Categorie: Kerk & gemeente Pagina 54 van 58

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

1 november: Een woord, een lied, de stilte, de zegen….

Door Ada

Op 1 november 2015

Om kwart voor tien zaten wij vanmorgen al in de kerkzaal van Op de Helte. Het liep al mooi vol en de aanwezigen zaten gemoedelijk met elkaar te praten. Op de eerste rij nam het predikanten echtpaar Krug plaats. Zij gaan beide wel eens voor in onze gemeente. Even daarna kwamen ds. Meijer en zijn vrouw binnen die eveneens op de eerste rij gingen zitten. Je kon horen aan het aanzwellen van het geroezemoes dat de gemeente dat had geregistreerd. Daarna kwamen ds. Kakes en zijn vrouw binnen. Nu liet de gemeente zich nog duidelijker horen; naast mij hoorde ik al iemand zeggen: “Die kunt d’r nog wel naost op de eerste rij…” en ja hoor, ook zij schoven aan (onder luid gelach en gepraat van de gemeente) op de eerste rij. (foto gemaakt door Nettie Kramer)
Organist Erwin Wiersinga, toch wel wat gewend op het gebied van door zijn spel heenpratende kerkgangers, staakte even zijn orgelspel om zien wat zoveel commotie veroorzaakte….

Aan het begin van de viering sprak ds. Van Beijeren de wens uit dat we iets zouden meenemen uit deze kerkdienst: “Een woord, een lied, de stilte, de zegen…..”
Wat nam ik nou vanmorgen mee uit de dienst?
Ten eerste het gedicht dat bij psalm 27 in het Liedboek staat. Want ook al zingen we alles van de beamer tegenwoordig: ik neem mijn eigen liedboek mee. Door het
gedicht keek ik anders tegen de woorden van de psalm aan.

Verder trof me het gedeelte uit Job dat werd voorgelezen. Job die met lege handen zit en toch op God blijft vertrouwen. Die ondanks alles zegt: “Ik weet dat mijn redder leeft”.
De predikant koppelde daar in de preek het lied ‘I know that my redeemer liveth‘ uit de Messiah van Händel aan. Waarvan de melodie dan vervolgens de rest van de dag door mijn hoofd speelt. Ook luisteren? Hierbij een link naar de uitvoering van dit lied door Sylvia McNair >>>

Als laatste nam ik de zegen mee. Figuurlijk en letterlijk. Het was een zegen in drie delen; de Vader, de zoon en de heilige geest werden afzonderlijk benoemd. Na de dienst vroeg ik ds. Van Beijeren of hij me de woorden van die zegen wilde mailen, maar ik kreeg de zegen mee mee op papier! Klik hier ( Zegen ) voor een PDF-bestand met de tekst

Aan het eind van de viering merkte Ds. Van Beijeren nog op dat de eerste rij met predikanten wel een soort ere-escorte leek voor ds. Kakes, die deze week zijn 60 – jarig ambtsjubileum viert. Gefeliciteerd Jan (en Joop natuurlijk ook)!

“Een woord, een lied, de stilte, de zegen….”
Stilte was er in deze ‘ruuzige’ kerkdienst niet of nauwelijks.
Die heb ik vanmiddag even opgezocht in het bos.
In de mist in het bos: wat kan het dan stil zijn.

Reageren

29 oktober: Vrijwilligers & Kunstwerken

Door Ada

Op 29 oktober 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Gisteravond was er ‘Vrijwilligersavond’ van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde.
Nou doe ik (vergeleken met tien jaar geleden) vééél minder vrijwilligerswerk dan vroeger, maar ik ben actief in de website groep en verleen zo nu en dan instrumentale en vocale hand- en spandiensten. De meeste andere vrijwilligers die ik gisteravond vroeg naar wat zij deden als vrijwilliger kwamen bijna allemaal met dezelfde opmerking: “Ach ja, wat doe ik nou helemaal…. stelt eigenlijk niks voor.” Ze vonden, net als ik, dat ze eigenlijk te weinig deden om hun aanwezigheid te rechtvaardigen.
Maar dat is juist het principe van de vrijwilliger: als iedereen een beetje doet, doe je samen veel!

