Categorie: Kerk & gemeente Pagina 52 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

9 februari: We gaan weer zingen!

Door Ada

Op 9 februari 2016

Al meer dan dertig jaar vormen Gerard en ik een zang-duo. We zongen in kerkdiensten, kerst- en paasvieringen in zalencentra, in streektaalbijeenkomsten: gemiddeld één keer in de maand werkten wij mee met duo-zang met gitaarbegeleiding.
Toen Gerard vorig jaar de diagnose Ziekte van Kahler kreeg, zijn we even gestopt met optreden. Het was een zware periode en we waren niet in staat om voor publiek te zingen. Het kon even niet.

Nu alles weer in een rustiger vaarwater is gekomen willen we het zingen eigenlijk wel weer oppakken. Maar hoe begin je dan weer? Het antwoord op die vraag kwam vorige maand. De commissie die de Vespervieringen voorbereidt vroeg of we met een gelegenheidskwartet wilden meewerken aan de Vesperviering van 20 maart.
Nou……. graag eigenlijk!
We benaderden Jaap (bas) en Nienke (sopraan): zin om mee te doen? Jaap zei direct toe, maar Nienke moest deze keer verstek laten gaan, ze krijgt eind februari haar tweede kindje. Andere prioriteiten, zullen we maar zeggen.
Gelukkig vonden wij Piety bereid om Nienke’s plaats in te nemen en was het kwartet compleet.

Gisteravond hadden we onze eerste bijeenkomst. Wat heerlijk om weer met muziek en zingen bezig te zijn. Gistermiddag had ik al een tafel vol muziekboeken en mappen liggen, Gerard haalde het key-boardje uit de Bijkeuken, de gitaar weer gestemd, blokfluit afgestoft, we waren er helemaal klaar voor.

We hebben nog niet eens zoveel gezongen gisteravond. Liedjes uitgezocht bij het thema, even wat doorgeneuried, wat opgezocht op You Tube; maar wat heb ik er al weer van genoten.
Volgende week maandag gaan we echt beginnen!

Reageren

8 februari: Ook met u…..

Door Ada

Op 8 februari 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Met de cantorij werkten we gistermorgen mee aan de viering in de Catharinakerk. Het was de laatste zondag voor de veertig dagen tijd (zie 18 februari >>>). Vier weken voor de uitvoeringszondag krijgen we als koor de muziek en in een maand tijd wordt het allemaal ingestudeerd. Het ging deze keer wat moeizamer dan andere keren: onbekende stukken, niet gemakkelijk in het gehoor liggende muziek, lastige partijen….. we hebben hard moeten werken. Maar gistermorgen kwam alles goed: Arjan Schippers was de organist en met zijn begeleiding werd de muziek toegankelijker en de uitvoering mooier.

Er is altijd wel iets in zo’n viering wat me raakt. Gisteren waren dat zinnen die we iedere zondag (soms gedachteloos) uitspreken.
De predikant zegt:”De Heer zij met u” en de gemeente zegt dan: “Ook met u zij de Heer.” Gistermorgen stond het ook weer in de orde van dienst en voordat hij het uitsprak zei de voorganger ineens: “Dat ìs wat! Dat we dat elkaar mogen toewensen!”
Door die ’trigger’ is het ineens minder vanzelfsprekend.

De schriftlezing was uit Jesaja en ook nu maakte de predikant een onverwachte move. Jesaja ontmoet God en krijgt een opdracht. De dominee las voor: “En Jesaja zei: O, God! O nee, dat zei hij niet. Hij zei: “Wee mij, want ik kan het niet….”. De rest van de schriftlezing ging aan mij voorbij, want ik moest denken aan het Engelse “O, my God!” dat iedereen tegenwoordig maar te pas en te onpas roept. Als er een carnavals-praalwagen in het publiek valt. Als er een bekende Nederlander is overleden. Als de mascara is uitgelopen. “Oh, my God!” is heel hip & trendy tegenwoordig bij de jongere generaties. Er is zelfs een OMG emoticon (zie afbeelding rechts).

