Categorie: Alledag Pagina 279 van 302

30 november: The Lovin Spoonful.

Door Ada

Op 30 november 2015

Rechtstreeks vanuit het
Het nieuwe bloed van gisteren is goed aangeslagen. Het HB-gehalte was onder de 5.0 gezakt, maar dat zat vandaag weer op 5.9.
Dat uitte zich vandaag in iets meer energie en iets meer eetlust.
Het infuus met de zak sondevoeding zit er nog aan, maar de zaalarts sprak er vanmorgen al over dat deze ‘vloeibare biefstuk’ de langste tijd heeft gediend. Ik hoop dat de stijgende lijn morgen doorzet en dat ik mij dan nog wat minder moe voel, want dat was ik vandaag toch nog wel.

Naast de yoghurt is Brintapap een nieuwe ontdekking voor het geval het slikken nog problemen blijft geven, zoals dat nu nog het geval is.
Gelukkig heb ik die Brinta als kind goed leren eten en ik vond het eigenlijk ook nog wel weer lekker ook. Morgen hopelijk met nieuwe energie weer op!

Ondertussen aan de Boskamp:

Gistermorgen woonde ik de dienst bij in de Catharinakerk.
1^e adventszondag. Er stond een prachtige krans op het doopvont (veel mooier en imposanter dan die van mij) waarvan de 1^e kaars werd aangestoken en het was een fijne viering. We zongen veel bekende adventsliederen, o.a. Op U mijn heiland blijf ik hopen en Hoe zal ik U ontvangen. We hoorden het verhaal van Zacharias, die in de tempel van de engel Gabriël te horen krijgt dat hij op z’n oude dag nog vader gaat worden. Hij is daarna tot de geboorte van Johannes (de Doper) met stomheid geslagen. Verhaal lezen? Zie >>>>

Al vele malen heb ik over dit verhaal preken gehoord, maar ds. Van Beijeren bracht gistermorgen een voor mij nieuwe zienswijze op dit verhaal naar voren. Eén aspect van de boodschap was dat wij in deze weken voor kerst een beetje zouden moeten ‘vasten’ voor wat betreft het praten. ‘En vergeet daarbij de ‘social media’ niet’ dacht ik er achteraan.

We tetteren wat af in deze tijd, . Het kan wel wat minder met al die woorden.
Daar moest ik over nadenken: hoe ga ik dat in de praktijk brengen?
Praten, beppen, teuten, bijkletsen: allemaal dingen die ik graag doe.
Vanmorgen luisterde ik naar Radio 5, toen kwam er een nummer van The Lovin Spoonful voorbij. “Darling be home soon>>>” zingen ze.
De laatste zin van het refrein is: “For the great relief of having you to talk to…”
(voor de grote opluchting dat ik jou weer heb om tegen te praten).

Beetje dubbel dus in deze dagen……

Reageren

29 november: Kind maakt muziek (5)

Door Ada

Op 29 november 2015

In Alledag, Muziek

Gisteravond was ik uitgenodigd door dochter Carlijn. Haar band ‘Hijack’ speelde in dorpshuis ‘de Swingel’ in Wijnjewoude. Hijack bestaat naast Carlijn als zangeres uit Sip (gitaar) en Kees (basgistaar), hierbij een link naar de Facebookpagina >>>.
Samen met dochter Harriët & vriend en het vriendenclubje van Carlijn heb ik genoten van het optreden. Daar stond mijn dochter te stralen op het podium.

Ze spelen een heel diverse mix van muziek, ik schreef er al eens eerder over onder het zelfde kopje Kind maakt muziek >>> .
Ik dronk een glaasje zoete witte wijn met de dames, deed aan ‘social talk’ met het vriendenclubje en familie van de andere bandleden en genoot van het plezier in het musiceren dat van het podium afstraalde. Om een indruk te krijgen van wat ik heb gehoord, hierbij een link naar Hijack’s versie van She will be loved >>> (van Maroon 5) Prachtig vind ik. Maar ik ben natuurlijk wel bevooroordeeld……

Gerard gaat morgen weer een rechtstreekse bijdrage uit het UMCG leveren.
Gelukkig zijn er wel een paar positieve dingen te melden:

Hij heeft vandaag twee zakjes nieuw bloed gekregen, de verwachting is dat hij daar weer wat meer kracht van krijgt.
Vanmiddag bij de lunch vroeg hij om een bord warme Brinta. Dat heeft hij helemaal opgegeten en het smaakte ‘niet verkeerd’. En het bleef er in.
Vanavond hebben we een spelletje Ticket to Ride gedaan én hij heeft de hele aflevering van Studio Sport gezien. Maar toen was hij ook wel moe…..

