Categorie: Alledag Pagina 252 van 302

22 december: Wilma

Door Ada

Op 22 december 2016

Vanmorgen werd ik wakker met de datum van vandaag in mijn hoofd.
Verjaardag van Wilma. Mijn vriendin sinds de HAVO. Ze overleed in 2011, vandaag zou ze 56 geworden zijn. Niet dat we die verjaardag uitgebreid vierden; Wilma woonde al sinds 1993 met haar Henk en twee dochters in Denemarken.

Toen ik op de HAVO in Assen kwam vanaf de kleine MAVO in Smilde was de overgang op zijn zachtst gezegd groot. Ontheemd liepen we te zoeken in lange gangen en het duurde even voordat we ‘gesetteld’ waren. De eerste gymnastiekles was het begin van mijn vriendschap met Wilma. Onze gymleraar was Van der Schaaf, toen ook conrector van de HAVO-afdeling. Een hele aardige man, zelfs voor iemand die zo slecht in gymnastiek was als ik. Hij begon zijn praatje met een verhaaltje over gym en dat niet iedereen daar even goed in was. “Wie kan er bijvoorbeeld geen handstand?” Voorzichtig stak ik mijn hand op, in de verwachting dat ik wel de enige zou zijn die dat niet kon. Maar aan de andere kant kwam ook een hand omhoog; die van Wilma. “Dames, gaan jullie maar eens even bij elkaar staan. Jullie helpen elkaar, alle anderen doen het alleen.” Niet lang daarna hingen Wilma en ik al slap van het lachen tegen het klimrek aan. Het begin van een geweldige vriendschap. Ze was een ontzettend leuk mens, ze was erg grappig en had een aanstekelijke lach.

Na de HAVO ging Wilma een secretaresse-opleiding doen, ik ging werken. Op 31 mei 1979 belde ik haar ’s avonds op. “Morgen begin ik aan mijn eerste baan, ik ga werken bij boekhandel Iwema in Assen!” Ze zei: “Dat is toevallig! Morgen begint er ook een vriendin van mij hier uit Beilen bij die boekhandel. Sjanètje Krokètje!” Ik hoor het haar nog zeggen. De volgende morgen ontmoette ik inderdaad Jeannette (zie Boekenvriendin >>>).
De rest is geschiedenis. Jeannette, Wilma en ik spraken af om een dag met z’n drieën naar Groningen te gaan, het begin van onze ’trio-vriendschap’. We bleven leuke dingen met elkaar doen, trouwden, kregen kinderen en zochten elkaar regelmatig op.

Toen Wilma en Henk in 1993 naar Denemarken verhuisden gingen Jeannette en ik af en toe een weekend naar haar toe. Heerlijke weekenden. Elkaars foto’s bekijken, bijpraten, winkelen en gewoon samenzijn. Met z’n drieën hadden we altijd heel veel lol en ook behoorlijk veel lawaai. In 2009 gingen we ter gelegenheid van onze dertigjarige vriendschap met z’n drieën een weekend naar Parijs met een busreis van Paulusma Reizen. Hilarisch was het. Op de foto hiernaast staan we met z’n drieën voor Versailles, Wilma staat in het midden. We spraken toen af dat de volgende gezamenlijke reis naar Brussel zou zijn, maar daar is het niet meer van gekomen.

Kort na Parijs werd Wilma ernstig ziek. We hebben haar nog een aantal keren opgezocht en in augustus 2011 hebben we afscheid van haar genomen.
Jeannette en ik hebben onze draai daarna wel even weer moeten vinden. Van een trio-vriendschap naar een duo-vriendschap. We missen Wilma, we missen de onbedaarlijke lol die we met haar hadden. Onze vriendschap heeft zich na Wilma’s overlijden verdiept. We delen het verdriet om het gemis, halen samen herinneringen op aan haar en verder blijven we hetzelfde doen wat we ook met Wilma deden: we zoeken elkaar regelmatig op en doen af en toe iets leuks.

