Categorie: Kerk & gemeente Pagina 40 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

21 januari: Een sobere viering in Roderwolde.

Door Ada

Op 21 januari 2018

Spekglad was het vanmorgen. Wij hadden het plan opgevat om in Roderwolde naar de kerk te gaan; daar is één keer in de maand een ‘ochtendgebed’ in plaats van een gewone viering. Dit wordt gedaan omdat de kerk (in verband met minder predikanten) anders te vaak op zondag dicht zou zijn. Glibberend maar zonder ongelukken kwamen we aan.

Door onze Hoogersmildiger achtergrond voelt het kerkje altijd vertrouwd. Het kleine orgel, de houten banken, de klok waarvan je het touw hoort schuren en de collectezak aan een steel met een belletje er aan; waar dus ook nog mee ‘gehengeld’ wordt langs de kerkgangers. Ons kent ons in deze gemeenschap. Schijnt de zon door één van de kerkramen hinderlijk in je ogen, dan loop je zelf even naar voren om het gordijn dicht te doen. Dat deed de man die twee banken voor ons zat; hij gebaarde even naar de anderen “Die ook?” Ja, die ook.

“Wat is eigenlijk een ochtendgebed?” vroegen wij ons af. We kregen een papiertje met de orde van dienst en constateerden dat het een sobere viering is, georganiseerd door gemeenteleden. Er werden enkele liederen gezongen, de schriftlezing werd uit twee vertalingen voorgelezen, er werd gebeden, gecollecteerd en af en toe was er stilte, een moment van bezinning. Het deed me denken aan wat vroeger door monniken in kloosters werd gedaan: de metten. Meer weten van de metten? Zie metten >>>

Geen preek of andere meningen, alleen een paar verzen uit de bijbel en alle ruimte voor eigen interpretatie. Vanmorgen lazen we het gedeelte uit Marcus waarin Jezus Simon, Andreas, Jacobus en Johannes roept. Ze gooien hun netten neer, laten iedereen achter en volgen hem. Ik vroeg me af wat voor impact het op mijn leven zou hebben als ik dat zou doen. Zou ik dat doen?

Bijzonder in Roderwolde is het klokgelui tijdens het Onze Vader; een mooie traditie. Mensen in het dorp die niet in de kerk zijn, weten dan dat op dat moment het Onze Vader wordt gebeden.

Na de viering (die maar een half uur duurde) was er koffiedrinken in het jeugdgebouw.
Dat was uitermate gezellig: we spraken wat oude bekenden, maakten kennis met mensen die we nog niet kenden en dronken ondertussen twee koppen koffie. Dat koffiedrinken duurde langer dan hele viering. Toen we naar huis gingen was het al lang niet meer glad…..

Reageren

15 januari: Niet helemaal bij de les. Helemaal niet eigenlijk.

Door Ada

Op 15 januari 2018

In Kerk & gemeente

Vorig jaar gingen we op zondag 15 januari even naar mijn moeder voor een kop koffie. Op 15 januari 1960 waren ze getrouwd (zie 2015 >>>), maar sinds mijn vader was overleden was er weinig feestelijks meer aan de datum. Maar het werd nog altijd wel even benoemd; soms haalden we wat herinneringen op, maar soms was ook alleen er zijn al voldoende. Nu staat hun mooie trouwfoto in onze kast en hoeven we niet meer naar Hoogersmilde.

Daar dacht ik aan toen we gistermorgen in de Catharinakerk zaten. Het verhaal van de bruiloft te Kana stond centraal. We zagen een mooie foto van Willem Alexander en Maxima op hun trouwdag en we hoorden het verhaal uit het boek van Winnie de Poeh over Teigetje die gaat trouwen met het bos. Verder werd natuurlijk het verhaal voorgelezen over de bruiloft waar de wijn op was.

Het overkomt me niet vaak, maar gisteren kon ik mijn aandacht niet goed bij de viering houden.