Ik heb Carlijn beloofd dat ik een volgende keer weer kom kijken als ze ergens moet zingen. Maar dan neem ik papa ook mee!

Reageren

28 november: Adventskrans.

Door Ada

Op 28 november 2015

In Alledag, Bloemen

Gisteravond heb ik mezelf verwend met een ‘bloemenklus’. Morgen is het de eerste Adventszondag, de laatste jaren maak ik in de week daarvoor zelf een adventskrans met vier kaarsen (zie voor meer informatie 30 november 2014>>>)
De voorgaande drie jaren deed ik dat steeds met een vierkant stuk oasis, dit jaar koos ik voor een oasis-ring.

Met de laatste mooie hortensia’s, dennengroen, conifeer, hulst en ‘kerstbakjes-archief-spulletjes’ heb ik deze adventskrans gemaakt.
Je begint met de vier kaarsen (vastgezet met twee cocktailprikkers), daar omheen prik je 6 á 7 hortensia bollen. Vervolgens vul je dat wat nog zichtbaar is van de oasis op met conifeer (schuin insteken zodat het bedekt), dennengroen en hulst. De kerst-accessoires prik je er lukraak tussen. De krans staat op een rode schaal in een wit ‘antiek-looking’ dienblad dat ik kocht bij de Action.
(klik op de foto voor een vergroting).

Reageren

27 november: “We hebben helemaal geen ijs…!”

Door Ada

Op 27 november 2015

In Alledag

Rechtstreeks uit het

Vandaag en gisteren waren dagen die nog steeds bij de dipweek horen. Er was mij nieuw bloed in het vooruitzicht gesteld, maar de arts vond dat toch nog niet nodig. “Soms zeilen patiënten net langs de grens van de laagst toelaatbare waarden en is het niet nodig om bloedtransfusie te doen.”
We zullen het wel zien. Of niet dus….

Vandaag had ik een gesprek met de diëtiste. Er komt te weinig eten binnen.
“Misschien is het verstandig om weer voeding via het infuus binnen te brengen.”
Natuurlijk vind ik dat goed, als het maar bijdraagt aan herstel.
De laatste keer schreef ik erover dat ik een beetje verwend werd met yoghurt.
Vandaag zag ik op de voedingslijst een beker roomijs staan. “Laat ik die eens nemen, dat is ook lekker een beetje verwennerij” dacht ik.
Maar ging mooi niet door want dat hadden ze niet in het assortiment.
Pardon? Het staat wel op de kaart!
“U mag het zelf meenemen uit de winkel van AH.”

Ahaaaa….. zo zit dat dat. Nou ja ook geen probleem hoor. Ze moeten mij natuurlijk ook niet té veel verwennen. niet dan?

Tot zover de verslaggeving uit het UMCG.
Morgen halen we een lekker ijsje voor Gerard bij Meneer Heijn.

Mensen die ons een beetje kennen weten dat wij kunnen genieten van de absurde humor van André van Duin. De echte kenners weten nu vast al wat er komt.
Kijk en geniet van een klant die ijs komt halen in de buurtsuper >>>.

Reageren

26 november: Cruijffiaans en een gehaakt sterretje.

