Categorie: Kerk & gemeente Pagina 44 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

10 april: Onze Vader met de kinderen.

Door Ada

Op 10 april 2017

Gistermorgen zaten Gerard en ik rond 10 voor 10 in de kerk. Op de beamer verschenen de namen van de mensen die iets zouden doen in de viering; onderaan stond “Ada Waninge, gitaar”.
Huh? Maar dat zou toch niet? Was toch afgeblazen?

Navraag bij voorganger Walter leerde dat er sprake was van een misverstand. Twee weken geleden had hij gevraagd of ik het Onze Vader (de versie van Elly en Rikkert) wilde begeleiden op gitaar als de kinderen van de nevendienst dat zongen. Later mailde hij dat het Onze Vader met een filmpje zou worden gedaan, maar hij bedoelde daarmee dat de kindernevendienst het met een filmpje zou instuderen. Niet te lang over nagepraat, ik heb m’n gitaar alsnog opgehaald. Voorbereiden hoefde niet, ik kan het wel dromen.

Voor ik weer naar binnen ging liep ik voor de zekerheid nog even langs bij de leiding van de kindernevendienst. Die waren met heel veel kinderen heel druk om een Palmpasenstok te maken. Het gesprek verliep in lichte paniek van de kant van de leiding.
“Moeten de kinderen dat meezingen? Filmpje? Oefenen? Nu?”
Dat ging hem niet worden. We overlegden dat ik het gewoon ging zingen. “Wie het kent zingt het dan wel mee.”

Het was heel mooi. De kinderen stonden allemaal met hun Palmpasenstok op het podium en wie het kende zong het mee. De grootste verrassing was dat ook de hele gemeente meezong. We zingen met de cantorij ook wel eens een Onze Vader. Moeilijker. Maar deze versie is mooi om zijn eenvoud. Wat mij betreft zingen we deze nog eens; voor kinderen is deze uitvoering heel goed te doen. Hieronder een uitvoering van dit Onze Vader door het Oecumenisch Kinder- en Tienerkoor Roden van de CD ‘Zing zolang je leven mag’, uitgebracht in 2003. De kinderen op deze opname zijn nu allemaal al volwassen. Gistermorgen had ik even een ‘deja-vu’…..

Door het ophalen van de gitaar miste ik een heel stuk van de viering. Dan kom je er ook niet echt goed in; zelfs het pepermuntje heb ik niet gehad. Ook van de preek kreeg ik niet alles mee. Gerard, voetbalkenner, trok op een gegeven moment z’n wenkbrauwen op toen de voorganger refereerde aan die keer dat Nederland Wereldkampioen voetbal werd. “Europees kampioen!” Dat heb ik onthouden. Erg hè?

Foto’s van deze feestelijk Palmpasenviering zijn te bewonderen op de website van onze PKN gemeente: klik hier>>>
Benieuwd naar de hele viering? Klik op Kerkomroep >>> (Roden, Op de Helte, 10.00 uur.)

Reageren

28 maart: Het werd even stil op de jaarvergadering.

Door Ada

Op 28 maart 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

In februari houden we met de Catharina-cantorij op een reguliere repetitie-avond na de pauze de Jaarvergadering.
Dat zijn altijd genoeglijke bijeenkomsten; er zijn notulen, er is een jaaroverzicht, een financieel verslag, de cantrix doet een evaluatie en we bespreken wat huishoudelijke dingen zoals het jaarlijkse instapje. Niet heel spannend natuurlijk, we drinken samen een kop koffie/thee en hebben het vooral gezellig.

Op 23 februari, nu al weer meer dan een maand geleden, hadden we weer zo’n jaarvergadering. Wel genoeglijk, maar wat al een tijdje in de lucht hing: het was onze laatste jaarvergadering.
Cantrix Erica heeft aangegeven dat ze na Pinksteren stopt met het dirigeren van ons koor.
Dat wisten we al vanaf september 2016. Het bestuur is nog naarstig op zoek gegaan naar een vervang(st)er, maar dat is niet meer gelukt.
Dat betekent dat wij op 21 mei voor het laatst meewerken aan een viering. Na die viering zullen we afscheid nemen van Erica en zal de Catharinacantorij worden opgeheven.