Het was een gezellige avond. We kregen koffie met iets heel lekkers en daarna zagen we een film over de oud-testamentische profeet Elia met een korte inleiding van Astrid Mekes. (Wil je de film ook zien? Zie >>>>, duurt 27 minuten). Naderhand was er een ‘hapje en een drankje’ in de hal van Op de Helte. Het is fijn dat ‘de vrijwilliger’ in onze gemeente gewaardeerd wordt en dat zo’n avond wordt georganiseerd: dank daarvoor! Gisteravond viel mijn oog op de prachtige kunstwerken die op dit moment in de hal van Op de Helte hangen.

Al voor het derde jaar brengt de werkgroep Zending Werelddiaconaat en Ontwikkelingshulp (ZWO) een eigen gemaakte jaarkalender uit. Kunstenaars uit Roden en omgeving hebben een kunstwerk gemaakt bij het thema Licht. Schilderijen, foto’s en naaldkunstwerken vormen de afbeeldingen van deze kalender. De originele kunstwerken hangen tot a.s. zondag nog in de hal van Op de Helte. Hiernaast een afbeelding van de voorkant van de kalender. Het schilderij heet ‘Noorderlicht’ en is gemaakt door Lieuwe Strikwerda.

Aanstaande zondag, 1 november, wordt de Kunstkalender 2016 gepresenteerd in kerkelijke centrum “Op de Helte”. Om 10.00 uur is er een viering met medewerking van leden van de ZWO. Kom zondag vooral nog even kijken naar de kunstwerken in de hal, want in het echt zijn ze nog mooier dan op de foto.
Na de dienst kun je de kalender kopen. De prijs bedraagt € 8,= en hij is ook te verkrijgen bij boekhandel Daan Nijman, de Wereldwinkel en ’t Kruispunt in Roden. De opbrengst van deze kalender gaat naar Moldavië, naar het project ‘Jong voor oud in Brinza’.

Wel belangstelling maar niet in de buurt? Laat het mij even weten via een reactie, misschien kan ik iets regelen.

Reageren

19 oktober: “Leven is van zeven dagen”

Door Ada

Op 19 oktober 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gisteravond zongen we met de cantorij in een vesperviering in Op de Helte.
De viering was voorbereid door Truus en Jaap van ons koor en had als thema: Zorg voor elkaar. Afgelopen donderdag tijdens de ‘generale repetitie’ bleek al dat de stukken er goed in zaten. Cantrix zei vaak bij het derde of vierde couplet al “nou, dat geloof ik wel.” Wat iemand de snedige opmerking ontlokte : “Ja hoor, wij zijn ook heel gelovig…!”

Gisteravond moesten we er om 18.00 zijn voor het inzingen. Organist Arjan Schippers (hij viel in voor Henk Jongsma die ziek was) begeleidde ons. Organist en cantrix spreken dan met elkaar in (voor ons) geheimtaal. “We komen van D-mineur en we gaan naar G -Groot, daar moet even een tussenspelletje met modulatie tussen”. Ze spreekt in meervoud, maar ‘we’ weten eigenlijk niet waar ‘we’ dan vandaan komen of heen gaan.
Fijn dat Arjan ons op weg helpt.
Hilarisch was het moment waarop hij een stuk begeleidde en cantrix na het eerste couplet afsloeg en zei: “We kunnen dit ook a- capella (lees: zonder orgel) zingen”, waarop Arjan achterom keek en riep: “Was het zo erg dan?!”
Maar zo had ze het gelukkig niet bedoeld.

Het was een fijne viering met heel veel mooie muziek en goede teksten.
Aan het eind van de viering zongen we het lied “Leven is van 7 dagen”, uit het oratorium ‘Daar is het daglicht’. Het lied doet mij altijd wat omdat het zo’n prachtige tekst heeft. Dit is het eerste couplet:

Leven is van zeven dagen
lief en leed, verdriet en licht.
Stappen zetten, wegen wagen,
goede toekomst in het zicht.
Mogen wij elkander dragen
op de weg die voor ons ligt.

