Categorie: Alledag Pagina 3 van 300

Inmiddels ben ik al anderhalve maand met vervroegd pensioen.
In het begin was ik op mijn oude werkdagen in mijn hoofd nog erg bezig met ‘nu zou ik dit….’ en ‘nu zouden we dat…’, maar nadat ik (na twee weken) uit de secretaresse-groepsapp ging zakte dat snel weg.
Wat er gebeurde: ik ging in een lagere versnelling leven.
Dinsdag was altijd mijn vrije dag tussen twee volle werkdagen in en die dinsdag zat meestal behoorlijk vol gepland: tandarts- en huisartsafspraken, blogs schrijven, huishoudelijke klussen, koffievisite’s, Holy Stitch, mail box leegmaken en ’s avonds altijd cantorij-repetitie. Na twee uur zingen bij Karel was ik meestal wel klaar met de dag. Nog even een journaal kijken, nog wat drinken en dan maar naar boven, want dan vielen de ogen mij dicht na zo’n actieve dag.
Tegenwoordig hoeft niet alles meer op die dinsdag; vooral in het begin overviel mij dan de gedachte ‘oh, morgen ook de hele dag vrij…!’ en schoof ik een paar dingen naar de volgende dag.

Het is verleidelijk om, vooral in deze donkere dagen voor kerst, geen wekker te zetten en lekker uit te slapen, maar dat doen we niet.
We zetten de wekker ’s morgens om even voor acht, dan zijn we niet zo laat beneden en is niet gelijk je hele morgen al weg.
Ervaren pensionado’s vertellen ons dat dit anders gaat worden: “Je gaat er vanzelf aan toegeven als je ouder wordt”. We gaan het zien.
Er is niks bijgekomen qua vrijwilligerswerk enzo, maar omdat ik de vaste dingen nu wat meer verdeel over de dagen ontstaat er gedurende de week meer rust.
We hebben al een paar keer midden in de week overdag een lange fietstocht gemaakt. Verder zit ik vaker eens met een boek, kom ik bijna iedere dag toe aan musiceren, heb ik tijd om dingen uit te zoeken: boeken voor de boekenmarkt klaarzetten bijvoorbeeld.
Gerard kookt nog steeds één of twee keer in de week en dan vind ik het heerlijk dat ik rond vijf uur achter de computer kan blijven zitten: lekker bezig voor de website.
We eten nog steeds ’s avonds warm; tussen de middag hebben we gewoon nog niet zo’n trek.

Als ik in Roden ergens heen moet probeer ik tegenwoordig te gaan lopen.
Naar een koffieafspraak aan de Elswout bijvoorbeeld, 20 minuten wandelen. Of naar de Weidebloemenweg, waar ik twee weken geleden naar toe moest voor een ‘kerst-fröbel-ochtend’. Dat is een half uur lopen vanaf ons huis; ik gun me nu de tijd om dat halve uur uit te trekken voor het overbruggen van de afstand, terwijl ik anders eigenlijk altijd op de fiets sprong. Dat scheelt gewoon 2x 20 minuten.
Maar het wandelen, soms ook in de regen, is heerlijk.

In een lagere versnelling; maar soms komen er toch weer wat onverwachte dingen tegelijk, waardoor ik aan het eind van vorige week dacht: “Huh? Nu alweer vrijdag?”
Om over deze week helemaal maar niet te spreken……

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen.

Het is  voor ons een rare week.
Deze week is het afscheid van tante Trijn, maar Gerard en ik zijn ook heel erg druk met de voorbereidingen voor het PKN Christmascarolskoor, dat dit weekend op de Weihnachtsmarkt in Roden zal optreden.
We zetten ‘de Sinterklaaszak’ weer op zolder en halen de dozen met kerstversiering naar beneden: morgen gaan we een boom in huis zetten.

