Categorie: Kerk & gemeente Pagina 53 van 58

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

6 januari: Kerknieuws bij de thee.

Door Ada

Op 6 januari 2016

Toen ik vanmiddag thuis kwam van mijn werk werd de nieuwe ‘Kerknieuws’ bezorgd, het clubblad van onze PKN-gemeente. Omdat ik webmaster ben krijg ik het nieuwe nummer ook digitaal om de informatie over de kerkdiensten alvast op de site te zetten, maar echt lezen doe ik pas als de papieren versie er is. Bij de thee las ik het helemaal uit.

Gerard en ik hadden een bedankje geplaatst, waarin we bedanken voor alle steunbetuigingen, in wat voor vorm dan ook, die we kregen voor, tijdens en na de stamceltransplantatie. Dit geldt natuurlijk ook voor de vele bloglezers die reageerden via reacties op dit blog, de mail, een kaartje, een telefoontje, of zomaar, tijdens een gesprekje in de Jumbo.
Dus bij deze: hartelijk bedankt! Het helpt enorm en en het heeft ons heel goed gedaan.

Op de achterkant van ‘Kerknieuws’ stond een gedicht van Bea Sportel, voorgelezen in de Top2000-viering>>>.
Een gedicht dat precies vertelt wat muziek met mensen kan doen.
Wat ik wel eens probeer uit te leggen op dit blog.
Het lied van gisteren bijvoorbeeld. Hoe dat mij raakte op het moment dat Gerard en Frea onderweg waren in gevaarlijke omstandigheden.
Bij ‘Bist Du bei mir’ zal ik een volgende keer terugdenken aan de omstandigheden van gisteren en hoe blij ik was dat het allemaal goed afliep.

Hierbij het hele gedicht:

Top2000
Muziek is als het leven
het gaat met je mee,
het vangt je op bij verdriet
het draagt je naar de toppen van geluk.
Het gaat over terugkijken naar wat geweest is,
hoe mooi of mislukt ook.
Het gaat over vriendschap, liefde en blijdschap, verdriet, dankbaarheid, troost.
Het gaat over ons.
Over wat we meemaken in het leven
over iemand verliezen
over nieuw leven dat onderweg is
over vriendschap en hoe waardevol dat is.
En dan, als je heel goed luistert,
hebben al die liederen raakvlakken.
Muziek is emotie
muziek raakt de juiste snaar
Het liedje dat op de camping speelde
toen je voor het eerst verliefd werd.
Het lied dat gezongen werd bij de uitvaart van je vader.
Nooit is dat lied meer hetzelfde
het is en blijft voorgoed met jou verbonden
net zoals die mens voorgoed met jou verbonden is.

Reageren

4 januari: Geen internet op Sinter – Kerst & Nieuw.

Door Ada

Op 4 januari 2016

In Alledag, Kerk & gemeente

Gisteren vierden we het Sinterklaasfeest.
Op 5 december was Gerard nog lang niet de oude en was Frea niet in Nederland, maar in de kerstvakantie wel.
De enige dag dat iedereen hier kon zijn voor het Sinterklaasfeest was gisteren….
Helaas hadden we gisteren langdurig geen internet. Iets met ijzel aan kabels.
Daarom vandaag een blog over zaterdag én zondag.

Zaterdag was de eerste zaterdag van het nieuwe jaar.
Op die dag vieren we altijd de eerste verjaardag van onze vriendenkring (zie ook 4 januari vorig jaar >>>) en brengen we een heildronk uit op het nieuwe jaar.

De enige echte!

Een van de vriendinnen vond het door mij gebreide, grijze Harry Slinger-mutsje >>> niet goed. Moest volgens haar rood zijn. Zij is de enige ‘westerling’ in onze groep en ook de enige die zich hier druk over maakt. Zij had haar moeder ingeschakeld om dit misverstand op te lossen: Gerard kreeg zaterdagavond een knalrode versie! Moeder: BEDANKT!