(Voor de hele tekst zie: Leven is…)

Gisteravond lukte het in eerste instantie best goed om de ontroering te onderdrukken, maar aan het eind herhaalden wij het vijfde couplet tot alle mensen de kerk uit waren en dat was te lang. Tranen. Lastig, want dat wil je niet als je in een koor staat te zingen. Maar ik was niet de enige die ontroerd was. Het was een mooie, inhoudelijk bemoedigende vesper en dat raakte meer koorleden. Na het zingen werd het thema van de dienst in praktijk gebracht: een arm om de schouder, een zoen, een bemoedigend woord. Dat bepaalde in hoge mate de waarde van mijn dag. Een waardevolle dag, ondanks de tranen.

Reageren

12 oktober: Rehabiliteren.

Door Ada

Op 12 oktober 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Vanmiddag bezocht ik een oude vriend. Hij zit in een rolstoel en is halfzijdig verlamd. Voordat Gerard ziek werd bezocht ik hem eens per maand en gingen we samen een spelletje doen. Of bijpraten. Soms fietsten we samen op de duofiets. Vorige week was het vijf jaar geleden dat hij getroffen werd door een herseninfarct dat hij maar amper overleefde.

Het is moeilijk om na zo’n ingrijpende gebeurtenis het leven weer op te pakken. Eerst was er nog sprake van licht herstel, maar nu heeft hij zich er bij neer moeten leggen dat het is zoals het is. Het wordt niet meer beter. Wat ik van hem heb geleerd is dat lichamelijk herstel één kant van het verhaal is, maar dat het mentale herstel een kant is die vele malen moeilijker is. Het ontmoeten van andere mensen, mensen die hij vroeger had gekend, vond hij moeilijk. Het oppakken van sociale dingen was lastig. Hij worstelde met zijn emoties en dat vond hij verschrikkelijk.
Maar hij zette door. Inmiddels gaat hij naar koffiebijeenkomsten, kan hij ieder weekend naar huis, gaat hij wekelijks zwemmen met z’n zoon, en gaat zelfs af en toe naar het theater.

De reactie van andere mensen op zijn verschijning is veranderd. Mensen zijn aan hem gewend, stellen hem niet steeds meer vragen over zijn ziekte en accepteren hem zoals hij is. En zijn er emoties, dan weet men dat dat er bij hoort. Deze vriend laat zien dat het echt niet meevalt om als minder valide door het leven te gaan, maar dat het de moeite loont om te revalideren en te rehabiliteren. De omgeving is daarbij ontzettend belangrijk.

Vanmiddag zat er nog iemand anders bij hem op de kamer. Die is sinds enkele maanden met pensioen en heeft zich voorgenomen om regelmatig met de duofiets met G.de weg op te gaan. Vanmiddag was de fiets weg, dus zaten ze samen genoeglijk aan de koffie te kletsen.

Vrijwilligers doen er toe. Onze maatschappij kan niet zonder.
Succesvolle rehabilitatie kan nooit van één kant komen: dat doe je samen.

Reageren

4 oktober: ‘Schoolreisje’ naar Friesland (2)

Door Ada

Op 4 oktober 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Dit gedeelte van de dag (voor het eerste deel van het verslag zie gisteren) werd georganiseerd door ‘Nijkleaster in Jorwert >>>, een zogenaamde Pioniersplek van de Protestantse Kerk in Nederland.
We werden ontvangen in de kroeg, ‘het Wapen van Baarderadeel’. Daar wachtte een eenvoudige doch voedzame maaltijd: biologische groentesoep, vers gebakken warm donkerbruin brood, en als beleg kon je kiezen uit drie soorten kaas en jam. Lekker!

Jorwert – Nijkleaster Jorwert.