Als kind dacht ik dat de verjaardag van Jezus ongeveer hetzelfde was als de verjaardag van de koningin, Juliana destijds. Het hele land had een feestdag omdat de vorstin een jaar ouder werd, met kerst vierde de hele wereld feest omdat Jezus een jaar ouder werd.
“1967 jaar geleden werd hij in deze nacht geboren” bedacht ik ’s avonds op 1e kerstdag toen ik naar de sterren keek “en zagen de wijzen die ster”.
Later leerde ik dat de datum van de geboorte van Jezus niet vaststaat. Op een kalenderblaadje dat ik bewaarde van de geschiedeniskalender van vorig jaar las ik hoe het precies zit met die datum:

in 221 werd de geboorte van Jezus Christus aan 25 december verbonden.
De historicus en reiziger Sekstus Julius Afrikanus (ca 160 – 240) wordt gezien als de vader van de Christelijke chronografie ( tijdsbeschrijving) . We weten maar  heel weinig van hem, maar hij is de schrijver van de Chronografiai: een wereldgeschiedenis waarin hij de bijbel combineert met de Egyptische, Chaldeeuwse, Griekse en Joodse geschiedenis dat hij in 221 voltooide. Deze Afrikanus berekende een periode van 5500 jaar tussen de schepping en de conceptie van Jezus die volgens hem op 25 maart plaatsvond (uitgaande van onze moderne kalender) Dit impliceerde dat Jezus 9 maanden later geboren werd: op 25 december. Het is onduidelijk waar Afrikanus deze data precies op baseerde.

Tot zover het kalenderblaadje. Op internet vond ik de aanname dat het feest van de geboorte van Christus werd gekoppeld aan het joelfeest: een pré-christelijk Germaans feest van 12 dagen waarbij men vierde dat de dagen weer langer werden. Constantijn de Grote bedacht dat het kerstfeest voortaan op 25 december moest worden gevierd: de eerste dag van joel.

Van het beeld dat ik als kind had van de kerstnacht is niets meer over.
Voortschrijdend inzicht.
Maar de magie van kerst is gebleven: een verwachtingsvolle sfeer van warmte en vreugde vult onze huizen.

We herdenken de komst van Christus naar de aarde, de gebeurtenis die de verbinding tussen God en mensen symboliseert. Los daarvan is het een feest van liefde, vrede, vreugde én tijd doorbrengen met de mensen die je lief en dierbaar zijn.

‘Ben je alweer thuis? Ik kreeg al prachtige foto’s van Linda! Morgen even bellen?’
Dat appte ik gistermiddag naar tante Trijn. Ze had op haar 80e verjaardag een concert van André Rieu in Maastricht van haar kinderen cadeau gekregen.
Zaterdag 6 december ging het gebeuren.
Ze had zich er ontzettend op verheugd en op de foto’s en de filmpjes die ik van Linda kreeg zie je haar genieten van de muziek, de dansende paren en de wervelende show.

Mijn appjes kregen geen blauw vinkje.
Halverwege de zondagmiddag belde haar zoon Adriaan.
Tante Trijn was in het Scheperziekenhuis in Emmen overleden.
De details laat ik op dit blog begrijpelijkerwijs onbesproken.
Het is voor ons nog amper te bevatten.
Woensdag 3 december was ik nog de hele dag met schoonzus Ali bij haar geweest, want de dames hadden elkaar op mijn verjaardagsfeest niet gesproken en vonden dat dat nog wel even moest. Gezellig. Koffie, een lunch bij De Olifant en de dag te kort. Zoals altijd.

Zoals nooit meer.

….muffins!

Voor het Sinterklaasfeest met ons gezin nemen we altijd ruim de tijd.
Dit keer hadden we zaterdag 6 december er voor uitgetrokken en de dames en heren uitgenodigd in Casa Grada. Daar is geen printer, dus alle gedichten moesten van te voren worden uitgeprint.  In de loop van de morgen kwamen de stellen aan en rond 11.30 uur zaten we gezamenlijk aan de koffie met pepernoten, kikkers & muizen, schuimpjes en in zilverpapier verpakte munten. Daarnaast had Carlijn chocolade-sinaasappel-muffins gebakken; lekker!
En gezellig.

We trekken van te voren lootjes voor onze PERSOON,  maar er zijn ook altijd ‘nevenverschijnselen’.
Steeds meer eigenlijk.
Zo was er een chocoladeletter-smaken-spel met rebussen dat uitliep op een ronde Hitster om te bepalen wie als eerste een smaak mocht kiezen.

Ook dit jaar werden we weer getrakteerd op geweldige gedichten waarin gerijmd werd met mooie woordcombinaties.
Zoals ‘verbazing’ en ‘amazing’.
Of ‘mens’ en ‘Edward Scissorhands’.
En ‘Sint, de ouwe rocker, ging naar de nieuwe Roner Blokker…’
En ‘fineliner-pen’ rijmt natuurlijk op ‘Superman’!

