Categorie: Alledag Pagina 253 van 309

25 maart: Hier wordt gewacht……

Door Ada

Op 25 maart 2017

Op 25 maart 1983 zijn Gerard en ik getrouwd. Hiernaast een foto uit ons trouwalbum, gemaakt bij het Blauwe Meer in Hoogersmilde.
Splinterjong nog; maar geheel volgens de toen geldende normen en waarden in Hoogersmilde, het dorp waar wij allebei opgroeiden.
Als een jong stel ging trouwen werd hun huis op de kop gezet door de wederzijdse broers en zwagers. Dat had men bij ons ook gedaan. Dat wij die nacht nog een oog hebben dichtgedaan mag een wonder heten…….

Zwager Harrie vond ‘rotzooi overal’ nog niet voldoende, hij zette een houten ooievaar op onze schoorsteen en daaronder een bord met de tekst “HIER WORD GEWACHT TOT DE OOIEVAAR IETS HEEFT GEBRACHT!”
Dit bord bracht in Hoogersmilde de tongen in beweging.
“Zol ’t een moetje wezen?”
“’t Was vast een moetje! Anders zetten ze toch gien ooievaar op ’t dak?”
“Het gung ok wel hiel snel allemaol…..ze hadden dat huus nog maor net, toen waren de trouwplannen ok al klaor!’ Wij waren ons van geen kwaad bewust.
Maar het was inderdaad wel snel gegaan met dat trouwen.
In januari konden we tot onze stomme verbazing een gemeubileerd huis huren; van samenwonen was destijds in onze kringen geen sprake, dus wij gingen in ondertrouw en waren binnen twee maanden getrouwd.

Na een maand of drie was de bevolking er wel achter dat de ooievaar nog even op zich liet wachten. Gerard en ik bleven allebei full-time werken en ik werd niet dikker. “Gek ja…”
Er was al eens voorzichtig bij de ouders en andere familieleden gepolst of er misschien sprake was van een zwangerschap, maar dat werd steeds ontkend.
Op z’n Drents dan hè; “Nee heur, tenminste niet dat ik weet…..”
Zwager Harrie vond het een geweldige mop dat hij iedereen zo op het verkeerde been had gezet.
De ooievaar kwam pas in 1986, maar toen woonden wij al lang niet meer in dat huis.
Voor een verslag van onze trouwdag zie 25 maart 2015 >>>

Vandaag, precies 34 jaar later, deden we samen een klus: we ruimden de buitenboel grondig op, wasten de kozijnen en ramen aan de buitenkant van het huis en maakten het terras schoon zodat we weer lekker buiten in de zon kunnen zitten. Weinig romantisch. Maar we zijn nog wel steeds een goed team!

Reageren

23 maart: Er ging een laatje open

Door Ada

Op 23 maart 2017

In Alledag

Gisteravond was ik alleen thuis. Rond 20.30 u installeerde ik mezelf op de bank en keek naar ’the Thirteenth tale’ >>>, een spannende Engelse film die ik had opgenomen op de verkiezingsavond vorige week woensdag.

Het was een film in het genre waar ik van hou: een verhaal over familiegeheimen, oude landhuizen, spoken, een beetje griezelig en een beetje spannend.
Zo spannend (en griezelig) dat ik maar twee toeren heb gehaakt in een uur en drie kwartier.
In de film zagen we beelden van een prachtig oud huis en daar tussendoor was er gefilmd in een vervallen, leegstaand herenhuis, waar bloedstollende scènes waren opgenomen. Later zocht ik op internet op wat voor huizen dat waren; je kunt tegenwoordig werkelijk alles opzoeken.

Elvaston Castle

Tijdens de film ging er in mijn hoofd een laatje open.
Het laatje ‘vakantie Engeland 2013’. Wij stonden op een camping in de buurt van Nottingham. Vlakbij de camping stond een oud en vervallen kasteel, Elvaston Castle. We stonden maar een week op die camping, maar ik ben er minstens 5x omheen gelopen in die week. Loerend door deuren en ramen naar het stoffige, verrommelde interieur. Dwalend door het prachtige, iets verwilderde park. Griezelend bij een gang naar een grafkelder op het kerkhofje naast de oude kapel. Er was zelfs een oud volksverhaal over een spook dat af en toe voor een raam verscheen.

