ergens overnachtten, kwam de Heer op hem af en probeerde hem te doden. Sippora pakte een scherpe steen, sneed de voorhuid van haar zoon weg en raakte daarmee Mozes’ voeten aan, terwijl ze zei: “Een bloedbruidegom ben jij voor mij.’ (Ze noemde hem bloedbruidegom vanwege die besnijdenis.) Toen liet de Heer hem met rust.

O? Staat dat in de bijbel?
Waarom?
Probeerde de Heer Mozes te doden? Of zijn oudste zoon?
We kregen gistermorgen een uitleg over dit gedeelte van dominee Walter Meijles, maar zelfs daarna was het nog een onbegrijpelijk verhaal. Het blijft gissen naar wat de precieze bedoeling is geweest van God en wat wij met deze paar zinnen moeten.
Wat wel duidelijk werd is, dat Mozes door zijn zoon niet te besnijden, nog niet definitief had gekozen om bij het volk Israël te horen. Hij liet de deur naar het land Midjan, waar het ook goed toeven was, als het ware nog open.
Door de plotselinge besnijdenis werd die onduidelijkheid weggenomen; daarbij werd nog opgemerkt dat ook nu niet Mozes zelf die beslissing nam, maar zijn vrouw.
De vroedvrouwen van Israël, Mirjam en de dochter waren haar al voorgegaan op cruciale momenten in Mozes’ leven.
(Wil je de hele uitleg horen? Kerkomroep, 8 maart, Op de Helte 10.00 uur.)

Naderhand aan de koffie was het bijzondere verhaal nog wel even onderwerp van gesprek.
“Nou hebben we toch de bijbel van kaft tot kaft gelezen en dit is ons nooit opgevallen” hoorden we een echtpaar opmerken. Een oudere heer sprak mij (op weg naar de koffiemelk) aan: “Nou ga ik mijn leven lang al naar de kerk en nog nooit heb ik dit verhaal gehoord!”
Maar tijdens de koffie gaat het natuurlijk ook weer over de alledaagse dingen.
“Hoe is het met je? Lang niet gezien!”
“Dinsdagavond kom ik niet op de cantorij, ben een weekje weg!”
“Wanneer is die gespreksgroepavond?””
“Lukt het nog met het ‘Af&Toe-koor?”
En heel soms komt het dan toch nog weer uit op een bijbelverhaal.
“Ik hoefde die crème alleen maar op mijn benen te smeren en dan zou ik minder pijn hebben. Eigenlijk geloofde ik het niet, maar ik deed het toch. En het helpt!”
“Net als bij Naäman dus; die wilde eigenlijk ook niet in de Jordaan onderdompelen…..”
De bijbel staat (met soms heel verrassende passages) vaak ook verrassend dicht bij ons alledaagse leven.

Reageren

7 maart: Licht des Lebens.

Door Ada

Op 7 maart 2020

In Geschiedenis, Kerk & gemeente

Bijna wekelijks kom ik in de kerk.
Onze kerk.
Maar ben ik een weekendje weg of op vakantie, dan kijk ook graag even naar de kerken daar.
Een kerk vertelt je veel over de geschiedenis van een stad of dorp en heeft alleen al door zijn functie een andere sfeer dan ‘gewone’ gebouwen.
Toen wij de in de Mariënkirche in Lübeck waren, kreeg ik een foldertje mee met een plattegrondje, een klein overzicht van de bezienswaardigeheden en een prachtig gedicht met de titel ‘Licht des Lebens’.
Een gedicht over wat het met je doet als je een kerk binnenloopt.
De vertaling vind je onder de Duitse versie.

Einen Augenblick der Ruhe,
trotz des Trubels ringsum.
Ein Innehalten, einen Moment
der Besinnung.
Uber dir, himmelhoch,
wölbt sich ein Raum,
zieht dich empor.
Dein Blick wandert, trifft
auf ein Kreuz, das nicht nur
von dem Leiden des Einen,
sondern auch von den Grenzen
deines Lebens erzählt.
Sei nicht mutlos,
Licht bricht herein
erleuchnet auch die Bilder
der Zweifel, der Not,
strahlt hindurch in die Tiefe
deines Herzens.
Eine Hoffnung, die den Tod
überwindet.