Door Ada

Op 26 november 2015

In Alledag, Haken, Handwerken

Johan Cruijff maakte vorige week indruk op mij tijdens een persconferentie die was belegd omdat hij longkanker heeft. Hij zei o.a. “De behandeling is al begonnen en ik heb nu meer kracht dan voorheen. Alle genegenheid die ik krijg maken me twee keer zo sterk.”
Alle genegenheid. Daarmee vat hij in één woord alles samen wat ook Gerard ten deel valt. Bezoekjes, kaarten, emails, apps & reacties op het blog: het maakt ons sterk.
Omdat je daarmee het gevoel hebt dat je er niet alleen voor staat, je wordt gedragen door iedereen die met je meeleeft.

Vandaag kregen we een reactie op het blog van gisteren (zie hiernaast) waarin een woord stond dat ik niet kende. Catharsis. Ik heb het even opgezocht. Het komt uit het Grieks en het betekent “Reiniging en/of zuivering: afvoer van ziekmakende stoffen en affecten.” Van de schrijver van de reactie kreeg ik later nog deze toevoeging: “catharsis betekent ook lijdensweg of louteringsweg”. Zo kun je het inderdaad wel zien. Gerard moet door deze catharsis heen en dat is zwaar. Vanavond aan de telefoon was hij voorzichtig optimistisch. Het eten was er vandaag (op het ontbijt na) allemaal ingebleven. Toen ik ophing rond 21.00 uur ging hij nog even kijken of hij iets van de wedstrijd van Ajax kon zien. Dat is voor mij een teken dat het weer wat beter gaat. Afgelopen maandag vroeg ik namelijk of hij Studio Sport nog teruggekeken had. Nee, daar had hij geen zin in. Dan is hij echt ziek…….. want zondagavond 19.00 uur is zijn heilige moment, dat mist hij praktisch nooit.

Om nog even op de quote van Cruijff terug te komen: vandaag kreeg ik van een collega drie gehaakte sterretjes in een feestelijk kerstzakje. Het was een symbolisch kadootje. Eén voor Gerard, één voor mij en één voor het jaar 2016. Ze sprak hierbij de hoop uit dat het voor ons in 2016 weer ‘normaal’ wordt en dat we weer ruimte krijgen voor het gewone leven. De sterretjes hangen we straks in de kerstboom.
Daarna gaan ze in de doos met de lampjes, ballen en andere kerst-frutsels naar de zolder en zal ik ze ieder jaar weer tevoorschijn halen, daarbij denkend aan deze fantastische collega die meer is dan alleen iemand waar ik mee samenwerk.
Voor het patroon van dit sterretje hierbij een link naar een pagina op het blog van ‘Karin aan de haak’>>>

Reageren

25 november: Een beetje verwend met yoghurt

Door Ada

Op 25 november 2015

In Alledag

Vanmorgen was ik te laat op het werk.
Dit had een heel speciale reden; ik kon niet van de oprit af.

Bouwplaats Koerskamp

Zoals ik al schreef op 5 november >>>: naast ons worden 24 nieuwe woningen gebouwd.

De onderdelen voor die woningen (muren, dakkapellen, je gelooft je ogen niet) worden per vrachtwagen aangevoerd. Vanmorgen stond er grote vrachtwagen van “Kremer Vloeren” voor onze oprit geparkeerd en zo, dat ik er niet uit kon. Dus ik moest op zoek naar de chauffeur. Die zat bij de uitvoerder ‘in de caravan’ te koffiedrinken. Ik mocht niet verder de bouw op, maar de bouwvakker die ik aansprak zou het wel even tegen hem zeggen. De chauffeur in kwestie was kennelijk niet blij dat ik hem bij zijn koffie weg haalde. Hij negeerde mijn ‘goedemorgen’, hees zich achter het stuur, gooide venijnig de deur dicht en scheurde zonder boe of bah weg. Alsof ik degene was die iets fout had gedaan. Geen reclame voor de beroepsgroep. Gelukkig ken ik ook hele leuke vrachtwagenchauffeurs!

De waarde van de dag wordt bepaald door Gerard: hij heeft zelf weer een blog geschreven!

Rechtstreeks vanuit het
Ik kan mij de tijd niet heugen dat ik zo’n lange periode geen zin had aan eten. Het is alleen al een kunst om het binnen te houden! Gelukkig hebben we nu een patroon in het tijdstip van toedienen van medicatie in gevonden waarmee dat het beste lukt.

De afgelopen dagen heb ik er regelmatig aan gedacht, dat je als kind een beetje verwend wordt als je zo ziek bent. Thuis aten we altijd gewone pap van de gekookte melk van onze eigen melkkoeien. Maar als er iemand ziek was dan haalde mijn moeder flessen volle yoghurt. Ook nu smaakt de yoghurt mij het best en doe ik mijn best om brood en ander warm eten binnen te krijgen.

Morgen moet ik voor één dag verhuizen naar de kamer naast mij. Ze gaan technische aanpassingen doen op kamer 82.
Verder is het best mogelijk dat ik morgen of overmorgen extra bloed krijg toegediend.
Dit is het om HB gehalte en de trombo`s even te ondersteunen op de weg naar herstel van de bloedplaatjes.

Zoals je wel kunt lezen: ik ben nog niet uit mijn zogenaamde ‘dipweek’, maar ik heb goede hoop dat er schot in komt. Al zal yoghurt voorlopig nog wel het lekkerst blijven…..wordt vervolgd. Gerard

Reageren

24 november: Geen punaises meer & andere kip.

Door Ada

Op 24 november 2015

In Alledag, Koken & bakken

Het rechtstreekse bericht vanuit het UMCG laat nog even op zich wachten. Gerard bevindt zich nu in de lastigste periode. Het lukt niet goed om het eten binnen te houden en hij is erg moe. Vanmiddag heeft hij met mij een spelletje Triominos gedaan vanuit z’n bed (op het uitschuiftafeltje dat aan zo’n ziekenhuis-kastje vast zit) en we hebben nog even een ommetje gemaakt over de afdeling. Meer zat er niet in. Men probeert nu met andere medicijnen de misselijkheid te beteugelen, wordt vervolgd.
Bij het opprikken van weer een stapeltje kaarten was het doosje punaises zomaar leeg: er hangt inmiddels ook een indrukwekkende verzameling kaarten!

Ondertussen ben ik al anderhalve week aan het reizen. Naar het werk, naar het UMCG en naar huis. Gisteravond reisde ik van het UMCG naar Peize: vrienden daar hadden me uitgenodigd om bij hen te komen eten. Wat heerlijk! Op werkdagen kan ik tussen de middag een warme hap in het restaurant eten, dan eet ik wat de bewoners in het verzorgingshuis ook krijgen. Vanmiddag bijvoorbeeld kreeg ik kapucijners met spek. Het maakt het leven in deze periode wel gemakkelijker. Als je niet hoeft te koken, hoef je ook niet zo veel boodschappen te doen…..

Vanavond was ik naar Franse les. Het gaat in les 14 over ‘de la bonne nourriture’: lekker eten. (beetje wrang als je net bij je zieke man vandaan komt in het UMCG).
De opdracht voor vandaag viel in twee delen uiteen:
deel 1 Maak reclame voor je favoriete restaurant
deel 2 Vertaal het recept van eten dat je zelf graag klaarmaakt in het frans, maak daar 8 kopietjes van en deel het met de groep.

Zo stelden we dus vanavond een minikookboekje samen met 8 recepten. Juf gaat ook nog een recept uitwerken en delen met ons. Een van de leerlingen stelde ‘un boeuf bourguignon’ voor, maar dat zou een beetje raar zijn, want juf eet nooit vlees……
Vriendin uit Peize zit ook in de Franse-les-groep en had het recept van wat ze gisteren had gekookt meegenomen. Ik zal mijn lezers niet plagen met een Frans recept, hierbij de Nederlandse vertaling van het gerecht “Poulet different/Andere kip”.

Benodigdheden:

250 gram gele rijst
1 kipfilet
150 gram champignons
1 ui
1 teentje knoflook
450 gram spinazie (deelblokjes uit de diepvries)
150 gram chorizo.

Kook de rijst volgens de aanwijzingen op de verpakking.
Fruit de ui en knoflook zachtjes in een koekenpan.
Voeg de spinazie toe, van tijd tot tijd even roeren.
Snijd de kip in kleine stukjes, evenals de champignons en de chorizo.
Bak de kip in een koekenpan, voeg de champignons toe en als laatste de chorizo.
Vervolgens alle ingrediënten in één pan doen en als éénpansgerecht serveren.

Het is heerlijk. Inmiddels mag ik mijzelf ervaringsdeskundige noemen….

Reageren

23 november: Een biggetje met rode laarsjes.

Door Ada

Op 23 november 2015

In Alledag, Haken

Het heeft nog niet over in het UMCG, nog geen ‘eigen bijdrage’ deze dag.
De dip heeft toegeslagen. Het infuus is er nu helemaal af, Gerard moet het opkrabbelen nu op eigen kracht doen. Daar heeft hij een dagtaak aan. Het doel is om het maag- en darmstelsel aan het werk te houden, maar hij mag daarbij niet te veel kilo’s verliezen.

Vanmorgen heeft hij wel al weer zelf gedouched, het slapen gaat goed en er zijn geen calamiteiten zoals infecties en/of koorts. Wel moet hij wat meer in beweging nu. Vanmiddag hebben een wandeling gemaakt over de afdeling, drie rondjes zelfs. Maar daarna was hij weer moe en wilde hij wel graag even weer liggen.

Ook vandaag zorgde de post weer voor veel positiviteit. Namens Gerard bedankt voor zoveel blijken van medeleven!
Er was ook een kaartje bij uit Engeland. Jongste dochter Carlijn is met haar vriend bij oudste dochter Frea op bezoek en ze hadden een idioot kaartje gestuurd van een biggetje met vier rode laarsjes aan.
Een potsierlijke foto waar je spontaan van in de lach schiet.
Met de hartelijke groeten van het spul uit Engeland. Daar knapte papa van op!

Afgelopen weekend heb ik mij zowaar nog even gewaagd aan het haken van een babyschoentje. Voor de ziekenhuisopname had ik er ééntje gehaakt, maar voor de tweede had ik steeds geen tijd. Deze schoentjes had ik gezien op het blog Handwerkles en ik vond ze erg leuk. Hierbij een link >>> naar het patroon. Je vindt hier een beschrijving van het haakpatroon, maar er zijn ook drie instructiefilmpjes. Je kunt gewoon achter je beeldscherm gaan zitten, het filmpje opstarten en ‘meehaken met Mirte’. Pure ontspanning voor mij.

Reageren

22 november: Niks is meer weerd as vandaage.

Door Ada

Op 22 november 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Geen rechtstreekse post uit het UMCG vandaag. Vanmiddag na het bezoek ging Gerard even liggen en daarna voelde hij zich niet goed. De voorspelde dip kwam onverwacht. De hematoloog die Gerard vanmorgen aan zijn bed had vertelde dat deze dip ongeveer een week kan duren.

Vanmorgen begon het nog goed, het was een rustige dag. Gerard heeft geluisterd naar de kerkdienst vanuit Op de Helte met Kerkradio. Het is vandaag de laatste zondag van het kerkelijk jaar, in deze viering worden alle namen genoemd van gemeenteleden die het afgelopen jaar zijn overleden. “Het is toch anders dan dat je er bij bent” zei hij daarover. “De sfeer krijg je niet mee, je ziet niet wie een kaars aansteekt, het is een andere beleving.” Hij werd geraakt door een mooi gedicht dat door Bea Sportel was gemaakt en ook door haar werd voorgelezen. Fijn dat hij er ‘online’ toch bij kon zijn.

Achter hem is de witte muur inmiddels veranderd in een kaartenwand.
Vandeweek kreeg Gerard een kaartje met een gedicht van Johann Wolfgang von Goethe.
“Niets is meer waard dan deze dag.
Gisteren kun je niet opnieuw beleven.
Morgen is nog buiten je bereik”

De waarde van de dag, het thema van dit blog.
Als je in de zwarte balk bovenaan klikt op het tabblad “Ada’s waarde: wat kleurt mijn dag” dan kom je op de eerste pagina van de website. Onderin staat een tekst van Daniël Lohues met een link naar zijn liedje ‘Niks is meer weerd as vandaage’.
Daniël zegt hier zelf over: “Op een reis deur Amerika was ik in Chicago. Daor zag ik een junkie zitten die ‘junkie-dingen’ deu. Op het muurtie waorop die junk zat stun de tekst: Nothing is worth more than this day. Dat vun ik een mooie zin. Op Google typte ik die zin in um te kieken wie dit zegd haar. Dat bleek Johann Wolfgang von Goethe te weden.”

De waarde van de dag wordt door een ieder zelf bepaald.
Wat voor de één waardevol is, beleeft de ander als waardeloos.
Zoals Lohues al zegt: “Niks is meer weer as vandaage, maor je moe’n ’t maor net eem zien….’
Als je je zo beroerd voelt zou je kunnen zeggen: wat een waardeloze dag.
Maar gelukkig was daar nog het gedicht van Bea.

Reageren

21 november: Provinciaaltje in de grote stad.

Door Ada

Op 21 november 2015

In Alledag

Afgelopen week vertelde ik dat ik wereldwijs door Groningen reed met mijn moeder.
Gisteravond stond Aaltje even weer met beide beentjes op de provinciale grond.
Om de file van het UMCG naar het Julianaplein in de avondspits te vermijden had ik van een collega een routebeschrijving gekregen van ‘het rondje andersom’. Dan rij je de andere kant op en pak je de ring Groningen op aan de Noordkant van de stad.
Daarvoor moest ik van uit Parkeergarage Noord de Oosterhamrikkade oprijden.
De route had ik uitgeschreven, in mijn hoofd geprent en ik had de tom-tom er bij aan.

Toen ik uit de parkeergarage kwam stortregende het. Ruitenwissers op dubbele snelheid en dan de weg nog niet goed zien. Tom gaf aan dat ik af moest slaan naar de Oosterhamrikkade en dat deed ik. Er kwam mij een bus tegemoet die knipperde met zijn lichten, dus ik controleerde of mijn lichten wel aan waren maar dat was prima in orde. Vervolgens moest ik linksaf de Heijmanslaan in, maar ik kon niet van de weg af, er zat een hele dikke betonnen berm tussen. Toen kwam ik bij een kruising. “Wat een rare stoplichten, twee van die kleine puntjes” dacht ik nog en ineens drong het tot me door: stond ik daar op de busbaan naast de Oosterhamrikkade! Zucht. Ik voelde me net Hansje in Bosbessenland.

Toen het stoplicht wit werd (die kleine puntjes worden niet groen) ben ik tegen alle regels in linksaf geslagen en reed vervolgens vanaf de verkeerde kant een éénrichtingsweg in.
Daar gekeerd en de auto aan de kant gezet.
Even de hartslag en de bloeddruk weer naar beneden.
De getallen op de afbeelding zijn niet in overeenstemming met wat ik gisteravond voelde.

Het was wel een effectieve sluiproute trouwens: na het avontuur ‘Provinciaaltje in de grote stad’ vond ik de weg verder zonder problemen en zonder files.
Nu maar hopen dat ik niet gespot ben. Duur hééé…..

Met Gerard gaat het iedere dag een beetje beter. Vandaag heb ik met Harriët een potje Kolonisten van Catan met hem gedaan. Gerard vond dat hij (omdat hij ziek is) verdiende om te winnen, maar daar dachten Harriët en ik heel anders over. Fanatiek probeerden we alle drie als eerste de dertien punten te halen, maar helaas moest de dames bakzeil halen: Gerard won net voordat Harriët in haar beurt die dertien punten ook kon halen. Ik had een pak dubbeldrank en een zak pepernoten mee: gezellig. Toen Gerard zijn eten kreeg hebben Harriët en ik even een hapje gegeten in het Grand Café, vooraan in het UMCG. Het is dat de reden waarom wij in het ziekenhuis zijn zo beroerd is, anders zou je haast kunnen spreken van een geslaagde dag.

Het goede nieuws van vandaag is dat de infuus-voeding is afgekoppeld, Gerard mag het eten weer op eigen kracht proberen!

Reageren