We legden voor 4 maanden vooruit al weer de data vast voor de volgende bijeenkomsten en we weten nu al dat ‘de club’ op Hemelvaartsdag dit jaar jaar bij ons is voor het vieren van de 36e vriendendag. Dan is hopelijk de discussie over de mutsjes voorbij: als het goed is is Gerards haar dan terug!

Gistermorgen ging ik eerst naar de kerk. Wat ik daarvan heb meegenomen was een tekst uit Jesaja 60: Sta op en schitter! Nelson Mandela zei daarover: “Wij zijn geboren om de luister van God uit te dragen die in ons woont“.
Verder nam ik ook de bloemen uit de kerk mee, die gingen namelijk naar de familie Waninge aan de Boskamp. De ouderling van dienst vroeg bij de afkondiging wie de bloemen wilde wegbrengen; ik wel!
Eén van de gemeenteleden grapte na de dienst: “Weet je wel waar ze wonen?”

Gistermiddag om 16.00 uur hadden we thee met pepernoten, suikerbeesten, en chocoladegeld. De dochters waren er met aanhang en zongen met z’n vijven vijfstemmig (dus niet om aan te horen) de melodie van jinglebells.
Lalalaaahh Lalalaaahh etc.
We hadden een fantastische avond. Nadat ik het hele spul had gevoederd met een grote pan pasta met champignons, prei en ui met gewone kip (want omnivoor) en vega-kip (want vegetarisch) en saus van sojamelk (want veganistisch) en weinig pesto (want notenallergie) begonnen we na de afwas met het voorlezen van de gedichten en het uitpakken van de cadeautjes. Zeer humoristisch, veel milde spot en af en toe een speldenprik.

Eén van de dochters had voor iedereen een ‘fop-kado’ gemaakt.

Ik kreeg een button.
Omdat ik al oud ben en toch hippe dingen doe.

Reageren

25 december: Het verhaal.

Door Ada

Op 25 december 2015

In Kerk & gemeente

Eén dezer dagen hoorde ik op RTV Drenthe een korte overdenking van dominee Hans Katerberg. Hij vertelde over 5 generaties gelovigen: de eerste generatie zijn de kerkgangers die de rituelen en de bijbelverhalen goed kennen. Hun kinderen weten nog van de kaarsen en de verhalen maar drie generaties verder zijn naast de rituelen ook de verhalen vergeten. Het is onze taak om de verhalen levend te houden.

Gisteravond woonde ik het kinderkerstfeest bij in Op de Helte; daar stond het kerstverhaal centraal tegen het decor van een druk pakjes-distribueercentrum van het fictieve bedrijf Post.Punt.Nl. meer info zie >>>
In de pakjes zaten wegwijzers naar het verhaal. Als er weer een aanwijzing was uitgepakt zwenkte de camera naar de andere kant van het podium waar de gebeurtenissen uit Lucas werden uitgespeeld. Met hier en daar knipoogje naar het heden. Jozef en Maria namen een

Het kadootje: wat een geschenk!

kinderwagen mee op reis, in de herberg in Bethlehem (“het heet BEDlehem, er zal hier toch wel een bed zijn!”) was ook wifi en de engelen hadden geen vleugels. Dat wekte dan ook de argwaan van de herders, maar de engelen vertelden tussen neus en lippen door ” dat ieder gewoon mens ook een engel kan zijn!”

De wijzen namen naast mirre, wierook (dat ruikt zo lekker….baby’s hebben ook wel eens een vieze luier) en goud ook iets lekkers voor de ouders mee: advocaat met slagroom voor Maria en voor Jozef een krat bier.
Tussendoor was er muziek en zongen we oude, bekende kerstliederen met moderne woorde.

Het mooiste moment vond ik het slot. De medewerkers van Post.Punt.Nl kregen een geboortekaartje waar op stond dat Jezus Christus was geboren. Ze konden dit cadeau vinden achter de postpakketten. Toen werden de decorstukken allemaal weggeschoven en daar stonden alle toneelspelers. ‘Ooooh….’ riep de zaal, want daar stond het hele kerstverhaal als een virtuele ansichtkaart uitgebeeld.