Niemand had iets gevraagd van Heel Holland Bakt, maar toch was het tv-programma gisteravond prominent aanwezig: twee gezinsleden hadden afzonderlijk van elkaar een Heel Holland Bakt Bingo-spel in elkaar geknutseld! Dat gaan we tijdens de finale, als iedereen in Roden komt kijken natuurlijk spelen!

En natuurlijk: er was ook weer een lied. Een schoonzoon kreeg een lied op de melodie van ‘DuckTales’ (wieoe!); het werd zelfs driestemmig door de drie dochters gezongen! Hij kreeg trouwens ook een blauw brood, gebakken door één van de dochters. Daar zat een gedicht bij over het gewoon doorkauwen op brood waar al blauwe puntjes (lees schimmel) in zaten.

Iemand kreeg een gehaakt ‘Boekie-monster’ en iemand anders kreeg een kikker voor het spel D&D. Die kreeg trouwens ook een zelfgekleide ‘brilhouder’ voor op het nachtkastje.

Maar natuurlijk waren er ook gewone cadeautjes en toen alle pakjes waren uitgepakt (4 uur later) was iedereen tevreden over weer een fantastisch Sinterklaasfeest. Toen deden we, omdat het zo leuk was, middenin de chaos* nog een ronde Hitster. Jongens tegen de meisjes. En de meisjes wonnen!

Vanmorgen begonnen we kalm met koffie en thee en daarna was het ook al weer tijd voor de brunch, waarvoor ieder stel iets had meegenomen: er was versgeperste sinaasappelsap, er waren eieren met spek, croissantjes (beetje aangebrand…) met RUIM VOLDOENDE smeerkaas én blauw brood.
Voordat ieder weer naar huis ging legden we onze agenda’s naast elkaar en planden de gezinsafspraken voor het komende half jaar.
Wat staan er al weer veel leuke dingen gepland!

Nu ik dit schrijf is het zondagmiddag en zitten Gerard en ik in een veel te leeg en opgeruimd huis.
Er komt een appje uit Almelo.
‘Wil iedereen de foto’s nog in de Google-Fotogroep zetten?’
O ja!
Gelukkig hebben we de foto’s nog…..maar die zetten we niet allemaal op dit blog!

* stapels cadeautjes, bergen Sinterklaas-inpakpapier, gedichten, zilverpapier van kikkers en munten, thee/koffiekopjes, glazen, schaaltjes met pepernoten, een ‘dikke plank’ én chips.

Deze week kocht ik alvast twee vellen decemberzegels voor het versturen van de kerstkaarten later deze maand.
De ontwerpen van de decemberzegels van dit jaar zijn geïnspireerd op de tijdloze verhalen uit het Sprookjesbos onder het motto ‘En ze (k)leefden nog lang en gelukkig’.
Op elke zegel staat een bekend sprookje dat in de Efteling te zien is.
Leuk ja!

Ik bekeek de plaatjes goed en kon eigenlijk bij iedere afbeelding het sprookje wel bedenken, behalve bij het plaatje van de eekhoorn met een boek bij een brievenbus.
Al sinds mijn kindertijd ben ik dol op sprookjes en ik heb die liefde ook enthousiast doorgegeven aan onze dochters; zij kennen de sprookjes net zo goed als de verhalen uit de kinderbijbel….

Wat staat er dan op die zegels? Een overzicht.

Doornroosje gaat over een prinsesje dat zich prikt aan een spinnewiel en daarna honderd jaar slaapt. Na die 100 jaar komt een prins haar bevrijden uit het met rozenstruiken overwoekerde kasteel.
Doornroosje

Broer en zus Hans en Grietje verdwalen in een donker bos en komen bij het peperkoekhuis van een heks die Hans gaat vetmesten en Grietje voor haar aan het werk zet. De kinderen komen gelukkig wel weer thuis, met de heks loop het niet goed af.
Hans en Grietje

Een prinsesje speelt met haar gouden bal die per ongeluk in de vijver valt.
Het kind is ontroostbaar, maar gelukkig: een kikker haalt de bal voor haar van de bodem van de vijver.
Maar dan wil hij ook bij haar aan tafel zitten en in haar bed slapen…….
De kikkerkoning

Klein Duimpje is het jongste broertje van zeven houthakkerskinderen. Hij strooide steentjes, broodkruimels en wist door zijn slimmigheid te ontsnappen uit het huis van de reus.
Klein Duimpje

Roodkapje gaat op bezoek bij haar oma, maar vindt de wolf in oma’s bed, die ook haar verslindt.
Roodkapje

Weer een wolf in de hoofdrol, maar nu heeft hij het voorzien op weerloze geitenkinderen. Een grote staande klok biedt redding….
De wolf en de zeven geitjes. 

Een prinsesje met zo’n teer huidje, dat ze blauwe plekken krijgt van één erwt onder een stapel matrassen.
De prinses op de erwt

Rapunsel of Raponsje is bekend geworden als de prinses met het lange haar. Ze had een vlecht die ze uit het raam van de toren (waarin ze gevangen werd gehouden) hing: zo kon de prins via die vlecht naar boven klimmen.
Raponsje

Ik dacht dat dit sprookje ‘Langnek’ heette, maar het heet ‘De zes dienaren’. Heuvelbuik, Putoor, Koukleum, Springkuit, Langnek en Kogeloog zijn zes dienaren van een prins, die hem helpen bij moeilijke opdrachten die hij krijgt om een prinses te redden.
De zes dienaren.

En die eekhoorn? Die hoort bij het nieuwe sprookje ‘De reis van de Gelukwens’, speciaal geschreven voor Post.nl. Het boek dat je krijgt bij 2 vellen zegels was kennelijk al op….. wie weet meer over dit sprookje?

Benieuwd naar andere blogs over de door mij zo geliefde sprookjes?
Hierbij een link naar een blog over de Aardbeienfee; onderaan dat blog vind je een sprookjesoverzicht.Ik was ook met haar meegegaan!

Op de zondag die georganiseerd werd door de Werkgroep Groene Kerk was er ook een ‘groene tafel’, waarop speelgoed en boeken lagen die je mocht meenemen.
Toen alles al weer werd opgeruimd viel mijn oog op een boek met een afbeelding van Sinterklaas.
Hou ik van.
Toen ik het boek doorbladerde bleek dat het eigenlijk twee boeken waren: als je het omdraaide was het een kerstverhaal.
“Wil je het mee?” vroeg Joke “want anders gaat het naar de boekenmarkt.”
Ja, ik wilde het graag mee.

Het boek is geschreven door Jaap ter Haar en de illustraties zijn getekend door Rien Poortvliet.
Die ken ik vooral van David de Kabouter maar de schrijver kwam mij ook bekend voor. Jaap en Gerdientje of zo?
Maar nee. Ter Haar is vooral bekend geworden door de boekenseries over Saskia en Jeroen, Ernstjan & Snabbeltje en over Lotje.

Het boek bestaat eigenlijk uit twee verhalen (Sinterklaas & Kerst), maar op deze dag hou ik het even bij het verhaal over de goed-heiligman.
Bij de verhalen horen bijpassende liedjes: de teksten en de noten staan erbij.
Je leest over hoe Otje en zijn zusje Nenny de sinterklaastijd beleven.

De eerste druk van het boek verscheen in 1969, dit is een druk uit 1989.
Het boek ademt jaren ’60.
Béétje zoetig, béétje burgerlijk misschien….
Heerlijk.
Het bracht mij even terug naar mijn eigen kindertijd; dat kwam ook door de tekeningen van Poortvliet die beelden uit de jaren ’60 laten zien. Als voorbeeld een tekening van de schoolklas uit die tijd: die deur op een kier en die mijter daarachter! Ik weet nog hoe dan je hart in je keel klopte en dan gooide Piet heel hard pepernoten door het lokaal!
De intocht, schoentje zetten, niet meer geloven en tóch geloven als Sint met zijn Pieten op school komt, hopen op een speciaal cadeautje……

…. schoolklas in de jaren ’60 ….

Jammer dat onze dochters de voorleesleeftijd al lang achter zich hebben gelaten: het is een verhaal dat je mooi in de periode dat Sinterklaas in Nederland is ’s avonds voor het slapen gaan kunt voorlezen.
Wel een beetje aanpassen hier en daar…….. maar dat moet met Jip en Janneke immers ook al!

Meer weten over Rien Poortvliet en Jaap ter Haar?
Klik dan op onderstaande linken:
Rien Poortvliet Museum

Digitale bibliotheek voor Nederlandse Letteren, pagina Jaap ter Haar

Willem is overleden.
Vaste lezers van mijn blog kennen hem als één van de mensen die vaak een reactie plaatsen.
Willem was één van ‘hofleveranciers’: regelmatig stond zijn naam in de rechterkantlijn.