Ik ben wel benieuwd wat de reactie zou zijn als je dan zou zeggen: “Ook met u zij de Heer” of “de Heer zal met je zijn”.
Vroeger stond dat op de rand van onze muntstukken……

Het slotlied eindigde vanmorgen met de zin: “Hij zal onze voeten richten op de weg van de vrede”.
Daarna kregen we de zegen mee; ook met u zij de Heer!

Reageren

25 januari: Over predikanten en de supermarkt op maandag.

Door Ada

Op 25 januari 2016

In Kerk & gemeente

Na een week waarin de ziel prominent aanwezig was in mijn gedachten, begonnen we gistermorgen in de viering in de Catharinakerk met psalm 146: “Zing, mijn ziel, voor God uw Here.” Met de mensen om mijn heen deed ik dat met veel genoegen.

De schriftlezing vertelde over de eerste keer dat Jezus voorging in de synagoge in zijn eigen dorp Nazareth. Het is de enige ‘preek’ van hem die bewaard is gebleven. (Verhaal lezen? zie >>>, begin te lezen bij vers 16).
De voorganger maakte een interessante gedachten-sprong. Deze predikant gaat namelijk in de zomer met pensioen en de beroepingscommissie is bezig met het zoeken naar een nieuwe dominee in Roden/Roderwolde.
‘Ik zie de beroepingscommissie al zitten in de synagoge van Nazareth ‘ zei hij. ‘ Wat is dit voor een predikant? Hij preekt wel erg kort! Past hij wel in onze gemeente? Is het een verbindende figuur? Schopt hij niet tegen teveel schenen? Is hij niet te recalcitrant?”

Stel je voor dat Jezus onze nieuwe predikant werd!
Voldoet hij dan wel aan al onze eisen?
Het is natuurlijk luchtfietserij, maar het zette mij wel aan het denken.

Na de viering konden we de Vasten kalender kopen die de ZWO ieder jaar uitbrengt. Een klein dagboekje voor de veertig-dagen-tijd, die dit jaar al begint op woensdag 10 februari. Het boekje kost €4,=, dat nam ik mee. Fijn dat de ZWO ieder jaar weer moeite doet om dit kalendertje uit te brengen, het is mooie leidraad in de weken voor Pasen,

De waarde van vandaag zat voor mij in een kassa-moment bij de supermarkt. Maandagmorgen 09.00 uur.
Ik was aan het afrekenen en na mij was een breekbare, oude man zijn boodschappen op de band aan het zetten. Hij had daar al zijn aandacht bij nodig. Een medewerkster van de supermarkt kwam naast hem staan en zei: “Meneer! Iemand vertelde mij dat u jarig bent vandaag.” Ja man. De boodschappen werden even vergeten en meneer straalde van oor tot oor. Hij kreeg een bos bloemen van de vriendelijke juffrouw en even hing er in de supermarkt een wolk aan vriendelijkheid en positiviteit. Het zijn maar kleine dingen. Meneer Jansma (eigenaar van de supermarkt) eet er geen broodje minder om.
Maar wat knapt een mens er van op!

Reageren

21 januari: de zon in je ziel…..

Door Ada

Op 21 januari 2016

In Kerk & gemeente

Eergisteren schreef ik over het onderwerp van de gespreksavond van maandag: ‘de ziel’.
Gisteren stuurde degene die de avond had voorbereid nog een ‘naschrift’.
Het was een afbeelding die ze ons aan het einde van de avond mee had willen geven, maar dat was er (in het gerommel van het maken van een nieuwe afspraak en de drukte of het al dan niet glad zou zijn) niet meer van gekomen.

Dit was de afbeelding.

Ik had hem niet willen missen, daarom geef ik hem vandaag door als mijn ‘waarde van de dag’.
Anneke: bedankt!

Reageren

19 januari: Muziek & de ziel.

Door Ada

Op 19 januari 2016

In Kerk & gemeente, Muziek

Gisteravond kwamen we bij elkaar voor de maandelijkse bijeenkomst van de Gespreksgroep ’93 van onze PKN-gemeente. Met leeftijdsgenoten bespreken we verschillende onderwerpen, gisteravond ging het over de ziel.
Ons was gevraagd een lievelingslied te noemen dat onze ziel raakte.

