Gisteren was het 1 april.
Gisteravond dacht ik: Ik ben er niet in getrapt, niemand heeft mij gefopt.
32 maart …
Vanmorgen bedacht ik ineens dat er toch iets ‘1 aprillerigs’ was.
Wij hebben een televisiegids, die had 32 maart boven aan de pagina staan.
Gisteravond maakte Gerard mij daarop attent. “Dom heeee, dat ze dat dan niet goed naokieken” was mijn commentaar.
Maar toen ik dat zei was het al laat op de avond.
Zo laat, dat het eigenlijk al 33 maart was…..
De nieuwe voedingswijzer stond eergisteren in onze krant.
Met een trits aan goede raadgevingen omtrent eten en drinken.
Een kleine greep uit de gezondheidsadviezen die we de laatste tijd over ons heen kregen:
Roken is slecht.
Zitten is het nieuwe roken.
Suiker is slecht voor je.
Nederlanders eten veel te vet en ongezond.
Alcohol is slecht voor je lichaam,
We krijgen te veel zout binnen.
We zitten teveel achter computerschermen en de televisie.
Stress is niet goed voor een mens.
We bewegen veel te weinig.
Meestal denk ik: “Ja, daar moet ik beter op letten.”
In de loop van ons huwelijk zijn we al een stuk gezonder gaan leven. De adviezen nemen we ter harte en we doen ons best.
Maar het is geen garantie voor een goede gezondheid. Weten we alles van.
Vorige week viel het Icare Ledenmagazine in de brievenbus dat ik gisteren las. Met daarin een interview met Joris Slaets. Hij is hoogleraar ouderengeneeskunde aan de rijksuniversiteit Groningen.
Een paar citaten uit dat artikel:
“Almaar blijven strijden tegen ziekte, beperking en verlies kan er toe leiden dat er geen ruimte is om te leven. Want daar gaat het om: leven. Niet alleen maar overleven.“
“Zorgverleners zijn geneigd om over de wensen van mensen heen te walsen met regeltjes. U heeft diabetes dus u mag dit niet en u moet dat.”
“In een verpleeghuis mag nu helemaal niets meer. Die onvrijheid belemmert mensen om het leven leiden dat ze zouden willen leiden. Iemand die dol is op zijn poes of vogeltje mag zijn huisdier niet meenemen naar het verpleeghuis. Omdat iemand heeft bedacht dat het wel eens onveilig kan zijn. Terwijl we ons hele leven onveilige dingen hebben gedaan! ”
Boven het artikel stond: Er is te weinig aandacht voor plezier in het leven.
Af en toe onveilige dingen doen hoort er dus bij.
En ook nu en dan genieten van iets waarvan je weet dat het slecht voor je is….
Van leven ga je dood.
Leef dan ook!
Of om met Loesje te spreken: Het leven is kort. Leef je uit!
Gisteravond zaten we aan de keukentafel bij onze Franse juf. We maken aan het begin van de les altijd een rondje. Une petite tour: iedereen mag dan een klein verhaaltje vertellen uit het dagelijks leven. Het is bedoeling dat dat een kort verhaaltje is. “Cinq phrases” ongeveer. Een van de mannen was een paar weken op vakantie geweest in Spanje.
Vlak voor hij van wal wilde steken siste zijn kameraad (die weet dat het Spaanse verhaal waarschijnlijk de tijdslimiet overschrijdt) plagerig: “Vijf zinnen hè…”
Het bleef natuurlijk niet bij cinq phrases. Er volgde een verhaal over zoekgeraakte sleutels van een gehuurde auto, zwemmen in zee en een konijn dat men had gegeten: “de ogen zaten er nog in….”. Zelfs in het Frans klinkt dat gruwelijk. Juf (vegetariër) kapte toen het verhaal maar snel af: “C’est tout?”
Ook de kameraad had aan vijf zinnen niet genoeg. Hij vertelde een wonderlijk verhaal over une marché waar hij was geweest, waar hij beelden en een krokodil had gekocht. Geen echte: une crocodile empaillé. Weer wat geleerd.
Er waren verhalen over chercher les oeufs (eieren zoeken), un course (hardloopwedstrijd) en één van de mannen had een werkbezoek gebracht aan de Hooghoudt fabriek. Hij was daar geweest met een soort mannenvereniging.