Toen onze voorzitter deze mededeling deed bleef het lang stil.
Dat is op ons koor zeer ongebruikelijk.
Hij vroeg om een reactie.
Ja, wat moet je dan zeggen?
Ons oudste lid zei'”Ik ben het er niet mee eens. Ik wil niet dat de cantorij stopt. Het is iets waar ik iedere week erg naar uitkijk en ik geniet altijd heel erg van het samen zingen.”
Zij vertolkte de gevoelens van ons allemaal.

Maar we moeten wel reëel blijven. We zijn een kwetsbaar clubje geworden.
Er zijn te weinig mannen, het is moeilijk om de bezetting op peil te houden.
Daarbij worden we met elkaar ouder, de stemmen worden minder sterk en (zoals iemand tijdens de jaarvergadering zei) we kunnen beter stoppen een zelfgekozen moment.
Het is nog veel triester als een koor langzaam uit elkaar valt en je dan gedwongen wordt om het bijltje er bij neer te leggen.

de Catharina-cantorij, Pinksteren 2015

Voorzitter Jaap en secretaris Essina vonden het een moeilijke avond.
Met z’n tweeën hebben ze vanaf het begin de Cantorij-kar getrokken.
“Jaap is mijn zelfbenoemde broer die ik graag had willen hebben” zei Essina hierover.
Zo trokken ze jaren samen op. Met plagerige opmerkingen over en weer en een stevige portie humor loodsten ze ons koor door bijna 34 jaar repetities en vieringen.
Hier is een groot compliment op zijn plaats.
Ook cantrix Erica die 13 jaar de Catharinacantorij heeft gedirigeerd wil ik hier graag even in het zonnetje zetten.
Zij heeft er voor gezorgd dat het koor op een acceptabel niveau is blijven zingen.
Ze legde de lat niet te hoog en zei vaak: “We kunnen beter voor ‘iets minder moeilijk’ kiezen en het dan goed uitvoeren.” Zo zongen we de laatste tijd wat vaker éénstemmig en waagden we ons niet meer aan ‘heel hoog’ of ‘heel complex’.
En als we al wel eens een moeilijk stuk hadden, dan oefenden we thuis en waren trots als het dan met alle hens aan dek toch lukte.

We sluiten een tijdperk af.
Tien jaar heb ik deel uitgemaakt van dat tijdperk.
Het was mij een aangenaam genoegen.

Reageren

27 maart: Wat de beamer niet laat zien.

Door Ada

Op 27 maart 2017

In Kerk & gemeente

Zondagmorgen. Ontbijt in huize Waninge.
“Waar hebben we vanmorgen eigenlijk kerk?” vroeg ik aan Gerard.
Hij had het kerkblad al geraadpleegd en wist dat we naar Op de Helte gingen.
Hij had ook al gezorgd voor collectebonnen.

Tijdens onze wandeling naar het centrum vroeg ik: “Wie gaat er eigenlijk voor vanmorgen?”
“Nou, je hebt je wel weer goed voorbereid” diende hij me van repliek. En dan te bedenken dat ik zelf de pagina ‘a.s. zondag’ op de website van de kerk bijhoud. Maar het is op zondag al een week geleden dat ik dat heb ingevuld, zo lang onthoud ik dat niet…..
Toen de voorganger tijdens de preek de vraag stelde: “Hoe bereiden we ons voor; op de zondagse viering bijvoorbeeld” kreeg ik een veelbetekenende blik van rechts toegeworpen.

David door Samuel tot koning gezalfd.

Gistermorgen hoorden we dat David tot koning werd gezalfd door Samuel. (zie basisbijbel 1 Samuël 16 >>>). Zeven zonen zaten met vader Isaï rond de tafel tijdens het offerfeest.
Samuel liet zich leiden door wat hij zag: grote, sterke kerels.
Uitermate geschikt om koning te worden.
Maar, hoorden we, God ziet het hart aan.
Daarom werd herder David, de jongste en achtste zoon, uit het veld gehaald; hij werd de nieuwe koning van Israël.