Als mensen reageren op dit blog mail ik altijd een antwoord terug en met Willem was daaruit een regelmatige mail-wisseling ontstaan.
Zo had hij mij een week of twee geleden laten weten dat hij mijn blog een tijdje niet had gelezen, want hij moest aan zijn ogen worden geopereerd.
Vorige week kreeg ik een mail van Willem, maar die was geschreven door zijn zoon. Vader had een hartinfarct gehad en was opgenomen in het ziekenhuis.
Het mailtje van maandagavond was geschreven door zijn zoon en had deze boodschap:

Hallo Ada,

Helaas moet ik nu melden dat Willem in de nacht van zondag op maandag in zijn slaap is overleden. Het was voor ons allen een grote schok. Zeker omdat hij de afgelopen dagen juist met sprongen vooruit ging. Wij hadden eerder verwacht dat wij het bericht zouden krijgen vanuit het ziekenhuis dat hij weer naar huis mocht.
Hij genoot altijd van de berichten die jij en de andere op jullie blogsite plaatste en vond het ook altijd fijn om dan zijn mening te delen. Zijn ‘Vrienden die hij nog nooit had ontmoet noemde hij jou en de andere waar hij mee discussieerde altijd.

En ook al kende ik Willem niet persoonlijk: zijn overlijden bracht me even van mijn stuk.
Als ik iets schreef over Westerbork, dan reageerde hij vaak, omdat hij in die omgeving was opgegroeid.

Eind jaren ’40. De populier is in 1948 gekapt.

In Orvelte stond de boerderij ‘Bruntingerhof’, het huis waarin Willem was geboren en dat vanuit Bruntinge destijds is overgebracht in Orvelte.
Toen ik Willem ooit eens vroeg om ‘Lezer van de maand’ te worden, reageerde hij enthousiast.
Van te voren gaf ik aan dat het blog ongeveer 500 woorden mocht bevatten en ik stuurde de vijf vragen mee die iedere lezer van de maand destijds beantwoordde.
Met kerende post kreeg ik een epistel opgestuurd dat meer dan  2500 woorden telde; Willem had alleen voor het beantwoorden van de eerste vier vragen al een heel blog nodig…..
Zijn bijdrage werd in twee delen gepubliceerd: het eerste in het Nederlands, het tweede in zijn geliefde Drents.
Wil je die blogs nog een keer lezen? Hierbij twee links: deel 1  en deel 2. .

In 2023 viel er een dikke envelop op onze deurmat: daarin zat materiaal waarvan Willem vond dat ik het moest hebben.
Benieuwd wat er in zat? Lees dan ‘Spul van Willem‘.
En toen ik een keer vakantie nam van mijn blog, kreeg ik van Willem een gastblog: dan kon ik ondanks mijn vakantie tóch een blog publiceren!
Het verhaal ging over zijn diensttijd, dat kreeg ik ook in twee delen: deel 1 en deel 2.
In 2024 stuurde hij mij nog zijn verhaal over ‘Draank‘

Vorige maand nog stuurde hij zo’n uitgebreide reactie op mijn blog over Allerheiligen dat hij verbond aan ‘het appelrillen’, dat ik er een apart blog aan heb gewijd.
Zie ‘Appelrillen, een reactie van Willem‘.

Willem.
De vriend die ik nog nooit had ontmoet.
De man van de verhalen.
Wat zal ik zijn schrijfsels missen.

Vorige week kreeg ik een appje van Cobie.
Zij is getrouwd met het buurjongetje waar wij 36 jaar geleden naast kwamen te wonen en ze is journaliste bij ‘De Krant’, een regionaal nieuwsblad.
“Zou jij wellicht mijn Noordenvelder* willen zijn deze week?”
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik ‘De Krant’ niet helemaal spel als hij op de deurmat valt, dus ik had niet echt een goed beeld van de Noordenvelder van de week.
“Wat een verrassing dat je aan me denkt” appte ik terug. “Lijkt me wel leuk, maar wat is dan de bedoeling?”
Er kwam niet echt een antwoord op die vraag, maar ze vond het leuk dat ik mee wou doen, dus vorige week zat ze op een middag bij ons aan de keukentafel aan de thee.
Toen was de fotograaf al geweest, want die had zijn eigen programma en moest nog op pad voor ‘het Krantenkoppie’.