In de zaal waren alle bovengenoemde generaties aanwezig. Dan ben ik zo blij dat het (voor ons) zo overbekende verhaal zo duidelijk wordt neergezet.
Als later in een winkelstraat in een enquête wordt gevraagd: “Weet u wat we vieren met kerst?” zullen de kinderen die er gisteravond bij waren weten van Jozef en Maria, de geboorte van Jezus, de herders, de engelen en de wijzen. Met of zonder advocaatje met slagroom…..

Reageren

21 december: Top 2000 Vier-uur.

Door Ada

Op 21 december 2015

In Kerk & gemeente

Halverwege oktober werd ik gebeld door één van onze predikanten of ik wilde meewerken aan de Top2000 viering op 20 december in Op de Helte. Een koor vormen van gemeenteleden, zingen, gitaarspelen: dat zou ik voor m’n rekening nemen.
De stamceltransplantatie van Gerard stond al wel op de agenda, maar we wisten nog niet precies wanneer dat zou zijn en ik dacht: bezig zijn met zo’n viering c.q. muziek is een mooie afleiding, dus ik zei ja.

Begin december, de voorbereidingen waren al in volle gang, heb ik de opdracht teruggegeven.
Het lukte helemaal niet om tijd vrij te maken voor het voorbereiden van de dienst en het opzetten en begeleiden van een gemeente-projectkoor.
Het organiseren van het Top2000 Vier-uur ging gewoon door, men zocht andere wegen. En die hebben ze gevonden!
Het was een prachtige viering. Aan gemeenteleden was gevraagd om hun top 3 voor de Top 2000 door te geven aan de organisatie. Er was een overzicht gemaakt van de meest gevraagde nummers en die werden in dit Vier-uur (van 16.00 – 17.00) ten gehore gebracht. Door een zanger met een gitaar, door een duo met een gitaar, door DJ Matthijs én door de gemeente zelf. Als een soort ‘sing-in’ onder begeleiding van Arjan Schippers op piano. Ik was al een fan van Arjan, maar nu nog meer. Want het is best lastig om met een hele gemeente iets van The Beatles te zingen, maar hij begeleidde ritmisch zo sterk dat het heel mooi was om samen te zingen.

Toen we binnenkwamen kregen we een drankje; ik ging gezellig aan de glühwein.
In de kerk stonden her en der tafels met stoelen eromheen, Carlijn en ik zochten een tafeltje waar al één mevrouw zat die we niet kenden. We stelden ons voor en raakten in gesprek. Mevrouw kwam uit Peize en was uit pure nieuwsgierigheid gekomen.
Het was een mooie viering. Eén van de mooiste aspecten vond ik dat er deelnemers van alle leeftijden waren: jongeren én ouderen en alles wat daar tussen in zit. Daardoor was de muziek ook zeer uiteenlopend; sommige nummers kende ik niet eens. Ontroerend waren de verhalen die mensen vertelden over waarom ze een nummer hadden opgegeven.
Ook het aansteken van een kaarsje had een emotionele lading. Claudia de Breij zong “Mag ik dan bij jou” en Simon en Garfunkel “the sound of silence”.

Mevrouw uit Peize en ik waren het roerend eens. Wat een mooie viering, voor herhaling vatbaar! Ze had nog een goede tip: het zou mooi zijn als een paar liederen werden gezongen door een koortje van gemeenteleden.
Wat een geweldig idee!

Reageren

20 december: Met een lied op de lippen.

Door Ada

Op 20 december 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Een bijzondere viering vanmorgen in het Martiniziekenhuis. We werkten met de Catharinacantorij mee aan de kerkdienst voor patiënten, familieleden en andere belangstellenden. Complete bedden en rolstoelen met infuusstellages werden binnengereden.

Het is een gewone viering met liederen, lezingen en gebeden, maar door de setting is het bijzonder. Een beetje beladen zelfs. Maar ook hier ontbrak de broodnodige humor niet. De ouderling begon: “We zitten in de adventsweken. Tijd van verwachting. We verwachten nog een bed, dus we wachten nog even.”