Vertaling:
Een moment van rust
ondanks de drukte rondom.
Een pauze, een moment
van bezinning.
Boven je, hemelhoog,
strekt een gewelf zich uit
trekt je omhoog.
Je blik dwaalt, valt
op een kruis dat niet alleen
van het lijden van de Ene,
maar ook van de grenzen
van jouw leven vertelt.
Wees niet moedeloos,
licht breekt naar binnen,
verlicht ook de beelden
van de twijfel, de nood,
straalt er doorheen in de diepte
van je hart.
Een hoop, die de dood
overwint.

Reageren

25 februari: ‘….niet met haat maar met liefde.’

Door Ada

Op 25 februari 2020

In Kerk & gemeente

Zondagmorgen 23 februari ging ik niet naar de kerk.
De rest van mijn zondag zou in het teken staan van het jubileumconcert van de Cantorij Roden, daarmee was de dag voldoende gevuld.
Die morgen was ik in mijn keuken druk in de weer met o.a. champignons, uien en bladerdeeg, want ik had twee hartige taarten toegezegd voor het jubileum-buffet.
Ondertussen zou ik luisteren naar de kerkdienst, maar ik kreeg de live-uitvoering niet voor elkaar op de speakers.
Jammer.
Gelukkig is er Spotify.

Volgens Gerard had ik echter wel wat gemist.
En koster Gerard maakte mij er zondagmiddag op attent ‘dat ik echt wel wat gemist had’.
Ze maakten mij nieuwsgierig.
Maandagmiddag, tijdens het doen van de bovenboel (bed verschonen, stofzuigen etc) luisterde ik naar de viering.
Over Mozes, die een Egyptenaar doodslaat.
Over jonge puberjongens die steekincidenten veroorzaken.
Over het liefhebben van je vijanden.
Een beetje vreemd om je lievelingslied ‘de wijze woorden en het groot vertoon’ mee te hummen, terwijl je een kussensloop verwisselt.

Na de zegen zong de gemeente een bijzonder lied.
Er werd gezegd dat het van Aboutaleb was, maar toen ik het opzocht bleek het een lied te zijn dat is gebaseerd op de toespraak die Aboutaleb hield na de aanslagen op de journalisten van Charlie Hebdo in Parijs.

“Niet verdeeld maar samen,
niet met wapens maar met woorden,
niet met haat, maar met liefde.”

Hierbij een link >>> naar een artikel op de website ‘Kerkliedwiki’ met meer achtergronden van het lied, linken naar twee uitvoeringen, de tekst en de muziek van het lied én de toespraak van Aboutaleb waarop dit lied is gebaseerd.

Had ik dat toch bijna gemist!
Dank Gerard & Gerard.

Reageren

24 februari: Geest-verruimend.

Door Ada

Op 24 februari 2020

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

‘Weet je wel dat de cantorij eigenlijk een geestverruimend middel is?” vroeg ik gistermiddag aan mijn collegazangers op de achterste rij.
We zaten om 17.00 u met ons hele koor in Op de Helte voor ons jubileumconcert: 40 jaar Cantorij. Waar wij in andere vieringen vaak een ondersteunende rol hebben bij de gemeentezang, mochten wij gistermiddag een uur vullen met onze zang.
In het verleden heb ik in het kader van de cantorij wel eens iets geroepen over ‘geen uitdaging meer’, maar de muziek die we gistermiddag zongen bood uitdaging genoeg.
Spannend was het zelfs.

Eigenlijk stond de hele dag in het teken van dit concert, want we moesten ons om 13.45 uur al melden. Eerst een uurtje repeteren, daarna kwamen om 15.00 uur de oud-leden, want naast een concert was er ook een mini-reünie georganiseerd.
De kerk zat verrassend vol toen het concert begon: er waren geen liturgieboekjes genoeg. Voor mij was de verrassing dat dochter Harriët er was; het is altijd fijn als er mensen speciaal voor jou in het publiek zitten.

We zongen naast traditionele Nederlandse kerkmuziek ook liederen als ‘Thou knowest Lord’ van Purcell, ‘Jesu, Rex admirabilis’ van Palestrina en liederen van Taizé.
Ging het allemaal goed? Het meeste wel! Vooral de liederen waar we in de repetities heel hard aan gewerkt hadden werden mooi uitgevoerd. Het bijzondere is vervolgens dat een lied dat je van haver tot gort kent in de uitvoering niet helemaal goed onder elkaar staat omdat (ik spreek even voor mezelf) je dan minder gefocust bent.
Wil je het concert ook beluisteren? Dat kan nog via Kerkomroep >>> (zondag 23 februari, Op de Helte, 17.00 u).
Een concert met de cantorij: wat een aangename manier om je 40-jarige jubileum te vieren. We hebben er met elkaar heel veel plezier aan beleefd en naar wat ik begreep van Gerard en Harriët heeft het publiek dat ook zo ervaren.