“de cent vingt cinq ans”. Verbazing alom. Mannen van honderdvijfentwintig jaar?!? Nee, de vereniging was zo oud.
Dan is er al meer dan een half uur om. Juf is dan al helemaal giechelig en moet nodig een kop thee. Eerst maar even pauze. De bizarre verhalen over terraria met leguanen die sla en bananen eten gaan gewoon door, maar nu in het Nederlands.
We besloten de Franse les met een opdracht.
Schrijf het woord dierenarts op in het Nederlands en schrijf zoveel mogelijk woorden op die je met dat woord associeert. Vervolgens zat iedereen een paar minuten te denken en te schrijven. Toen iedereen bijna klaar was zei iemand: “O, moest dat in het Frans…?”
Je zou bijna denken dat we alleen maar voor de gezelligheid naar Franse les gaan.
Vanmorgen, op de morgen van Paaszondag, sloten we in onze gemeente de Paascyclus af met een wonderschone dienst.
Gisteravond hadden Gerard en ik de Paaswake gemist, want Gerard’s jongste broer werd vijftig en dat werd uitbundig gevierd. Met familie, vrienden, een borrel en een chinees buffet. De vriendengroep van het stel kennen wij ook uit Hoogersmilde en we hadden hen een tijdje niet gezien. Met mijn schoonzusjes besprak ik dat ze allemaal zo oud geworden waren……. even verderop zeiden de vrienden waarschijnlijk hetzelfde over ons!
Terug naar de viering van vanmorgen. We werkten met de Catharinacantorij mee en moesten dus al om 09.00 uur in de kerk zijn. Na zo’n feest én met een uur minder vanwege de zomertijd was dat best vroeg. Maar beslist de moeite waard.
In de viering werden het scheppingsverhaal, een tekst uit Jesaja 51 en het opstandingsverhaal (deze morgen uit het Johannes-evangelie) door elkaar heen gevlochten en de cantorij omzong het met bijpassende muziek. De bloemen die vrijdagavond bij het kruis waren gelegd stonden nu her en der verspreid in de kerk.
Heel verrassend was het lied “De steppe zal bloeien”, lied 608 uit het nieuwe Liedboek. Meestal sterft dit in schoonheid omdat de gemeente nooit zo goed weet waar de rusten zitten en waar moet worden doorgezongen. Zo niet vanmorgen. Cantrix Erica dirigeerde en gaf duidelijk aan hoe het gezongen moest worden. Erwin Wiersinga zat achter het orgel en begeleide het met een
Mee naar huis
waterval aan noten op het historische Hinzs-orgel. En toen werd het zomaar een spirituele belevenis die mij tot tranen toe ontroerde.
Aan het einde van de dienst sprak de voorganger de wens uit dat we zouden opstaan net als Jezus.
Opstaan uit onze onverschilligheid, opstaan tegen onrecht en liefdeloosheid.
Bij de uitgang kregen we een narcis, zodat we iets van de viering mee naar huis zouden nemen.
‘De steppe’ nam ik in ieder geval mee naar huis, dat zong nog lang door in mijn hoofd.
Hierbij een link naar een pagina van de website kerkliedwiki >>> met meer informatie over het lied.
Afgelopen woensdag stond ik rond half drie met een collega bij het kopieerapparaat.
“Goed weekend” wenste ik hem “ik ga zo naar huis” .
“Begint het voor jou ook morgenavond met de Witte Donderdag?” vroeg hij. Op mijn werk doe ik niet geheimzinnig over het feit dat ik protestants ben, maar het is niet een dagelijks onderwerp bij het koffieapparaat.
Er ontstond een gesprekje over rituelen in de stille week, de vieringen en zingen in een cantorij. Hij is lid van de PKN-gemeente in Vries, hij is daar al 9 jaar kerkrentmeester. Ook hij beleeft dus deze dagen ‘de paascyclus’ binnen de PKN-kerk. Dat wisten we nog niet van elkaar, het geeft een stukje herkenning en verbondenheid.
Gisteren was het Witte donderdag. Dan herdenken we het laatste avondmaal dat Jezus met zijn leerlingen vierde. Op die avond leerde hij hen om in een stukje brood zijn lichaam en in het slokje wijn zijn bloed te gedenken.