Af en toe zoek ik de website van Elvaston Castle >>> nog eens op; dan kijk ik naar de foto’s en lees hoe het nu met het kasteel is. Er waren plannen om er een golfresort van te maken, maar de plaatselijke bevolking voerde actie, omdat ze dan niet meer konden genieten van het heerlijke park.
Het luxe golfpark is nog niet gerealiseerd.
Gelukkig maar.
Want als ik nog eens in de buurt van Nottingham ben….

Reageren

22 maart: Herrie in de Onlanden.

Door Ada

Op 22 maart 2017

In Alledag

Vanmorgen, op de fiets naar Groningen, fietste ik door de Onlanden.
Al vaker heb ik op deze website proberen uit te leggen hoe mooi dat is.
Omstreeks deze tijd van het jaar is het een bijzondere ervaring om vroeg in de ochtend door de Onlanden te fietsen. De vogels die het gebied bewonen zijn rondom deze voorjaarstijd heel druk met paren en nestelen. Het is een drukte van belang rondom het water, de graslanden en de moerassen. Het gebied herbergt heel veel verschillende soorten vogels en die maken allemaal geluiden.

Fluiten, gakken, krijsen, piepen, kwetteren, kwaken, zingen, tsjilpen, roepen, krassen, krijten, koeren en snateren doen ze.
Allemaal tegelijk.
Het is een herrie van jewelste.
Het heeft helemaal geen zin om oortjes met muziek op te doen, want ze tetteren dwars door Mozart heen.

’s Middags als ik terugfiets staat de zon al hoog aan de hemel. Dan valt het licht anders op de Onlanden. Er zijn heel veel mensen die speciaal voor de vogels naar dit gebied komen.
Vanmiddag fietste ik een stel achterop waarvan de man een loei van een fotocamera op de rug torste. Mét statief. Als je dan iets bijzonders ziet stap je van de fiets af, zet het statief op de grond en KLIK!
Ook zijn er veel mensen met verrekijkers die in de berm in de verte staan te koekeloeren.
Weer terug op het fietspad bij Peize zag ik nog twee grote vogels: nestelende ooievaars langs de drukke autoweg.
Gisteravond in Vroege Vogels hoorde ik dat deze soort weer helemaal terug is in Nederland, terwijl ze in de jaren ’60 bijna uitgestorven waren.

Ga eens kijken daar in de Onlanden.
’s Morgens vroeg is het het mooist.
Maar om 15.00 uur mag natuurlijk ook.
Kijken en vooral ook luisteren……..

Reageren

21 maart: Sommige mensen…..

Door Ada

Op 21 maart 2017

In Alledag, Sweet memories

Maandagmorgen 20 maart.
Om half acht ging Gerard naar zijn werk en maakte mij wakker.
Op maandag ben ik vrij, dat is de ‘opruim-was-stofzuig-boodschappen-afwas’-dag.
Na zo’n fijn weekend vol met zingen en muziek moet ik dan op maandagmorgen echt even over een hobbel heen.

Tegenwoordig heb ik op mijn telefoon de Radio 5-app.
Ik bleef nog even in bed liggen nasoezen, luisterde naar het nieuws van 8 uur en daarna ging ik mijn yoga-oefeningen doen. Henk Mouwe had ondertussen op Radio 5 een gesprek met Leo Bormans, geluksprofessor. Een fijn gesprek. Zomaar wat flarden die me bijbleven:
– We laten ons wijsmaken dat we gelukkig worden van dingen kopen, maar we worden gelukkig van geven en delen met anderen.
– Geluk zit voor 40% tussen je oren, het is een ‘mindset’. Denk niet: “Ik moet de kinderen naar school brengen” maar “ik wil de kinderen naar school brengen”, we mogen blij dat zijn dat ze in vrijheid naar school mogen om iets te leren.
– Kijk niet steeds reikhalzend naar wat je nog allemaal zou willen, maar bepaal jezelf meer bij wat je al hebt. Onze ‘ikke ikke-maatschappij’ maakt dat we heel erg bezig zijn met het najagen van wat allemaal moet en we verliezen onszelf in de waan van de dag.

Na dit gesprek werd het liedje ‘Songs of Sevilla’ van BZN gedraaid uit 1977.
Bij de afkondiging hiervan zei Mouwe: “Sommige mensen worden hier heel gelukkig van.”

IK!
Samen met Annie en Jan ging ik zingend mijn ontbijt klaarmaken.
“Songs, songs, songs of Sevilla I sang to you…..!”
Ook even lekker meezingen? Klik hier voor een YouTube-fimpje van BZN in TopPop >>>.
Sweet memories….

Reageren

20 maart: Wees hier aanwezig.

