Categorie: Kerk & gemeente Pagina 43 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

23 mei: Waardig afscheid van de cantorij.

Door Ada

Op 23 mei 2017

Zondagmorgen zongen we voor de laatste keer met onze cantorij in een bomvolle Catharinakerk. Er was veel support in de vorm van familie en vrienden die speciaal voor de afscheidsviering waren gekomen. Anderhalve maand geleden had Erica gevraagd naar welke muziek we nog graag een keer wilden zingen; zo kwam het dat we bekende liederen en vertrouwd repertoire zongen. Het was een warme viering met heel veel nadruk op zingen. Na de viering werd Erica in het zonnetje gezet; de koorleden werden bedankt voor hun jarenlange inzet en de drie predikanten zongen nog een maf lied. We kregen allemaal een roos en iedereen werd uitgenodigd voor de koffie in De Deel: daar werd men in de gelegenheid gesteld om afscheid te nemen van Erica en de zangers en zangeressen.

Na de koffie, toen iedereen (behalve de cantorijleden) was vertrokken, was het tijd voor de laatste gezamenlijke activiteit: een gezellige lunch; soep, stokbrood, smeerseltjes, hartige taart, het was allemaal weer heerlijk. We zongen nog een keer het afscheidslied voor Erica en voorzitter Jaap bood haar enkele cadeau’s aan. Toen was het tijd om de voorzitter zelf in het zonnetje te zetten. Hadden hij Essina zelf dapper meegedaan aan ‘het geheime lied’ voor Erica, nu bleek dat er voor hen beiden ook nog een ‘geheim lied’ was. Dit was het laatste couplet:

Zij leken op een echtpaar, al honderd jaar getrouwd,
zij noemde hem vaak ‘Klorus’, ’t klonk voor hem erg vertrouwd.
Ons koor is dank verschuldigd aan deze ‘broer en zus’
wij zingen daarom uit één mond: BEDANKT VOOR DEZE KLUS!

Aan het eind van de lunch wachtte alle koorleden nog een grote verrassing: Fokke de Jong had een foto-boekje gemaakt van de geschiedenis van de Catharinacantorij. Er was voor iedereen een exemplaar. Wat leuk! En wat een werk!
Toen alle toespraakjes en plechtigheden (rijkelijk voorzien van de gebruikelijke opmerkingen en geginnegap) achter de rug waren werd er begonnen met opruimen.
Langzamerhand was het tijd om elkaar een hand te geven. Maar we namen nog geen afscheid van elkaar. We gaan nog naar Roelie, die is verhuisd naar Assen en daar gaan we nog een avond ‘huis-bekijken-en-zingen’. Verder hebben we een reünie gepland op de naamdag van de heilige Catharina, 25 november. Daarnaast blijven we natuurlijk gewoon gemeenteleden van de PKN-Roden/Roderwolde, dus blijven we ook zingen in de vieringen, alleen niet meer als koor.

Dit klinkt allemaal erg optimistisch, maar we gaan het natuurlijk ontzettend missen.
Het gegiebel tijdens het inzingen.
Het goedmoedige gekissebis tussen Jaap en Essina.
De lol met Ilse op de achterste rij.
Gisterenmorgen nog ging ze na het inzingen op haar map zitten en vroeg vervolgens, al zoekend om zich heen kijkend “waar heb ik mijn papieren nou toch gelaten!”
Het samen koffiedrinken in de pauze.
De eufemistische manier van Erica om te zeggen dat het zingen niet goed ging: “Dat was niet helemaal gelijk, mannen.” Dan bedoelde ze helemaal niet gelijk.

Zo’n koor vind je niet in de wijde omgeving.
Gelukkig hebben we de foto’s nog.
In het prachtige boekje van Fokke.
Ook benieuwd naar het foto-boekje? Vraag één van de cantorij-leden er eens naar.
We zijn er supertrots op en willen het graag laten zien!

Reageren

20 mei: Goede herinneringen.