De vierde kaars werd vanmorgen aangestoken; het licht wordt steeds sterker op weg naar kerst. Het ging vanmorgen over Maria, die aartsengel Gabriel op bezoek krijgt en haar vertelt dat ze moeder zal worden van de zoon van God.
Op zich een blijde boodschap, maar voor Maria viel het allemaal niet mee.
De voorganger vertelde dat het ook niet meevalt als je in het ziekenhuis komt te liggen.
Geduld, wachten en loslaten. Je moet je overgeven aan iets wat je niet zelf in de hand hebt. Je moet je neerleggen bij het feit dat je niet alles in je eigen leven zelf kunt bepalen. In het ziekenhuis is dit aan de orde van dag, het maakt mensen onzeker en kwetsbaar.
Maria laat ons zien dat dit soort situaties in een mensenleven vragen om moed en vertrouwen: biedt dergelijke moeilijkheden het hoofd, blijf niet te lang in bitterheid en teleurstelling hangen, accepteer wat je overkomt en wees blij met alle hulp die je wordt geboden. Verwonder je over al het goede wat je ondanks alle narigheid nog ten deel valt: een vriendelijk woord of de zon op je gezicht, het zijn de kleine dingen die je kracht geven en je er weer bovenop helpen. Een troostrijke preek.

Na de overdenking zongen we ‘Zolang wij adem halen”, een prachtig lied met o.a. de tekst:
“Al is mijn stem gebroken, mijn adem zonder kracht,
het lied op andere lippen draagt mij dan door de nacht.”
Vanmorgen werd het lied gezongen door mijn lippen, dat is in het afgelopen jaar wel eens andersom geweest. (zie 30 november 2014 >>>)

De dominee sloot de viering af met het gedicht “Venster van de ziel’, ik vond op het internet een pagina >>> waar het helemaal staat.
De laatste regel is: We moeten een venster zijn, waardoor Gods liefde in de wereld straalt.
De ene keer straalt het vanuit jouw ziel naar de ander, een andere keer straalt het vanuit andermans ziel naar jou.
Soms zingen jouw lippen, soms zingen andere lippen voor jou.

Reageren

16 december: Wapens in de zegen.

Door Ada

Op 16 december 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente, Muziek

Vanavond werkten we met de Catharinacantorij mee aan een viering van de PKN-gemeente in de Noorderkroon. Met de spaghetti nog achter in de hals meldde ik mij om 18.15 uur voor het inzingen.
Altijd lastig zingen in zo’n zaaltje. Het zingt veel ‘zwaarder’ dan in een kerk, bij het eerste lied leek het wel of er zand in de motor zat.
Gaandeweg knapte het wel op. Cantrix schroefde het tempo een beetje op zodat het wat gemakkelijker ging en over het algemeen ging het prima vanavond.

Wel altijd warm in zo’n verzorgingscentrum. De alt naast mij verzuchtte na afloop dat ze beter een korte broek aan had kunnen doen. Dat vond de rest niet zo’n goed idee.
Het zijn altijd aangename bijeenkomsten. Omdat de mensen die zo’n viering bezoeken
over het alg kerststal emeen ouderen zijn, worden er veel bekende kerstliederen gezongen en ook het kerstevangelie wordt in de oude versie voorgelezen: “En het geschiedde in die dagen….” Het brengt voor mij altijd de sfeer van vroeger even terug.

Eén van de mooiste liederen vond ik vanavond het ’Eer zij God in onze dagen’: we kennen het inmiddels goed. Heerlijk om dat lied vierstemmig door elkaar heen te zingen. Vanavond stond ik voor de tenoren en hun ‘glohohoria’ wisselt af met dat van de alten, nu hoorde ik pas goed hoe mooi dat in elkaar overloopt.
Toch was het niet de muziek die mij het meest raakte vanavond, dat was de zegen.
Na afloop vroeg ik aan de voorganger, Astrid Mekes, de tekst.

God, Gij zijt het die ons nieuw kunt maken.