Goede vrienden zijn als sterren.
Je ziet ze niet altijd, maar je weet dat ze er altijd zijn.

Reageren

21 december: de kortste dag

Door Ada

Op 21 december 2016

In Alledag

20 december: geen blog.
Die dag was zo vol dat er geen tijd overbleef om iets te schrijven.
Nou, dan niet.
Dat betekent natuurlijk niet dat er ook geen ‘waarde van de dag’ was, het was juist een heel waardevolle dag.
Gistermiddag was er om 16.00 uur een eindejaarsbijeenkomst van de afdeling waar ik werk. ‘Mijn manager’ en ik zongen een Christmascarol, ik mocht het verhaal van Pieter >>> voorlezen en uit haar toespraak haalde ik de volgende woorden: “Hoe weet ik of ik het goede doe? Daarbij maak ik altijd dezelfde afwegingen: Is het vriendelijk? Is het rechtvaardig? Is het ruimhartig? Geeft het ruimte, kunnen we er bij lachen? Dan is het goed. Is het vol met woede, wrok of gericht op het eigen belang en het eigen gelijk? Dan is het niet gericht op een positieve ontwikkeling en in strijd met de waarden waar ons bedrijf voor staat.”
Wijze woorden. Deze afweging kun je maken bij elke beslissing die je neemt.
Om 19.30 uur werkten Gerard en ik mee aan het kerstfeest van de Passage in Smilde. In de zaal waar wij in 1983 onze bruiloft hielden ontmoetten we weer allerlei mensen die we kennen van vroeger. Zo was daar bijvoorbeeld buurvrouw ’tante Betty’, waar ik als klein meisje naast woonde. Zij vertelde over het moment dat wij elkaar leerden kennen. Zij kwam als nieuwe buurvrouw op bezoek bij mijn moeder. Als drie-jarige (ik stotterde in die tijd) was ik vooral geïnteresseerd in de inhoud van haar tas. Nadat ik een tijdje had staan drukkelen sprak ik de gevleugelde woorden: “He-he-he-‘j ok soekelao in de tasse?”
53 jaar later wordt ik daar nog steeds mee geplaagd. En nee, ze had weer geen chocola in haar tas…..
Gisteravond om 21.00 uur zaten we aan de koffie op de verjaardag van Gerards broer. We hadden natuurlijk af kunnen zeggen, maar dat is in de familie Waninge eigenlijk niet de bedoeling.
We hadden het ook niet willen missen. Zwager en schoonzus ontvingen ons in hun nieuwe huis en lieten trots zien hoe het was geworden. Het was nog niet helemaal klaar, maar al wel bewoonbaar.
We dronken een glas, aten lekkere hapjes en genoten van elkaars gezelschap en elkaars verhalen.

Vanmorgen moest ik eigenlijk om 08.00 uur op kantoor zitten, maar op dat moment lag ik nog in bed en hoorde de klokken van Catharinakerk.
Even pas op de plaats, ik begon twee uur later aan mijn werkdag.
Aan het ontbijt schoot ik in de lach om een afbeelding bij een bericht dat Frea had gedeeld op Facebook.
Die heette ‘9 manieren om naar Nederland te kijken’. (Klik op de foto voor een vergroting).
Erg komisch; een goed begin van de kortste dag van het jaar.
Na vandaag worden de dagen al weer langer!
Wat een aangename gedachte.

Reageren

19 december: 4e Advent

Door Ada

Op 19 december 2016

In Kerk & gemeente

Met het hoofd nog vol beelden en indrukken van Bremen zaten we gistermorgen in Op de Helte voor de vierde adventsviering. Vier kaarsen werden aangestoken; we zingen deze weken steeds het kaarsenliedje ‘Midden in de donk’re nacht’, door juf Renny 26 jaar geleden al aangeleerd aan de nu 30-jarige Frea in groep 1. Goede herinneringen.