Door Ada

Op 20 mei 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

orde van dienst 21 mei

Donderdagavond was de laatste Cantorij-repetitie, zondag werken we voor de laatste keer mee aan een viering van de PKN-gemeente en nemen we afscheid van onze dirigente Erica.
We waren allemaal een beetje druk van ‘ongewonigheid’.
Cantrix Erica moest ons er herhaaldelijk bij halen; “jullie zingen dit slordig” “dit ging niet gelijk!’ en meer van dit soort terechtwijzingen riep ze.
Rommelig is een goede omschrijving. We zongen wat te hard en niet geconcentreerd in het begin van de repetitie. Later ging dat gelukkig een stuk beter, maar het had alles te maken met ‘de laatste keer’.

Wij hadden als verrassing voor Erica een afscheidslied gemaakt. Dat was een tekst op de melodie van ‘Zolang wij ademhalen’, een lied dat wij allemaal wel kunnen dromen.
Vierstemmig dromen.
Iedereen had de tekst hiervan gekregen, behalve Erica.
Toen Erica aankondigde dat we Zolang wij ademhalen gingen zingen, pakten wij allemaal de tekst van het afscheidslied voor onze neus en gingen dat voor haar zingen.
Ze was blij verrast! Door de commotie was het na twee coupletten niet meer helemaal zuiver en toen we met een derde couplet wilden beginnen sloeg ze af.
“Nu eerst even weer op de goede noten. Als jullie iets voor mij zingen moet het wel mooi zijn!’ Ik vermeldde het al eerder: het is een goede dirigente!

Zondag gaan we het nog een keer voor haar zingen tijdens de afscheidslunch.
Eigenlijk had ik gedacht dat deze laatste keer emotioneel beladen zou zijn, maar dat was geenszins het geval.
De alten-rij was in tweeën gesplitst: collega Ilse en ik zaten op de achterste rij bij de mannen. Wij werden spottend ‘het alten-filiaal’ genoemd. De filiaalhouders maakte het niet uit, het plezier was er niet minder om.

Na afloop stonden we nog even na te praten en zelfs voorzitter Jaap, die toch moeite had met het opheffen van de Catharinacantorij, gaf aan dat hij het nu goed kon afsluiten.
“We hebben er met z’n allen naar toegeleefd. We weten al een tijdje dat het stopt, nu kan ik me er ook goed bij neerleggen.”

De tekst van het laatste couplet van ons afscheidslied is:
De Catharina-cantorij houdt op met haar bestaan
want Erica gaat met pensioen, ’t is haar tijd om te gaan.
Wij zullen het gaan missen, het zingen in De Deel,
maar goede herinneringen zijn er gelukkig veel!

Die goede herinneringen gaan we koesteren.
In november is de eerste reünie: het staat al in mijn agenda!

Reageren

14 mei: Levensweg.

Door Ada

Op 14 mei 2017

In Kerk & gemeente

In de viering van vanmorgen stond de levensweg centraal. Eén avond had ik meegepraat in het voorbereidingsgroepje; ik was benieuwd hoe wat we bedacht hadden zou uitpakken.

Voorganger Bart beeldde in mime de levensweg van de mens uit. Verrassend om te zien wat je zonder woorden allemaal kunt uitbeelden. Inclusief fietsen met een mobieltje. De kinderen op de eerste rij deden hun best om te raden welke levensfases voorbij kwamen. Vooral het ‘vissen’ na het ‘uitvliegen’ van de kinderen bracht herkenning bij de ouderen….
Kiezen we op onze levensweg voor geld en bezit? Of macht? Of kennis? Of roem en eer? De plaatjes van popsterren en sporthelden leverden bij de kinderen de meeste vingers op.
Maar gelukkig koos de gemeente bijna unaniem voor de weg van de liefde.

De kinderen kregen op weg naar hun eigen ruimte een plattegrondje met een uitgestippelde weg door de kerk mee. Het leverde een hilarisch tafereel op. De één wilde links, de andere wilde rechts. Ze stonden druk te wijzen en werden het niet eens. Eén jongetje wist welke deur hij moest hebben en riep gedecideerd: “Daar moeten we heen!” en stiefelde rechtstreeks richting uitgang. Je zag hem denken: wat een gedoe allemaal…! In zijn kielzog nam hij een paar kinderen mee. De rest volgde de ‘weg’ die op het kaartje was uitgestippeld en kreeg daarvoor applaus van de gemeente.
“Zo zie je maar weer: het valt niet mee om in harmonie keuzes te maken op je levensweg!’ haakte de predikant er ad-rem op in.

Twee quotes uit de viering van vanmorgen die mij blijven bleven haken:
– Je kunt niet altijd kiezen hoe je levensweg gaat. De weg kiest jou. Soms overkomen je dingen waar je niet omheen kunt, dan is er geen keuze. Maar dan kun je wel kiezen hoe je die weg gaat.
– God geeft ons geen routeplanner voor het leven. We moeten zelf kiezen, levenskeuzes maken en gaandeweg blijkt dan of we een goede keuze hebben gemaakt. Je kunt altijd onderweg nog andere keuzes maken en een andere afslag kiezen.

De tien woorden die Mozes van God kreeg op de heilige berg mogen we beschouwen als richtingaanwijzers: je bent vrij om zelf keuzes te maken. Zo hoorden we vanmorgen de geboden voorgelezen als vrijheden; bijvoorbeeld het negende gebod: “Gij zult geen valse getuigenis spreken tegen uw naaste” werd omgevormd tot: “Je bent vrij om eerlijk en vol vreugde te zeggen: “Ik weet iets goeds van hem/over haar” en anders liever je mond te houden.” Daarmee komt nadruk minder te liggen op wat moet en niet mag en wat meer op de vrije keus die ieder mens heeft om dingen te doen en te laten.
Wil je alle geboden en vrijheden op een rijtje? Klik hier 10 vrijheden voor een PDF met de tekst.
Richtingaanwijzer Jezus vatte het voor ons samen: “Heb God lief boven alles en je naaste als jezelf.

We sloten de dienst af met een nieuwe canon, “Vrede wens ik je toe” die voor de dienst was aangeleerd. Altijd spannend, want canons gaan lang niet altijd goed……. ook nu niet.
Zelfs niet á capella mét orgel.

Reageren

11 mei: Donderdagavond.

Door Ada

Op 11 mei 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Sinds 2007 is de donderdagavond voor mij Cantorijavond.
Als ik werd uitgenodigd voor iets anders op donderdagavond dan ging ik daar niet heen.
Als er een verjaardag was ging ik eerst een uur zingen en daarna gingen we naar de koffie met gebak: het feest begon ook wel zonder mij.
Vanavond komen we niet bij elkaar, want cantrix Erica heeft een weekje vakantie.
Dat is best gek, kennelijk ook voor Gerard.
Gisteravond vroeg hij: “Ben je morgenavond thuis dan?”
Hij had gerekend op een avond alleen: Ajax speelt vanavond namelijk een wedstrijd.
“Geen zorgen, ik stoor je niet en ik verveel me niet” verzekerde ik hem.

Volgende week donderdag is de laatste repetitie-avond.

….. paginagroot artikel…..

Langzaam zijn we gewend aan de gedachte, dit is het laatste seizoen (zie 28 maart >>>).
Vanmorgen bij de koffie viel Kerknieuws in de brievenbus.
In het midden staat een paginagroot artikel over het einde van de Catharinacantorij.
Van de hand van onze onvolprezen voorzitter Jaap.

Hij beschrijft de geschiedenis van onze cantorij, het is een mooi verhaal geworden.
Een prachtige foto van ons koor in rode tinten (ter gelegenheid van Pinksteren) staat onder het artikel.
Jaap besluit zijn verhaal met deze woorden:

Zondag 21 mei zingen wij voor de laatste keer in de Catharinakerk. Het stemt ons met weemoed maar

2008: Catharinacantorij 25 jaar

het is onvermijdelijk. Er is geen aanwas van jongeren die graag zingen, maar we kijken terug op een heel mooie periode waarin we met z’n allen de lofzang hebben mogen laten klinken in de gemeente van Roden – Roderwolde en wij hopen dat u allen er ook van genoten hebt. Een groet namens de Catharinacantorij!

Hiernaast een foto van de cantorij zoals we altijd stonden te zingen in de Catharinakerk. (klik er op voor een vergroting). Nog één keer zal dat dus gebeuren: zondag 21 mei nemen we afscheid van cantrix Erica en van de cantorij.

Op de volgende donderdagavond zonder koorrepetitie zal ik me ongetwijfeld ook niet vervelen.
Maar ik zal het wel missen!

Reageren

8 mei: Sterk en dapper.

Door Ada

Op 8 mei 2017

In Kerk & gemeente

Bijna iedere zondag gaan wij ’ter kerke’. Lezers die mijn blog een beetje volgen weten dat zo’n viering altijd weer anders is. Soms ben ik luisterend gemeentelid, soms heb ik een dienst mee voorbereid en soms ben ik koorlid. Gisteravond om 19.00 u was de vesper (zie 25 april >>>) waar ons kwintet (Piety, Nienke, Joop, Gerard en ik) aan meewerkte.
“Spannend” is dan een understatement; als alt in de cantorij zing ik ontspannen mijn partijtje mee, maar als enige alt in een klein groepje komt het er op aan.
Gistermorgen stond ik al met Gabriëla onder de douche: meezingend met een opname van dat lied gemaakt op de laatste repetitie. Die ene inzet…….het duurde lang voordat ik die erin kreeg. Maar herhaling is de kracht van de reclame: gisteravond ging het goed.

Naast de zenuwen hebben we er met z’n vijven ook erg van genoten. We zongen allerlei stijlen: vierstemmige liedboek liederen, een negrospiritual, een Taizé-lied, een gebed van Elly en Rikkert en het Zuid-Afrikaanse lied ‘Sanna’.

Malala Yousafzai

Wij vinden dit een fijne combinatie: de ZWO bereidt de viering voor en ons gelegenheidskoor verleent haar medewerking. Het thema van de vesper was ‘Sterk en dapper’. We hoorden het verhaal van Mozes en ook hoorden we hoe de leerlingen van Jezus na zijn dood de draad weer oppakten: van discipel werden zij apostel. Sterk en dapper waren ze, evenals Malala >>>, die aangehaald werd in de overdenking.
De boodschap van deze viering was wel duidelijk: “Sta op, kom in beweging, wees sterk en dapper!”

De viering is te beluisteren op Kerkomroep >>>: plaatsnaam Roden, Kerkelijk Centrum Op de Helte, 7 mei, 19.00 uur. De opname is niet helemaal gelukt, de eerste vijf minuten staan er niet op.
Na afloop van de vesper waren de reacties hartverwarmend.
We kregen lieve complimenten en we werden gevraagd om dit vaker te doen. Als het qua tijd en energie kan zullen we zeker aan dit verzoek voldoen!

Reageren

30 april: Maar weer gewoon aan het werk.

Door Ada

Op 30 april 2017

In Kerk & gemeente

In de viering van vanmorgen stond een gedeelte uit Johannes centraal.
De discipelen zijn ontheemd en onthecht na het overlijden van Jezus. Hoe moet het nu verder? Ze gaan maar weer gewoon aan het werk; vissen in hun geval. (hele verhaal lezen? zie Johannes 21 >>>).
Woensdagavond was er een bibliodrama-avond geweest die ik had gemist waar dit verhaal werd ‘beleefd’. Dat vond ik vanmorgen ook echt een gemis, want tijdens zo’n avond beleef je de schriftlezing heel intens en is de preek daarover altijd erg herkenbaar.
Wij kregen vanmorgen de boodschap mee om niet te blijven hangen in wat was, niet wegzakken in gemis, maar actief op zoek te gaan naar het positieve, naar sporen van licht, hoop en liefde. Een nieuwe morgen, nieuwe kansen. Gooi het maar eens over een andere boeg. En vooral: deel het met elkaar. Vertel elkaar de verhalen die je leven hebben veranderd en deel wat je hebt ‘opgevist’ aan positiviteit.

Het zingen was vanmorgen erg plezierig, we zongen mooie liederen en Erwin Wiersinga was organist; altijd goed. Wel werd mijn stelling ‘altied laidjebouk mit’ weer onderstreept, want één lied verscheen niet op de beamer. We sloten de viering af met het Wilhelmus; vanwege de 50-jarige Koning en de 4&5 mei viering. Dan kriebelt bij mij altijd even de emotie naar boven. Van anderen hoor ik dat ik daarin niet de enige ben.

Na de dienst was er aandacht voor Dirk, die na 19 jaar afscheid nam als hulpkoster. Er was een foto overzicht van wat een hulpkoster zoal doet en de kosters Didi en Nienke zongen een lied, (aangekondigd als “the Cöster-singers”) dat ik mocht begeleiden op de gitaar. Voor we begonnen probeerde ik de gitaar nog even stemmen, maar met meer dan honderd paar ogen op me gericht had ik daar wat te weinig geduld voor, ik liet het bij de bovenste drie. Maar de vierde was niet zuiver. Maar hopen dat niemand het hoort.
Bij koffie kreeg ik een advies van Erwin Wiersinga: hij wees mij erop ‘dat ik die ene snaar in het vervolg ook nog even moest stemmen’. Fijnbesnaarde oren……

Bij de koffie sprak ik iemand die wel naar de bibliodrama-avond was geweest; in het nieuwe seizoen haak ik beslist weer aan. Verder vertelde ze dat ze in mei naar een voorstelling van Daniël Lohues gaat, omdat ze door mijn blog kennis had gemaakt met zijn muziek.
Maar dat is leuk om te horen!

Reageren

29 april: Gesolliciteerd.

Door Ada

Op 29 april 2017

In Kerk & gemeente

Vorige week solliciteerde ik op een advertentie in Kerknieuws. Dit werd gevraagd:

Met spoed gevraagd: rondleiders in de vernieuwde Catharinakerk.
Taak: belangstellende bezoekers iets vertellen over de historie en de bijzonderheden van de Catharinakerk.
Profiel:
– affiniteit met de historie van een middeleeuwse kerk
– Goed met mensen kunnen omgaan en iets kunnen vertellen nav veel beschikbare informatie over de geschiedenis en bezienswaardigheden in de kerk
– In de maanden juli en augustus 4 á 5 woensdag- of zaterdagmiddagen tussen 14.00 – 16.30 uur beschikbaar zijn.

Ik las het en dacht: “Dat ben ik!”
Donderdag stuurde ik een mail dat ik wel belangstelling had, zaterdag voerde ik aan onze keukentafel al een sollicitatiegesprek.
Gistermiddag werd er een groep rondgeleid door voorzitter Hidde van de Stichting Hinz-orgel en ik mocht ter introductie aanhaken.
Samen met de groep hoorde ik het verhaal over de geschiedenis van de Catharinakerk.
Na een algemene inleiding kregen de mensen de gelegenheid om de kerk te bekijken en vragen te stellen. Eigenlijk zou ik me wat afzijdig houden, maar ik kwam aan de praat met iemand die van alles wilde weten over onze PKN-gemeente, over de geschiedenis van Roden, over de bijbel en over de heilige Catharina. We voerden een geanimeerd gesprek; niets anders dan wanneer je na een viering aan de praat komt met een gast-bezoeker in onze kerk.

Natuurlijk moet ik me nog beter ‘inlezen’; ik weet helemaal niets van bouwstijlen, tongewelven en gotische bogen. Maar het begin is er en het smaakt naar meer.
Op zaterdag 15 juli begin ik; 5 middagen sta ik deze zomer ingeroosterd voor de rondleiding. De kerk is in de maanden juli en augustus iedere woensdagmiddag en zaterdagmiddag open voor bezichtiging.
Als je komt kijken vertel ik je alles over de eeuwenoude Catharinakerk >>> op de Brink in Roden.
(voor alle informatie over deze kerk: neem een kijkje op de Catharinkerk-pagina>>> van de website van onze PKN-gemeente.)

Reageren

25 april: Kwintet; gelegenheidskoortje van PKN-gemeenteleden

Door Ada

Op 25 april 2017

In Kerk & gemeente

Gisteravond hadden we bij ons aan de keukentafel ‘kwintet-repetitie’.
Op 7 mei is er een Vesper die wordt georganiseerd door de ZWO en wij zijn gevraagd of wij met een gelegenheidskoortje mee willen werken aan die viering.
Al drie keer deden we dat als kwartet, maar niet altijd in dezelfde samenstelling.
(zie 21 maart 2016 >>>)
Vaste bas Jaap kon niet op 7 mei, maar gelukkig was Joop bereid om zijn plaats in te nemen. Verder vroegen we beide sopranen die al eens hadden meegedaan: Nienke en Piety. Die konden allebei, dus nu zingen we met z’n vijven, want Gerard zingt tenor en ik alt.

Vier repetitiemomenten hebben we afgesproken, gisteravond was de derde.
Het thema van de vesper is ‘Sterk en dapper’ en daarbij zingen we een aantal liederen.
Het moeilijkste en het mooiste is Gabriëla’s song uit de film As it is in heaven.
Dat hebben we al eens eerder gezongen; we vinden het een prachtig lied.
(Op internet heb ik gezocht naar het stukje uit de film waarin Helen Sjöholm het zingt, ik kon het alleen vinden met een Duitse ondertiteling, klik hier >>> voor die uitvoering.
Heb je die film nog niet gezien? Foei.)
Het is een moeilijk lied om in te studeren. We oefenen met een keyboard en een blokfluit; vooral in het begin is het zoeken. Niemand van ons is dirigent, maar we kunnen allemaal noten lezen, dus samen komen we er wel uit.

Het kost een hoop energie, het zingen met een klein groepje, maar het is ontzettend leuk!
We zingen veel, maar we hebben ook plezier samen. Gisteravond betichtte ik Gerard ervan dat hij de verkeerde partij zong. “Je zingt met mijn altpartij mee, maar je moet lager!” Was niet zo…… ik zong de tenorpartij met hem mee!
Gisteravond hebben we alle liederen die we zingen helemaal doorgezongen en het ging al heel behoorlijk. Het is een afwisselend repertoire dat we brengen; de gospel “Go down Moses’ zingen we bijvoorbeeld, maar ook het mooie Taizé lied “Laudate Dominum’, waarbij Piety en ik gitaar spelen en Nienke een mooie bovenstem zingt.

Benieuwd naar het resultaat van onze inspanningen?
De vesper is op zondagavond 7 mei om 19.00 uur in kerkelijk centrum Op de Helte in Roden. Welkom!

Reageren

17 april: Een trompet!

Door Ada

Op 17 april 2017

In Kerk & gemeente

Zaterdag had ik het over een ‘over-dosis’ Catharinacantorij, gistermorgen tijdens de viering op Eerste Paasdag overviel mij een ‘paas-cyclus-moeheid’.
Eigenlijk was het allemaal wat te veel van het goede.
Vier diensten op vier dagen achter elkaar, door het zingen met de cantorij voorafgegaan door repetities en veelvuldig zingen van dezelfde liederen.
Vieringen, die allemaal net iets te lang duurden door ‘opgerekte’ liturgieën.
Steeds meer rituelen worden er toegevoegd in deze Stille week.
Op Witte Donderdag het Heilig Avondmaal én een voetwassing, op Goede Vrijdag bloemen leggen bij het kruis, op Stille Zaterdag het Heilig Avondmaal én het herdenken van je doop bij het doopvont: steeds momenten waarbij de hele gemeente langsloopt, waardoor de vieringen stuk voor stuk langer worden.
Vrijdagavond zongen we een lied van maar liefst 20 coupletten en gistermorgen zongen we een hele lange bewerking van Psalm 118; een Glorialied voor de Paasmorgendienst.
Veel te lang en veel te moeilijk. Er zaten best veel kinderen in de kerk; voor hen was het volgens mij ook niet heel spannend om naar te luisteren….

Wat wel spannend was was het prachtige verhaal dat dominee Meijles aan de kinderen vertelde over Magnus en Opus, twee Romeinse soldaten die met elkaar praatten over de gebeurtenissen bij het graf van Jezus.
Daaraan voorafgaand was er trouwens nog een hilarisch moment in het gesprek met de kinderen.
“Wie heeft er vanmorgen eitjes gezocht?”
Eén jongetje stak zijn vinger op.
“Hoeveel eitjes heb je gevonden?”
Hij had nul eitjes gevonden.
“Ik had wel gezocht, maar papa en mama hadden geen eitjes verstopt….”
De voorganger vond dat de kinderen maar eens een goed gesprek met hun ouders moesten hebben in de trant van “Papa en mama: wordt het niet eens tijd voor een nieuwe traditie? Chocolade-eitjes verstoppen met Pasen!” Wat een wereld-idee.

Er was ook iets waar ik heel blij van werd in de viering van gistermorgen: een trompet!
Eerst werden we al verwelkomd door een aantal blazers van Oranje die bij de deur stonden paasliederen te spelen. Bij het orgel stond vervolgens een trompettist die bij drie liederen meespeelde. Bij het laatste lied: “U zij de glorie” bezorgde hij me kippenvel.
Dit slotlied verdreef de Paas-cyclus-moeheid; de boodschap van gistermorgen in een notendop.

U zij de glorie, opgestane Heer,
U zij de victorie, nu en immermeer.
Alle menselijk lijden, hebt Gij ondergaan
om ons te bevrijden tot een nieuw bestaan.
U zij de glorie, opgestane Heer,
U zij de victorie, nu en immermeer.

Reageren

15 april: Zingen in de Stille Week.

Door Ada

Op 15 april 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Donderdagavond zongen we met de Catharinacantorij in de Witte Donderdag viering. Dinsdagavond hadden we een extra repetitie om het allemaal nog even door te nemen. Vanavond zingen we ook nog in de Paaswake om 22.00 uur, daarvoor hadden we vanmorgen om 10.00 u een extra repetitie. We kunnen dus rustig spreken van een overdosis cantorij in deze Stille Week.

Maar overdosis of niet: ik geniet er van. Voor de Catharinacantorij is dit namelijk de laatste keer dat we meewerken aan de Paascyclus. Daar staan we niet constant bij stil, maar het is mijn hoofd wel aanwezig.
We hebben nog steeds de gebruikelijke (on)gein onder elkaar tijdens de repetities.
‘Tenoren! Jullie waren niet geprepareerd.’ zei cantrix dinsdagavond bijvoorbeeld.
Bij geprepareerde tenoren zagen collega-alt en ik de beelden al op ons netvlies.
Bij één lied hebben de tenoren en de sopranen de solo.
‘Tenoren, kom hier maar bij de sopranen staan’
Het klonk goed, dat zou in de viering ook zo moeten; maar hoe doen we dat dan? “Misschien met een transportband?” opperde één van de leden. “Of een tillift?” suggereerde iemand anders.

Donderdagavond was Erwin Wiersinga de organist.
Hij kwam voorafgaand aan het inzingen schuldbewust melden dat hij de muziek voor deze viering op zijn nachtkastje had liggen, maar dat de envelop plotsklaps was verdwenen. Cantrix leende hem haar muziek. Een sopraan vroeg zich af wie er dan allemaal toegang hadden tot Erwin s slaapkamer…..maar Erwin liet zich daar verder niet over uit.

Vanmorgen zagen we elkaar dus weer.
De alten hadden het zwaar. Bij één lied was een inzet moeilijk.
Als we het alleen met de mannen zongen ging het goed, maar zodra de sopranen meededen werd het lastig.
“Jullie moeten je oren naar achteren richten!” was het advies.
Gaan we doen.
Zoals altijd is het hele cantorij-gebeuren in deze week voor Pasen een wonderlijke combi van gewijde muziek, ginnegappen om rake opmerkingen, mooie vieringen die bol staan van rituelen en samen zingen op ongewone tijden.
Dat is de charme van het zingen bij een cantorij.

Reageren