Zegen ons met kalmte tegen crisis.
Zegen ons met moed tegen onzekerheid.
Zegen ons met rustig inzicht tegen bange voorspellingen.
Zegen ons met creativiteit tegen berusting
Zegen ons met opgewektheid tegen bedruktheid
Zegen ons met humor tegen boosheid
Zegen ons met weerbaarheid tegen moeilijke dagen

God, Gij die ons nieuw kunt maken,
zegen ons met het licht van Kerstmis
en zegen ons met een nieuwe toekomst. Amen.

Met alle bovengenoemde emoties hebben Gerard en ik het afgelopen jaar te maken gehad.
En ik zou haast zeggen: wie niet?
Deze zegen reikt ons de wapens aan waarmee we het leven zoals dat op ons afkomt te lijf kunnen gaan.

We kregen deze zegen vanavond mee.
Wat een cadeau.

Reageren

7 december: Géén applaus?

Door Ada

Op 7 december 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Hinsz-orgel in de Catharinakerk Roden

Gisteravond bezocht ik de ‘orgelvesper’ in de Catharinakerk.
Een vesper is een korte bijeenkomst met liederen, lezingen en gebeden.
Dominee Van Beijeren ging voor en Erwin Wiersinga bespeelde het orgel.

Aan het begin van de viering vertelde de predikant een stukje geschiedenis over de vesper, een avondbijeenkomst in de traditie van de ‘evensongs’ (in Engeland) en de ‘abendmusiken’ in Duitsland.
We hoorden orgelmuziek van Brahms, Scheidt Weckmann en Bach.
Van de laatste componist was het slotstuk van de viering: Fuga h mol BVV 544.
Toen Erwin was uitgespeeld verwachtte ik een daverend applaus. Dat niet kwam. Het was per slot van rekening een ‘gewone kerkdienst’. Maar hij heeft wel verdiend, daarom bij deze >>> .

Na viering liep ik nog een rondje langs de Mensinge. Ik was benieuwd of de kerstverlichting al was aangebracht en ja hoor, toen ik de hoek omsloeg pinkelden de lichtjes al aan de brug en aan het oude huis.
Met de laatste fuga van Bach nog in de oren zag ik even verderop de oude kerk staan;
de lichten binnen waren nog aan en het geheel straalde een feeërieke sfeer uit.
Wat een mooie avond. Balsem voor de ziel.

Reageren

30 november: The Lovin Spoonful.

Door Ada

Op 30 november 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Rechtstreeks vanuit het
Het nieuwe bloed van gisteren is goed aangeslagen. Het HB-gehalte was onder de 5.0 gezakt, maar dat zat vandaag weer op 5.9.
Dat uitte zich vandaag in iets meer energie en iets meer eetlust.
Het infuus met de zak sondevoeding zit er nog aan, maar de zaalarts sprak er vanmorgen al over dat deze ‘vloeibare biefstuk’ de langste tijd heeft gediend. Ik hoop dat de stijgende lijn morgen doorzet en dat ik mij dan nog wat minder moe voel, want dat was ik vandaag toch nog wel.

Naast de yoghurt is Brintapap een nieuwe ontdekking voor het geval het slikken nog problemen blijft geven, zoals dat nu nog het geval is.
Gelukkig heb ik die Brinta als kind goed leren eten en ik vond het eigenlijk ook nog wel weer lekker ook. Morgen hopelijk met nieuwe energie weer op!

Ondertussen aan de Boskamp:

Gistermorgen woonde ik de dienst bij in de Catharinakerk.
1^e adventszondag. Er stond een prachtige krans op het doopvont (veel mooier en imposanter dan die van mij) waarvan de 1^e kaars werd aangestoken en het was een fijne viering. We zongen veel bekende adventsliederen, o.a. Op U mijn heiland blijf ik hopen en Hoe zal ik U ontvangen. We hoorden het verhaal van Zacharias, die in de tempel van de engel Gabriël te horen krijgt dat hij op z’n oude dag nog vader gaat worden. Hij is daarna tot de geboorte van Johannes (de Doper) met stomheid geslagen. Verhaal lezen? Zie >>>>

Al vele malen heb ik over dit verhaal preken gehoord, maar ds. Van Beijeren bracht gistermorgen een voor mij nieuwe zienswijze op dit verhaal naar voren. Eén aspect van de boodschap was dat wij in deze weken voor kerst een beetje zouden moeten ‘vasten’ voor wat betreft het praten. ‘En vergeet daarbij de ‘social media’ niet’ dacht ik er achteraan.

We tetteren wat af in deze tijd, . Het kan wel wat minder met al die woorden.
Daar moest ik over nadenken: hoe ga ik dat in de praktijk brengen?
Praten, beppen, teuten, bijkletsen: allemaal dingen die ik graag doe.
Vanmorgen luisterde ik naar Radio 5, toen kwam er een nummer van The Lovin Spoonful voorbij. “Darling be home soon>>>” zingen ze.
De laatste zin van het refrein is: “For the great relief of having you to talk to…”
(voor de grote opluchting dat ik jou weer heb om tegen te praten).

Beetje dubbel dus in deze dagen……

Reageren

22 november: Niks is meer weerd as vandaage.

Door Ada

Op 22 november 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Geen rechtstreekse post uit het UMCG vandaag. Vanmiddag na het bezoek ging Gerard even liggen en daarna voelde hij zich niet goed. De voorspelde dip kwam onverwacht. De hematoloog die Gerard vanmorgen aan zijn bed had vertelde dat deze dip ongeveer een week kan duren.

Vanmorgen begon het nog goed, het was een rustige dag. Gerard heeft geluisterd naar de kerkdienst vanuit Op de Helte met Kerkradio. Het is vandaag de laatste zondag van het kerkelijk jaar, in deze viering worden alle namen genoemd van gemeenteleden die het afgelopen jaar zijn overleden. “Het is toch anders dan dat je er bij bent” zei hij daarover. “De sfeer krijg je niet mee, je ziet niet wie een kaars aansteekt, het is een andere beleving.” Hij werd geraakt door een mooi gedicht dat door Bea Sportel was gemaakt en ook door haar werd voorgelezen. Fijn dat hij er ‘online’ toch bij kon zijn.

Achter hem is de witte muur inmiddels veranderd in een kaartenwand.
Vandeweek kreeg Gerard een kaartje met een gedicht van Johann Wolfgang von Goethe.
“Niets is meer waard dan deze dag.
Gisteren kun je niet opnieuw beleven.
Morgen is nog buiten je bereik”

De waarde van de dag, het thema van dit blog.
Als je in de zwarte balk bovenaan klikt op het tabblad “Ada’s waarde: wat kleurt mijn dag” dan kom je op de eerste pagina van de website. Onderin staat een tekst van Daniël Lohues met een link naar zijn liedje ‘Niks is meer weerd as vandaage’.
Daniël zegt hier zelf over: “Op een reis deur Amerika was ik in Chicago. Daor zag ik een junkie zitten die ‘junkie-dingen’ deu. Op het muurtie waorop die junk zat stun de tekst: Nothing is worth more than this day. Dat vun ik een mooie zin. Op Google typte ik die zin in um te kieken wie dit zegd haar. Dat bleek Johann Wolfgang von Goethe te weden.”

De waarde van de dag wordt door een ieder zelf bepaald.
Wat voor de één waardevol is, beleeft de ander als waardeloos.
Zoals Lohues al zegt: “Niks is meer weer as vandaage, maor je moe’n ’t maor net eem zien….’
Als je je zo beroerd voelt zou je kunnen zeggen: wat een waardeloze dag.
Maar gelukkig was daar nog het gedicht van Bea.

Reageren

15 november: Kyrië eleison. En wéér ijsblokjes.

Door Ada

Op 15 november 2015

In Alledag, Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Vanmorgen zongen we met de Catharinacantorij in de Catharinakerk.
Afgelopen donderdagavond hadden we het tweede deel van de repetitie al even in de kerk gezongen om te oefenen met organist Ad van Nes. Met jassen aan en sjaals om, want voor die drie kwartier gaat de koster de kerk niet helemaal verwarmen.
Er was één lastig lied bij: daarbij zong de dominee een solo. Dat stond wel op het muziekblad, maar dat hadden we nog niet geoefend: het hele koor zong alle coupletten.
Tot donderdagavond.

“De eerste regel van het 1^e couplet en de 3^e regel van het laatste couplet wordt door de dominee gezongen. Dat doe ik dus nu even.” vertelde onze cantrix.
Maar dat is wel heel lastig voor vijftig plussers. Prompt zong de helft van het koor mee met de solo bij het eerste couplet. “O nee, solo… !”
Ook vanmorgen tijdens het inzingen zong een gedeelte van de cantorij weer blijmoedig de solo mee. “O sorry, solo…!”
Op het ‘moment suprème’ vanmorgen ging het goed.

Het was een mooie viering. Vanmorgen vond ik het Kyrië het meest indrukwekkend.
Het Kyrië is een gedeeltelijk gezongen gebed om ontferming. De predikant spreekt de woorden uit die bij dit gebed horen en de gemeente beantwoordt dit met het zingen van “Kyrië eleison”. Dat betekent “Heer, ontferm u over ons’.
“Het is moeilijk om te bidden met de aanslagen in Parijs op ons netvlies.” zei de voorganger daar vanmorgen over. Zelf zat ik daar met spanning in het lijf om de behandeling van Gerard. We zongen het Kyrië vierstemmig met het koor en het gaf me steun om dit zo met elkaar te zingen.

Vorige week zondag had ik het Kyrië van Rossini gezongen in Aduard.
Zelfde woorden.
Compleet andere beleving.

Gistermorgen luisterde ik naar Knooppunt Kranenbarg op Radio 2. De gewone programmering was vervallen naar aanleiding van de terroristische aanslagen in Parijs.
Mensen mochten zelf hun liedkeuze doorgeven.
Het lied bij uitstek bij dit soort gelegenheden vind ik “Kyrië eleison” van Herman van Veen. Het stond niet op de playlist, daarom breng ik het graag onder de aandacht van mijn lezers: hierbij een link naar het you tube-filmpje >>>
Luister naar de tekst en laat de woorden op je inwerken. Bij elke zin heb je wel een beeld.
Kyrië eleison.

Rechtstreeks uit het

Vandaag een zelfde dag als gisteren (voor mij althans) met één verschil… ik kon via kerkomroep de kerkdienst beluisteren en Ada zong mee in de cantorij. Het voordeel was dat ik de viering die om half tien begon even stop kon zetten toen er een verpleegkundige langs kwam voor de mij inmiddels bekende rituelen: bloeddruk meten, bekende vragen, heeft u nog ergens pijn en niet te vergeten heeft u nog ontlasting gehad in de afgelopen 24 uur? Om 10.20 uur begon de 2e chemokuur met de ijsblokjes om de mond te koelen. Tussentijds weer verder met het beluisteren van de viering waarin ik mij gedragen voelde door bijvoorbeeld de liederen en gebeden. Na de viering was er iemand thuis nog even een lief mailbericht gaan schrijven voor mij. Dat alles voelde goed en vertrouwd. Na de chemo had ik toch aanzienlijk meer last van misselijkheid dan gisteren. Gelukkig leidt bezoek dan af en heeft men extra medicatie gegeven tegen de misselijkheid.

Morgen heb ik een rustdag. Dinsdagmorgen om 11.00 uur worden de goede stamcellen weer via het infuus teruggebracht. De verpleegkundige gaf aan dat dit een belangrijk moment is waar menigeen naar uit heeft gekeken. Of Ada daar ook bij wilde zijn, want voor zoiets maken ze graag uitzondering voor wat betreft bezoekuren.
Natuurlijk hebben wij daar ook naar uitgekeken en Ada is erbij. We vieren het samen. Hulde voor deze verpleegkundige en haar collega`s. Dinsdag meer hierover. Slaap lekker!

Reageren