Hoe kijk je? Wat zie je? Kijk je naar de mens achter de buitenkant? Gisteren werd nog weer eens benadrukt dat God niet ver weg is, maar dicht bij ons hart is.
Als we ons hart laten spreken is God er bij.

Het slotlied was lied 534. “Hij die de blinden weer liet zien”. Mooie, aansprekende melodie.
Mijn oog viel op een gedicht op de pagina ernaast.
Het is geschreven door Gerrit Achterberg.
De titel is “Deisme “. Wel drie keer heb ik het gelezen; het duurde even voordat de betekenis er van tot mij doordrong.
Wat ik gistermorgen had gehoord vanaf de kansel, vervat in een gedicht.
Jezus wordt hierin “koopman in oud roest” genoemd.

Klik hier Gedicht Gerrit Achterberg voor een PDF met de tekst van het gedicht.

De tekst hield me na de viering bezig. Op internet vond ik de site ‘Over poëzie’ waar een mooie beschouwing staat over dit gedicht.
Ook lezen? zie>>>

Het is fijn dat we een beamer hebben, waarop de tekst en de noten van een lied worden geprojecteerd. Maar dit is een van de redenen dat ik altijd mijn eigen liedboek meeneem.
Dat heb ik op zondagmorgen altijd in mijn tas. Hoezo niet goed voorbereid……

Reageren

26 maart: Gastblog Gerard. Spelletjes-fanaten!

Door Ada

Op 26 maart 2017

In Gastblogs, Kerk & gemeente

Vandaag een gastblog van de hand van Gerard:

Tijdens de activiteitenmarkt van de ZWO had ik naast ‘Wandelen praten’ (zie>>>) ook een spelletjes middag aangeboden. De belangstelling was zo groot dat ik het in het jeugdcentrum De Bijkeuken heb gehouden. Met ieder had ik de datum van afgelopen vrijdagmiddag 24 maart geprikt.

Een paar deelnemers namen op mijn verzoek een eigen spel mee, omdat ik het niet zelf had en omdat ze het graag wilden spelen. Het doel van deze middag was ontmoeting en plezier beleven aan een spelletje. Voordat we van start gingen kon iedereen iets over zichzelf vertellen en wat zijn of haar favoriete spel is. Al snel bleek dat ik een groep échte spelletjes-fanaten bij elkaar had. De één speelde het hele weekend samen spelletjes met haar man en de ander vertelde dat ze wel dertig jaar iedere week ging rummikub spelen met haar moeder.

Kijk die houding! Niet meer! Je houdt geen brikken meer over!

Harm Jan vertelde dat bij hem thuis iedere zaterdagavond de sjoelbak op tafel kwam. En dat zijn vader (hoe kan het ook anders nogal flink-fanatiek), hem de houding bij het sjoelen had bijgebracht. Iets gebogen en de benen wijd. De kokosmatten waar z`n vader dan op stond krulden helemaal door de kamer en moesten voor de volgende sjoeler eerst weer op hun plek worden gelegd. Met veel plezier werd er naar elkaar geluisterd en vaak waren de verhalen zeer herkenbaar.

De groepjes vormden zich vanzelf. Zij die graag sjoelden wilden die mooie verhalen wel eens in daden omgezet zien, of er misschien niet al te veel visserslatijn was gesproken.
Een andere groep ging het spel Stapelwoord spelen. Voor de meesten een nieuw spel, maar ze leerden het snel. Of “Uitbroed” wel een woord was? En of een Tos met 1 S was? Of is het Toss is met dubbel S? Jammer; met dubbel en dan kon het niet, ze had maar één S.

Ook werd er gerummikubd en werd het kaartspel Fase 10 gespeeld. De sjoelers hadden het meeste lawaai en daarom speelden ze dat in een zijkamer zodat de rest niet werd afgeleid. De werp-houding werd nog eens gedemonstreerd en spreekwoordelijk stonden de beste stuurlui aan wal te coachen; hoe je de brikken moest gooien en waar je ze moest raken. Het resultaat mocht er zijn en ja, er kon er maar één de beste zijn hij had niets te veel gezegd. Klik hier score sjoelen voor de scorelijst van de sjoelers.