Mensen die mijn blog volgen weten al: muziek is voor mij en mijn ziel erg belangrijk.
Op een zondagmorgen in de kerk kan ik geraakt worden door een voor mij onbekend stuk dat gespeeld wordt tijdens de collecte, waardoor ik onverhoeds moet huilen.
Dan wordt in mijn beleving ‘mijn ziel’ geraakt. Waarom doet zo’n stuk mij iets? Ik kan het niet uitleggen aan een ander. Ook gisteravond merkte ik weer: niet iedereen heeft iets met muziek. Muziek kan ook irriteren. Liederen, gezongen in een viering, kunnen voor de één betekenisvol zijn, maar kunnen door een ander als ‘geneuzel’ worden ervaren.

Muziek kan ook helend zijn. Het helpt mij bij het tot rust komen in turbulente periodes.
Middelste dochter Harriët was dit weekend bij ons. Zij is musicus / saxofonist, ze geeft les, speelt in een band en treedt af en toe op. “Muziek maken is heel belangrijk voor de ontwikkeling van een kind.” is haar stellige overtuiging.
Daarover is ook genoeg te vinden op internet.
Kijk bijvoorbeeld maar eens naar dit artikel Muziek maakt slim >>>.

Het is natuurlijk niet gek dat Harriët (als musicus) dit zegt. Maar samen met haar heb ik bewezen dat muziek écht van belang kan zijn.
Toen ik zwanger was van haar heb ik een klein experiment gedaan.
Er werd namelijk beweerd dat ongeboren kinderen in de buik van de moeder al geluiden waarnemen en dat je door regelmatig hetzelfde lied te zingen zo’n kindje voor de geboorte al een liedje kunt aanleren.
Iedere avond bracht ik oudste dochter Frea, toen 2, naar bed met een heel ritueel: pyama aan, tanden poetsen, verhaaltje, gebedje zingen. Aan dat ritueel voegde ik één ding toe: slaapliedje zingen.

Van mijn moeder had ik het Groningse wiegelied: “Suze naanje, ik waige die….” geleerd.
(Klik hier >>> voor de melodie, klik op de afbeelding voor een vergroting).
Tot aan de bevalling heb ik het bijna dagelijks met Frea gezongen. Toen Harriët was geboren was ik natuurlijk benieuwd of het ook zo zou zijn.
Als ze huilde pakte ik haar op en zong het Suze naanje.
En ze herkende het inderdaad: altijd werd ze dan stil en na een paar regels ook rustig. Ook toen ze ouder werd kon ik haar bij groot verdriet of enorme driftbuien kalmeren door haar op schoot te pakken en het Groningse slaapliedje te zingen. Experiment geslaagd.

Ooit last ik ergens de quote ‘Muziek spoelt het stof van het dagelijks leven van de ziel’.
Zo ervaar ik het. En velen met mij.

Reageren

18 januari: Jullie zijn het zout der aarde.

Door Ada

Op 18 januari 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Vorige week donderdag (7 januari) ging de Cantorij repetitie niet door in verband met de ijzel. Jammer vind ik dat altijd. Cantrix vond het ook jammer, temeer omdat we voor ons volgende optreden (gisteravond in de Vesperviering) maar twee repetities hadden. Waarvan er dus één uitviel!

Afgelopen donderdagavond was die ene repetitie en we moesten hard werken. Cantrix had van te voren al gewaarschuwd ‘dat het misschien wel 22.00 uur kon worden’, dus één van de oudere leden had de VOR-bus die haar altijd terugbrengt een half uur later besteld.
We hadden de kerstmuziek nog in de mappen, dus het duurde even voordat iedereen de goede stukken had. Alt naast mij had van één lied niet alle bladen gekregen. “Ik heb alleen maar een achterkant”. Alt voor haar zei: “Ach, ein schöner Rücken….’, waarop bas naast mij aanvulde “kann auch entzücken!”
Soms heeft het allemaal niets met muziek te maken.