Voorafgaand aan de maaltijd waste Jezus zijn leerlingen de voeten. Een taak die anders door een huisknecht werd gedaan, maar die was er die avond niet. Niemand van de leerlingen voelde zich g
eroepen om die taak op zich te nemen. Jezus liet met zijn optreden zien dat je je nooit te goed moet voelen om een ander de voeten te wassen.
De voorganger zei het gisteravond heel treffend:
We moeten elkaar niet de oren wassen, maar de voeten.
Veurige week heb ik een verhaol instuurd veur een schriefwedstried van het Huus van de taol >>>.
Dit stun d’r over op de website: Het Huus van de Taol daagt oe uut um een verhaal te schrieven dat veurelezen of verteld kan worden an een groep volwassenen. Het onderwarp mag wezen: Praoties / Praot ies maar ie magt het ok zelf weten.
Die uutdaging bin ik angaon. Wij hebt een grote familie, dus verhaolen zat. De titel van het verhaol is “Ie lacht je de buze uut”.
As uutgangspunt nam ik de tweeling van mien schoonzus en zwaoger. Die bint nou al halverwege de dartig, maor toen ze klein waren hebt de olders d’r hiel wat met beleefd.
Het mooiste verhaal vin ik nog altied dat ze op de kleuterschoele gungen eier varven.
Hierbij een klein stukkie uut mien verhaol:
Ze zaten nog maor een week in groep 1 toen het al bijna Paosen was. Juf had de toavel klaormaakt veur ’t paoseier varven.
D’r stun veur ieder kind een gekookt ei in een doppie, d’r lagen stiften en varfkwasten klaor en d’r stunn potties varf op de taovel. Barteld en Klaas gungen an toavel zitt’n, pakten het ei uut het doppie, tikten het tegen de taovel en begunnen het of te pellen.
“He’j ok zolt?’ vreug Klaas an de juf.
De jongens können maor niet begriepen dat die eier niet um op te eten waren.
Eier VARVEN? Dat kwam in heur woordenboek niet veur.
Ok het verhaal van ome Kees en de maiskolven (zie 16 november >>>) heb ik d’r in verwarkt. |
Ie kunt ok nog met an doen: 1 april is de sluutingsdaotum.
Gisteravond was de vesper waaraan wij, Piety, Jaap, Gerard en ik, onze medewerking verleenden.
En natuurlijk: wij vinden het fijn om met z’n vieren te zingen, we hadden de stukken goed ingestudeerd, maar de zenuwen spelen een uur voor dienst behoorlijk op.
Hinszorgel in de Catharinakerk
Mensen die mijn blog lezen weten dat ik graag luister naar het orgel als Erwin Wiersinga er op speelt. Gisteravond was hij onze begeleider, dan zit het dus wat orgel betreft wel goed. Maar met Erwin ‘luistert het ook nauw’.
Het eerste lied tijdens het inzingen was ook gelijk het moeilijkste van de dienst en dat ging beslist niet jofel.
Dan verschijnt Erwins hoofd boven het orgel-balkonhekje.
Dat is niet goed voor je zelfvertrouwen.
Maar gelukkig: de rest ging goed. Erwin stelde voor om in de dienst iets luider mee te spelen. “Om onze foutjes te markeren.” veronderstelde Jaap. Hij bedoelde maskeren…
Die foutjes waren er. Maar het meeste ging goed. Vooral het eerste lied, dat tijdens het inzingen voor problemen zorgde, ging tijdens de viering helemaal goed.
Als gelegenheidskwartet hebben we genoten van de repetities in de aanloop naar deze viering toe.
Het was de eerste keer dat Gerard en ik weer in het openbaar zongen na de lange periode van ziek zijn van Gerard. Daar zijn we blij mee. Net als met het feit dat Gerards conditie met sprongen vooruit gaat. En dat z’n haar weer terug is. Het is fijn dat we alle dingen zo langzamerhand weer op kunnen pakken.
Voelt goed!
Vanmorgen kwam één van de managers wiens agenda ik bijhoud verwaaid binnenvallen.
Ze was op de fiets en ze was eigenlijk al wat te laat.
“Waar is dat overleg straks?”
“In het skills-lab, kamer 035. Weet je wat? Pak even een kop thee, kom even bij, ik regel even een sleutel bij de receptie.”