Na 2 ½ uur werden de laatste rummikub-stenen gelegd en was er een stapelwoordwinnaar en een sjoelwinnaar. Al was meedoen belangrijker, toch blijft winnen altijd leuk. Geen prijzen, dan maar eeuwige roem!! Tot slot praatten we nog even na. Het is zeker voor herhaling vatbaar. Wie een keer willen komen rummikub spelen die is welkom bij een van de deelnemers en dat geldt ook voor het leuke en eenvoudig te leren kaartspel Fase 10. Laat het maar weten, ik koppel spelletjes fanaten graag aan elkaar. Hierbij zeg ik alvast toe: bij de volgende activiteitenmarkt bied ik weer een spelletjesmiddag aan.
Een leuke vorm van ontmoeting en we hebben samen er veel plezier aan beleefd.

Reageren

20 maart: Wees hier aanwezig.

Door Ada

Op 20 maart 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Op 10 maart >>> schreef ik onder de titel ‘Unieke samenwerking van twee cantorijen‘ dat ik mij ontzettend verheugde op de liedmiddag met de twee cantorijen en nu ik dit schrijf is het al weer voorbij…..! Maar wat was het mooi.

Het eerste deel van middag stond in het teken van ‘alle stukken doorzingen’. Bij deze repetitie gebeurde hetzelfde als bij ‘onze’ cantorij: cantrix Erica stelde suggestieve vragen als: “Tenoren, hebben jullie wel allemaal dezelfde muziek voor je?”
Maar toen we om half vier aan de thee gingen zaten alle stukken er in.
Cantrix Thysia deed in de pauze met ons een muzikaal spel. Met een groepje moesten we met boomwhackers (gekleurde kunststof buizen die een muzieknoot vertegenwoordigen) liedjes spelen, de andere groepen moesten dan raden welk liedje het was. Dat viel nog niet mee, maar het zorgde wel voor een hoop lol en hilariteit.

Na de thee was Arjan Schippers, de organist/pianist, al mooi op tijd aanwezig en zongen we alle liederen nog eens door. Arjan is van de muzikale grapjes. Sta je allemaal klaar voor de inzet van een lied, speelt hij het intro van Bohémian rhapsody. Ik hoorde een enkele bas zelfs “Mamaaah….” zingen. Huh? Allemaal op het verkeerde been.
En bij het slotlied speelde hij het intro ritmisch net even anders, zodat het leek alsof we “deze vuist op deze vuist” gingen zingen. Cantorij-lol.

Om half zes was er soep. En zelf meegebrachte broodjes. Het was de bedoeling dat we voor het eten eerst met elkaar de canon “Dank U dat wij samen eten” zouden zingen, maar dat was niet goed gecommuniceerd. Voordat de tekstblaadjes waren uitgedeeld zat menigeen al aan de heerlijke soep. De canon zongen we na het eten; een bas stelde nog voor om eten in aten te veranderen. Piet Lut. Dat deden we natuurlijk niet.

Alles wat we ’s middags hadden ingestudeerd zongen we in de vesper om 19.00 uur. Als voorbereidingscommissie hadden wij naast zingen ook een andere rol in de viering; wij lazen de teksten die we hadden geschreven bij de lezingen. Dat vergt veel van je concentratie. We moesten het hoofd er goed bij houden; ik merk dat ik dan wat minder geniet van het zingen, omdat je je aandacht ook bij het verloop van de viering hebt.

Maar genieten, dat had ik zondagmiddag al volop gedaan.
Wat heerlijk om met zo’n groot koor te zingen!
Het waren stuk voor stuk prachtige liederen, maar het hoogtepunt was voor mij “Wees hier aanwezig”. Dat zongen wij ook al met de Catharinacantorij, maar dan zonder solo’s. Nu zongen we het met Arjan op de piano met alles er op er er aan.
Een hele zondag zingen met hart en ziel: ik haalde mijn hart er aan op.

De vesper is terug te luisteren op Kerkomroep >>> (19 maart, Op de Helte, 18.44 uur).
De fotografen hebben mij foto’s beloofd, als ik die krijg zal ik hier een paar publiceren.
Lees ook het verslag van deze liedmiddag & vesper op onze PKN-website >>>

Reageren

13 maart: Mozes en Elia

Door Ada

Op 13 maart 2017

In Kerk & gemeente

Gistermorgen beleefde ik deel 2 van de ervaring ‘Mozes en Elia’.
Deel 1 van die ervaring was een woensdagavond half februari; bibliodrama in het kader van Vorming en Toerusting. We lazen het eerste gedeelte van Mattheüs 17, bekend als ‘de verheerlijking op de berg’. Jezus ontmoet Mozes en Elia en Petrus wil voor ieder van hen een tent opzetten. (Verhaal lezen? Zie dit gedeelte in de basisbijbel >>>). We beklommen die avond samen een berg en ik was de verschijning van de profeet Elia. Ik was daar om Jezus een hart onder de riem te steken, ondersteuning te bieden.

Tijdens de viering gistermorgen stond dat verhaal uit Mattheüs centraal.
Je luistert met andere oren als je je al zo hebt ingeleefd in dat stukje schriftlezing.
Wat het mij bracht: koester de bijzondere ervaringen die je ten deel vallen. Ieder mens beleeft af en toe een Godservaring. Probeer het niet vast te houden, maar bekijk en beleef het met verwondering en ‘bewaar het in je hart’ als een soort doosje met kostbaarheden.
Wat daar in zit is oproepbaar als je het nodig hebt, als je het moeilijk hebt.

Naast de verhalen en de overdenking werd er gistermorgen veel gezongen. Later hoorde ik van mensen die de viering ook bezocht hadden dat er wat hen betreft wel wat minder liederen op het programma hadden mogen staan, maar dat is een kwestie van persoonlijke smaak: ik hou van zingen. De Op de Helte cantorij werkte mee; verder zat ik naast Jaap (bas van de Catharinacantorij) en konden we bij een aantal liederen meerstemmig meezingen. Bij het slotlied (lied 423) zong ik het laatste couplet niet mee. De sopranen van de cantorij zongen namelijk een prachtige bovenstem, als je zelf meezingt, dan hoor je dat amper.
Mooie tekst trouwens, van Sytze de Vries:
Voor alle mensen op onze weg
Vrede en goeds in elk huis!
Voor al wie kwamen onder dit dak:
Ga met God!
Vaya con Dios en à Dieu!

Reageren

10 maart: Unieke samenwerking van twee cantorijen.

Door Ada

Op 10 maart 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Woensdagavond vertelde ik aan de deelnemers van de workshop hoe leuk het is om in een koor te zingen, gisteravond genoot ik weer van de wekelijkse cantorijrepetitie.
In deze periode hebben we het met de cantorij altijd druk. We moeten bezig met de liederen voor witte donderdag en de paaswake; twee mapjes met liederen. Dat is pas in april, dus ik had nog amper naar de muziek gekeken, maar bas naast mij had het allemaal keurig voor elkaar in zijn map. Alle liederen netjes gekopieerd en op volgorde. Dat is zeer ongewoon. Wij zijn gewend om te rommelen met drie grote koorboeken, een groen boek, een liedboek en losse blaadjes. Bas merkte zelf op ‘dat pensionado’s daar wel tijd voor hebben’, maar volgens mij geldt dat niet voor alle pensionado’s.
Tenminste niet die op ons koor zitten.
Voor de chaoten onder ons werd het nog wat ingewikkelder; gisteravond kwam er namelijk nog een mapje bij: voor de ‘liedmiddag’.

Deze liedmiddag wordt gehouden op zondag 19 maart. Het is een samenwerkingsproject van onze cantorij en de Op de Helte-cantorij. We gaan die zondagmiddag de hele middag samen zingen onder leiding van beide cantrixen. We studeren een aantal liederen in, rond een uur of half 6 gaan we samen eten en dan is er om 19.00 uur een vesper waaraan we als één cantorij meewerken, Arjan Schippers is de organist/pianist. Ik zit me al een tijdje mateloos te verheugen op die zondag de 19e! Gisteravond kregen we dus de muziek; we liepen het mapje vluchtig door. Mooie muziek. Als cantrix een titel noemde, zoemde het hele koor het lied al. Het was rommelig en ruuzig en iedereen humde wat door elkaar heen. We hebben er zin in!

Aan het eind stopte een alt op de eerste rij alle drie de mapjes met de vele muziekstukken in de tas. “Nou, ik weet het al weer! Wij liggen straks in mei ruggelings met de voetjes omhoog op apegapen van al die muziek die we ingestudeerd hebben.”
“In jouw geval met de wieltjes omhoog” merkte bas op de achterste rij op.
Alt loopt tijdelijk met een rollator……

Reageren

9 maart: Zingen met hart en ziel.

Door Ada

Op 9 maart 2017

In Kerk & gemeente

Vorig jaar gaf ik voor het eerst de workshop ‘Zingen met hart en ziel’ ( zie >>>).
De taakgroep ‘Vorming en Toerusting’ van onze PKN-gemeente had mij voor dit jaar weer gevraagd een avond te verzorgen. Een aantal mensen dat zich had opgegeven was ook vorig jaar van de partij, dus ik wilde het wel wat anders doen.
Ik vroeg de deelnemers of ze hun lievelingslied aan mij wilden doorgeven. Een lied dat ze graag zongen en dat we met de groep ook zouden kunnen zingen.

De meest uiteenlopende liedjes werden doorgegeven. Tot mijn grote genoegen zongen we bijvoorbeeld Droomland (lezen en luisteren? >>>), we zongen twee liederen uit het liedboek, een kerstlied, “This land is your land” (hele goede jeugdherinneringen voor Alie), maar er was ook gekozen voor het nummer “I see fire” van Ed Sheeran.
Maar dat was moeilijk! (Benieuwd naar het nummer? Klik hier >>> voor een filmpje op YouTube). Ik zag niet voor me dat we dat met de hele groep gingen zingen. Maar ik zocht wel de akkoorden erbij en studeerde het zo goed en zo kwaad als dat ging in. Het nummer zette ik op mijn tablet en die nam ik mee. Samen met Judith heb ik met de uitvoering van Sheeran meegetokkeld en gezongen. Maar dat ging niet echt lekker; het klinkt zo eenvoudig, maar het is heel moeilijk om mee te zingen. En dan te bedenken dat dit het gemakkelijkste was wat Judith had doorgegeven. Ze houdt namelijk van hardrock en grunge…..

Met z’n twaalven hebben we bijna twee uur samen gezongen. We leefden ons uit met de overbekende muziek uit The Sound of Music ( Do, re mi en Edelweiss enzo) en we zongen het idiote ‘supercali-fragilistic-expialidocious’ uit Mary Poppins. We leerden de canon ‘Viva, viva la musica’ en we zongen aan het eind heel eigenwijs als tweestemmig koor ‘Lied om de zegen’ uit Daar is het daglicht.

Wat ik met zo’n avond hoop te bereiken is dat ik mijn liefde voor zingen en muziek over kan brengen op andere mensen. Aan het begin hield ik een klein betoog over zingen in het algemeen. Ben je benieuwd naar wat ik heb verteld? Hierbij een link Zingen naar een PDF met de tekst.

Reageren

6 maart: De taal van mijn hart.

Door Ada

Op 6 maart 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Met de Catharinacantorij werkten we zondagmorgen mee aan de viering in de Catharinakerk. We zaten weer op ons vertrouwde plekje onder de preekstoel.
Er waren problemen met de nieuwe vloerverwarming.
Die deed het niet…..we zongen ons wel warm.

Gisteren was de eerste zondag van de Veertig-dagen-tijd. Centraal stond het verhaal van de verzoeking in de woestijn. Jezus wordt door de duivel op de proef gesteld. (Lezen? Zie Basisbijbel, Mattheüs 4 >>>)
Ons werd op het hart gedrukt om ons op vragen van andere mensen te weer te stellen. “Weet wat je zegt. Sta stevig in je schoenen en spreek de taal van je hart”.
Daarbij hoorden we het lied van Stef Bos ‘ de taal van mijn hart’.
Hierbij een klein gedeelte uit de tekst:

Ik zing de taal van mijn hart
Hoor de taal van mijn hart
Ook al klink ik soms gebroken
Gebroken en verward
Het is de taal van mijn hart
(klik hier De taal van mijn hart voor een PDF met de hele tekst en hier >>> voor het lied op YouTube)

We vierden vanmorgen met elkaar het Heilig Avondmaal. Wat ik dan weer mooi vind is dat we in het moderne, lichte liturgisch centrum toch gebruik blijven maken van de historische avondmaalsbekers die bij de Catharinakerk horen. (info: zie >>>)

Een van de hoogtepunten in de viering was voor mij het orgelspel van Arjan Schippers. Hij speelde tijdens de collecte ‘Sicilienne’ van Bach (om een pianouitvoering daarvan te beluisteren zie blog 31.08.2015) en tijdens het avondmaal het ‘Pie Jesu’ uit het Requiem van Faure.

Gerard en ik namen allebei iets anders mee uit deze dienst.
“Sta stevig in je schoenen” had Gerard onthouden; voor mij was dat “Spreek de taal van je hart.”
Na maanden ‘zwevend kiezersschap’ weet ik nu waar ik op moet stemmen.

Reageren

5 maart: Schilderen zonder penselen

Door Ada

Op 5 maart 2017

In Kerk & gemeente

Ada bezig met ‘de Onlanden, 07.15 uur’

Met Harriët, Carlijn en haar vriendin Irene deed ik gistermiddag mee aan een workshop, een activiteit die werd aangeboden door de Taakgroep Vorming en Toerusting van onze PKN-gemeente. De workshop heette: schilderen zonder penselen. We trokken ‘oude verfkleren’ aan en meldden ons bij Judith (Oosterhuis, de workshopleider).

Harriët met papa’s oranje overhemd: opperste concentratie!

Het was de bedoeling dat we ons lieten inspireren door de natuur; eerst kozen we uit een aantal afbeeldingen van landschappen de foto die we het mooist vonden en die we het best bij onszelf vonden passen. Daarna probeerden we in gedachten ons landschap te visualiseren en daarna mochten we aan de gang. Met acrylverf. Maar niet met penselen dus. Met houten bestek, paletmesjes, bankpasjes, karton, stof, allerlei materialen waarmee je de verf op een maagdelijk wit papier kon aanbrengen.
Het was best moeilijk om te beginnen. We moesten zelf de kleuren mengen en we hadden maar één papier…..je kon het dus niet overdoen. Niet alleen het papier werd mooi beschilderd, ook onze handen en ons gezicht (bij sommigen ook het haar, de broek en de schoenen) werden van mooie kleuren voorzien.

Irene’s landschap verbeeldde ‘het meertje bij de Buitenkunst-camping’ (Westerbork)

Sommigen waren zo druk met hun werkstuk bezig, dat Judith echt even streng moest zijn: “Dames: nu echt even pauze nemen! Kijk maar even bij de buren wat die zoal doen. Vind je iets een leuk idee? Bedenk dan maar: goed gejat is beter dan slecht bedacht.”
Dus loerden wij op alle tafels om te bekijken wat de anderen hadden gemaakt en om nieuwe (gejatte) ideeën op te doen.

Het was weer erg verrassend om te zien wat er allemaal tot stand kwam. Er werd geconcentreerd gewerkt en voor onze ogen ontstonden zeer diverse landschappen.
Naderhand werden alle werkstukken even bekeken en vertelde de maakster hoe ze het had gemaakt.
Rondom deze tekst staan foto’s van de schilderijen en hun maaksters.

Carlijn: mooie kleurencombinatie

Volgende week zondag, 12 maart, zullen deze schilderijen tentoon worden gesteld in een zaal van Op de Helte: kom daar vooral even een kijkje nemen, volgens Judith hebben wij vanmiddag op hoog niveau gepresteerd!

N.B. Op dit blog staan alleen mijn gezinsleden.
Op de website van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde >>> heb ik een verslag gezet met foto’s van de andere deelnemers.
Het verslag is wel hetzelfde, maar de foto’s zijn anders!

Reageren