Voortvarend jasten we door het programma heen en de repetitie verliep boven verwachting. Cantrix komt niet uit Drenthe, maar geeft wel Drentse complimenten. “Het valt me nog niet tegen!” is dan zo’n beetje het hoogst haalbare: we moeten wel scherp blijven. Dat we om 21.30 uur toch al klaar waren was eigenlijk het grootste compliment. Het oudere lid moest toen alleen wel een half uur op de VOR-bus wachten…..

Gisteravond was dus de vesper. De cantorij heeft prima gezongen. In zo’n dienst vallen de puzzelstukjes altijd op hun plaats. Wij zingen liederen en in de vesper blijkt dat ze precies passen bij de inhoud van de viering. In één van de lezingen uit Mattheus zei Jezus: “Jullie zijn het zout der aarde.” Naar aanleiding daarvan las iemand een Tsjechisch sprookje voor dat ging over zout. Nou ben ik erg van de sprookjes, dus dit vergeet ik nooit meer.
Benieuwd naar het sprookje? Klik hier ( zout ) voor mijn eigen interpretatie van het verhaal over de koning die drie dochters had.

Ennuh….over vandaag>>>: ik heb het er niet over.

Reageren

10 januari: Altied laidjebouk mit.

Door Ada

Op 10 januari 2016

In Kerk & gemeente

In het kerkgebouw Op de Helte worden de teksten, liederen en andere items op een beamer geprojecteerd. Dat betekent dat je dus geen liedboek meer hoeft mee te nemen naar een viering. Hoeft niet, mag wel.

Het liedboek zit altijd in mijn tas op zondagmorgen.
Als de predikant zegt: “na de preek zingen we lied 489” dan wil ik voor de preek al weten wat voor lied dat is. Dat staat niet op de beamer, dus dat zoek ik dan zelf alvast op.
Ook als een lied met 8 regels voor de beamer doormidden wordt geknipt wil ik tijdens het zingen niet wachten op het moment dat deel 2 wordt geprojecteerd.
Verder wil ik graag weten wie de tekst en de muziek hebben geschreven en soms staat er een mooie tekst bij een lied of valt mijn oog op een ander lied dat over hetzelfde onderwerp gaat.

In de viering ging het vanmorgen over de doop van Jezus door Johannes de Doper. (benieuwd naar het verhaal? Klik >>>)
Een belangrijk punt in het leven van Jezus.
“Door hem veranderde het beeld dat mensen tot dan toe van God hadden totaal.
Jezus droeg uit dat God liefde is” zei de predikant vanmorgen.
We zongen voor de overdenking lied 524: Nu Gij de doop ontvangt in de Jordaan.
De tekst van het tweede couplet sprong er voor mij uit.

Gij wilt niet als een onbeschreven blad
veraf staan van ons volgekladderd leven,
0ns leven wordt U op het lijf geschreven
Gij stapt in onze dood als waterbad.

Wat een woordkunstenaar, die tekstdichter (Anton J. Metske).
Het lied had vijf coupletten, allemaal even raak.
“Na zo’n lied hoef je eigenlijk niet meer te preken” vond de voorganger.
Maar dat deed hij wel. Gelukkig maar.
Want een goede viering is een mix van teksten, liederen, gebeden en stilte.
En…. van de ‘hier-en-daar-gesprekjes’ met gemeenteleden, een arm om de schouder, een knipoog en een groet.

Als toegift was er vanmorgen voor de collecte een toespraakje van Greet Westenbrink.
Zij vertelde iets over de schilderijen die in de hal hangen in het kader van ‘Kunst in de kerk’ en vertelde daarbij enthousiast nog iets over de tentoonstelling ‘Kontakt’ in kunstencentrum K38 in Roden: textielkunst in Roden, een feest van kleur, ritmes, vormen, patronen en stoffen. Meer info klik >>>
K38 heeft in Greet een prima ambassadrice: ik ga mijn jongste dochter bellen.
(zie 10 oktober >>> ).

Reageren

6 januari: Kerknieuws bij de thee.