We hoorden een profetie uit Jesaja en een gedeelte uit het eerste hoofdstuk van Mattheus.
Er was even verwarring over wie de schriftlezing zou doen. Er was gerekend op iemand van de kindernevendienstleiding, maar dat was kennelijk niet goed gecommuniceerd. Maar (zoals we dat in Drenthe zeggen): “Döt ok niks”, Yvonne las het onvoorbereid voor. Complimenten.
Wat de kindernevendienst wel goed had voorbereid in deze adventsperiode is het project voor de kinderen “Speuren naar tekens van hoop”. Iedere zondag gingen de kinderen op zoek naar een teken, daarbij hoorde een verrassingsdoos. De zoektocht werd gisteren vanaf de preekstoel genavigeerd. “Koud. Kouder. Ietsje warmer. Warm!” De groep kinderen zwierf door de kerk, maar vond dankzij ‘Walter-maps’ onder enthousiast geroep de doos.

In deze viering stond ‘de naamgeving’ centraal. We kregen de gelegenheid om ons voor te stellen aan de mensen die bij ons de buurt zaten. In de overdenking hoorden we over de naam van Jezus, die genoemd is naar Joshua, de man die volk Israël over de rivier de Jordaan in Kanaän bracht. Onze nieuwe voorganger Walter Meijles preekt niet, hij vertelt.
Het zet de verhalen in de tijd. Zo hoorden we gisteren dat de profetie uit Jesaja bedoeld was voor koning Achaz, die een zoon zou krijgen: Hizkia. Mattheus heeft die profetie gebruikt om het grote belang van Jezus in de geschiedenis aan te geven. Daarom begint hij ook met het geslachtsregister van Jezus, dat begint met Abraham.

Onze nieuwe predikant brengt heel voorzichtig wat nieuwigheden mee in de vieringen.
We luisterden bijvoorbeeld naar een lied van Sela.
Aan het begin van de dienst zongen we Psalm 24. Tijdens de collecte luisterden we naar een nieuwe versie van diezelfde psalm. Met mijn eigen liedboek ernaast volgde ik de tekst; andere begeleiding, andere woorden, zelfde inhoud.
Na de schriflezing zagen we een stukje uit een Amerikaanse film waarin Maria de boodschap van de engel ontvangt.

Toen de kinderen terugkwamen van de kindernevendienst hadden ze een kribbetje gemaakt met een baby erin. De voorganger vroeg waar ze het over gehad hadden.
“Maria was in verwachting en Jozef en Maria waren niet getrouwd…” vertelde Sven wat bedremmeld. Dat veroorzaakte gelach in de gemeente, waarop de dominee dat even uitlegde: “Ja, de mensen moeten lachen, Sven. Want niet getrouwd en toch een baby, dat doet ze denken aan vroeger!”
Kinderen begrijpen soms niks van grote mensen.
Heel begrijpelijk.

Gistermorgen hoorden we hoe iemand helemaal verwonderd was over het wonder van de groei van een baby in de moederschoot.
De wereld is vol wonderen.
Als je het maar wilt zien.

Reageren

18 december: Kerstmarkt in Bremen.

Door Ada

Op 18 december 2016

In Alledag

Al weken verheugden we ons op zaterdag 17 december: met Harriët en Cees gingen we naar de Weihnachtsmarkt in Bremen. Vorige week sprak ik daar iemand over die al wist dat ze daar nooit heen zou gaan. “Allent maor holten huussies en vreterij….!” luidde haar commentaar. Het weerhield ons niet: om half elf waren we al in de binnenstad. Toen moesten we eerst koffie! We vonden een Konditorei met heerlijk gebak en pittige koffie.

We keken ons werkelijk de ogen uit. Kraampjes en houten huisjes vol kerstspullen, je kunt het zo gek niet bedenken. Soms über-kitsch maar soms ook heel mooi. Kunstig houtsnijwerk, maar daar hangt dan ook een prijskaartje aan. Prul-sieraden maar ook geslepen mineralen en edelmetaal. Volgepakte winkeltjes met kerstprullaria met bordjes als “Nicht anfassen!” En “Nicht berühren!”

We kochten een beker gluhwein en stonden vanuit een Stube een poosje mensen te kijken. Prachtig tijdverdrijf. We zagen Werder Bremen – fans met allemaal dezelfde groen/witte sjaal om (wij dachten eerst FC Groningen…..)
We moesten lachen om drie dames van middelbare leeftijd met wiebelende kerstdingetjes op hun hoofd; het was uitermate komisch.
Er waren straatmuzikanten, inderdaad was er ook heel veel ‘vreterij’ en……heel veel Nederlanders.
Kortom: het was hartstikke gezellig, auf Deutsch: ganz gemütlich.

Ondertussen bezochten we de St. Petri Domkirche. Ineens ben je in een heel andere sfeer; het orgel speelde mystieke muziek en we wandelden door de oude kerk, zoekend naar wat afbeeldingen van bekende bijbelverhalen. Eenmaal weer buiten zochten we het beeld op van de Bremer Stadt Musikanten >>>, de hoofdrolspelers uit een heel ander verhaal: het beroemde sprookje van de gebroeders Grimm.

Toen het donker begon te worden zochten we de Weser op.
Op de kade /promenade waren we getuige van de Schachte Zauber: een feeërieke, middeleeuws aandoende markt met ambachtslieden, kunstenaars en muziek.
Bij een kraam van een zilversmid kreeg ik van Gerard een handgemaakt zilveren sieraad; al jaren zocht ik daar naar en hier vonden we precies wat ik bedoelde.
Ook in deze middeleeuwse sfeer kochten we een beker glühwein en genoten we van de Weihnachtsmarkt, verlicht door vuurpotten, kaarsen en lantaarntjes.

Eén van de bekers brachten we niet terug (daar betaalde je € 2,= statiegeld voor), die nam ik mee als souvenir.
Wat een lelijke beker.
Maar wat een mooie herinnering aan een fantastische dag.

Reageren

17 december: Laarwoud in Zuidlaren & de warmte van een hand.

Door Ada

Op 17 december 2016

In Alledag, Kerk & gemeente

Gistermiddag had ik een lunchafspraak met een oude vriend in Zuidlaren.
Na het broodje tonijnsalade en een goed gesprek namen we vroeg in de middag afscheid.
Het was (na een paar sombere dagen met soepkippenweer) mooi zonnig en ik besloot in Zuidlaren een fikse wandeling te maken.

Mooi dorp; zeven brinken heeft het maar liefst.
Ik wandelde vanaf de markt richting de kerk. Daarachter ligt, verscholen tussen bomen en

Havezate Laarwoud

struiken, de havezate Laarwoud >>>. Het is jaren in gebruik geweest als gemeentehuis, maar sinds de gemeentelijke herindeling is het weer privé-bezit. Je kunt er helemaal omheen lopen en het bijbehorende parkachtige landgoed is vrij toegankelijk.
De oude kerk stamt uit het begin van de dertiende eeuw, uit dezelfde tijd als de Catharinakerk in Roden.

Gisteravond was de Kerstviering in de Noorderkroon waar ons gelegenheidskoortje (zie 14 december) aan meewerkte; door iemand in onze omgeving al ironisch ‘het Jo Vincent-kwartet’ genoemd.
De viering was fijn, het zingen ging goed en het was een warm samenzijn.
Voorganger Astrid Mekes begon haar overdenking met een verhaaltje over een kind dat vol verwondering bij een kerststalletje staat. Ze ziet Jozef, Maria, het kindje, de herders, de dieren, alles wordt benoemd. Daarna draait ze zich om naar haar vader en vraagt; “En waar is God?”

Een vraag waar menigeen mee worstelt. Als je alleen komt te staan. Als je ziekte overkomt.
We kunnen allemaal wel een situatie bedenken waarin we ons afvragen waar God nou is.
Het kerstverhaal wil ons vertellen dat God als een pasgeboren baby bij de mensen is gekomen. De predikant zei daar letterlijk over: “Maar dat God voor ons is gekomen, kunnen wij daar dan iets van merken? Ja, want God woont daar waar mensen omzien naar elkaar. En daar ligt ook een opdracht voor ons: namelijk dat we Gods handen en voeten zijn. Want God woont in de warmte van een hand. Hij woont in de omhelzing bij groot verdriet of in de nabijheid van de ander die even bij je zit en naar je luistert en je steunt als de wanhoop je overspoelt. Het leven is soms onrechtvaardig en onbegrijpelijk. Dat kan niet zomaar weggenomen worden. Maar wie we ook zijn en wat we ook meemaken, we zijn niet alleen maar machteloos. Want er schijnt licht in de duisternis. En zoals de herders midden in de nacht in het licht van God kwamen te staan, zo mogen ook wij in dat licht staan. En ook wij mogen dat kostbare in ons meedragen. Immanuel, God-met-ons. Maar we moeten het wel kunnen zien en kunnen aanvaarden. Net zoals Elisabeth en Maria en Jozef dat deden. En als we dat kunnen, dan is God ineens heel dichtbij.

God woont in de warmte van een hand.
Wat een mooie gedachte.

Reageren

15 december: Tandarts & Mozart.

Door Ada

Op 15 december 2016

In Alledag, Muziek

Donderdag 15 december stond al een tijdje in mijn agenda.
’s Morgens om 10.30 uur en ’s middags om 14.00 uur ‘Kroonbehandeling’.
Drie weken geleden zat ik aan de koffie met een vers broodkapje, toen ik opeens een hard stukje kauwde. Dat was geen brood. Dat was een stuk van een kies uit mijn bovenkaak.
Daar word ik absoluut niet blij van. Gelukkig heeft onze tandarts aan het eind van zijn werkdag altijd een uur voor ‘spoedgevallen’, dus om half vijf diezelfde dag zat ik daar al.
De schade werd opgenomen, de scherpe punt werd weggeslepen en de afspraak voor vandaag werd in de agenda gezet.

Zo’n afspraak bepaalt in grote mate de waarde van mijn dag.
Bij het wakker worden is eerste wat ik denk: “Vandaag tandarts. Brrrrr.”
Het is de laatste jaren trouwens al erg verbeterd met die bezoekjes. De tandartsen die ons gebit behandelen (Mondzorg Roden >>>) zijn erg aangename exemplaren. Vriendelijk, rustig en zeer kundig.
Het moeilijkst vind ik altijd om te blijven ontspannen tijdens de behandeling. Met ademhalingsoefeningen kom ik al een heel eind, maar het blijft lastig.
Vanmorgen bedacht ik: “Ontspannen doe ik het best met klassieke muziek. Als ik nou mijn eigen muziek meeneem lukt het rustig blijven misschien wel beter.”

Met mijn MP3-speler in de aanslag kwam ik vanmorgen de behandelkamer binnen.
Natuurlijk mocht ik mijn eigen muziek luisteren; als dat helpt graag zelfs.
Het requiem van Mozart had ik op de oortjes. Als ik die muziek hoor ontspan ik al.
Onder het “quam olim Abrahae promisisti et semini eius” kreeg ik een mondring ingeplaatst waardoor je lippen bij je gebit worden weggetrokken. Het is maar goed dat ik niet weet hoe je er dan uit ziet……
“Benedictus, qui venit in nomine Domini” zongen de solisten. “Zet u de kiezen maar even op elkaar” vroeg de tandarts. Vreemde combi.

Maar het hielp wel! Fantastisch, wat scheelde dat een hoop. Je hoort dan namelijk ook niet de muziek die uit de luidspreker van de spreekkamer komt.
Na de behandeling vroeg ik naar de scans die de tandarts had gemaakt. Hij liet me de computerfoto’s zien; ik zag mijn eigen kaak waar nog een stompje van de kies in zat en de computer berekende toen precies hoe de nieuwe kroon tussen die stomp en die kies daaronder er uit komt te zien.
Vanmiddag kreeg ik de nieuwe kroon al geplaatst. In precies de goede kleur wit, zodat hij bij de rest van mijn gebit past.
Kunstenaars zijn het.
Hierbij een link >>> naar een mooie uitvoering (Herreweghe) van het Benedictus.
“Zet u de kiezen maar even op elkaar……”

Reageren

14 december: ‘Leise rieselt der Schnee’ in de Noordenkroon.

