Categorie: Alledag Pagina 261 van 302

17 augustus: Sprekend schuim

Door Ada

Op 17 augustus 2016

De Noordzee. Gerard en ik zoeken haar van tijd tot tijd op. We hebben deze zee al vanaf veel verschillende stranden gezien. In 2011 zwom ik in Zeeland in de Noordzee met m’n zonnebril op, die werd door een grote zoute golf meegenomen. Iedere keer als ik de zee weer zie vraag ik of ik m’n zonnebril terug mag, maar ook de afgelopen dagen kreeg ik hem niet terug…..
Maandag en dinsdag waren we namelijk samen op Vlieland. We logeerden één nachtje in een hotel in de Dorpsstraat. Op de ANWB-paddestoelen stond voor het dorp Oost Vlieland alleen maar ‘het dorp’. Lekker overzichtelijk. Om met Monopoly-termen te spreken: Dorpsstraat, Ons dorp.

Het was prachtig weer. We genoten van het fietsen op het eiland, zaten met thuis gesmeerde broodjes in een warme duinpan, maakten strandwandelingen en ontdekten een kleine strandopgang die leidde naar een zonovergoten strand waar niemand was. Voordat we op dat strand waren maakte ik deze foto. Een mooie verscheidenheid aan kleuren: zomer in Nederland.
Deze keer geen museum. Geen geschiedenis. Nou ja, een beetje. Hier en daar pikte ik een bordje mee en ik haalde wat uit folders. Maar voor de rest: zon, zee en fietsen.

Zitten op het strand, de zee heel langzaam naar je toe zien komen. Schelpen zoeken.
En iets wat ik nog nooit zag: gedichten in het zand. Iets unieks voor Vlieland. De grote banden van de Vliehorstexpress >>> laten ‘dichtsporen’ na. Deze vond ik:

heen en weer rollen de golven, spel van natte zoen,
sprekend schuim fluistert bevlogen; leef nu want nu wordt toen.

Reageren

16 augustus: Verjaardag Pa.

Door Ada

Op 16 augustus 2016

In Alledag

Sommige data blijven altijd verbonden met een gebeurtenis of een persoon.
Vandaag is de verjaardag van mijn vader, hij zou 84 geworden zijn.
Rond deze datum komen we als gezin altijd even bij elkaar. We vieren geen verjaardag, maar we denken aan hem en heffen het glas op de goede herinneringen. (zie Cornelis Clan 2015 >>>). Afgelopen zondag hadden we een gezellige bijeenkomst bij ons in de tuin.

Het gesprek komt altijd wel even op vroeger. Deze keer ging het o.a. over het doen van spelletjes. Als het vroeger slecht weer was op vakantie, leerde mijn vader mijn broer en mij altijd spelletjes die hij zelf in dienst had geleerd. Klaverjassen, ‘messie pingel’n’, zeeslag (op ruitjespapier met coördinaten) en knobbelen.
Dat van dat knobbelen was ik vergeten. Tot zaterdagavond. Toen gingen we bij familie hier in Roden en potje klaverjassen en daarna stelde neef voor om te gaan knobbelen.
“Hoe gaat dat dan, dat ken ik niet!”
Hij legde het ons uit. (zie voor de spelregels op de website van JufStuf >>>).
Toen we het gingen spelen kwamen er bij mij allerlei herinneringen naar boven.
Het uitklapbare tafeltje tussen twee stoelen in de AlpenKreuzer vouwwagen van mijn ouders. De uitgescheurde blaadjes papier uit de agenda van mijn vader.
De dobbelstenen die verschillend van kleur en grootte waren. De plastic campingbeker waarin we de dobbelstenen schudden.
Oooh jaah….. dat leerde pa ons op vakantie. Mijn broer wist het ook nog.
Al die tijd had ik het niet meer gespeeld.
Al spelend wist ik ook weer waarom het zo leuk was.

Als iemand overleden is laat hij stoffelijke dingen na. Boeken, foto’s, meubels, noem alles maar op wat je van iemand kunt erven. Maar de immateriële erfenis is vele malen belangrijker. Zaterdagavond keek mijn vader even weer over mijn schouder mee.
Hij zou misschien wel gezegd hebben: “Als je met vier man bent, ga je toch klaverjassen!”
Daarom heb ik na mijn kindertijd ook niet meer geknobbeld denk ik……

Op dit blog een foto van mijn vader in zijn element: op vakantie.
Gerard en ik, destijds nog zonder kinderen, gingen in 1985 in het Hemelvaartsweekend met mijn ouders naar het Zwarte Woud. Deze foto is op de heenweg genomen.
Je ziet hem genieten. Ook toen hebben we niet geknobbeld; we waren met z’n vieren!

Reageren

15 augustus: Een vakantiekaartje..?

Door Ada

Op 15 augustus 2016

In Alledag

Als je op vakantie gaat, stuur je vrienden en familie een kaartje uit het gebied waar je verblijft. Jaren namen we ons hele adressenboek mee op vakantie en stuurden vrienden en familie vanaf ons vakantieadres een kaart met vakantiegroeten: “We genieten van het mooie weer ( 25 graden, daar tekende ik dan een zonnetje bij) en de prachtige omgeving. Vakantiegroeten van Gerard, Ada, Frea, Harriët en Carlijn.”
Onze namen kon je zo mooi door elkaar heen schrijven, dat zag er dan zo uit:

Tegenwoordig hebben we met de vrienden en met de familie een app-groep. We krijgen app’jes van elkaar uit Zuid Afrika, Noorwegen, Witterzomer en de Achterhoek.
De vakantiekaart, zoals hij ooit bedoeld is, wordt met uitsterven bedreigd.
Meer weten over de geschiedenis van de ansicht/vakantiekaart? Zie >>>

‘het Zangfietspad’

Afgelopen week kregen wij onze eerste ‘digitale ansichtkaart’: (klik op de foto voor een vergroting)
“Onze vakantiekaart voor jullie: wij zijn drie dagen bij de Biesbosch in een hotel, doei!”
Dit vriendenpaar moest bij dit fietspad kennelijk heel erg aan ons denken.
Gek hé?

We zitten soms duizenden kilometers bij elkaar vandaan en toch zijn we dichter bij elkaar dan ooit.
Het zijn de zegeningen van het digitale tijdperk.
Maar stiekem vind ik kaartjes krijgen ook nog steeds heel leuk. Dus wij hebben er toch wel een paar verstuurd.
En onze vakantie is nog niet voorbij, dus misschien verstuur ik er nog wel een paar.
Want de slogan van vroeger gaat nog steeds op: “Een kaartje. Kleine moeite, groot plezier!”

Reageren

14 augustus: Zingen in de bossen van Norg.

Door Ada

Op 14 augustus 2016

In Alledag, Kerk & gemeente

Al meer dan 25 jaar werken Gerard en ik mee aan één van de kerkdiensten van het IKR >>> in de bossen van Norg.
Dit jaar deden we dit op zondag 7 augustus, vorig weekend dus. Voorganger was ‘onze eigen’ ds. Harm Jan Meijer.
Deze vieringen wijken af van de reguliere diensten in onze PKN-gemeente.
Licht evangelisch durf ik het hier wel te noemen.
De sfeer is altijd erg ongedwongen tijdens deze bijeenkomsten in de bossen van Norg.
We ontmoeten er jaarlijks oude bekenden, er worden alleen liederen gezongen uit het gele liedbundeltje dat we voor de dienst krijgen en we zingen bijna altijd wel een canon of een bekend lied met de gemeente.

Als vanouds was het een fijne viering. Het thema was “God’s eeuwig durende trouw”.
Meestal zijn deze vieringen naast ‘licht evangelisch’ ook licht van toon.
Toen wij er in de jaren ’90 zongen was de algemene opvatting: de mensen zijn hier op vakantie, het is zomer, maak het vooral allemaal niet te zwaar.
Deze zondagmorgen week Ds. Meijer af van deze opvatting.
Hij hield een heel goed verhaal en raakte daarbij menigeen door zijn duidelijke uitleg.
Dat hoorde ik ook na afloop van de mensen om mij heen.
Waar ik anders nog wel eens in een paar zinnen kan zeggen wat de kern van de overdenking was, deze keer lukt me dat niet goed. Het liefst zou ik de hele preek als een PDF aan dit blog hangen, maar, om met de woorden van Harm Jan te spreken: “Een preek is onderdeel van een totaalgebeuren, met opmerkingen vooraf en ergens tussen de tekst door die dat allemaal inkleuren. Niet voor niks zeggen we: het geloof is uit het horen…”

De rode draad was: Gods adem (Geest) heeft ooit alles in gang gezet, door zijn Geest blijft Hij bij alle mensen betrokken. Ook in het diepste donker. Zo is Hij ons overal en altijd nabij.
Als voorbeeld van dat diepste donker noemde de voorganger het overlijden van de vader van Esther Maria Magnis, de schrijfster van het boek Mintijteer >>>.
Het boek had een diepe indruk gemaakt op Meijer en hij riep ons op om het ook te gaan lezen.

Wij zongen na de preek het lied “Speciaal voor jou”.
De tekst van het laatste couplet van dit lied is:
Ik ben er altijd, maar je moet me zoeken,
Ik zal je horen voor je roept tot Mij,
maar roep dan ook! Al lijkt je bidden vloeken,
Ik hoor je stem, Ik kom en maak je vrij.
Al is er niets dat in je voordeel pleit……
Mijn kind, Ik ben er toch voor jou altijd.

Soms passen de liederen die we hebben uitgezocht voor een viering zo goed bij de teksten van de voorganger, dat het geen toeval meer kan zijn. Zo werd deze openluchtkerkdienst een indrukwekkend totaalgebeuren dat ik niet snel zal vergeten.

Reageren

13 augustus: Tuin zonder dieren en Van Gogh in Drenthe.

Door Ada

Op 13 augustus 2016

In Alledag

Twee keer per jaar ga ik een dag uit met de zus van mijn vader, mijn tante Trijn. Wij kijken

‘Oeps Opa, wat doen die apen nou…?!

allebei altijd erg uit naar die dagen: we hebben elkaar veel te vertellen, zijn elkaars ‘luisterend oor’ en genieten van de uren met z’n tweeën.
Afgelopen woensdag begonnen we met Emmen: naast koffie & shoppen bezochten we het park waar vroeger de dierentuin zat. Wat een verrassing! We maakten een hele mooie wandeling langs meertjes en bosjes waar vroeger de dieren verbleven. Langs de route stonden grote billboards met foto’s uit het verleden van de dierentuin. Kostelijk! Ben je in Emmen, ga er dan eens kijken, het is beslist de moeite waard. Klik hier >>> voor een item op RTV Drenthe over de opening van dit nieuwe stadspark.

’s Middags bezochten we het Vincent van Gogh- huis in Nieuw Amsterdam >>>. Van te voren zei Trijn dat ik me er niet te veel van moest voorstellen; volgens haar hadden we het met een half uurtje wel bekeken. Maar niets was minder waar; het werd een zeer aangenaam bezoekje van anderhalf uur. Het draait allemaal om de kamer waar Vincent van Gogh twee maanden heeft gelogeerd in 1883. Van daaruit heeft hij schetsen, tekeningen en schilderijen gemaakt ( info zie >>>)

Tijdens de rondleiding, gegeven door een enthousiaste vrijwilliger, kregen we allerlei informatie over het werk van Van Gogh dat hij maakte in zijn Drentse periode, over zijn leven, over de brieven die hij schreef aan zijn broer Theo (23 vanuit Nieuw Amsterdam) en over het verdere verloop van zijn leven. We zagen de kamer waar hij verbleef, het uitzicht vanaf het balkon en (een reproductie van) het schilderij dat hij vanuit zijn kamer schilderde. De rondleiding werd afgesloten met een klankbeeld, waarin de schilder zelf aan het woord kwam.
“Hebben jullie ook contact met het Van Gogh-museum in Amsterdam?” vroeg één van de gasten. Daarop zei onze gastvrouw: “Nee, daar is nog niet veel uitgekomen.” Het bleek dat de randstedelijke collega’s daar ook niet op zaten te wachten. “In Amsterdam wordt de Drentse periode niet eens genoemd. Maar we mogen wel wat van hun merchandising verkopen….” merkte ze daarover nog fijntjes op.

Vincent van Gogh schreef in september 1883 aan zijn broer Theo:
Drenthe. Het is hier zo gans & al dat wat ik mooi vind.
Dat wil zeggen, ’t is hier vrede….
Ik geloof dat ik mijn landje heb gevonden hoor’

De mevrouw die ons door het huis leidde heb ik beloofd dat ik ‘het voort zou zeggen’: bij deze!

Reageren

12 augustus: Aaltje* in Aalten

Door Ada

Op 12 augustus 2016

In Alledag

Na de oude steden Zutphen en Doesburg belandden we tijdens onze vakantie voor een paar dagen in een Noorse blokhut op Camping ‘de Lansbulten’ >>> in Aalten.
Dit gebied leent zich bij uitstek om te fietsen. Daarbij maken wij graag gebruik van de ‘fietsknooppunten’. Toen wij deze manier van fietsen ontdekten (meer dan tien jaar geleden in Noord Holland) was het nog redelijk onbekend, nu is het gras voor de informatiepaneeltjes helemaal platgetrapt en hoor je overal op de route:
“Wij moet naor drie’nvieftig!”
“Waar stond dat bordje dan?”
“Zullen we zo even pauzeren? Ik heb wel zin in een latte machiato.”
“Wir kommen in die Nähe von Aalten!”
Allerlei soorten Nederlands, Duits en Engels kwamen we tegen op onze fietstochten door de Achterhoek.
Groepen familieleden, echtparen, vriendinnen: in het kader van ‘meer bewegen’ zit de hele wereld tegenwoordig op de fiets. Allemaal zo’n mooie E-bike met een batterij achterop. De boeren-thee-tuinen en terrasjes varen er wel bij, want fietsers nemen vaak nog wel wat meer dan een latte machiato.

Overdekt boekenkraampje bij een huis in Bredevoort.

Wij streken neer op een terrasje in Bredevoort, een verrassend mooi vestingstadje én boekenstad. (Zie website Bredevoort >>>) .
Op een stoel voor ons hipte een vogeltje heen en weer. “Ik maak eem een foto van die mus” zei ik tegen Gerard.
“Dat is hielemaol gien mus” sprak een voor mij wildvreemde meneer aan een belendend tafeltje “t is een vink en volgens mij is ’t een vrouwgie”.
Onvervalst Drents tussen alle eeeee’s en ooooo’s van de Achterhoek. Even een knipoog en glimlach: Drenten under mekaar.
De Achterhoekse gastvrijheid kreeg vorm in een stuk appeltaart voor een klein jongetje. “Wil je daar ook slagroom op?”vroeg de serveerster. Een enthousiast “Jahaa!” was het antwoord. Toen ze terugkwam lag er op het schoteltje van het jongetje dubbel zoveel slagroom als op dat van zijn vader. Er valt zoveel te genieten op een terrasje….

Wij hebben een gedetailleerde kaart van de omgeving gekocht waar de knooppunten op staan. Dat is wel nodig bij ons, want wij missen nogal eens een bordje.

…. veel informatie langs de route …..

Bij een mooi oud huis, een imposante tuin of een vliegende roofvogel zit ik soms achterstevoren op de fiets en op andere momenten zitten we zo genoeglijk te kletsen dat sommige bordjes ons ontgaan.
Ook in de omgeving van Aalten is het erg mooi.
De knooppunten brachten ons door dorpjes als Barlo en Corle.
Ondertussen leer je van alles over de roemruchte geschiedenis van dit deel van ons land.
Regelmatig stond ik bij een groot informatiebord met historische achtergronden. Verhalen over een oud klooster, ridders en borgmannen die geacht werden ‘geharnast en te paard’ de burcht in Bredevoort te verdedigen.
Aaltje* heeft genoten in en om Aalten.
( * zie Aaltje heeft vakantie >>>)

Reageren

11 augustus: Dieren en regen. En een mooie vis.

Door Ada

Op 11 augustus 2016

In Alledag

Tijdens ons verblijf in Doesburg maakten we een fietstocht langs de uiterwaarden van de IJssel. Een fantastische, afwisselende tocht waar we erg van hebben genoten. Helaas waren de weergoden ons niet zo goed gezind. Een miezerige motregen begon al een half uur na Doesburg en na nog een half uur besloten we een regenponcho om te doen. Je kent ze wel, je koopt ze voor 0,50 cent bij de Zeeman.

Schapen langs de IJssel

Die van mij was rose, die van Gerard doorzichtig. Wij veroorzaakten nogal wat onrust bij de dieren langs de route. We reden over een dijk en langs het fietspad stonden schapen met hun kont naar de regen. Poncho’s fladderen nogal in de wind, dus die beesten hoorden lawaai, keken om en zagen ons: een witte en een rose fladderende massa op twee wielen. De bewegende oren en de blik in de ogen van die schapen was zo komisch, dat ik er spontaan van in de lach schoot. Eén schaap blaatte ….. ik rolde bijna van de fiets van het lachen: zo grappig om te zien.

Het bleef niet bij schapen. Even verderop lag een kudde koeien vredig te herkauwen. Toen wij langs kwamen wapperen gingen er een paar onmiddellijk staan: hun instinct zei kennelijk: “er dreigt gevaar!” Wij waren het maar. Ik moet in zulke situaties altijd vreselijk lachen.

In een dorpje sloegen we ergens een hoek om en kwamen (voor hen) vrij onverwacht langs een paar paarden. Die schrokken zo van ons voorkomen dat ze wegrenden naar het volgende hek. Ik had al mijn stuurkunsten nodig om op de fiets te blijven zitten.
Ik heb denk ik te veel stripverhalen gelezen waarbij dieren tekstwolkjes boven hun hoofd hebben. Mijn rijke fantasie doet de rest.

Onderweg kwamen we langs Rheden/De Steeg. Daar zat Simon Carmiggelt op een bankje, vereeuwigd in brons. Ik mocht even naast hem zitten; schrijvers onder elkaar…..

De tocht voerde ook langs kasteel Middachten. Het lag iets buiten de route.
“Laten we even gaan kijken” stelde ik Gerard voor. We hoefden er niet in of zo, maar ik wilde er graag even omheen wandelen. Hou ik van, oude kastelen.
We waren beslist niet welkom. Er stond een hoge muur omheen waar je niet overheen kon kijken. Af en toe zat er een opening in de muur, maar dan keek je tegen traliewerk aan. Bij de hoofdingang stond een groot bord dat het privé-terrein was.

De mooiste vis van de zee

Even verderop was nog een opening in de muur, daar mocht je bij gratie van de eigenaar de tuinen bekijken. Voor 6 euro.

Het deed mij denken aan het boek ‘de mooiste vis van de zee’. (zie 28 februari >>>) Zoveel moois te bieden en alles voor jezelf houden.
De foto hiernaast heb ik van hun website gehaald. De tuinen hebben wij niet gezien.

Reageren

10 augustus: Museum? Bibliotheek? Bed & Breakfast?

Door Ada

Op 10 augustus 2016

In Alledag

nostalgisch in de breedste zin van het woord…..

Na ons bezoek aan Zutphen reden we vorige week maandag naar het stadje Doesburg, ook aan de IJssel. Daar hadden we voor twee nachten B&B ‘de Oldtimer’>>> besproken. Deze keer zaten we midden in de middeleeuwse binnenstad, in een stokoud huis. De kamer die wij tot onze beschikking hadden was op zijn zachtst gezegd ‘bijzonder’.
Op weg naar het popperige wc-tje kwam je door een mini-Beatles-museum. Overal stonden beeldjes en de inrichting was in één woord te vangen: nostalgisch. In de breedste zin van het woord. Er was een vitrinekast met allemaal klein blikken speelgoed. En een hele galerij kleine fotootjes van old-timers. Verder was er een hele

Mini-Beatles-museum

boekenwand en stonden er boeken van de heer des huizes en zijn familie. Die heer heet Bert Stulp; hij heeft zich na zijn pensionering gestort op het zoeken naar verdwenen dorpen in Nederland. (meer weten over dit onderwerp? zie >>>).

Die maandag verkenden we het oude stadje, aten een flink bord patat mét en maakten een wandeling langs de IJssel. De avond bracht ik door met de boeken van Bert en Antoinette. Ik vond o.a. een mooi fotoboek met alle Hanzesteden langs de IJssel, verdiepte me in de verdwenen dorpen in Drenthe en natuurlijk: het gastenboek.

B&B de Oldtimer in Doesburg

Nieuwsgierig als ik ben (Aaltje lijkt op Aagje) ben ik altijd benieuwd naar wat de andere gasten schrijven. Het nostalgische aspect van dit B&B werd voornamelijk geroemd, bijna alle gasten hadden zich de ogen uitgekeken. Eén mevrouw was kennelijk lid van ‘de gezellige huishoudclub’, die vond dat het huis een grote schoonmaak behoefde. Dat vond ik niet: het was heerlijk om er een paar dagen te bivakkeren. Wanneer tref je nou een combinatie van een museum, een bibliotheek én een Bed & Breakfast?!?

Reageren

8 augustus: Wat wij van “Buitenkunst” meekrijgen

Door Ada

Op 8 augustus 2016

In Alledag

Zaterdag 30 juli vertrokken Gerard en ik voor een weekje Achterhoek. Onze dochters Harriët en Carlijn vertrokken diezelfde dag met hun aanhang en een bevriend stel naar Buitenkunst >>> in Westerbork. Carlijn deed dat dit jaar voor de 6e keer, steeds in een andere groepssamenstelling .
“Kunnen we dan vanaf jullie huis gezamenlijk vertrekken?” Tuurlijk, daar hadden we al op gerekend. In onze garage lag namelijk al een paar dagen een berg stoelen, tafels, tenten, gaspitjes, luchtbedden & slaapzakken klaar. Dus wij zaten om 10.30 uur klaar met koffie, thee & Drentse kruudkoek. We vormden met het ‘Buitenkunstclubje’ een kring en bespraken de dingen die komen gingen.

Vriendin Irene vertelde: “Ik zei dat ik een week ging kamperen in Drenthe. Dat klinkt natuurlijk niet heel spannend. Maar als je dan vertelt over het theater, de beeldende kunst en de muziek dan wordt het een heel ander verhaal.”
“Ik zeg altijd dat ik een hele week Hippy-shit ga doen.” zei Carlijn, “Ja, een soort Crea-Bea-week” vulden Cees en Wim aan. Vriend Sam maakte het plaatje af: “Een week lang linkse hobby’s!” Hij wist overigens ook niet veel van rechtse hobby’s; toen Wim zei dat hij ‘de Passat’ ging volladen, vroeg Sam: “Wat is een Passat?”
We zwaaiden het spul uit, deden de kopjes in de vaatwasser, zetten het apparaat aan en gingen zelf ook op vakantie.

Fata Morgana, Buitenkunst 2016

Zaterdag 6 augustus om 14.30 uur staken we de sleutel weer in het voordeurslot en zetten onze tassen in de gang. Toen we onderweg waren had Carlijn al gebeld: “Wij vertrekken nu zo uit Westerbork, we verzamelen nog even bij jullie aan de Boskamp.” Om kwart voor drie kwam het eerste stel weer aanwaaien. We haalden de schone kopjes uit de vaatwasser, zetten koffie en thee en een half uur later zaten we weer in de kring; deze keer geen kruudkoek maar mooie verhalen. Hoe leuk het was

De gidsen Wim en Irene

geweest! En wat ze allemaal hadden gedaan! Gerard vroeg aan Sam of hij nou ook echt linkse hobby’s had beoefend. “Zeker weten; Geert Wilders zou de stoom uit z’n oren gehad hebben!” Net als vroeger vroeg ik: “Wat vond je nou het mooiste dat je hebt gedaan?” Unaniem zeiden ze “het ervarings-theater van de woensdag: Fata Morgana!” Hierboven een foto daarvan.
Carlijn heeft een beschrijving gemaakt van hoe dat werd georganiseerd en wat je dan beleeft. Benieuwd naar wat de gidsen op de foto hiernaast in de Fata Morgana deden? En wat deze Fata Morgana met vluchtelingen te maken heeft? Klik hier Fata morgana voor een PDF met Carlijn’s beschrijving. Wil je het ook een beetje ondergaan? Zet dan dit muziekje eronder (klikken op het driehoekje)

Reageren

7 augustus: Kerken in den vreemde (2)

Door Ada

Op 7 augustus 2016

In Kerk & gemeente

Vorige week zondag, 31 juli, kerkten wij in Warnsveld, gemeente Zutphen. Wij overnachtten daar in B&B Molenzicht >>> en begonnen de zondag met een heerlijk ontbijt en een viering in de Martinuskerk aldaar.
We werden vriendelijk welkom geheten en kregen een orde van dienst. De kerk leek heel erg op ‘onze’ Catharinakerk, maar toch ook weer niet. Deze was nog ouder, 11e eeuw, en was helemaal wit bepleisterd. Ook stonden de kerkbanken er nog in. Als de Catharinakerk zou worden bepleisterd zou hij er ook zo uit zien.
Met de preekstoel dan wel aan de andere kant….

PKN-kerkgebouw in Warnsveld

De voorganger had een heftige lezing, Lucas 12: 13-21. Jezus vertelt een verhaal over iemand die een hele goede oogst heeft en die vervolgens bedenkt om nieuwe grote schuren te bouwen om al zijn bezittingen in op te slaan. Dan heeft hij het goed voor elkaar vindt hij zelf. Maar Jezus vindt hem een domme man. (verhaal lezen? zie >>>, even naar beneden scrollen naar 13.)
De man in het verhaal stelt zijn oude dag veilig. Jezus vertelt dat God tegen die man zegt: “Dwaas. Vannacht wordt je leven van je afgenomen en wat zal er dan met al je bezittingen gebeuren?”
“Daar gaan de erfgenamen dan om vechten…!” merkte de dominee meesmuilend op, gelet op de vraag waar het bijbelgedeelte mee begint.
Ook wij denken dat wij het goed voor elkaar te hebben. Maar de veiligheid die wij voor onszelf creëren is een schijnveiligheid. Er kan ook ons van alles overkomen, rampspoed en ellende door terreur, maar ook door ziekte en dood.

Het leven is zo kostbaar, dat het niet te koop is.
GENIET ER DAN OOK VAN! Hou op met dat eeuwige geklaag over ziektes en ellende en leef niet zo benepen en zuinig. En passant vertelde de voorganger dat hij zo genoot van de dagboeken van Hendrik Groen, die in een verzorgingshuis in Amsterdam Noord de Omanido -club opricht: Oud maar niet dood (zie >>>)
Wie echt rijk wil zijn, moet niet zijn vermogen vermeerderen maar zijn hebzucht verminderen.
Hij sloot zijn overdenking af met de constatering “dus niet het goed voor elkaar hebben maar goed voor elkaar zijn.”
Bij de zegen drukte de voorganger ons op het hart om die zegen vooral te delen.

Zelden zo geboeid naar een preek zitten luisteren.
Na afloop was er koffiedrinken. Net als in Roden bleven we even gezellig napraten en kwamen in gesprek met een echtpaar van onze leeftijd uit Warnsveld en net als in Roden vloog de tijd om. Na de koffie stapten we op de fiets voor een bezoek aan de historische binnenstad van Zutphen: wordt (in de loop van de komende week) vervolgd.

Reageren