Door Ada

Op 6 januari 2016

In Alledag, Kerk & gemeente

Toen ik vanmiddag thuis kwam van mijn werk werd de nieuwe ‘Kerknieuws’ bezorgd, het clubblad van onze PKN-gemeente. Omdat ik webmaster ben krijg ik het nieuwe nummer ook digitaal om de informatie over de kerkdiensten alvast op de site te zetten, maar echt lezen doe ik pas als de papieren versie er is. Bij de thee las ik het helemaal uit.

Gerard en ik hadden een bedankje geplaatst, waarin we bedanken voor alle steunbetuigingen, in wat voor vorm dan ook, die we kregen voor, tijdens en na de stamceltransplantatie. Dit geldt natuurlijk ook voor de vele bloglezers die reageerden via reacties op dit blog, de mail, een kaartje, een telefoontje, of zomaar, tijdens een gesprekje in de Jumbo.
Dus bij deze: hartelijk bedankt! Het helpt enorm en en het heeft ons heel goed gedaan.

Op de achterkant van ‘Kerknieuws’ stond een gedicht van Bea Sportel, voorgelezen in de Top2000-viering>>>.
Een gedicht dat precies vertelt wat muziek met mensen kan doen.
Wat ik wel eens probeer uit te leggen op dit blog.
Het lied van gisteren bijvoorbeeld. Hoe dat mij raakte op het moment dat Gerard en Frea onderweg waren in gevaarlijke omstandigheden.
Bij ‘Bist Du bei mir’ zal ik een volgende keer terugdenken aan de omstandigheden van gisteren en hoe blij ik was dat het allemaal goed afliep.

Hierbij het hele gedicht:

Top2000
Muziek is als het leven
het gaat met je mee,
het vangt je op bij verdriet
het draagt je naar de toppen van geluk.
Het gaat over terugkijken naar wat geweest is,
hoe mooi of mislukt ook.
Het gaat over vriendschap, liefde en blijdschap, verdriet, dankbaarheid, troost.
Het gaat over ons.
Over wat we meemaken in het leven
over iemand verliezen
over nieuw leven dat onderweg is
over vriendschap en hoe waardevol dat is.
En dan, als je heel goed luistert,
hebben al die liederen raakvlakken.
Muziek is emotie
muziek raakt de juiste snaar
Het liedje dat op de camping speelde
toen je voor het eerst verliefd werd.
Het lied dat gezongen werd bij de uitvaart van je vader.
Nooit is dat lied meer hetzelfde
het is en blijft voorgoed met jou verbonden
net zoals die mens voorgoed met jou verbonden is.

Reageren

4 januari: Geen internet op Sinter – Kerst & Nieuw.

Door Ada

Op 4 januari 2016

In Alledag, Kerk & gemeente

Gisteren vierden we het Sinterklaasfeest.
Op 5 december was Gerard nog lang niet de oude en was Frea niet in Nederland, maar in de kerstvakantie wel.
De enige dag dat iedereen hier kon zijn voor het Sinterklaasfeest was gisteren….
Helaas hadden we gisteren langdurig geen internet. Iets met ijzel aan kabels.
Daarom vandaag een blog over zaterdag én zondag.

Zaterdag was de eerste zaterdag van het nieuwe jaar.
Op die dag vieren we altijd de eerste verjaardag van onze vriendenkring (zie ook 4 januari vorig jaar >>>) en brengen we een heildronk uit op het nieuwe jaar.

De enige echte!

Een van de vriendinnen vond het door mij gebreide, grijze Harry Slinger-mutsje >>> niet goed. Moest volgens haar rood zijn. Zij is de enige ‘westerling’ in onze groep en ook de enige die zich hier druk over maakt. Zij had haar moeder ingeschakeld om dit misverstand op te lossen: Gerard kreeg zaterdagavond een knalrode versie! Moeder: BEDANKT!

We legden voor 4 maanden vooruit al weer de data vast voor de volgende bijeenkomsten en we weten nu al dat ‘de club’ op Hemelvaartsdag dit jaar jaar bij ons is voor het vieren van de 36e vriendendag. Dan is hopelijk de discussie over de mutsjes voorbij: als het goed is is Gerards haar dan terug!