Na het eten werden we in de kerk verwacht, waar om 13.30 u een middaggebed werd gehouden. We zongen enkele liederen, de voorganger ging voor in gebed, er was een schriftlezing er er was stilte. Daarna was het tijd voor ‘Stilte, bezinning en verbinding’.
Dat gebeurde allemaal tijdens een wandeling van 75 minuten die in drie stukken werd geknipt. Het eerste deel werd in volledige stilte afgelegd.
Moeilijk voor mij…. Gerard liep naast mij en ik moest erg m’n best om niet te zeggen: “Kiek es, een reiger!” of iets anders van die strekking. Er fietsten ons een paar vriendelijke Friezen voorbij die blij ‘Hoi’ naar ons riepen, maar iedereen hield zich voortreffelijk aan de opdracht. Ook nu vond ik het moeilijk om niets te zeggen, komt zo nors over vind ik. Dus ik glimlachte maar zo breed mogelijk maar zei niets.

Het tweede deel (de verdieping) werd ook in stilte afgelegd, alleen nu kregen we een denkopdracht mee. De schriftlezing was namelijk uit Marcus, het gedeelte waarin Jezus zegt: “Laat de kinderen tot mij komen”. De moeders in dat verhaal wilden graag dat Jezus hun kind aanraakte. Als je dat nu op jezelf zou betrekken, hoe zou jij dan door Jezus geraakt willen worden?
Wat ik ontdekte was dat ik bij dit gedeelte van de wandeling helemaal geen moeite had om mijn mond te houden. Daar was ik namelijk niet meer mee bezig in mijn hoofd, ik was aan het nadenken over die vraag.

Bij het derde deel, de verbinding, was het de bedoeling dat je een gespreksmaatje opzocht en dat je met hem of haar een gesprek aanging, bij voorkeur over de vraag waar we net 20 minuten over hadden lopen nadenken.
Mijn praat-maatje kende ik vóór gisteren helemaal niet.
Maar na afloop van het gesprek gaven we elkaar een knuffel.
Wat een bijzonder, open en liefdevol gesprek. Met een volslagen vreemde.
Achteraf bleek dat Gerard had gewandeld en gepraat met haar echtgenoot en dat zij eenzelfde ervaring hadden.

We sloten de dag af met koffie & thee in de consistorie waarbij in een kringgesprek ervaringen konden worden gedeeld en uitgewisseld.
Wat een fantastische dag en wat een bijzondere ervaring.

Deel 1 sloot ik gisteren af met de vraag: ‘Zou God echt verdwenen zijn?’
Nee. Als dat al zo was dan is hij/zij terug. Bekijk het filmpje >>> maar eens op de site van Nijkleaster……..

Reageren

27 september: Orgel? Of preekstoel?

Door Ada

Op 27 september 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Kortgeleden sprak ik een lezer van mijn blog die opmerkte: “Als je iets over een kerkdienst vertelt gaat het altijd over de organist en nooit over de dominee.” Inderdaad. Ook naar aanleiding van de viering van vanmorgen kan ik wel weer een heel blog over de muziek schrijven. Over het mooie orgelspel tijdens de viering van het heilig avondmaal. Of over het meerstemmige zingen met een bas van de cantorij naast mij. Muziek in een viering is voor mij vaak belangrijker dan een preek.

Maar daarmee doe ik onze predikanten te kort. Vanmorgen kozen wij voor een viering in de Catharinakerk waarin ds. Theo van Beijeren voorging. De lezing uit het oude testament vertelde over de profeet Elia, die met vurige wagens werd weggenomen van de aarde, gadegeslagen door zijn opvolger Elisa. Verhaal lezen? zie >>>

Elisa moest afscheid nemen van zijn oude leermeester.
De voorganger haalde hierbij het ontroerende gedicht aan “Breng jij mij weg tot aan de brug? van Toine Lacet. (Klik hier >>> voor het gedicht).
Naderhand vertelde hij dat Elia, evenals Mozes, door de Heer was weggenomen en dat zij dus geen graf hadden.
Twee heel belangrijke mannen uit de geschiedenis van Israël die het volk Israël niet hoefden te vereren. Ze moesten doen wat ze zeiden. ‘Gedenken’ is hierbij het goede woord.
Bij het avondmaal legde de dominee vervolgens de link naar Jezus, die hier op aarde ook geen graf heeft en die wij gedenken met brood en wijn, de tekens van zijn aanwezigheid die hij ons zelf geeft gegeven.

Nu weet ik ook waarom ik gemakkelijker over mijn muziekbeleving schrijf dan over het luisteren naar een overdenking. Het past qua omvang niet in één blog. De predikant zei namelijk nog veel meer in zijn verhaal vanmorgen, maar het is onmogelijk om het allemaal te benoemen. Een overdenking helpt je om uit de bijbellezing van de zondag elementen te halen die je kunt toepassen in je dagelijkse leven. Dat kan voor iedere toehoorder iets anders zijn. Als je net afscheid van iemand hebt genomen in een rouwdienst luister je met heel andere oren naar zo’n preek dan wanneer je je in goede gezondheid opmaakt voor een nieuwe werkweek en je afvraagt wat je morgen zult koken.

We sloten de viering af met lied 422:
Laat de woorden
Die we hoorden
Klinken in het hart
Laat ze vruchten dragen
Alle alle dagen
Door uw stille kracht.

Wij misten vanmorgen de handdruk van ds. Van Beijeren bij de uitgang. Wij wilden nog op bezoek bij mijn schoonmoeder en meden daarom de lange rij wachtenden.
Daarom via deze weg: Theo, bedankt voor de fijne viering vanmorgen.

Reageren

25 september: Stopverf?!?

Door Ada

Op 25 september 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gisteravond was de wekelijkse cantorij repetitie. We beginnen nooit direct met zingen, we gaan eerst inzingen. Onze cantrix is daar altijd erg serieus mee bezig, dus wij doen erg serieus mee. We zwaaien met de armen, maken de nek en de schouders los en doen stemoefeningen. Maar soms valt het niet mee om serieus te blijven. Dat ligt heus niet aan de cantrix, maar aan de gefluisterde / gemompelde opmerkingen van cantorijleden. Gisteravond moesten we heel hard vijf keer achter elkaar TOE POE roepen. “Het lijkt het Nederlandse leger wel…..zonder munitie” zei de bas naast mij. Het lukt mij dan even niet om op dat moment de oefening mee te doen. Te weinig ademsteun zullen we maar zeggen.

Na het inzingen begonnen we met het zingen van de liederen voor de Vesper van 18 oktober. Deze vesper heeft een klein comité van onze cantorij voorbereid. Er wordt veel gezongen in die viering en ik vind het mooie muziek. Genieten dus op de repetitie. Gedurende de avond valt er ook weer genoeg te glimlachen. De sopranen zongen bij een lied erg ongelijk, waarop cantrix de vraag stelde of ze allemaal wel hetzelfde lied voor zich hadden. Toen cantrix zelf een lied voorzong zei ze na het voorzingen: “Dit ging vast niet goed he?” “Ik zei niks!” merkte een tenor op. Ons was nog niets opgevallen.

Bij een driestemmig lied moeten de alten heel laag. Cantrix legde uit dat dit komt omdat de alten de ruimte tussen de sopranen en de mannen moeten opvullen. “Een soort stopverf dus” riep één van de alten. Zo heb ik mezelf nou nog nooit bekeken.
Bij een ander lied werd voorgesteld om door elkaar heen te gaan staan. Dat vind ik altijd erg leuk, maar de anderen waren wat minder enthousiast. Het liefst wilden ze dat ik in m’n eentje door elkaar heen ging staan….maar gelukkig deden ze later allemaal wel mee.

Aan het eind zongen we een lied dat we vorige week hadden ingestudeerd. Toen we het hadden gezongen constateerde onze cantrix lichtelijk verbaasd: “Deze gaat al gewoon goed!”
Tuurlijk.
Want we hebben altijd wel veel plezier tijdens de repetitie, maar uiteindelijk gaat de uitvoering altijd gewoon goed.

Reageren

17 september: Kermis en verdriet op de Brink.

Door Ada

Op 17 september 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Vanmiddag zat ik met Gerard in de Catharinakerk op de Brink. Op donderdagmiddag. Afgelopen zondag werd in de startzondagdienst afgekondigd dat Hiltje Akke van Dijk was overleden. Bij ons beter bekend als ‘juf Hillie’. Zaterdagmorgen hoorde Gerard van iemand dat ze ernstig ziek was en achteraf begrepen we dat ze in de nacht van vrijdag op zaterdag al was overleden. ‘Er ging een schok door de gemeente’ zei de dominee vanmiddag in de rouwdienst.

Het was raar om te zien dat de grijze lijkwagen naast de ingepakte ‘Helikoptervlucht’ en de oliebollenkraam stond opgesteld. Het is immers dit weekend Rodermarkt en op de vrijdag daarvoor begint traditiegetrouw de kermis op De Brink.. De voorganger zei hierover: “Het is vervreemdend om te zien dat deze begrafenis plaats vindt tijdens de opbouw van de kermis voor de Rodermarktfeestweek, het feest dat de definitieve overgang markeert van de zomer naar de herfst. Wij zijn hier nu bij elkaar om de overgang te gedenken van Hillie’s leven hier op aarde naar het ‘andere leven’ in de wereld van God”.

‘Juf Hillie’ heeft onze drie dochters allemaal in de klas gehad. Het was een lieve, zorgzame juf, met extra aandacht voor de kwetsbare kinderen. Haar collega en vriendin, ook een juf van basisschool ‘de Haven’ zei vanmiddag in de viering dat ze er van overtuigd was dat er veel van de toenmalige leerlingen warme gevoelens hadden bij de herinnering aan deze juf. In ons gezin heeft ze in ieder geval een grote rol gespeeld en was ze meer dan iemand die de kinderen leerde lezen en rekenen. Wij noemen haar naam trouwens nog wel eens als iemand gilt omdat iets heel hard gaat. Tijdens een schoolreisje in Hellendoorn zat Hillie in een achtbaan heel hard te gillen, iets wat we niet echt bij haar vonden passen, maar wat iedereen wel heel grappig vond. Bij ons heette dat gillen vanaf toen ‘juf-Hillie-geluiden maken’.

De dankdienst voor haar leven was indrukwekkend. Veel mensen uit het onderwijs binnen Roden, veel familie, veel gemeenteleden waren gekomen voor een laatste groet. We hoorden haar broer (hij sprak net zo bedachtzaam en met hetzelfde accent als Hillie) en haar vriendinnen met veel liefde en warmte over haar spreken. Met deze viering kwam Hillie zoals ze was heel goed naar voren. Er werd haar recht gedaan. En tenslotte was er ook nog mooie muziek o.a. uit Taizé en van Bach.

Het was een prachtige viering. Eigenlijk is dat ook niet gek als je bedenkt dat Hillie al jaren in de Taakgroep Vieren heeft meegedraaid en zich nog intensief heeft beziggehouden met de inhoud van deze dankdienst voor haar leven…..

Reageren

14 september: Vernieuwe PKN-site

Door Ada

Op 14 september 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Op 1 januari >>> schreef ik over de websitegroep van de kerk waar ik deel van uit maak.

Na maanden werken achter de schermen is vanmorgen de vernieuwde website van PKN Gemeente Roden Roderwolde >>> ‘on-line’ gegaan. Het was nodig om de site aan te passen, omdat steeds meer mensen naast een vaste computer gebruik maken van een tablet of smartphone. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook de huisstijl te wijzigen. Het regenboog kunstwerk dat in Op de Helte hangt heeft boven aan de header een ereplaats gekregen. Het is beslist de moeite waard om even te klikken op ‘uitleg regenboogornament’, daarin lees je meer over de symboliek achter dit kunstwerk.

Verder is de site wat ‘rustiger’ van opzet. Eén brede kolom met actuele items, een menubalk met een uitklapstructuur en aan de zijkant een aantal vaste rubrieken waarvan de inhoud steeds op de actualiteit wordt aangepast.
Op deze manier kunnen we heel veel informatie kwijt. Dat moet ook wel, want er gebeurt ontzettend veel in onze gemeente!

Het overgaan naar een nieuwe site kost een hoop tijd en energie en gaat ook nooit in één keer helemaal goed. Voordat alle linkjes weer goed gelegd zijn en alle informatie weer goed te vinden is zijn we nog wel even bezig. Zo probeerde ik vanmorgen de pagina van de cantorij te bezoeken, maar daar kreeg ik een Error-melding. Ook collega’s webmasters liepen tegen die problemen aan, dus er ontstond vandaag een soort ‘hot-line’ over kleine onvolkomenheden en dingen niet helemaal goed liepen.

Bezoek je onze site en ontdek je nog een onrechtmatigheid? Geef het dan even aan ons door, dat stellen we erg op prijs. Hoe meer ogen met ons meekijken, hoe eerder we de site weer helemaal goed online hebben staan.

Op de oude PKN site had mijn ‘Handwerkenmeer’-blog een vast plekje onder de rubriek ‘Mijn hobby’. Die rubriek is op de nieuwe site komen te vervallen. Er is wel een link gemaakt naar mijn nieuwe site: Klik op “Links” helemaal rechts bovenin het menu, dan kom je op de pagina Links. Klik daarna door naar pagina 2 (helemaal onder aan pagina 1), dan staat de link onder de Historische Vereniging Roden. Maar je kunt natuurlijk ook zonder de PKN-site naar mijn blog. Tik ‘Ada waarde van de dag’ in op Google en tadaaah: daar staat ‘de waarde van de dag’.

Reageren

13 september: Kerkdienst op bed.

Door Ada

Op 13 september 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Vandaag is het startzondag in onze PKN- gemeente. Een feestelijke dag met een ‘running celebration’. Ik schreef er al over op 28 augustus >>>. Vanmorgen om 08.45 u had ik in de Catharinakerk moeten zijn voor het inzingen met de cantorij. Maar vannacht werd ik ziek en vanmorgen was ik zo beroerd dat ik niet op m’n benen kon staan. Buikgriep. Meer zeg ik er niet over.

Zulke situaties kan ik werkelijk niet uitstaan. Dat iets niet door kan gaan terwijl ik me er zo op heb verheugd! Maar gelukkig is er dan tegenwoordig Kerkomroep >>> en kon ik de dienst via internet op m’n tablet in bed beluisteren. Het geeft een geheel nieuwe dimensie aan de zondagmogen. Ik hoor hoe gemoedelijk het toe gaat voor de dienst, mensen keuvelen, het orgel speelt. Als de viering begint zet de dominee haar microfoon aan en hoor ik de koster nog de laatste instructies roepen. Mensen die vanmorgen in Roderwolde met de running celebration zijn begonnen werd na het gebed gevraagd de kaart te laten zien die ze gekregen hadden. Ik hoor dan het gestommel en zie in gedachten het gerommel in tasjes: “Waor he’k die kaorte nou zo gauw laoten…!”
Verder hoorde ik ‘mijn cantorij’. Ik neuriede de alt partij mee. Zelfs het loopje bij hal lee-hee-luu-huu ja ging nu goed…..maar dat hoorde verder niemand.

Het gedeelte in de Catharinakerk was maar kort en om 10.15 u toog iedereen naar Op de Helte voor koffie & het vervolg. Als je de viering alleen beluistert hoor je wat er gebeurt. Maar je ziet het niet. Zo miste ik tijdens het verhaal over de barmhartige samaritaan (Lezen? zie>>>) de sjaal om het hoofd van ds. Elbert, maar de strekking van het verhaal in de huidige tijd kwam wel binnen. Verder was ik tijdens de stilte waarin de gemeente naar ‘schilderijen van barmhartigheid’ keek al weer in slaap gesukkeld en schrok ik wakker van het vervolg.

Het is fijn dat het zo kan, maar wat had ik graag achter de sopranen en voor de bassen gezeten vanmorgen. Zij kunnen best zonder die ene alt, maar ik kan niet best zonder hen.

Reageren