Door Ada

Op 20 maart 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Op 10 maart >>> schreef ik onder de titel ‘Unieke samenwerking van twee cantorijen‘ dat ik mij ontzettend verheugde op de liedmiddag met de twee cantorijen en nu ik dit schrijf is het al weer voorbij…..! Maar wat was het mooi.

Het eerste deel van middag stond in het teken van ‘alle stukken doorzingen’. Bij deze repetitie gebeurde hetzelfde als bij ‘onze’ cantorij: cantrix Erica stelde suggestieve vragen als: “Tenoren, hebben jullie wel allemaal dezelfde muziek voor je?”
Maar toen we om half vier aan de thee gingen zaten alle stukken er in.
Cantrix Thysia deed in de pauze met ons een muzikaal spel. Met een groepje moesten we met boomwhackers (gekleurde kunststof buizen die een muzieknoot vertegenwoordigen) liedjes spelen, de andere groepen moesten dan raden welk liedje het was. Dat viel nog niet mee, maar het zorgde wel voor een hoop lol en hilariteit.

Na de thee was Arjan Schippers, de organist/pianist, al mooi op tijd aanwezig en zongen we alle liederen nog eens door. Arjan is van de muzikale grapjes. Sta je allemaal klaar voor de inzet van een lied, speelt hij het intro van Bohémian rhapsody. Ik hoorde een enkele bas zelfs “Mamaaah….” zingen. Huh? Allemaal op het verkeerde been.
En bij het slotlied speelde hij het intro ritmisch net even anders, zodat het leek alsof we “deze vuist op deze vuist” gingen zingen. Cantorij-lol.

Om half zes was er soep. En zelf meegebrachte broodjes. Het was de bedoeling dat we voor het eten eerst met elkaar de canon “Dank U dat wij samen eten” zouden zingen, maar dat was niet goed gecommuniceerd. Voordat de tekstblaadjes waren uitgedeeld zat menigeen al aan de heerlijke soep. De canon zongen we na het eten; een bas stelde nog voor om eten in aten te veranderen. Piet Lut. Dat deden we natuurlijk niet.

Alles wat we ’s middags hadden ingestudeerd zongen we in de vesper om 19.00 uur. Als voorbereidingscommissie hadden wij naast zingen ook een andere rol in de viering; wij lazen de teksten die we hadden geschreven bij de lezingen. Dat vergt veel van je concentratie. We moesten het hoofd er goed bij houden; ik merk dat ik dan wat minder geniet van het zingen, omdat je je aandacht ook bij het verloop van de viering hebt.

Maar genieten, dat had ik zondagmiddag al volop gedaan.
Wat heerlijk om met zo’n groot koor te zingen!
Het waren stuk voor stuk prachtige liederen, maar het hoogtepunt was voor mij “Wees hier aanwezig”. Dat zongen wij ook al met de Catharinacantorij, maar dan zonder solo’s. Nu zongen we het met Arjan op de piano met alles er op er er aan.
Een hele zondag zingen met hart en ziel: ik haalde mijn hart er aan op.

De vesper is terug te luisteren op Kerkomroep >>> (19 maart, Op de Helte, 18.44 uur).
De fotografen hebben mij foto’s beloofd, als ik die krijg zal ik hier een paar publiceren.
Lees ook het verslag van deze liedmiddag & vesper op onze PKN-website >>>

Reageren

18 maart: Zwijgende dames en heren.

Door Ada

Op 18 maart 2017

In Alledag

Als ik ’s morgens mijn yoga-oefeningen doe word ik zwijgend gadegeslagen door 3 mannen en 4 vrouwen.
Drie paar mannen-ogen volgen mijn verrichtingen van rechts en vier paar vrouwen-ogen vanaf de linkerkant. Dit alles zonder commentaar.
De zeven personen in kwestie zijn nog splinterjong, in mijn ogen althans.

Mijn yoga-matje ligt op de oude kamer van Carlijn. Die ziet er nog net zo uit zoals zij hem vijf jaar geleden heeft achtergelaten. De starende mannen staan op een poster van Muse, de dames vinden we op de kast: een poster van de meidengroep Katzenjammer. Daarnaast een scala aan yogaoefeningen, door mij verzameld van de scheurkalender van Happinez die we vorig jaar hadden.
Af en toe slaapt Carlijn nog op die kamer. We gaan daar vast nog wel eens opruimen en opnieuw behangen, maar eerst nog niet.
Zo heeft ze (net als Harriët overigens) nog een eigen plekje in ons huis.

Toen ze nog thuis woonde hoorden wij natuurlijk regelmatig muziek van haar favoriete bands. Dat was niet altijd een onverdeeld genoegen, maar beide groepen hebben één liedje uitgebracht dat ook mama kon bekoren. Het lied van Katzenjammer heb ik al eens beschreven op deze website, op 7 december 2015 >>>.
Het lied van Muse heet ‘Unintended’ >>>. Carlijn liet het mij ooit eens horen met de woorden: “Dit vind jij vast ook wel mooi mama.” En inderdaad, mooi liedje.
Onze meiden hebben daar samen lol om.
“Is het langzaam? Met gitaren? Ja, dan vindt mama het mooi.”

Er hangt nog een poster op haar kamer.
Van de Beatles; daarover hebben we nooit discussie, dat vinden we allebei erg leuk.
Maar John, Paul, George en Ringo kijken nooit naar mijn yoga-oefeningen.
Die zijn druk met oversteken……

Reageren

15 maart: Voor wie doe jij het eigenlijk?

Door Ada

Op 15 maart 2017

In Alledag

Succes-story?

Wij kijken niet veel televisie, maar wel genoeg om de laatste campagne van SIRE tegen te komen. Twee keer viel ik half in een filmpje dat me raakte, ondanks dat ik het maar gedeeltelijk had gezien. Je hoort iemand vertellen over zijn succesvolle baan en je ziet een intens trieste man uit het raam kijken. De stem houdt op met de successtory, je kijkt nog even naar de verdrietige figuur voor het raam en dan komt de tekst in beeld: ‘Voor wie doe jij het eigenlijk?’ Op een ander filmpje zie je drie vriendinnen bezig met foto’s maken en bezig met social media. Heel subtiel zie je tussen het drukke gebabbel door dat de dames lachen voor de camera, maar dat de gezichten weer uitglijden in negatieve smilies als ze de foto’s bekijken. Ook nu komt die tekst ‘Voor wie….’ weer in beeld.

“Wat is dit?” vroeg ik aan Gerard. Die wist het niet. Dus ik zocht ‘campagne SIRE’ op op internet en ik kwam op Voor wie.nl >>> Daar vond ik het antwoord op alle vragen die ik had. Als je op ‘ga verder’ klikt kun je kiezen uit vier mogelijkheden en elk van die mogelijkheden opent een pagina met heel veel kleine items om te lezen.

Als je op de laatste mogelijkheid ‘de campagne’ klikt kun je de drie filmpjes bekijken (even naar beneden scrollen). Je ziet de trieste man, de drie meisjes en ook een heel sneu vioolspelend jongetje met een snoevende vader. Daaronder kun je vier radio-commercials beluisteren: Botox, Druk-druk-druk, Meer-meer-meer en Selfies. Verder lees je hoe deze SIRE-campagne tot stand is gekomen. De commercial voor The Good Life Agency, gericht om gewone mensen succesvoller te laten lijken, bleek een door het reclamebureau N=5 ontwikkeld sociaal experiment te zijn voor deze campagne. Het doel van het experiment was om te kijken hoe ver mensen zouden gaan voor een succesvol(ler) imago, om zo een maatschappelijke debat los te maken. Dit werd in een speciaal item over het thema onthuld bij RTL Late Night door Humberto Tan, die ook in het complot zat.
Heb je tijd? Klik eens hier en daar wat aan op de site van SIRE, je zult versteld staan van wat je leest, het is werkelijk verbazingwekkend.

Eén zinnetje licht ik er uit: Geluk ontstaat pas op het moment dat er geen drang is om het heden te willen veranderen.

Voor wie doe jij het eigenlijk?

Reageren

14 maart: Bordje pap voor de hond.

Door Ada

Op 14 maart 2017

In Alledag

Afgelopen zaterdag was ik bij mijn zwager en schoonzus.
Met de schoonzussen hebben we af en toe ‘schoonzusjesdag’ en de mannen hadden bedacht dat ze als broers en zwagers ook wel eens iets konden afspreken.
Het werd een ‘High beer’>>> in de Huiskamer in Ansen.
De heren hebben zich prima vermaakt.

Ondertussen ging ik even naar mijn moeder en rond etenstijd schoof ik aan tafel bij schoonzus Ali; we aten een heerlijke pasta-ovenschotel.
Neef Bart was er ook. Die was natuurlijk druk omdat zijn vader er niet was.
Op een gegeven moment verdween hij met een bord pap naar achteren.
Hij ging de hond voeren.
Met pap?

De hond bleek een nest jongen te hebben en werd twee keer per dag verwend met een bord pap. “Dit moet je echt even zien tante Ada, hartstikke leuk die kleintjes.”
Hij had geen woord te veel gezegd.
Schattig.
Onweerstaanbaar.
Ik maakte wat foto’s en dacht aan wat mijn meiden in dit geval hadden gezegd.
‘Skattiewattie! Adorable! of woorden van gelijke strekking.
Deze foto stuurde ik via de gezins-app naar de dochters toe.

10 seconden later kreeg ik de eerste reactie:
“IK WIL DIE. ALLEMAAL!”
Uit Engeland kwam het volgende berichtje: SEND THEM TO ME PLEASE!
Ze moeten volgens mij nog even sparen…..

Reageren

13 maart: Mozes en Elia

Door Ada

Op 13 maart 2017

In Kerk & gemeente

Gistermorgen beleefde ik deel 2 van de ervaring ‘Mozes en Elia’.
Deel 1 van die ervaring was een woensdagavond half februari; bibliodrama in het kader van Vorming en Toerusting. We lazen het eerste gedeelte van Mattheüs 17, bekend als ‘de verheerlijking op de berg’. Jezus ontmoet Mozes en Elia en Petrus wil voor ieder van hen een tent opzetten. (Verhaal lezen? Zie dit gedeelte in de basisbijbel >>>). We beklommen die avond samen een berg en ik was de verschijning van de profeet Elia. Ik was daar om Jezus een hart onder de riem te steken, ondersteuning te bieden.

Tijdens de viering gistermorgen stond dat verhaal uit Mattheüs centraal.
Je luistert met andere oren als je je al zo hebt ingeleefd in dat stukje schriftlezing.
Wat het mij bracht: koester de bijzondere ervaringen die je ten deel vallen. Ieder mens beleeft af en toe een Godservaring. Probeer het niet vast te houden, maar bekijk en beleef het met verwondering en ‘bewaar het in je hart’ als een soort doosje met kostbaarheden.
Wat daar in zit is oproepbaar als je het nodig hebt, als je het moeilijk hebt.

Naast de verhalen en de overdenking werd er gistermorgen veel gezongen. Later hoorde ik van mensen die de viering ook bezocht hadden dat er wat hen betreft wel wat minder liederen op het programma hadden mogen staan, maar dat is een kwestie van persoonlijke smaak: ik hou van zingen. De Op de Helte cantorij werkte mee; verder zat ik naast Jaap (bas van de Catharinacantorij) en konden we bij een aantal liederen meerstemmig meezingen. Bij het slotlied (lied 423) zong ik het laatste couplet niet mee. De sopranen van de cantorij zongen namelijk een prachtige bovenstem, als je zelf meezingt, dan hoor je dat amper.
Mooie tekst trouwens, van Sytze de Vries:
Voor alle mensen op onze weg
Vrede en goeds in elk huis!
Voor al wie kwamen onder dit dak:
Ga met God!
Vaya con Dios en à Dieu!

Reageren

12 maart: Wolletjes & bolletjes

Door Ada

Op 12 maart 2017

In Alledag, Handwerken

Een van de leden van de cantorij gaat verhuizen.
Ze vroeg aan mij: “Weet jij nog iemand die ik een plezier kan doen met een grote zak haak- en breigaren? Het zijn allemaal overblijfsels van wat ik ooit gemaakt heb.”
Ik wist wel iemand.

Donderdagavond na de cantorij-repetitie kreeg ik het mee: twee fietstassen vol.
Iemand die niet haakt of breit zal dit niet begrijpen, maar ik word heel erg blij van twee zakken restgaren.
Donderdagavond om half elf lag de inhoud van één zak al op de bank; ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Even graaien in de berg wol, acryl en katoentjes, de kleuren bij elkaar zoeken, is dit hetzelfde garen, wat zou ik hier nog van kunnen maken…..er buitelden alweer allerlei ideeën over elkaar heen in mijn hoofd: colsjaal? Babytruitje? Knuffeltje?

Zondagmiddag is een uitgelezen tijdstip om me uitgebreid te verdiepen in de inhoud van de twee zakken.
Alles uitgestald op de keukentafel, kleur bij kleur, soort bij soort en toen alles opgeborgen in ‘Mama’s grote restjes zak’.
Ik ben namelijk niet de enige die blij wordt van restanten garen. Er gaan regelmatig bolletjes en knotten de Drentse grens over: naar Groningen, Leeuwarden en Nottingham. Dames: nieuwe voorraad!

Reageren