Gistermorgen ging ik eerst naar de kerk. Wat ik daarvan heb meegenomen was een tekst uit Jesaja 60: Sta op en schitter! Nelson Mandela zei daarover: “Wij zijn geboren om de luister van God uit te dragen die in ons woont“.
Verder nam ik ook de bloemen uit de kerk mee, die gingen namelijk naar de familie Waninge aan de Boskamp. De ouderling van dienst vroeg bij de afkondiging wie de bloemen wilde wegbrengen; ik wel!
Eén van de gemeenteleden grapte na de dienst: “Weet je wel waar ze wonen?”

Gistermiddag om 16.00 uur hadden we thee met pepernoten, suikerbeesten, en chocoladegeld. De dochters waren er met aanhang en zongen met z’n vijven vijfstemmig (dus niet om aan te horen) de melodie van jinglebells.
Lalalaaahh Lalalaaahh etc.
We hadden een fantastische avond. Nadat ik het hele spul had gevoederd met een grote pan pasta met champignons, prei en ui met gewone kip (want omnivoor) en vega-kip (want vegetarisch) en saus van sojamelk (want veganistisch) en weinig pesto (want notenallergie) begonnen we na de afwas met het voorlezen van de gedichten en het uitpakken van de cadeautjes. Zeer humoristisch, veel milde spot en af en toe een speldenprik.

Eén van de dochters had voor iedereen een ‘fop-kado’ gemaakt.

Ik kreeg een button.
Omdat ik al oud ben en toch hippe dingen doe.

Reageren

25 december: Het verhaal.

Door Ada

Op 25 december 2015

In Kerk & gemeente

Eén dezer dagen hoorde ik op RTV Drenthe een korte overdenking van dominee Hans Katerberg. Hij vertelde over 5 generaties gelovigen: de eerste generatie zijn de kerkgangers die de rituelen en de bijbelverhalen goed kennen. Hun kinderen weten nog van de kaarsen en de verhalen maar drie generaties verder zijn naast de rituelen ook de verhalen vergeten. Het is onze taak om de verhalen levend te houden.

Gisteravond woonde ik het kinderkerstfeest bij in Op de Helte; daar stond het kerstverhaal centraal tegen het decor van een druk pakjes-distribueercentrum van het fictieve bedrijf Post.Punt.Nl. meer info zie >>>
In de pakjes zaten wegwijzers naar het verhaal. Als er weer een aanwijzing was uitgepakt zwenkte de camera naar de andere kant van het podium waar de gebeurtenissen uit Lucas werden uitgespeeld. Met hier en daar knipoogje naar het heden. Jozef en Maria namen een

Het kadootje: wat een geschenk!

kinderwagen mee op reis, in de herberg in Bethlehem (“het heet BEDlehem, er zal hier toch wel een bed zijn!”) was ook wifi en de engelen hadden geen vleugels. Dat wekte dan ook de argwaan van de herders, maar de engelen vertelden tussen neus en lippen door ” dat ieder gewoon mens ook een engel kan zijn!”

De wijzen namen naast mirre, wierook (dat ruikt zo lekker….baby’s hebben ook wel eens een vieze luier) en goud ook iets lekkers voor de ouders mee: advocaat met slagroom voor Maria en voor Jozef een krat bier.
Tussendoor was er muziek en zongen we oude, bekende kerstliederen met moderne woorde.

Het mooiste moment vond ik het slot. De medewerkers van Post.Punt.Nl kregen een geboortekaartje waar op stond dat Jezus Christus was geboren. Ze konden dit cadeau vinden achter de postpakketten. Toen werden de decorstukken allemaal weggeschoven en daar stonden alle toneelspelers. ‘Ooooh….’ riep de zaal, want daar stond het hele kerstverhaal als een virtuele ansichtkaart uitgebeeld.

In de zaal waren alle bovengenoemde generaties aanwezig. Dan ben ik zo blij dat het (voor ons) zo overbekende verhaal zo duidelijk wordt neergezet.
Als later in een winkelstraat in een enquête wordt gevraagd: “Weet u wat we vieren met kerst?” zullen de kinderen die er gisteravond bij waren weten van Jozef en Maria, de geboorte van Jezus, de herders, de engelen en de wijzen. Met of zonder advocaatje met slagroom…..

Reageren