Eerst werd ik al bepaald bij de bovengenoemde trouwdag van mijn ouders waarbij mijn gedachten met me op de loop gingen. En toen de voorganger aan zijn overdenking begon, veronderstelde hij dat Maria al wist wat Jezus in zijn mars had. Net zoals moeders van nu soms al in hun kinderen zien waar hun sterke punten liggen en wat ze daarmee in het leven kunnen doen. Toen dwaalden mijn gedachten naar onze dochters en popten er daarna weer allerlei zijstraatjes op in mijn hoofd. Flarden van het verhaal van de predikant kreeg ik mee, maar ik kwam er niet goed in. Zelfs het zingen ging minder als anders, het leek wel of ik er niet helemaal bij was. Dat is jammer maar niet onoverkomelijk; van anderen hoor ik dat iedereen daar wel eens last van heeft.

Wat ik mee zal nemen uit deze viering is de opmerking van de dominee over onze eigen rol. Net als bij Maria en Jezus verwachten mensen soms iets van ons. Er zijn genoeg situaties in mensenlevens waarbij de wijn even op is. Kun jij niet….? Kunnen wij niet?

De preek niet gehoord en er toch iets van meenemen. Dat was al eens eerder gebeurd, heel toevallig ook met het verhaal van de bruiloft te Kana als thema. En met bijna dezelfde conclusie: omzien naar elkaar, luisterende oren bieden en je handen laten wapperen. Benieuwd naar dat verhaal? Zie 18 januari 2015 >>>. Toen zongen we nog met de Catharinacantorij!

Reageren

8 januari: Veul heil en zegen

Door Ada

Op 8 januari 2018

In Kerk & gemeente

De viering van onze PKN-gemeente stond gistermorgen in het teken van Drie Koningen. Ze stonden met z’n drietjes op de tafel en de dominee noemde hun namen: Caspar, Melchior en Bart, oh nee….. Balthasar.
Hij vertelde daarbij dat de voorletters van hun namen C, M, B staan voor de Latijnse woorden Christus, Mansionem (huis) en Benedicat (zegen). In sommige landen is het gebruik om die letters met krijt op de deurpost te zetten.

Wist ik niet. Thuis zocht ik het op en vond heel veel informatie over Drie Koningen, hun geschiedenis, tradities en gebruiken. Ook lezen? Zie Driekoningen >>>.

De voorganger verbond de oudejaarsviering van vorige week (zie Janus >>>) met deze eerste viering van het nieuwe jaar door het nogmaals afspelen van het lied ‘Mens, durf te leven!’ en drukte ons op het hart om het leven in al z’n aspecten vooral te omarmen. Maak je levensreis, net zoals de drie koningen op reis gingen naar het onbekende. Beleef van alles, doorleef van alles, zie om naar elkaar, vergeet niet te genieten en zie de reis als je levensdoel.

Als ik voor mezelf spreek vond ik het samen zingen in deze viering erg fijn. Mooie melodieën en Erwin Wiersinga als begeleider op het orgel; we zijn een bevoorrechte gemeente met zo’n organist. Na de viering was er koffiedrinken in de hal. We wensten elkaar ‘veul heil en zegen’ in 2018.
Ds. Elbert was daar de viering ook al mee begonnen, weliswaar met de kleine, maar zeer belangrijke toevoeging ‘dat wij elkaar tot heil en zegen mogen zijn’.
Zo’n klein zinnetje, het zette mij gelijk aan het begin van de viering al aan het denken.
We wensen een ander ‘veul heil en zegen’, maar elkaar tot heil en zegen zijn maakt het actief. Je moet zelf iets doen. Proberen om elkaar tot heil en zegen te zijn.
Niet alleen de waarde van de dag, maar voor een heel jaar!

