Categorie: Alledag Pagina 256 van 309

13 februari: Generaties in de kerk.

Door Ada

Op 13 februari 2017

Eind november vertelde ik over een geheel nieuw soort lied dat we zongen met onze PKN-gemeente. In die viering begeleidden collega-gitariste Piety en ik de Op de Helte-cantorij bij het lied ‘De dag van de Heer’. Het was wel wennen, constateerde ik toen, maar ‘het begin is er!” ( zie >>>).

Gistermorgen stonden Piety en ik er weer met onze gitaren, samen met een gelegenheidskoortje van enkele gemeenteleden, een mini-koortje.
Spannend. Maar het experiment is geslaagd: de mensen in de kerk zongen mee.
Het was een “Ik zie jou-viering”; dan worden expliciet de jonge gezinnen uitgenodigd, zodat ze er allemaal tegelijk zijn en leeftijdsgenoten elkaar ontmoeten.

Het Kyrië-gebed was anders dan anders. We keken naar een uitvoering van het lied Kyrië-e-leison door Herman van Veen.
Als je alle onderwerpen die Van Veen aanroert tot je door laat dringen, springen de tranen je in de ogen.
Klik hier voor een uitvoering op YouTube.

Op iedere stoel lag briefje; het was de bedoeling dat we daar een onderwerp voor de voorbede op zouden zetten. Er werden heel wat briefjes ingeleverd.
Tijdens die voorbede noemde de predikant vervolgens een aantal dingen die op die briefjes stonden. Eén zin sprong er voor mij uit. “Dat het zo moeilijk is om met meerdere generaties een kerkdienst te vieren.”
Zijn we als generaties zover uit elkaar gegroeid dat we niet meer als één gemeente een kerkdienst kunnen vieren?

Mijn opa Vrieswijk was streng gereformeerd. Hij zong tijdens de gemeentezang nooit meer mee omdat men niet meer op hele noten zong. Verder kan ik mij nog de verhitte discussies herinneren die tussen mijn vader en andere ‘mannenbroeders’ plaatsvonden over de vraag of de kinderen nou wel of niet aan het avondmaal mochten.
Zucht.

Het onbegrip tussen de generaties is van alle tijden.
Het hele scala tussen: ‘Vroeger was alles beter, zo hebben we het altijd al gedaan’ en “die ouwe mensen snappen gewoon niks meer van onze wereld” is er altijd al geweest.
Op dit blog pleit ik vandaag voor wat meer onderling begrip.
Als je een pluriforme gemeente wilt zijn, dan gebeuren er ook dingen waar jij niet achter staat. En jij doet dingen waar anderen zich niet in kunnen vinden.

En om het alleen even toe te spitsen op het onderdeel gemeentezang:
zing gewoon eens mee met een evangelisch lied.
Of met een zwaar liturgisch gezang.
Of een ‘gouwe ouwe’ van Johannes de Heer.
Want wat jij niks vindt kan voor een ander erg waardevol zijn.

Reageren

12 februari: Hardnekkige griep.

Door Ada

Op 12 februari 2017

In Alledag

Mini-blogje vandaag.
Vanmorgen mezelf opgekalefaterd met asperines voor een viering waar we aan meewerkten.
Rest van de dag ziek…..
Morgen ben ik er weer.

Reageren

10 februari: Liefde & cadeau’s.

Door Ada

Op 10 februari 2017

In Alledag

Deze week werden we doofgetoeterd door reclames voor Valentijnsdag.
Sieraden, bloemen, parfums, huishoudelijke artikelen: in naam van de liefde kunnen we ons geld wel weer kwijt en er wordt behoorlijk veel verdiend door de bedrijven die ons laten geloven dat cadeau’s je Valentijnsdag compleet maken.
Geheel conform de subtitel van deze website ‘een alternatief voor de waan van de dag’ doen Gerard en ik niet aan Valentijnsdag.
Elke dag is Valentijnsdag.

Een luxe drogisterij had een pakkende slogan bedacht: “Show your love with a gift!”
“Wat een armoede” denk ik als ik dat hoor.
Alsof je je liefde moet laten zien door het geven cadeautjes.