Bij de receptie haalde ik de sleutel en wandelde naar de gang waar zich het skills-lab bevind.
Het is een gang waar ik niet vaak kom. Zoeken. Kleine lettertjes op de deurbordjes, geen bril bij me.
“Waar is het skillslab?” vroeg ik een voorbijgaande collega. Ze wees me de kamer en wandelde verder.
Waar het slot hoorde te zitten zat een gat. Ik kon mijn vinger er doorheen steken.
Vreemd. Voorzichtig kierde ik de deur open. Er lag iemand op een behandeltafel die er niet meer zo gezond uitzag. “Een lijk!?!” flitste het even door me heen. Maar het was een pop.
Dit soort situaties zijn niet goed voor mijn hart.
De sleutel bracht ik terug naar de receptie en ik vertelde hoe ik geschrokken was.
“O ja, dat is Jan” zei de receptioniste. “Die ziet er inderdaad niet meer zo fris uit. Maar hij doet het nog goed.”
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet eens wist wat een skills-lab is. Dat is een ruimte voor vaardigheidstraining. Daar kunnen verpleegkundigen oefenen.
Met Jan dus.
Misschien kijk ik wel teveel Engelse detectives.
Vanavond komt er een Inspector George Gently op België 1.
Dan blijft het bij ‘een beetje spanning’.
Schrik heb ik vandaag al genoeg gehad.
Gisteren was ik voor het eerst dit jaar op de fiets naar Groningen.
In de Onlanden zaten de kraaien me al weer op te wachten op de wegwijzers. (zie 11 maart 2015 >>>).
Gisteravond keken Gerard en ik naar Vroege Vogels. Dat programma begon met beelden die me heel bekend voorkwamen. “Liekt de Onlanden wel…” zei ik en dat was ook zo!
In dit bijzondere natuurgebied op de grens van Drenthe en Groningen stonden de camera’s van Vroege Vogels.
Er is daar een zeer zeldzame steppekiekendief gespot >>>. Gisteren zag ik ook al verdacht veel auto’s in de berm staan. Achteraf blijken dat vogelaars te zijn geweest die met camera’s en gevoelige lenzen de zeldzame steppekiekendief op de foto willen zetten. Misschien heb ik hem ook wel zien vliegen.
Maar ik zie het verschil niet tussen een buizerd en een kiekendief, laat staan tussen een blauwe, een grauwe of een steppekiekendief. Voor mij heten ze allemaal ‘roofvogel’.
In tegenstelling tot gistermorgen was vanmorgen de zon er al vroeg bij.
Mooi, mooi, mooi. Gistermorgen zag ik o.a. een aantal reeën, een witte reiger en twee ooievaars en vanmorgen zag ik een fazant en een roofvogel. Misschien was het wel……
Spannend. Gisteravond hadden we de laatste reguliere repetitie met het kwartet. (zie 9 februari >>>) A.s. zondagavond zingen we in de vesper. Met bas Jaap en sopraan Piety hebben we vijf repetities gehad.
Zingen in een kwartet is een heel andere ervaring dan zingen in een koor. Als je dan de draad van je eigen melodie even kwijt bent zingen de anderen van jouw stemsoort wel door, maar als je de enige bent valt het wel op. De eerste repetitie-avond verkenden we de muziek en zochten we de partituren bij elkaar (daarbij geholpen door cantrix Erica en haar enorme muziek-bibliotheek.)
De tweede repetitie was het nog erg zoeken.
Er is namelijk geen dirigent. Met elkaar buigen we ons dan over de muziek. Het keyboardje van de familie Smith helpt ons daar bij. “Wat is dat nou voor een noot daar?” Even samen puzzelen. “Wat is mijn beginnoot, ik heb m niet.” Even terug. Noe, noe, … 
Maar we kwamen er prima uit. Iedere week ging het een stukje beter en gisteravond hebben we met elkaar geconstateerd dat we de stukken kennen.
Dat wil niet zeggen dat het zondagavond vlekkeloos zal gaan. Zenuwen spelen op dat soort momenten ook een rol. Erwin Wiersinga is zondagavond de organist, wij hebben een groot vertrouwen in hem en zijn vakmanschap: het wordt vast een mooie vesper.
Maar het blijft spannend.
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén