Categorie: Kerk & gemeente Pagina 41 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

27 november: Een intieme viering.

Door Ada

Op 27 november 2017

Gistermorgen werd in vieringen in het hele land het kerkelijk jaar afgesloten. Met mijn broer en schoonzus zaten Gerard en ik in ‘onze kerk van vroeger’ in Hoogersmilde. Ongeveer een maand geleden zaten we daar met elkaar in de dankdienst voor het leven mijn moeder.

Hoogersmilde is een kleine gemeente; er waren dit jaar maar vier gemeenteleden overleden. Dat maakt zo’n viering intiem. Wij kennen bijna iedereen die in de kerk zit en ik herkende in de overdenking kleine zinnen uit de gesprekken die de dominee met mijn moeder had gevoerd.
Het was een mooie, ingetogen viering.
We zongen oude, vertrouwde liederen, o.a. ‘de Heer is mijn herder’, ‘Welk een vriend is onze Jezus’ en het lied waar mijn moeder zo van hield ‘Mijn Jezus, ik hou van u’.

We hoorden vanmorgen het verhaal van Lazarus; de vriend van Jezus die overleed. Het thema van de preek was “En Jezus weende”.
Hij deelt ons verdriet.
Zoals een van zijn namen ook al aangeeft: Immanuel.
God met ons.

De viering valt midden in de rouwtijd waar we nu in zitten; mijn vader overleed destijds in februari, toen zaten er 9 maanden tussen zijn afscheid en de laatste zondag van het kerkelijk jaar.
Met het aansteken van de kaars gedachten wij gistermorgen mijn moeder.
Een onderdeel van een lange reeks van rituelen en stukjes afscheid van haar leven.
Als ik mijn eigen blogs van de laatste maand teruglees kom ik steeds van die kleine stukjes tegen.

De kaars kregen we mee, evenals een witte roos.
Vrijdag leveren we de sleutel van haar appartement in; na een maand realiseer ik me steeds meer dat dat nog lang niet het laatste stukje is.

Reageren

24 november: Eeuwen zien op u neer… (2)

Door Ada

Op 24 november 2017

In Kerk & gemeente

De vrijwilligers/rondleiders van de Catharinakerk worden aan het eind van het jaar uitgenodigd om het afgelopen seizoen te evalueren. Gisteravond was dat voor mij de eerste keer en ik viel gelijk met mijn neus in de boter.
Van evalueren kwam niet veel, er was namelijk iets veel leukers.

Foto: Marjolein Knol/RTV Drenthe

Wij werden in de Catharinakerk getrakteerd op een lezing van de twee archeologen die vorig jaar onderzoek hebben gedaan toen de hele vloer van de kerk er uit lag.
We zagen foto’s van de opgravingen, hoe het er uitzag zonder vloer en we kregen informatie over de verschillende grafkelders van de bewoners van de Mensinge.
Ook had men in kaart gebracht wat er allemaal was gevonden.
Daarbij was iets dat maakt dat wij straks een iets ander verhaal gaan vertellen aan bezoekers .
Tot nu toe werd aangenomen dat de zijbeuken aan de kerk werden toegevoegd in de 17e eeuw.
Maar nu heeft men in de vloer van de zijbeuken vloertegels aangetroffen uit de 13e eeuw en zijn er bij boringen geen fundamenten aangetroffen van een kleiner schip. Verder is nu ook bewijs gevonden voor de houten voorganger van de vorige kerk.
Als fundament hiervoor werden grote veldkeien gebruikt.

Er werd ons ook iets verteld over de geschiedenis van Roden en omstreken rond het jaar 1000.
De heren hadden onderzoek gedaan in het Drents archief en in een landelijk kerk-archief. We zagen foto’s van oude handschriften en kaarten van de parochies in Drenthe tijdens de bouw van de kerk.
Rond half tien was er koffie en ik vond het jammer dat het afgelopen was.
Het had van mij nog wel een uur mogen duren.

Na afloop vroeg ik of de zwerfkeien misschien onderdeel waren geweest van een hunebed.
Ja, zeer waarschijnlijk wel, helaas had men dat niet voldoende kunnen onderzoeken. Maar de kerk staat op een zandkop en de hunebedden in Westervelde en Steenbergen staan ook op zo’n zelfde bult in het landschap.
Waarschijnlijk wel.
Ik vind het een fascinerend idee.
De gids in Elst (zie voor meer info ‘het mysterie van Elst‘) vertelde dat er bij het verspreiden van het Christendom altijd gebruik werd gemaakt van bestaande heilige plaatsen.

In de Catharinakerk voel ik dat.
In Op de Helte bijvoorbeeld niet.
Dat heeft niets te maken met hoe ik een viering beleef maar alles met mijn liefde voor geschiedenis.
Eeuwen zien op u neer.
Je voelt je nietig als mensje op een plaats die 5000 jaar geleden al heilig was.
‘Een stofje aan de weegschaal….”

(Benieuwd naar deel 1? Klik hier ‘Eeuwen zien op u neer…‘ van april 2015)

Reageren

19 november: Wa-ha-ha-ha-ha-chet auf (5)

Door Ada

Op 19 november 2017

In Kerk & gemeente

Vandaag was de uitvoering van het koraalmotet “Wachet auf ruft uns die Stimme” in Zuidlaren.
Rond 9 uur zat iedereen keurig in het zwart op z’n plek en konden we beginnen met inzingen.
Spannend vond ik het.

Met de Catharina-cantorij in Roden heb ik ettelijke malen meegewerkt aan een viering en toch was het deze keer heel anders. Maandenlang heb ik me geconcentreerd op de noten, de tekst, de loopjes en de inzetten van het stuk. In de repetities ging het over de manier van zingen, de uitspraak, de ademhaling. Van haver tot gort kende ik de woorden en de muziek.
En vanmorgen was ik gewoon gast-gemeentelid en was het gewoon een kerkdienst.
Vanmorgen was er net zoals andere zondagen gehannes met het aansteken van de kaars (die even weer uitging), gemeentezang, gesprekje met de kinderen en de gebeden.
Kleine dingen je opvallen. De dominee die na een mooi lied, gezongen met de hele gemeente, zegt: “Hij troont op de lofzangen van zijn volk!” Ja, denk ik dan, zo voel ik het ook.

Het koraalmotet was helemaal geïntegreerd in de liturgie.
In dit blog ga ik niet helemaal uitleggen hoe het precies ging.
Wil je precies weten hoe het ging? Hieronder kun je klikken op een MP3-bestand waar de hele viering op staat. (Alleen het koraalmotet beluisteren? Het begint bij 00.43 min.)

Het stuk dat voor de dienst door het orkestje wordt gespeeld is ‘Triosonate in G minor’ van A. Vivaldi en tijdens de collecte wordt ‘Wachtet auf ruft uns die Stimme’ (van vader Johan Sebastian Bach) uitgevoerd door orgel en viool. En evenals in Roden werd ook hier weer onbekommerd door de mooie muziek heengepraat……

Het was fantastisch om in zo’n groot koor mee te werken aan deze cantate-dienst.
Van ‘gast-gemeentelid’ werd ik ‘alt in het koor’ en moest het knopje even om.
Kop d’r bij. Opletten.
De uitvoering was mooi, al ging niet alles zoals het hoorde; of zoals we het hadden afgesproken.
In het laatste stuk misten de sopranen een inzet, maar de andere stemmen zongen hun partij wel gewoon door en de sopranen pakten het wel weer op. Waarschijnlijk hebben alleen de ‘kenners’ het gehoord.
Maar voor mij is een perfecte uitvoering niet het belangrijkst.
Vanmorgen vielen alle stukjes van de puzzel van de laatste maanden op hun plaats in deze viering. Bach werd onderdeel van de eredienst; zoals het ook oorspronkelijk bedoeld was.
Het stuk waar we in het Duits zo druk mee waren geweest werd aan het eind van de viering in het Nederlands gezongen. In ‘Op waakt op, zo klinkt het luide’ kwamen alle thema’s even weer voorbij: de bruidegom, de wachters op de toren, het avondmaal en het toekomstvisioen.

Wat een belevenis, zowel religieus als muzikaal.
Na afloop zeiden we als projectkoorleden tegen elkaar: “Tot de volgende keer!”
Wat mij betreft hoeft dat niet lang te duren.

(zie >>> voor deel 4 en de rest van de blogs de serie ‘Wa-ha-ha-ha-ha-chet auf’)
PS: wil je de viering niet alleen horen maar ook zien, kijk dan op Kerkomroep.nl>>> , Zuidlaren, 19 november Dorpskerk en klik op ‘kijken’.

Binnenkort start Wim Opgelder met een nieuw koor.
Belangstelling? Klik hier informatie over KOOR IN OPRICHTING (2) voor een PDF met informatie.

Reageren

8 november: Wa-ha-ha-ha-ha-chet auf! (3)

Door Ada

Op 8 november 2017

In Kerk & gemeente

Vandaag deel 3 in de serie blogs die ik schrijf over het projectkoor dat een cantate van J.F.C. Bach gaat uitvoeren. (zie >>> voor deel 2 en 1)
Afgelopen zondagmorgen ging het in de viering in Roden over de vijf wijze en de vijf dwaze meisjes.
De tekst van het eerste deel: ‘Wachet auf ruft uns die Stimme’ is geïnspireerd op dit verhaal uit Mattheus 25. We zingen zinnen als: “Wo seid ihr, klugen Jungfrauen? Steht auf, der Bräutgam komt! Stehet auf, die Lampen nehmt!

Zondagavond was de één na laatste repetitie. Volgende week nog een keer oefenen en zondag 19 november wordt het uitgevoerd.
Het zingen gaat goed. De noten en de tekst zitten er goed in, we hebben al een keer met het orkest geoefend en we zitten nu in de fase van de afwerking.
Wim slaat geregeld af. Bijna iedereen stopt dan met zingen, alleen de bassen zien Wim niet goed en zitten er vaak zo lekker in, dat ze nog vrolijk één of twee maten doorhummen. Wim trekt alleen maar met z’n wenkbrauwen.
Ik denk dat hij veel denkt en heel weinig zegt……

Wachet auf!

Met engelengeduld legt hij voor de zoveelste keer uit dat we het laatste ‘mahl’ van Abendmahl niet moeten aanhouden, maar sommigen onder ons praktiseren het spreekwoord “de aanhouder wint”.
“Dat wil ik kort. Niet nagalmen.”

De sopranen moeten in een bepaalde regel steeds ‘Wachet auf’ zingen met steeds rusten er tussen. “Wakker worden dames! Of moet die wekker soms op snooze!”

De alten hebben moeite met een bepaalde inzet. “Kijk naar mij, ik geef aan” stelt Wim ons gerust. Een alt geeft aan dat ze voor die inzet luistert naar de sopranen.
“Kijken naar mij en luisteren naar de sopranen hoeft elkaar niet in de weg te staan…..”

Het is heerlijk om met z’n allen dit stuk in te studeren.
Wij genieten en Wim geniet. Een paar weken geleden zei hij na de repetitie: “Ik voel mij als een spinnende kater op dit moment!” Dat zegt genoeg. We kijken allemaal uit naar de uitvoering.

Dit gaat plaats vinden in een viering van PKN-gemeente in Zuidlaren.
Het stuk is helemaal geïntegreerd in de liturgie van die zondagmorgen.
“Omdat de preek zo centraal staat in een viering lijkt het of dat het belangrijkste is, maar dat is niet altijd zo” legde de dirigent zondagavond uit. Op 19 november staat dit koraalmotet centraal en de predikant/liturg, Ds. R.J. ten Have, zal steeds voorafgaand aan het uit te voeren deel een korte inhoudelijke toelichting geven. Dat heet een Liedpredigt. Het is een vorm van een Christelijke preek, die in plaats van een tekst uit de bijbel de tekst en de melodie van een geestelijk lied in het middelpunt zet en aan de gemeente uitlegt.

Ook benieuwd? Je bent van harte welkom!
19 november, 10.00 uur in de Dorpskerk in Zuidlaren.

Reageren

6 november: De olie komt uit jezelf…!

Door Ada

Op 6 november 2017

In Kerk & gemeente

Hoofd-koster Didy Weistra nam gistermorgen afscheid in een viering in Op de Helte.
In de dienst voorafgaand aan dit afscheid stond de gelijkenis van de 5 wijze meisjes en 5 dwaze meisjes centraal. (zie >>> voor het verhaal uit de basisbijbel).
Een lastig verhaal. De vijf meisjes die niet voor reserve-olie hadden gezorgd konden geen olie lenen van de wijze meisjes en mochten aan het eind van het verhaal niet naar binnen voor het feest; de bruidegom kende ze niet eens.
Maar is ons vanuit de bijbel niet altijd geleerd dat je moet delen wat je hebt? En als je niet mee kunt komen in de maatschappij omdat je niet snel of slim bent kun je toch in de kerk je eigen plekje verwerven? Als kind vond ik dat de domme meisjes oneerlijk werden behandeld; ik vergat nogal eens wat (boeken, gymkleren, blokfluit). Als ik bruidsmeisje zou zijn in dit verhaal was ik vast zo’n oliebol die geen olie bij zich had.

Vanmorgen vertelde voorganger Meijles dat de olie in het verhaal uit jezelf komt.
Dat je ‘olie/brandstof verzamelt’ in je leven door hoe je in het leven staat, door je manier van leven.
Dat als je je laat leiden door de wijsheid en de liefde van God, dat je dan de juiste beslissingen neemt en niet alleen voor jezelf leeft. Als je zo je licht laat schijnen bij alles wat je doet, geef je de liefde, de goedheid en de wijsheid van God door. Die ‘verzamelde olie’ komt uit jezelf en kun je dus niet delen.
Wat een eye-opener.

Het afscheid van Didy was erg leuk. Er werd geacteerd, gezongen, er was een mooi bloemstuk gemaakt en er waren warme toespraken met o.a. een hilarische verwijzing naar de stofzuiger-slang die Eva was beloofd in het paradijs (“op uw buik zult gij gaan en stof zult gij eten…!”). Het leukst vond ik de powerpoint gemaakt door mijn website-collega Zwanny. Wat een humorvol overzicht van de carrière van deze top-koster!
Na afloop sprak ik Didy nog even. Natuurlijk namen we geen afscheid, ze blijft nog
hulp-koster voor 8 uren in de week, dus we komen elkaar nog regelmatig tegen. Ze zei: “Dit werk kun je alleen maar doen met medewerking van heel veel andere gemeenteleden en door jullie allemaal heb ik het altijd met heel veel plezier gedaan!”
Bedankt Didy.

Reageren

26 oktober: Spaghettimix. In onze gemeente

Door Ada

Op 26 oktober 2017

In Kerk & gemeente

Zondagmorgen ging Gerard naar de kerk; ik niet. Moe, hoofd vol, even pas op de plaats.
Maar ik luisterde wel naar de viering via Kerkomroep.
Het was een ‘Ik zie jou-viering” en er werd gedoopt.

Met mijn beschuitje en kop thee zat ik te werken aan mijn website.
De gemeentezang is nooit erg fijn om naar te luisteren; ik zing, zittend tussen de andere gemeenteleden, liever zelf mee, maar dat doe je niet in je eentje.
Voor de preek werd er een kinderliedje gezongen.
‘Een parel in Gods hand’ van Elly en Rikkert Zuiderveld.

De tranen zaten al los na een week van rouw en afscheid en dit lied ontroerde me.
Niet dat het mooi werd gezongen. Helemaal niet. Je moet dit lied eigenlijk niet met de hele gemeente zingen, het mooist is met een klein groepje kinderen.
Maar het was prachtig dat dit lied een plaats kreeg in een viering in onze gemeente.
In de jaren negentig zongen wij dit liedje ook al met het kinderkoor, maar dat was voor de toenmalige gemeente geen onverdeeld genoeg.
Een lied over knoeien met spaghettimix werd als enigszins oneerbiedig ervaren.

Maar het lied gaat helemaal niet over spaghettimix.
Het lied zegt dat je van waarde bent.
Dat je een parel in Gods hand bent.
Klik hier >>> voor een video op YouTube.

Het staat op de CD ‘Bellen Blazen”
Hieronder de volledige tekst.

Een Parel In Gods Hand
Tekst & Muziek: Elly & Rikkert Zuiderveld

Weet je dat de Vader je kent
Weet je dat je van waarde bent
Weet je dat je een parel bent
Een parel in Gods hand
Een parel in Gods hand

Ze zeggen allemaal: je kan niks doen, je bent een oen
Ze trekken altijd aan m’n paardenstaart, ik ben niks waard
Nou heb ik weer de ranja omgegooid, ik leer het nooit
M’n moeder luistert nooit als ik wat zeg, ‘k heb altijd pech, ik ga maar weg

Weet je dat de Vader je kent…

Ik snap alweer niks van die rare som, ik ben zo dom
M’n bloes zit onder de spaghettimix, ik kan ook niks
Al noemt de hele klas me chagrijn ik mag er zijn
Al zegt m’n broertje steeds “wat stout ben jij”: God houd van mij, God houdt van mij

Ik weet dat de Vader mij kent
Ik weet dat ik van waarde ben
Ik weet dat ik een parel ben
Een parel in Gods hand
Een parel in Gods hand

Reageren

9 oktober: “Ik smoor het stemmetje….”

Door Ada

Op 9 oktober 2017

In Kerk & gemeente

Zondagmorgen. Gerard moest al op tijd weg om de activiteiten markt van de ZWO voor te bereiden. De Canadese gasten gingen koffiedrinken bij een ander familielid en om 9.45 u wandelde ik naar Op de Helte voor het bijwonen van de wekelijkse viering van onze PKN-gemeente. Toen ik naast Gerard zat zei hij dat hij een schilderij wilde kopen; in de hal waren de kunstwerken te bewonderen die zijn gemaakt voor de ZWO-kalender van 2018.
O?
Zonder overleg?!?
Toen ik na de viering ging kijken welke hij bedoelde snapte ik het meteen; inmiddels heb ik al met de kunstenares afgesproken dat wij hem na de tentoonstelling van haar kopen.
We zeggen nog even niet welk kunstwerk het is.

De viering stond in het teken van de gelijkenis die Jezus vertelt over iemand die een wijngaard aanlegt. Hij stelt pachters aan die de wijngaard voor hem beheren. Als hij vervolgens knechten stuurt om de oogst op te halen worden die knechten mishandeld en vermoord. Als hij tenslotte zijn zoon stuurt wordt die ook vermoord.

Recht en onrecht.
Rechtsbetrachting of rechtsverkrachting.
De preek kwam akelig dichtbij onze huidige maatschappij. De predikant fileerde de uitspraken waarmee wij dagelijks door politici, bankiers en ondernemers om de oren worden geslagen.
En dat schuurde.
Dat voelde erg ongemakkelijk.
Want welke rol spelen wij in onze maatschappij?
“Het gaat toch goed? ”
Waarom is de voedselbank dan nog nodig?

De voorganger vertelde over het stemmetje van zijn geweten. Over je eigen rol.
“Eigenlijk zou ik….maar het geeft zo’n gedoe….”
De dominee was heel eerlijk.
“Ik smoor het stemmetje. Het is te moeilijk. Wat moet ik nou met een verhaal over honing die bol staat van insecticiden.”
Benieuwd naar het hele verhaal van Meijles? Luister dan hier Kerkomroep >>> naar een weergave van viering. De preek begint bij 39.00 minuten. (Op de Helte, zondag 8 oktober, klik op luisteren, dan met het ’tijdbolletje’ schuiven naar 39.00).

De organist speelde na de uitleg een bewerking van het lied “Wat zijn de goede vruchten. die groeien aan de geest?’
Dat lied had eigenlijk na de preek gezongen moeten worden. Want wat zijn de goede vruchten? Op internet vond ik een mooie afbeelding met een opsomming.
Tijdens de koffie sprak ik met Netty over deze preek. Ze zei:
“Wat moet je met alle onrecht in de wereld. Wat kun je er als individu aan doen? Ik probeer maar op mijn eigen vierkante meter het goede te doen. Daar heb ik m’n handen al vol aan. Mijn moeder zei altijd: Breng maar eens een pannetje soep naar je zieke buurvrouw. ”
Spijker op z’n kop.
De spijkers kwamen deze zondag nog eens voorbij, daarover meer in het blog van morgen.

PS. Na de koffie sprak ik Jaap. Hobby-imker. Hij was verdrietig omdat de honing en de bijen zo negatief in het nieuws waren gekomen.
“Bijengif in de honing!” schamperde hij. “Bijengif krijg je in je lichaam als de bij je prikt en zit beslist niet in de honing.”
Zo ist.
Allemaal naar Jaap voor honing.

Reageren

6 oktober: Een warme jas. Over mantelzorg.

Door Ada

Op 6 oktober 2017

In Alledag, Kerk & gemeente

Al een paar maanden zijn mijn broer, schoonzus, Gerard en ik mantelzorger voor mijn moeder. Heel langzaam ging haar gezondheid achteruit, tot ze eind augustus wat ongelukkig kwam te vallen, toen ging het ineens heel hard. Een week sukkelen in huis, twee weken opgenomen in De Boshof (zie 19 september >>>) en nu is ze al weer twee weken thuis. Met alle georganiseerde hulp om haar heen is het te doen, we begeleiden haar met elkaar tijdens het laatste stukje van haar leven.

In het boekje “Samen-ver-binden” met daarin alle activiteiten van onze Protestantse Gemeente in het seizoen 2017/2018 werd op 2 oktober een avond aangeboden met als titel “Een warme jas”. Het is de titel van een boek voor mantelzorgers, geschreven door Ineke Ludikhuize (zie >>>>).
Schrijfster Ineke kwam die avond naar Roden voor lezing over dit onderwerp. Toen het boekje in de brievenbus viel had ik niet bedacht dat ik naar deze avond toe zou gaan.
Toen kookte mijn moeder namelijk nog zelf en deed ze haar eigen huishouden.

Sint Martinus van Tours

De hal van Op de Helte was goed gevuld met mantelzorgers en geïnteresseerden.
‘Mantelzorg’ is een term die is afgeleid van het verhaal van Sint Maarten, die de helft van zijn jas aan een bedelaar gaf. “Let wel” zei Ineke “de helft hè? De andere helft hield ie voor zichzelf!” En dat was gelijk het eerste goede advies dat we van haar kregen: Blijf vooral ook goed voor jezelf zorgen.
In de lezing vertelde Ineke ons van alles over haar eigen ervaringen, ze gaf tips, waarschuwde voor valkuilen en gaf een paar waardevolle adviezen.
– Bewaak je eigen grenzen, eet en drink gezond en beweeg voldoende.
– Zeg ook maar eens ‘Nee, dat wordt me te gek.’ Je kunt niet alle zorg op je nemen, er wordt dan vaak wel een andere oplossing gevonden.
– Maak goede afspraken met je werkgever.
– Kun je niet zelf mee naar een afspraak in het ziekenhuis? Laat het gesprek dan opnemen met een I-phone of I-pad.
– Neem niet alles uit handen van andere zorgverleners (arts, apotheek, Icare). Je kunt ze met je geregel en gebemoei ook voor de voeten lopen. (Dit was voor mij wel een eye-opener…..).

Wat een goede avond. Er werd veel gedeeld en we hoorden schrijnende verhalen. Wat ik heb geleerd is dat mantelzorgen voor een ouder al moeilijk is, maar mantelzorger voor je partner is vele malen zwaarder. Hoe zwaar wordt je relatie dan op de proef gesteld.
Ineke had natuurlijk ook geen pasklare oplossingen. Wat in ieder geval helpt is hulp vragen, hulp accepteren en er met anderen over praten.
En dat deden we.
Taakgroep Vorming & Toerusting: bedankt.

Reageren

2 oktober: Bijna Z.O.Z.

Door Ada

Op 2 oktober 2017

In Kerk & gemeente

Het was al vol in de Catharinakerk toen wij gistermorgen binnenkwamen. Er was nog plaats in ‘het Herengestoelte’: de zogenaamde Kymmelbank waar de bewoners van Mensinge altijd zaten. Bert (die er al zat) en ik waren het er roerend over eens dat het volkomen terecht was dat wij in deze bank zaten.
Voelde goed. Zat wat minder trouwens. ……

Hinsz-orgel in de Catharinakerk Roden

Het dreigde even een ‘z.o.z.-dienst’* te worden.
Er was bij het orgel iets met de toevoer van lucht; zonder lucht geen adem, zonder adem geen orgelmuziek. Vlak voor we de aanvangspsalm zouden inzetten hoorden we een klein riedeltje noten. Opluchting alom.

In de viering stond de gelijkenis centraal van de vader die aan zijn twee zonen vraagt om in zijn wijngaard te gaan werken. De ene zoon zegt “Nee!” maar krijgt achteraf spijt en gaat toch. De andere zoon zegt “Ja, dat is goed, vader” maar gaat bij nader inzien toch maar niet. Jezus vraagt aan de Farizeeën en schriftgeleerden welke van de twee zonen de wil van de vader heeft gedaan.
Jezus vertelt deze gelijkenis tijdens een discussie met de Farizeeërs. Zij hebben de macht over het volk maar Jezus heeft autoriteit, hij wint steeds meer terrein en de schriftgeleerden zien hem als een bedreiging. De predikant zei hierover: “Macht is gebaseerd op angst, autoriteit op respect. En in sommige gevallen liefde.”

Zeg je wat je doet?
Doe je wat je zegt?
Sta je voor je eigen normen en waarden en draag/straal je dat uit?
Wat mij is bijgebleven uit het verhaal van de voorganger is de opmerking dat je altijd op je schreden kunt terugkeren. Dat je niet meer alles in orde kunt maken, maar dat je wel andere keuze’s kunt maken.
In het gebed vroeg hij aandacht voor de toestand in de wereld.
“Dat de milde mensen mogen winnen van de harde koppen.”
Met afgrijzen zie ik dan ‘de harde koppen’ van Trump en Kim Jung Un in mijn hoofd, maar die harde koppen zijn alom vertegenwoordigd, ook in Roden en Groningen.

Na de preek waren we blij dat het orgel het weer deed, want Arjan Schippers speelde een prachtige versie van het lied Shaloom Chaweriem in het kader van ‘Israëlzondag’.
Na afloop wensten we de mensen om ons heen een fijne zondag en wandelenden naar huis. Een beetje stram van het deftige zitten. Volgende keer weer op een gewone stoel.

*z.o.z. = zonder orgel zingen.

Reageren

4 september: Een teorbe als cadeautje.

Door Ada

Op 4 september 2017

In Kerk & gemeente

In de viering van gistermorgen kregen we als PKN-gemeente een cadeautje. Jacolies en Bert Schutte vierden maandag 28 augustus hun 40 jarige huwelijk. In de kerk zaten de kinderen, familie en vrienden van het echtpaar en in de viering was er af en toe even aandacht voor dit jubileum.

Het cadeautje werd door het bruidspaar aangeboden; het was een muzikale bijdrage van Elisabeth Hetherington >>>, sopraan, David Mackor >>>, teorbe en Aart Schutte >>> (‘zoon van’ en tenor).
Toen ik de aankondiging las dacht ik “Teorbe?”
Typefoutje misschien?
Maar nee, het is een muziekinstrument (zie >>>).
Een groot muziekinstrument dat het midden houdt tussen een gitaar en een luit.
Muisstil was het in de kerk als er door hen werd gezongen en gemusiceerd.
Zonder microfoons, heel puur was het; middeleeuws deed het aan. Het cadeau was aan mij wel besteed!

Zoals wel vaker had ik gistermorgen het gevoel dat de overdenking voor mij geschreven was.
“Je kunt het niet alleen” was het thema. Als mens wil je altijd alles graag zelf doen; als kind heb je bij je ontwikkeling eerst de hulp van je ouders nodig en als je oud wordt heb je hulp nodig in de vorm van rollator en tafeltje dekje maar ook van je medemens.
Daar zat ik dan met de toestanden rond mijn moeder nog vers in het geheugen.

Eén zin uit het verhaal van de dominee bleef me bij.
“Liefde niet als een gevoel maar als praktische ondersteuning”. De hele week stond bol van praktische ondersteuning. Liefde voor je ouders is onvoorwaardelijk en het doet iets met je om je moeder zo te zien worstelen met de voor haar afschuwelijke omstandigheden.
Mijn kinderen hielpen mij dit weekend waar nodig. Eentje sopte mijn wc, een ander deed mijn was (want de wasmachine ging kapot) en weer een andere dochter zette koffie/thee en hielp met opruimen.
Ik voel me gezegend met begripvolle kids en een ondersteunende echtgenoot.
Bij de zegen vroeg de predikant of we elkaar de hand wilden geven .
Toen kwamen de tranen toch nog……..je kunt het niet alleen. We hebben elkaar nodig.

Reageren