Als je geen geld hebt kun je je liefde dus niet laten zien.
Als alternatief heb ik zelf een andere slogan bedacht. Gewoon in het Nederlands:

Een waardevolle Valentijn? Geef aandacht.

Aandacht is gratis en veel meer waard dan cadeaus.
Luisteren naar elkaar. Niet de hele tijd alleen maar naar schermen kijken.
Tijd samen doorbrengen.
Lekker koken en dat samen in alle rust opeten.

Dinsdag is het Valentijnsdag.
Geef eens een origineel cadeau….aandacht.

Reageren

8 februari: Drents spreekwoord.

Door Ada

Op 8 februari 2017

In Alledag, Muziek

Tot voor kort luisterden wij op zaterdagmorgen naar Grandcafé Kranenbarg. Maar Bert verhuisde naar Radio 5 en nu luisteren we van 9-12 naar het programma van Bert Haandrikman “Haandrikman Hier”.
Afgelopen zaterdag belde hij met Daniel Lohues. Die was eind vorige week begonnen met zijn nieuwe theater-voorstelling ‘Moi’.
De eerste twee voorstellingen waren in Hardenberg; daar vertelde hij over en daarna werd er een klein stukje van een liedje van zijn nieuwe CD, het nummer “Maak joe waor” gedraaid.
Op zulke momenten zit ik met mijn oor aan de luidspreker vastgeplakt.
In het liedje hoorde ik o.a. de zin: “Aj doen waj zeggen lieg ie niet”.
Zelfs onze kinderen gebruiken dat Drentse spreekwoord: “Doe zo aj zeggen, dan lieg ie niet.”

Hierbij een link >>> naar het interviewtje van Bert met Daniel. (op het zwarte driehoekje onder de foto van Lohues klikken).
Het liedje mag hij kennelijk nog niet delen, want na 4 piano-pingels houdt het fragment op.
Het telefoongesprek geeft een kleine impressie van zijn theatervoorstelling. Want zo gaat het: Lohues vertelt voor de vuist weg (tenminste zo lijkt het) en hij zingt liedjes tussen de verhaaltjes door. (foto links: Daniëlle Hensums, van de site zie >>>, hier geeft iemand een recensie van zijn vorige theatertoernee ‘Aosem’).

Wij hebben kaarten.
In mei zitten wij in het publiek.
O man, wat verheug ik mij daar op!

Reageren

6 februari: Maak het verschil. Straal het uit!

Door Ada

Op 6 februari 2017

In Kerk & gemeente

Voor het eerst sinds weken was ik gistermorgen weer aanwezig bij de viering van onze PKN gemeente. Met de Catharinacantorij werkten we mee aan deze kerkdienst, dus om 08.50 uur waren we al druk met het slepen met stoelen en de piano. Koster Didi deed wat zorgelijk over de ‘vluchtweg’; ons koor zat in de weg of eigenlijk stond de cantrix in de weg. Cantrix stelde de koster gerust: zij zou wel een stapje opzij doen als de mensen wilden vluchten.

Voor op de orde van dienst stond een plaatje van een zoutvaatje en een gloeilamp. Na meer dan vijftig jaar christelijke bijeenkomsten hoef je dan niet meer te raden naar de schriftlezing, dat was het gedeelte uit de bergrede waarin Jezus zegt: “Jullie zijn het zout voor de aarde en het licht voor de wereld.” (Lezen? Mattheus 5: 13-16 in de Basisbijbel>>>)

De dominee had thuis een broodje gebakken. Hij was benieuwd wat de jury daarvan zou vinden en sneed het brood in kleine puntjes. Op de alten-rij werd even gedacht dat we getuige zouden zijn van een wonderbaarlijke spijziging, maar dat was niet het geval.
Er was geen vis bij en er waren ook geen 5000 mensen…..een aantal gemeenteleden kreeg een klein stukje brood; gevraagd naar hun mening riepen ze bijna allemaal tegelijk: “Er zit geen zout in!”

Wat ik altijd op prijs stel in een overdenking zijn handvatten en praktische tips over hoe je het bijbelgedeelte van die ochtend in je dagelijkse leven kunt toepassen. Dat was vanmorgen klip en klaar: hierbij een klein stukje uit het verhaal van de predikant.

Hij begon met de onrust die Donald Trump in de wereld teweeg brengt en wat dat met ons doet. Heel herkenbaar voor ons allemaal: wie voelt zich niet ongemakkelijk bij de berichtgeving over de nieuwe president van Amerika.
Als individu kun je je machteloos voelen. Wat kan ik daar aan doen? Dit:
Heb aandacht voor de ander, benader elkaar liefdevol en benadruk het positieve.
Je bént het zout: maak het leven smaakvol en maak het verschil.
Je bént het licht: straal het uit!

Een bijzonder moment voor ons als cantorij was de gezongen Lutherse geloofsbelijdenis.
De predikant, kind van de jaren ’60, kondigde het lied aan als de geloofsbelijdenis van Maarten Luther King.
Slip of the tongue…..
We hadden ons helemaal het ram-bam geoefend op die partijen. Tom, één van de tenoren, had midi-files gemaakt, zodat we thuis konden repeteren. Dan zit je met het muziekblad op je toetsenbord en maar toerloos herhalen. Maar herhaling is de kracht van de reclame en oefening baart kunst.
We zongen het vanmorgen, driestemmig, helemaal goed.
De gemeente had helemaal niet geoefend. Van Gerard begreep ik dat het nog niet was meegevallen……

Benieuwd naar de viering, het verhaal van de predikant of ons gezang? Je kunt de dienst beluisteren op kerkradio >>> (Roden invullen bij plaatsnaam, viering in Op de Helte op 5 februari).

Reageren

3 februari: Ondeugende leerlingen….

Door Ada

Op 3 februari 2017

In Alledag, Geschiedenis

Op mijn werk heb ik een duo-baan. Drie dagen werk ik als managementassistent voor een afdeling (dinsdag, woensdag en vrijdag) en op maandag zit Jacquelien er.
Als je met z’n tweeën hetzelfde werk doet, moet je blindelings op elkaar kunnen vertrouwen. En veel overleggen en het werk goed aan elkaar overdragen.
Minstens twee keer in de week hebben we telefonisch overleg. Na bijna 7 jaar samenwerken kennen we elkaar al redelijk goed; we vonden het eigenlijk wel tijd voor een team-uitje.

Gistermiddag om 13.00 uur zaten we in aan een tafeltje bij Brink 15 >>> in het centrum van Roden.
Verse jus d’orange en een glaasje wit. Lekker broodje. Klepperdeklepperdeklep.
Daarna brachten we een bezoek aan het Scheepstra-kabinet >>>. Zat ik met Jacquelien in de ouderwetse schoolbankjes. We schreven met een griffel op een leitje. We doopten een kroontjespen in een inktpot en schreven in ons mooiste school-handschrift. Dat resulteerde gelijk al in een zwarte vlek op de duim van Jacquelien; daar keek ze niet echt van op. “Ik krijg al verfvlekken op mijn handen als het blik nog dicht zit…..”.

We kwamen veel te weten over meester Scheepstra, zijn Aap Noot Mies leesmethode en zijn boekjes over Ot en Sien.
We vonden het jammer dat we ons niet konden verkleden in Ot en Sien-kleren. Pasten we net niet meer in.
Ondertussen deelden we onze herinneringen aan onze eigen schooltijd.
Als echte lagere school leerlingen waren we zelfs nog een beetje ondeugend.
Wie de volgorde van het leesplankje goed kent zal gelijk zien wat we hebben gedaan…..

We kochten bij de Hema een meisjes-baby-kraamkadootje voor een gezamenlijke collega waar we binnenkort op kraambezoek gaan. Eenmaal thuis bekeken we elkaars fotoboeken en aten we samen met Gerard stamppot boerenkool met worst.
Niet een groots en meeslepend team-uitje, maar wel erg gezellig.

We gaan dit vaker doen; volgende keer in Veendam…..

Reageren

2 februari: Een vleugje….

Door Ada

Op 2 februari 2017

In Alledag

Gisteren hoorde ik een weerman op Radio 5 zeggen: “Donderdag en vrijdag krijgen we een ‘flitslente’ met temperaturen tot wel 14 graden!”
Daar moet je bij ons in het noorden wel twee tot drie graden af doen, maar dan nog: dubbele cijfers.

Heerlijk. Een vleugje lente. Niet iedereen beleeft het zo; vanmorgen tijdens de wekelijkse boodschappen stond er al weer een hele stelling met chocolade paaseitjes bij de Jumbo. Een echtpaar passeerde de lekkernijen, waarop de man mopperde: “Nou awweer paoseier? Ze liekt wel nie wies.”
Ja, misschien nog wel wat vroeg, maar toch…

Vanmorgen heb ik voor het eerst dit jaar buiten koffie gedronken bij ons achter het huis.
Uit de wind, in de zon.
Met een vest aan weliswaar en ook maar een half uurtje, maar het was heerlijk.

In de tuin komen de sneeuwklokjes al weer uit.
Een duif koerde, er piepten wat vogeltjes en ik genoot van ‘buiten, koffie en donderdagmorgen-gebak’. (zie >>>)

Het vleugje smaakt naar meer; binnenkort kan ik weer op de fiets naar Groningen!

Reageren

31 januari: Wat voor chips?

Door Ada

Op 31 januari 2017

In Alledag

Vier dagen verblijven in Engeland doet iets met ons voornamelijk Drents/Nederlands georiënteerde brein. Zodra je vanaf de trein Schiphol binnenkomt word je in het Engels benaderd.
Gerard en ik blijven onderling natuurlijk gewoon Drents praten, maar het communiceren met de mensen om ons heen vereist wat meer concentratie.
Eenmaal in Engeland is het niet alleen de taal, maar ook het verkeer dat anders is voor ons. Men rijdt links, dus als je oversteekt komen de auto’s van een andere kant dan je verwacht. Ook de poppetjes van de voetgangers-oversteeklichten staan niet altijd aan de andere kant van de straat, maar op een display naast je. Gerard zat al bijna onder een auto omdat het poppetje aan de overkant groen werd. Maar die naast hem niet….. “Papa….!”

We did manage quite well. Frea praat gelukkig nog gewoon Nederlands (met hier en daar een beetje vreemde zinsopbouw) en Jon verstaat Nederlands en ook al een heel klein beetje Drents. We praten met elkaar in een soort koeterwaals, een mooie mengeling van

Ketel chips…?

Engels, Nederlands en Drents en we verstaan elkaar prima. Bij het klaverjassen roept Jon af en toe iets in het Drents: “’t Wordt ruut’n!”
Soms moet er iets worden vertaald of zoeken we iets op op Google.
Het levert mooie woorden op.
Jon en Frea hadden ‘Kettle-chips’ gekocht.
“Lekker! Wat is dit voor chips?” vroeg ik.
“Water-koker-chips!” riep Jon.

Verder worden er soms woorden vertaald die in het Engels niet bestaan.
Zo wilde ik “dat is geen kattenpis” vertalen met “That’s no cat-pee”. Gerard deed er nog een schepje bovenop door te constateren dat het inderdaad geen ‘kleinigheid’ was.
“No, that is no small goat…!”
Hikkend van het lachen liepen we met z’n vieren over straat.

Na een hele dag reizen kwamen we zondagavond weer in Nederland aan. Om half zeven stapten we in de bus en kon ik weer heerlijk in het Drents geiten met de buschauffeur over een handvol kleingeld die ik voor hem had. Na vier dagen “squares, streets, ways and roads” was de eerste halte die werd omgeroepen PATERSWOLDSEWEG!
Met een Gronings accent.
Wij bint weer thuus.

Reageren

30 januari: Lunchen in een kerk.

Door Ada

Op 30 januari 2017

In Alledag

Vrijdagmorgen moesten Frea en Jon nog werken, dus gingen Gerard en ik met z’n tweeën Nottingham in. We staken een kaarsje aan in St. Barnabas cathedral en maakten een wandeling in de oude binnenstad, een ‘ruim rondje’ om het kasteel van Richard Leeuwenhart heen. Wij kunnen met z’n tweeën erg genieten van zo’n ochtend. Op ons dooie akkertje vergaapten we ons aan mooie oude huizen, dronken nog een kop koffie in de olde Trip to Jerusalem en gingen op zoek naar een gelegenheid waar we een broodje konden eten.

We zagen een kerk waar op stond Pitcher & Piano.
“Zouden ze daar piano’s verkopen in een oud kerkgebouw?” vroegen we ons af. We besloten op onderzoek uit te gaan. Toen we voor het gebouw stonden zagen we al dat er geen piano’s in stonden. Het bleek een pub/lunchroom te zijn. We bekeken de kaart die je buiten al kon lezen. Moeilijke Engelse dingen stonden er op. “Laten we in ieder geval even binnen kijken; hoe zouden ze dat gedaan hebben in een kerk?”
Eenmaal binnen twijfelden we niet meer. Hier wilden we wel een poosje zitten!

Het was prachtig. Aan de zijkanten en achterin was een soort 2e verdieping/plafond gemaakt, waardoor je niet in een holle hoge ruimte zat. Midden in de kerk was een soort eiland met een grote ovale bar waar je omheen kon lopen en aan de kanten waren allemaal zitjes gemaakt met tweedehands meubilair; grote en kleine tafels met enorme fauteuils, leren zithoeken, banken, ouderwetse stoelen en tachtig verschillende soorten barkrukken.
Gerard plofte neer op een soort heren-gestoelte van blauw fluweel met gouden biezen, ik op een stoeltje van blauwgrijs velours met Franse bloemmotieven. We namen thee, geserveerd in potjes waar je wel drie kopjes uit haalt. De ober vertelde dat het minstens een half uur zou duren voor het eten klaar was. Vonden we helemaal niet erg! Het was heerlijk om daar te zitten, kopje thee, haakwerkje en een geweldige ambiance.

Gerard en ik ruilden halverwege de maaltijd van bord. Hij nog een halve club-sandwich en ik een halve salade. Het bakje French fries (dat bleken gewoon dunne patatjes te zijn) zetten we tussen ons in. De kerk bleek al vanaf 1932 niet meer als kerk in gebruik, maar de gebrandschilderde ramen zaten er nog wel in. Het zonlicht viel daardoor gefilterd naar binnen. De ober die ik om informatie over het gebouw vroeg vertrouwde me toe dat hij dat nog steeds het mooiste vond aan dit gebouw: “When I come in in the morning and the sun is shining through that window: fantastic!”
Klik op de foto’s voor een vergroting, voor meer info zie >>>.

‘Onze’ Catharinakerk in Roden is de laatste maanden grondig verbouwd; op 19 februari is de feestelijke heropening. Mocht er ooit nog een andere bestemming voor gezocht worden: ik heb nog wel een ideetje…….

Reageren

28 januari: Bloeitijd

Door Ada

Op 28 januari 2017

In Kerk & gemeente

Rond het jaar 2000 was Hotske Postma verbonden aan de Protestantse Gemeente in Roden. Eerst voor de Hervormde kerk, later gingen we ‘Samen op weg’ met de Gereformeerde broeders en zusters en werden we PKN (Protestantse Kerk Nederland).

Maar zoals haar naam al doet vermoeden: Hotske heeft Friese roots en die wortels begonnen op een gegeven moment te roepen. Spijtig voor Roden, maar ze vertrok met man en kinderen naar Friesland. Een aantal jaren geleden kwam ik haar tegen op het fietspad.
Grote verrassing! Hotske was terug in Drenthe en woont in de buurt van Roden.
We zochten elkaar op, konden het gelijk weer goed met elkaar vinden en nu hebben we zo af en toe contact.

Hotske heeft zich wat meer toegelegd op het schrijven en weet veel van het maken van levensboeken. Kort geleden kwam er een klein boekje uit van haar hand.
Het heet: BLOEITIJD Kleine kerkelijke biografie van Hans Greive en Jan Kakes.
Voor kerkmensen in Roden zijn dat geen onbekende namen.
Jan en Hans zijn allebei als voorganger verbonden geweest aan de PKN Roden-Roderwolde.
Hotske beschrijft in dit boekje een aantal gesprekken met de beide heren.
Zij vertellen daarin van hun ouderlijk huis en studie, maar natuurlijk ook van de kerkelijke gemeentes die zij gediend hebben.

Nieuwsgierig? Het ligt in de winkel bij Daan Nijman en het kost 12,50.

Reageren