Reageren

2 januari: Janus

Door Ada

Op 2 januari 2018

In Alledag, Kerk & gemeente

Januari, de eerste maand van het nieuwe jaar.
Op het moment dat ik dit blog zit te schrijven is het nieuwjaarsdag 21.30 uur.
Vanmiddag heb ik de kerstbomen afgetuigd en alle andere kerst-dingen opgeruimd en/of weggegooid.
Met nog een paar vakantiedagen voor de boeg heb ik vandaag heel erg zitten nagenieten van de afgelopen week.
Donderdagmiddag haalden we Frea en Jon van Schiphol voor een week kerstvakantie aan de Boskamp. Zaterdagmiddag kwamen ook de andere dochters met hun vrienden bij ons en gingen we met elkaar ‘op petret’: Fokke maakte een familie-foto-reportage.
Zaterdagavond vierden met elkaar het uitgestelde Sinterklaasfeest.
Zondagmiddag ging Gerard oliebollen bakken die ook gelijk allemaal werden opgegeten, zondagmiddag genoten we van de tuinhaard, glühwein, soep en warme broodjes en zondagavond zaten we met onze club het oude jaar uit.
Maandagmorgen kwam ook mijn broer nog langs met zijn gezin en toen was mijn voorraad chips, drinken, kaas, worst en andere lekkere dingen helemaal op.
Wel 8 blogs had ik erover kunnen schrijven!
Maar ik heb mijn tijd bewust besteed aan ons gezin: het was onvergetelijk.
Maar ik maakte natuurlijk wel aantekeningen, misschien deel ik nog iets in de komende weken…….

Zondagmorgen, Oudejaarsdag, zaten Gerard en ik in de Catharinakerk voor de laatste viering van het jaar. Daar maakten we kennis met Janus, de Romeinse god van het begin en het einde. Naar hem is de maand januari genoemd. Janus heeft twee gezichten: de ene kant van het beeld is een jong gezicht dat vooruit kijkt naar het nieuwe jaar; de andere kant is van een oude man die terugkijkt op het afgelopen jaar.

We werden in de viering opgeroepen om goed om ons heen te kijken, zelf na te denken en vervolgens aan de slag te gaan.

De overdenking werd afgesloten met een video van Wende Snijders. Zij zong op heel indringende wijze het lied, ‘Mens, durf te leven.’ Eigenlijk was dat de preek in een notendop. De dominee noemde het een klassieker van Ramses Shaffy, maar dat is niet de hele waarheid. Ramses heeft het lied gezongen, maar het is in 1917 al geschreven door Dirk Witte en destijds uitgevoerd door Jean Louis Puisisse.

De tekst is dus al honderd jaar oud, maar het heeft nog niets aan zeggingskracht ingeboet.
Meer weten over dit lied? Zie Wikipedia>>>
Klik hier Mens, durf te leven voor een PDF met de tekst.
Als je klikt op deze link >>> zie je de versie van Wende Snijders die wij in de viering hoorden.

Daarmee gaan we het nieuwe jaar in!

Reageren

22 december: Vier het leven

Door Ada

Op 22 december 2017

In Kerk & gemeente

Op 9 oktober (zie >>>) schreef ik dat Gerard en ik een schilderij hadden gekocht.
Toen vertelde ik nog niet wat het was, inmiddels is het echt in ons bezit en hangt het in onze woonkamer.

Het is een schilderij dat gemaakt is door Wimmy Barf, één van de kunstenaars die dit jaar een kunstwerk aanleverde voor de Kunstkalender van de ZWO van onze PKN-gemeente.
Het werk heet “Op het leven” met als ondertitel: “Vier het leven…… vandaag!”
Het past bij ons en het past bij ons huis.
Het plaatje op dit blog is wat klein, maar als je op de foto klikt komt hij groter in beeld.

Wimmy: bedankt voor het delen van je talenten en het verkopen van dit werk aan ons.

Reageren

18 december: Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

Door Ada

Op 18 december 2017

In Kerk & gemeente

De eerste ‘Waai binnen’-viering!
Zo werd de viering van gisteravond in Kerknieuws aangekondigd.
Vorige week maakte ik er al een beetje reclame voor (zie ‘Beetje reclame mag best…’>>>).
We gingen alle onderdelen uit de titel van dit blog, het lied van Ramses Shaffy, bij langs.