Voor onze nieuwe dirigent Karel was het minstens zo spannend als voor ons.
Hij had ons goed voorbereid. Bij lange tonen liet hij ons ‘koristisch’ ademhalen (om de beurt een hap adem bijnemen), hij probeerde ons de goede Engelse en Latijnse uitspraak aan te leren en benadrukte dat we vooral goed naar hem moesten kijken. Als je gistermiddag goed naar hem keek zag je hem genieten, maar zijn gezicht gleed ook wel eens uit….

Na afloop genoten we met elkaar van een buffet met 4 soorten soep, hartige taarten en salades en keken we met elkaar naar een fotocollage van 40 jaar cantorij én beelden van de tv-opnames uit 2002 toen een samengestelde cantorij (Op de Helte én Catharinacantorij) meewerkte aan de Paascyclus voor de IKON.
18 jaar geleden.
“Wat zijn we daar nog jong!”

Maar…… hoe zit het nou met dat geestverruimende middel uit het begin van dit blog?
Die regel stond in een lied dat we zongen: “Is niet muziek door U aan ons gegeven?” van Sytze de Vries.
Hieronder de tekst van dit lied: het is me uit het hart gegrepen en één van de redenen dat ik lid ben van de cantorij.

Is niet muziek door U aan ons gegeven, hemels geschenk voor wie U, God, is toegedaan.
Ze geeft geluk een kleur en troost mij in mijn tranen, een vriend als ik mijn weg alleen moet gaan.

Wij danken U voor al die mooie klanken, voor harmoniën die mij raken in het hart
een wijs op wieken als een vogel in de morgen, als stem en instrument mijn nacht ontwart.

En zo gezegend worden wij tot zegen, muziek beroert het hart, verruimt de geest.
Zij zal wie nu nog vreemden zijn tezamen brengen en wie ik liefheb leiden naar een feest.

Klik hier>>> voor een artikel over en foto’s van ons concert op de PKN-website

Reageren

3 februari: Taizé in Niekerk.

Door Ada

Op 3 februari 2020

In Kerk & gemeente

Een aantal weken geleden was ik bij Piety om een uurtje samen accordeon te spelen.
Op piano-muziekstander lag Taizé-muziek en ze vertelde dat ze binnenkort meezong in een projectkoor in Niekerk in een speciale Taizé-viering.
“Waar ligt dat eigenlijk, Niekerk?” vroeg ik aan Gerard.
Hij dacht dat het bij Enumatil lag. Was ook zo. Gisteravond slingerde ik over landweggetjes in een omgeving die nog geen 15 kilometer bij Roden vandaan ligt en die voor mij volslagen onbekend is.

De viering was in de Liudgerkerk, een eeuwenoude kerk uit de 12e eeuw.
Het pad er naar toe was helemaal afgezet met glazen potten waar waxinelichtjes in brandden; wat een sfeervolle aanblik!
Eenmaal binnen werd duidelijk dat men z’n best had gedaan om de Taizé-sfeer zo goed mogelijk te treffen. Overal in de kerk stonden kaarsjes, het liturgisch centrum was met een groot, oranje doek aangekleed (zie foto) en de medewerkers (koor en sprekers) waren gekleed in stemmig geel/rood/oranje.

Van Piety had ik begrepen dat het koor al vanaf september aan het oefenen was en dat was goed te horen.
Meerstemmige Taizémuziek is sowieso al prachtig en als het wordt uitgevoerd door een goed koor, dan voegt het echt iets toe. De begeleiding bestond o.a. uit een keyboard, maar dan wel één die orgel, piano én gitaar kon laten horen. Ik heb echt rond zitten kijken waar die gitarist nou toch zat…… later begreep ik pas dat die er niet was. Verder was er begeleiding van een hobo, een viool, een klarinet en een dwarsfluit, die prachtige tegenmelodieën speelden; bij sommige liederen werden er zelfs tegenmelodiën gezongen!
Er was één ding dat ik erg jammer vond: het koor nam heel veel van de liederen voor haar rekening en als de gemeente al mee mocht zingen dan was het maar één of twee coupletten. Onderdeel van de Taizé-beleving is juist ook veel samen zingen en dat heb ik gisteravond gemist. Zelfs bij de gebedsresponsie ‘O Lord hear my prayer’ bleef de dirigent maar met de rug naar ons toestaan. Op deze manier neem je niet echt deel aan het gebed en dat vond ik een gemiste kans.

Voor het overige was het een mooie, ingetogen Taizé-bijeenkomst..
Zitten in een historische kerk (wel ouderwetse, harde banken trouwens), luisteren naar vertrouwde teksten, bidden, zingen en stilte: een geschenk voor mezelf.
Even stilstaan bij wat me bezig houdt.
Bij de ingang hadden we een kaarsje gekregen.
Tijdens het zingen van het lied ‘C’est toi, ma lampe, Seigneur’ (U bent mijn licht, Heer) werd het licht vanaf de paaskaars door de hele kerk doorgegeven. Dat doen we in Roden alleen in de paasnacht; ik vond het een plechtig moment.

We sloten de viering af met ‘Blijf met Uw genade bij ons’.’
Met mijn brandende kaarsje heb ik tot het eind meegezongen.
Wat je dan voelt kan ik niet goed onder woorden brengen.
Ik had het niet willen missen.

Overigens: ik moet nog eens op de fiets naar Niekerk.
Het is daar erg mooi, maar in het donker in de auto zie je daar weinig van!

Reageren

28 januari: Lessons and carols in Roden.

Door Ada

Op 28 januari 2020

In Kerk & gemeente

De afbeelding hiernaast laat zien wat Gerard en ik zondagavond in Op de Helte hebben beleefd.
Bij de titel zul je denken: “Carols? Het is toch al kerst geweest?”
Dit staat er over op de website van Choral Voices:

Voor veel mensen is op 1 januari de kersttijd voorbij. Anderen houden 6 januari, Driekoningen, aan als datum waarna de kerstversiering kan worden opgeruimd.
De kersttijd eindigt in de christelijke traditie echter pas veertig dagen na de geboorte van Jezus op 2 februari met Maria Lichtmis of Presentatie van de Heer in de tempel. De traditionele Joodse wet schrijft moeders voor om veertig dagen na de geboorte van het kind een zuiveringsoffer te brengen.

In de Anglicaanse traditie wordt de dag dat Jozef en Maria Jezus in de tempel brachten gezien als het moment dat het licht in de wereld kwam. Daarom worden er voorafgaand aan de Lichtmis, (Candlemass) van oudsher kaarsen gezegend.

Choral Voices zingt voor het zevende jaar in de weken voor 2 februari een vesper met een serie Bijbellezingen (Lessons) en liederen (Carols) waarbij stilgestaan wordt bij het vervolg van het kerstverhaal uitmondend op de Presentatie van de Heer in de tempel. Bij de presentatie zegende de oude Simeon de ouders en het Kind en besefte hij dat hij de Messias aanschouwde. In deze Lessons and Carols for Epiphany klinken werken van onder andere John Rutter, John Gardner, Kenneth Leighton en Giovanni P. da Palestrina. De muziek is afwisselend vrolijk, statig, uitbundig, ingetogen, eeuwenoud en modern. Er is uiteraard alle gelegenheid om mee te zingen met de hymnes.

Vrolijk, statig, uitbundig, ingetogen en modern. En ontroerend. Dat staat er niet bij, maar dat was het wel. Plechtig ook. Geen aan- en afkondigingen, geen welkom en geen afsluiting. De viering begon in het donker met alleen een stem die het eerste gedeelte van het evangelie van Johannes las, het koor daarna hoorde je ver weg: dat stond in de hal.
Vervolgens kwamen ze statig de kerk binnenlopen en volgden we verder de orde van dienst. Zo’n vesper had ik nog nooit meegemaakt; het was oorstrelend mooi wat we hoorden.
Nou wou ik dat ik kon zeggen dat je de viering kunt terugluisteren via Kerkomroep, maar dat is niet het geval; gemist is in dit geval dus echt gemist en geloof mij, je hebt echt wat gemist. Om toch een idee te krijgen, hierbij een link naar hun website >>>.
Als je naar onderen scrollt kun je klikken op ‘Audio en video’.

Bijzonder was dat de hele viering in het Engels was.
Onze eigen Sijbrand deed het geweldig, hij heeft sowieso al een mooie stem en een mooie Engelse uitspraak. Er stond nog een lid van onze PKN-gemeente op het podium: Jacolies.
Zij had flink reclame gemaakt voor dit evenement en kan tevreden zijn: de kerk zat bijna vol! Na afloop was er een collecte bij de deur voor de onkosten van deze avond; de enige tekst in de orde van dienst die in het Nederlands was….. maar het hielp wel.
Van wat ik heb gezien werd er ruimhartig gegeven.
Zeer terecht.

Reageren

24 januari: Verhalen, rituelen en samenheid.

Door Ada

Op 24 januari 2020

In Kerk & gemeente

Gisteravond zat ik bij de lezing ‘God en ik’ van Alain Verheij, georganiseerd door onze PKN-gemeente. Hij is onafhankelijk theoloog en hij is vooral te vinden op internet en andere media. Dit staat over hem op zijn eigen website:

Hoe praat een seculiere cultuur over religie? Welke invloed heeft geloof in het politieke speelveld? Kan de Bijbel vandaag nog relevante lessen bieden aan een weldenkende 21ste-eeuwer? Wat is de link tussen eeuwenoude tradities en de berichten die je vandaag en morgen in de media ziet? Daar kan ik uren over praten.
Dat doe ik dan ook: op Twitter en Facebook, waar mijn carrière als publiek theoloog begon. Op blogs en Blendle, waar ik langere analyses kan schrijven. In kranten en tijdschriften, maar ook op radio en televisie.

Wat hij gisteravond vertelde over het boek ‘God en ik’ ga ik op dit blog niet allemaal herhalen. Op de website Lazarus (een on-line platform voor progressieve christenen) vond ik een column van zijn hand met de titel: ‘Pas op: hier is de comeback van religie!’ >>>
Als je wilt weten waar het gisteravond over ging: lees die column.

Alain is geboren in 1989 en is dus van dezelfde leeftijd als onze tweede dochter. Net als zij is hij opgevoed met de christelijke normen en waarden, is voorgelezen uit de kinderbijbel en er werd iedere avond bij het naar bed gaan een zegenbede voor hem gezongen door zijn ouders. Net als de meeste jongeren van zijn generatie voelde hij zich in de puberteit niet meer thuis binnen de PKN-kerk in zijn huidige vorm en ging hij op zoek.
Inmiddels hoort hij niet meer bij een kerkgenootschap en is hij (zoals velen met hem) ‘believing but not belonging’.
Het boek ‘God en ik’ heeft hij geschreven voor zijn eigen generatie, maar het wordt vooral gelezen door mijn generatie. Dat zag je gisteravond terug bij de toehoorders, “net als op zoveel andere plaatsen in het land” vertelde Alain.

De drie begrippen 1. verhalen, 2. rituelen en 3. samenheid noemde hij gisteravond de belangrijkste pijlers van het geloof. (Samenheid is natuurlijk geen Nederlands woord, het zou een nieuw, modern woord kunnen zijn voor het begrip ‘gemeenschapszin’)
Op nummer één dus de oude verhalen uit de bijbel die ons in deze tijd iets kunnen leren.
In de pauze kregen wij als huiswerk mee om eens na te denken over het verhaal van Martha en Maria. Dat had ik vorig jaar nog uitgebreid gedaan (zie Martha of Ada?>>>) en met die gedachte in het achterhoofd doken we na de pauze dieper in de achtergrond van dat verhaal. Ook hoorden we gisteravond een verhaal over de jonge Abraham en een verhaal over de vrouw van Potifar en haar avonturen met de mooie Jozef.
Alain beantwoordde een aantal vragen van de aanwezigen en vervolgens was het (voor mij veel te vroeg) al 22.00 uur.

Een bijzondere theoloog en een geweldige avond.
En heel veel onderwerpen om over na te denken.
De website ‘Lazarus’ staat al bij mijn favorieten.
Dit blog besluit ik met bovengenoemd ‘zegenversje’ waar de kleine Alain iedere avond mee ging slapen en waar Nettie Kramer de avond mee afsloot:

Heer, stel uw sterke engelen om ons heen.
want wij zijn uw eigendom
en houd uw hand nu en voortaan
zegenend over ons bestaan
Amen.

Reageren