Door Ada

Op 14 december 2016

In Kerk & gemeente

Met 3 gemeenteleden van de PKN-kerk, Gré, Wim en Jaap, vorm ik af een toe een gelegenheids-kerst-koortje. We zingen dan met z’n vieren tijdens de kerstviering in de Noorderkroon. Dit jaar wordt die gehouden op vrijdag 16 december om 19.00 uur.
Het is een viering van onze PKN-gemeente ‘op locatie’.
Eind november kwamen we met z’n vieren bij elkaar. Kerstliedjes uitzoeken.
Maar daar kwam de eerste keer niet heel veel van. Gré & Wim had ik al een tijdje niet gesproken en het was veel te gezellig. Na een uur zei Wim: “Wanneer gaan we nou wat doen, we moeten toch zingen met kerst!?” O ja, dat was ook zo. We bedachten dat we allemaal twee kerstliedjes zouden uitzoeken, dat was een soort huiswerk voor de volgende bijeenkomst.

We leggen de lat niet te hoog. We hebben te maken met ouder wordende stemmen, in de hoogte wordt het dan wat trillerig, dus we zingen alles wat lager dan het op papier staat en de begeleiding doe ik met mijn gitaar. We zingen de liederen tweestemmig. Meestal zingen de mannen de melodie en doen Gré en ik de altpartij, maar soms zingen de dames een bovenstem.
De afgelopen drie maandagen zaten we aan het eind van de ochtend bij mij om de keukentafel. Kerstliederen oefenen. De eerste keer dat we daadwerkelijk aan het zingen kwamen maakte ik opnames met mijn telefoon. Die opnames stuurde ik dan via de mail door aan de anderen. Hartstikke handig. Jaap heeft kennelijk een heel bijzondere computer, want evenals de muziekbestanden die wij soms naar hem toesturen kon hij ‘Spraak 28’ ook niet openen. Wij verdenken hem er van dat hij dat ook niet erg vindt…..
Het zijn allemaal bekende liederen.
‘O kindeke, klein’ bijvoorbeeld. En ‘Stille nacht’. Voor ouderen is het belangrijk dat de liederen tijdens een kerstviering herkenbaar zijn. Op mijn verzoek beginnen we met ‘Leise rieselt der Schnee’, een Duits kinder-kerstliedje, geschreven in 1895.

Een klein stukje gemeentewerk, zo zie ik het. Het mes snijdt aan twee kanten; de kerstviering in de Noorderkroon wordt opgeluisterd met zang & muziek en wij genieten met z’n vieren van de voorbereiding en van het samen zingen. En koffiedrinken & praten.
Want wat zou gemeentewerk zijn zonder praten…..

Reageren

13 december: Haak je aan?

Door Ada

Op 13 december 2016

In Haken, Handwerken, Kerk & gemeente

Bij de ZWO-Activiteitenmarkt in oktober had ik twee avonden “Haak je aan?” in de aanbieding.
Dit stond in de uitnodiging: Lossen. Vasten. Halve vasten. Stokjes. Dubbele stokjes.
Haken: heb je het vroeger nog geleerd? Doe je het nog wel eens? Haken is tegenwoordig weer erg hip! Kom je een avond bij mij aan de keukentafel jouw haaktechniek weer nieuw leven inblazen?

13 dames schreven zich. Op 21 november was de eerste bijeenkomst en gisteravond de tweede. Toen de eerste dames aanbelden haakte Gerard gelijk al af. Je kunt ook te veel hakende vrouwen in huis hebben.

… stokjes, vasten, lossen….

Voor iedereen had ik een ‘goody-bag’ gemaakt, het leek net een echte workshop.
Daar zaten drie patroontjes in: een granny square, een rond onderzettertje en een kerststerretje. Het was de bedoeling dat de haakvaardigheden die vroeger zijn aangeleerd (bij sommigen hééél vroeger) weer wat werden opgehaald.
Voor alle deelnemers had ik een proef-granny square gehaakt (ook in de goody-bag), waar we eerst mee aan de gang gingen.
Hoe begin je dan? Hoe haak je een stokje? Hoe ga je de hoek om? Hoe lees je een patroon?
Na de eerste onwennige steken kregen de meesten de slag te pakken. Die waren in no-time vier keer de hoek om en kwamen met de vraag: “Waar moet dan die halve vaste in om de toer te sluiten?”

Niet iedereen pakte het even snel op en één deelneemster kreeg het helemaal niet voor elkaar. Dat was de jongste deelnemer (begin dertig); zij had nooit leren haken en was daarbij ook nog links. “Doe mij maar na” stelde ik voor. Maar dat ging niet… achteraf had ik een spiegel moeten gebruiken. Van pure ‘grammieterigheid’ haalde ze na een uur haar breiwerk uit de tas en ging ze er gezellig bij zitten te breien: dat ging haar een stuk beter af!

De activiteitenmarkt was georganiseerd met als onderliggend thema: ‘Zet een stap naar de ander’. Daarom maakte ik naast het haken ook ruimte voor een kennismakingsrondje, een ‘Wie is je vader, wie is je moeder’-moment. Hoe is je meisjesnaam? Hoe was je thuissituatie? Wat deed je voor opleiding? Hoe liep je leven en waarom ben je naar Roden gekomen?
Dat vond ik verreweg het leukste onderdeel van de avonden. Haken kan ik namelijk al…..
Mooie en verrassende verhalen. We leerden elkaar een beetje beter kennen.
Terwijl één persoon aan het woord was konden de anderen mooi doorprikken aan hun haakwerkje. Sommigen waren zo fanatiek en druk met dat haken, dat ze bijna geen tijd konden maken voor het vertellen van hun verhaal.

Persoonlijke verhalen en aanschouwelijk onderwijs. Ik ben natuurlijk geen handwerkjuf, maar de dames onderling hielpen elkaar af en toe ook verder. De activiteit is wat mij betreft al geslaagd, al zou ik het heel leuk vinden als de haaksters het haken daadwerkelijk weer gingen oppakken. Voor de handwerksters onder ons: van het patroon van het kerst-sterretje heb ik een PDF gemaakt, klik hier haakpatroon-kerststerretje om het te downloaden.

Reageren

12 december: Dom blondje.

Door Ada

Op 12 december 2016

In Streektaol

10 december schreef ik dat ik haost nooit wat neis koop veur in de karstboom. “Ja, lampies, want die gaot wel ies kapot” markte ik daor toen over op.

Aan het einde van die zaoterdagmiddag wol ik nog een kerststukkie maken, dus ik dacht: “Ik knip eem wat underste takkies van de kerstboom in de kamer, dan heb ik nog wat gruun ‘opvul’.
Daarveur gebruukte ik een snuischeere. Op het moment dat ik de underste takke d’r of knipte, gungen ok de lampies uut.

Wat een rund vin ik mezölf dan. Knip ik de snoer van de lampies deurmidden……
Opiens is de term ‘dom blondje’ dan op mij van toepassing.
Het domme blondje gung naor Gerard die bij de kapschure stun iespegel-regen-lochies op te hangen. Hoon was mien deel. Gut gut, wat mus e lachen. “Ik knöp ze wal eem weer ammekaar” zee e, maor ik mus ’t nog zien.
Ik zag mezölf de hiele boom alweer oftuugen, lampies d’r uut, neie lampies kopen en de boom weer optuugen….
Maor het knöppen gung hiel vlot; hij legde de draodties tegen mekaar, stukkie tape d’r um, klaor. Wat möt een dom blondje zunder een handige man begunnen.

Zundagmorgen bij ’t koffiedrinken met de cantorij in Roderwolde vertelde ik van mien blamage. Toen kwamen de verhalen. Van iene die an ’t verhuuzen was en die heur stofzuuger antröf met nog een klein stukkie snoer d’r an. Verbijsterd heurde ze heur man zeggen: “Ja, de rest waren wij eem neudig!”
Of van die vrouw die vol overgave de hegge an ’t knippen was met een elektrische heggeschere. Die deu ’t iniens niet meer. Ze kwam naor heur partner toelopen met het apparaat waor nog vieftig centimeter snoer an zat. “Waorum dut e ’t nou niet meer?”
Ik ken die vrouw. Dus ik weet dat het allemaol niks met de haorkleur te maken hef……

Reageren

11 december: Derde Adventszondag

Door Ada

Op 11 december 2016

In Kerk & gemeente

derde Advent

Vandaag is de derde zondag van Advent. Met de Catharinacantorij zongen we vanmorgen in de viering in Roderwolde.
Klein kerkje, weinig ruimte voorin. De stoelen stonden klaar.
Afgelopen donderdag hadden we geoefend in de opstelling ´zoals we zondag ook gaan zingen´. Maar vanmorgen was het toch weer anders….. na wat schuiven, verzitten en gladstrijken konden we beginnen met inzingen.

Het is altijd heerlijk dat we dan na het inzingen even een kop koffie krijgen. We wandelden naar het jeugdgebouw en dronken onder een hoop hilariteit onze koffie op. De inhoud van die hilariteit zal op dit blog onbesproken blijven, want (zoals een tenor terecht opmerkte) niet alles is geschikt om op deze website met de wereld te delen.
Het was een mooie, ingetogen viering.
Er was een lezing uit Jesaja en één uit Johannes.
Eén zin lichtte de voorganger eruit: ‘Een mens kan alleen ontvangen wat hem door de hemel gegeven wordt.’ Die koppelde ze aan een zin uit een oud Adventsgedicht: ‘Het gaat niet om wat wij bereiken, maar om wat ons bereikt’. Over die zin alleen al moest ik nadenken. In het eerste deel zijn ‘wij’ actief, in het tweede deel passief.

In de overdenking vlocht de predikant deze twee zinnen mooi door elkaar heen.
Wat mij eruit is bijgebleven is dat je als individu maar beperkt kunt bepalen hoe je leven, je toekomst eruit ziet. Je kunt op wilskracht veel bereiken, maar het gaat om wat je gegeven wordt.
In deze adventsperiode zijn we vaak erg druk met de voorbereidingen voor kerst. Het is voor ons pas écht kerst met een mooie kerstboom, een geslaagd kerstdiner, een mooi kerstconcert of een warm kerstfeest. Als het hoogst haalbare benoemde de voorganger glimlachend ‘een witte kerst’…..
Maar écht kerst is het pas als de boodschap tot ons komt: U is heden de heiland geboren, die liefde, licht en vrede brengt. Dat wordt ons gegeven. Dat bereikt ons.
In deze adventsperiode is het goed om daar even op te wachten en daar over na te denken.
Staan wij eigenlijk wel open voor dat licht, die liefde en vrede? Of zijn we alleen maar bezig met het bereiken van onze perfecte kerst.

Tijdens de viering zetten wij als cantorij ons beste beentje voor. We deden zelfs meer dan van ons gevraagd was. Van het lied “Midden onder u staat Hij die gij niet kent” zongen wij vier coupletten. Tenminste, dat stond in de orde van dienst. Er was nog een vijfde couplet, maar daarvan vond predikant dat die woorden niet goed bij de viering pasten.
Onze cantrix, waarschijnlijk blij dat de vorige vier coupletten zo goed gingen, dirigeerde ons enthousiast naar het vijfde couplet toe. Aarzelend zetten we in. Het orgel haperde even; we hoorde Lykle denken; “O! Nog één!?” en hij speelde toen ook maar mee.
Stiekem geniet ik van dit soort onvolkomenheden.
We zijn allemaal amateurs en we doen ons best.
Want net als met ‘échte kerst’ zijn bij een ‘échte viering’ heel andere dingen belangrijk.

Reageren