Ik was onder de indruk van het verhaal van Janny de Jong. Op het podium stond een groot houten bord waar alle woorden van ‘Zing, vecht, huil etc.’ opstonden.
Ze vertelde hoe het lied haar in de jaren ’70 raakte op het moment dat ze het heel druk had met twee babymeisjes, waar van te voren maar op één was gerekend. Midden in de chaos en verwarring van die tijd hoorde ze het lied van Ramses op de radio. Ze schreef alle woorden op een briefje en plakte dat op de tegeltjes in de keuken. Het werd haar lijflied. Als het briefje te vettig en vies werd schreef ze de woorden opnieuw op een nieuw briefje en werd het weer op de tegeltjes geplakt. Later in haar leven kreeg ze de woorden op een houten bord, dat nu een prominente plaats inneemt in hun huis.
“Het lied gaat mijn hele leven met mij mee, het bezingt alle onderdelen die bij een mensenleven horen”.

We zongen de woorden van Ramses wel 8 of 9 keer met de hele gemeente, steeds afgewisseld met muziek die iemand bij een bepaald onderdeel had opgegeven.
Bijvoorbeeld “Thank you for the music” van Abba bij ‘Zing’
Of “I’m no good” van Amy Winehouse bij ‘Vecht’.
Of ‘Like a little prayer’ van Madonna bij ‘Bid”.
We kregen over het algemeen een summiere uitleg waarom een bepaald lied was gekozen, naar bij “Omarm je mij” vertelde Annieke wat meer over wat dit lied voor haar betekende.
Ontroerend was haar verhaal: het lied was gebruikt bij de campagne ‘Omarm Psoriasis’, een ziekte waar Annieke aan lijdt. (meer weten? zie >>>).

Maar veel uitleg was meestal niet nodig: de muziek en de teksten spraken voor zich.
Er was ruimte genoeg voor eigen interpretatie. De muziek werd afgespeeld op de beamer, sommige nummers werden gezongen door Hijack en soms zong de hele gemeente, begeleid door Arjan Schippers op de piano.
Zelf genoot ik erg van het zingen van ‘With a little help from my friends” van de Beatles.
En natuurlijk van Carlijn. Hun laatste nummer was ‘Son of a preacherman’.
Ook luisteren? Klik hieronder voor de uitvoering van dit nummer door Hijack.

Volgend jaar weer een ‘Waai binnen’-viering: ik ben alvast van de partij!

Reageren

14 december: Beetje reclame mag best…..

Door Ada

Op 14 december 2017

In Kerk & gemeente

Deze website gebruik ik eigenlijk nooit voor commerciële doeleinden of reclame, maar vandaag maak ik een kleine uitzondering.
A.s. zondag om 19.00 uur is de eerste “Waai binnen”-viering in Op de Helte.

Dit staat er over deze bijzondere viering op de website van onze PKN-gemeente:
We laten ons inspireren door het lied van Ramses Shaffy: Zing –Vecht- Huil- Bid- Lach- Werk en Bewonder.
Die woorden hebben we gevuld met verhalen en nummers uit de Top2000.
Carlijn en haar band, Hijack, (zie >>> voor hun website) zingt voor ons enkele nummers en Arjan bespeelt de piano als wij samen zingen.
Een muzikaal moment om elkaar te ontmoeten, te horen en te zien.

Onze jongste dochter Carlijn zingt dus zondagavond in de ‘Waai binnen’-viering.
Gerard gaat zondagmiddag met InBetween zingen op de Kerstmarkt in Leek van 15.15 tot 15.35 uur en een uur later nog een keer van 16.15 tot 16.35 uur.
En Aaltje?
Die gaat zondagmorgen uitslapen, zondagmiddag kerstkaarten schrijven en zondag einde middag soep koken voor de bandleden van Hijack.
Daarna waaien we allemaal binnen in Op de Helte: inloop vanaf 18.30 uur!

Reageren

10 december: Het hef nog nooit zo donker west…..

Door Ada

Op 10 december 2017

In Kerk & gemeente

Vanmorgen zat ik in de kerk in Roderwolde en voelde me een beetje als mijn opa Vrieswijk. In mijn jeugd gingen we regelmatig een weekend naar Klazienaveen waar mijn grootouders woonden en mijn opa wilde dan op zondagmorgen graag naar een kerk in de buurt (Zwartemeer of zo) om een bepaalde dominee te horen. “Mien Va reist weer een dominee achternao” zei mijn vader dan.

Vanmorgen ging ik naar Roderwolde om Theo van Beijeren te horen. Maar dat was niet de enige reden: de Cantorij Roden werkte mee aan de viering!
Daar zat ik dan in het publiek.
De meeste muziek had ik zo mee kunnen zingen en ik zag de mij zo vertrouwde Joop en Jaap (waar ik altijd voor stond) op de achterste rij staan; och man, wat kriebelt het dan. Maar tussen droom en daad staan in dit geval dan wel geen wetten in de weg, maar wel praktische bezwaren.

Het is vandaag de tweede zondag van Advent, twee kaarsen werden aangestoken. We hoorden de overbekende lezing uit Jesaja 40 en we lazen over de roepende in de woestijn: Johannes de Doper. De predikant legde uit dat Jesaja een nieuwe tijd aankondigde met de bekende woorden “Troost, troost mijn volk”; het volk mocht vanuit de Babylonische ballingschap terugkeren naar hun eigen land. Ook Johannes kondigde een nieuwe tijd aan: de komst van de Messias. Daarbij moest de dominee denken aan het lied Het hef nog nooit, nog nooit zo donker west’ van Ede Staal.

De plaats waar Johannes doopte staat omschreven als ‘ Bethanië over de Jordaan’. Huis der armen betekent dat. “Laat Advent dan van daaruit gebeuren” vond de voorganger “bijvoorbeeld bij de voedselbank of bij al die plekken waar mensen troost en een helpende hand nodig hebben.”

Gerard ging vanmorgen naar de viering in Op de Helte.
Gisteravond na het weerbericht wist ik nog niet zeker of ik wel naar Roderwolde zou moeten gaan, maar wat ben ik blij dat ik gegaan ben!
Ondanks alle mooie muziek van de cantorij in de viering ging ik naar huis met Ede Staal in mijn hoofd.
Luister via deze link>>> ook eens naar het prachtige lied.

Reageren

4 december: Geloven is geen standpunt.

Door Ada

Op 4 december 2017

In Kerk & gemeente

Gistermorgen maakten we in de PKN-viering in de Catharinakerk kennis met David; de eerste figuur in een rij van bijbelse personen die we in het Adventsproject van dit jaar voorbij zien komen.
We zagen hem in verschillende hoedanigheden: herdersjongen, vechter (tegen Goliath), vriend (van Jonathan), versierder (van o.a. Batseba) en als koning van Israël.
Verder zagen we hem nog als ‘singer-songwriter’ en als de eerste muziek – therapeut in de geschiedenis (met zijn harp bij de driftige Saul).

Volgens de voorganger schreef en zong David zijn eigen Arbeidsvitaminen. De kinderen hadden geen idee wat dat was. “Dat was vroeger een radioprogramma!” vertelde hij toen. Dit leverde nogal wat rumoer op in de kerk, want alle Radio 5 luisteraars luisteren nog elke morgen van 10.00 – 12.00 uur naar de Arbeidsvitaminen, gepresenteerd door Hans Schiffers. Dominee Elbert hoort al lang bij de doelgroep van Radio 5, maar is kennelijk geen fan. Iemand die nog niet bij doelgroep hoorde riep: “We hebben tegenwoordig toch Spotify!”

David – Michelangelo

Het levensverhaal van David is een successtory: van herdersjongen tot koning!
Maar hij is qua levenswandel natuurlijk niet onbesproken.
“Hij bewandelde de smalle weg, maar nam als het hem uit kwam ook heel graag de brede weg.” zei de dominee hierover.
David was net als wij ook maar gewoon een mens.
En zo kom ik bij de titel van dit blog, het was één van de zinnen uit de overdenking die me bijbleven.
Geloven is geen standpunt, het is een beweging, een leerweg. De bijbel staat vol met leer-verhalen. We leren van anderen en we leren van onszelf. David laat ons zien dat ons hele leven een leerweg is en dat God op die weg naast ons staat. Leef, doe wat je hart je ingeeft en wat op je pad komt, haal het beste uit jezelf, maak fouten, maar doe daarbij ook heel veel goede dingen!

Als rode draad in deze viering fungeerde Psalm 25, een lied geschreven door David. We zongen enkele coupletten en de lezing was uit de Naardense vertaling vanuit de oorspronkelijke Hebreeuwse en Griekse grondtekst van het Oude Testament. Met mijn liedboek opengeslagen bij Psalm 25 luisterde ik naar de lezing en vergeleek zo de ‘berijmde’ tekst met de oorspronkelijke bewoordingen.
Mooi.
(Na afloop van de viering kreeg ik de tekst van de vertaling, klik hier Psalm 25 Naardense vertaling – Pieter Oussoren voor een PDF.
Leg je liedboek er eens naast met diezelfde psalm en vergelijk de zinnen. Jaren hebben we de coupletten van Psalm 25 gezongen; met deze oorspronkelijke tekst ernaast wordt je even weer bepaald bij wat David heeft geschreven.)

Aan het eind van de ochtend praatten Gerard en ik nog even na over de viering.
David had het niet gemakkelijk in zijn leven.
Gerard zei met de koffie treffend: “Soms heb je snelweg, soms heb je een modderpad”.

Reageren

28 november: Vertrouwd vierstemmig.

Door Ada

Op 28 november 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

In mei hadden we het laatste optreden met de Catharinacantorij. Daarna werd het koor opgeheven en spraken we af dat er voor het einde van het jaar een reünie zou worden gehouden.

de Catharina-cantorij, Pinksteren 2016

Zondagmiddag ontmoetten we elkaar weer.
Er was thee en koffie en het organiserend comité had iets lekkers gebakken. Ze noemden het zelf een ‘hompie’. Zo zag het inderdaad uit, maar het smaakte verrukkelijk.
Het was fijn om elkaar weer te spreken, in een half jaar gebeurt er veel…..

Cantrix Erica had op haar afscheid van ons een boek gekregen over de heilige Catharina, de naamgeefster van onze kerk & cantorij. Zij vertelde ons iets over de verhalen die rondom deze heilige zijn opgetekend.

Toen was het tijd om te zingen. Menigeen dacht dat inzingen nu niet nodig zou zijn, maar Erica bleef keurig in haar rol, zodat toch iedereen weer gedwee meedeed met de oefeningen. Die natuurlijk vergezeld gingen van het gebruikelijke gesputter en gebrom; alsof het een week en geen half jaar geleden was.
Daarna begonnen we met een eenvoudige canon uit het liedboek. Vervolgens kregen we muziek uitgedeeld, drie liederen die we al kenden. Dacht Erica. Maar daar dacht het koor heel anders over. “Dit is een andere zetting” riep één van de mannen verontrust uit. Onmiddellijk bemoeide iedereen zich er mee. En ja, we zijn wel allemaal 50-plussers; en ook wel een beetje eenkennig…..

Het kon Erica allemaal niet zoveel schelen wat iedereen riep. Ze had haar keyboard mee (“komt die ook nog eens buiten”) en ze studeerde in no-time de partijen in.
De tenoren moesten wel erg hoog “Onverantwoordelijk hoog” vonden ze zelf.
De snedige opmerkingen, het gemiep over futiliteiten, het samen vierstemmig zingen: het voelde nog zo vertrouwd. Was het echt al een half jaar geleden?
Als laatste zongen we “Alles wat adem heeft love de Heer”. Als vanouds. Ik zat er weer helemaal in.

Had ik de Cantorij gemist? Nee, want ik had met de zorg rondom de ziekte en het overlijden van mijn moeder heel wat anders aan mijn hoofd. En bovendien zong ik mee in het projectkoor in Zuidlaren.
Maar wat was het fijn om elkaar weer even te spreken en samen te zingen.
In 2018 zien we elkaar weer voor de tweede reünie!

Reageren