Van te voren had ik nog wat voorgangers opgezocht (De Krant kun je ook digitaal lezen) en ik las dat vaak het gekoppeld wordt aan iets: voorzitter van een clubje of initiatiefnemer van een evenement. Waar moest het dan bij mij over gaan? Dat was dus gelijk mijn eerste vraag, maar Cobie zei dat het helemaal nergens aan gekoppeld werd: “Ik begin zo’n interview vaak met vroeger, waar ben je geboren enzo en hoe kom je in Roden terecht en dan volgt het verhaal vanzelf!”
Was ook zo.
Hartstikke gezellig was het.
We teuten met zijn tweeën zo twee uur vol.
“Als ik de tekst klaar heb stuur ik het aan jou. Als er dan iets in staat wat jij niet wilt, dan passen we het aan” zei Cobie toen ze wegging.

Toen ze weg was dacht ik: “Wat heb ik eigenlijk allemaal gezegd?! En wat zou ze er van maken?”
Zaterdagmorgen kreeg ik haar verhaal. Een spannend moment, het komt per slot van rekening wel in De Krant.
Heel gek om je eigen verhaal te lezen, geschreven door een ander.
Het leuke was dat ik dat ook terugkreeg van man en kinderen.
Ze vonden het een mooi en herkenbaar verhaal ‘maar het is niet jouw schrijfstijl!’

In mijn antwoordmail aan Cobie gaf ik aan dat ik wel graag wat specifieke dingen anders benoemd wilde hebben, maar haar verhaal bleef haar verhaal.
Deed me denken aan het ophangen van de was.
Als Gerard dat doet hangt het anders dan wanneer ik het zelf ophang, maar het resultaat is hetzelfde: de was wordt droog.

Gistermiddag viel De Krant in de bus met Aaltje op pagina 30 als Noordenvelder van de week.
Benieuwd naar Cobie’s artikel?
Hierbij een link naar het PDF dat ik er van maakte: 2025.12.02 Noordenvelder van de week
De foto die daar op staat is gemaakt op de bank in onze woonkamer door Erik Veenstra.

*Woon je niet in deze omgeving en vraag je je af wat Noordenveld is?
De gemeente Noordenveld is in 1998 is ontstaan door een fusie van de voormalige gemeenten Norg, Peize en Roden.
Roden is sinds 1989 onze woonplaats.

Een collega schilderijenverzamelaar, maakte mij attent op iemand, die veel schilderijen te koop had. Op een zaterdagmiddag ben ik samen met een vriend naar een bedrijventerrein in de omgeving van Heerenveen gegaan; het was een groot bedrijfsgebouw, verdeeld in units voor kleine particuliere gebruikers.
De verkoper had een wel heel bijzondere omvangrijke verzameling: alles wat met bierspullen en met reclame voor bier te maken had was zijn verzamelgebied.
Zijn schilderijencollectie wilde hij graag in één koop aan mij verkopen, maar van de getoonde schilderijen werd ik niet blij.
Slechts een aantal etsen en landschappen kocht ik; de man wilde graag verkopen, dat koopt altijd gemakkelijk.
Eén kleurig werk, trok echter mijn speciale aandacht. (klik op de afbeelding voor een vergroting)
Dit duidelijk gesigneerde werk is gemaakt door de kunstenaar Leonard Pinkhof.

Leonard Pinkhof 1898 – 1943

Leo ‘Leonard Jehoeda’ Pinkhof werd op 19 juni 1898 geboren in Amsterdam. Zijn vader was een vooraanstaande arts en zijn moeder pianolerares. In het gezin stonden de joodse religie en het zionisme centraal. Ook werd grote waarde gehecht aan intellectuele vorming en kunstzinnige vorming. Een van zijn zusters was de bekende schrijfster Clara Asscher-Pinkhof. Zij schreef o.a. Joodsche kinderliedjes, Van twee Joodsche vragertjes, Rozijntje en Rozijntje van huis waarvoor haar broer Leo de illustraties heeft gemaakt.

Afbeelding: website Joods Virtueel Museum

Vanaf 1915 volgde Leo een opleiding aan de Rijksschool voor kunstnijverheid in het Rijksmuseum. In 1919 slaagde hij voor het toelatingsexamen van de Rijksacademie waar hij al gauw bekend stond als “Leonardo da Pinkie”.
In 1925 stond Leo Pinkhof samen met anderen aan de basis van de kunstenaarsvereniging Noorderkunstkring. Tevens was hij dertien jaar voorzitter. Het doel van de vereniging was het bevorderen en ontwikkelen van de beeldende kunst. Een doel dat nog steeds wordt nagestreefd. In Amsterdam was hij ook lid van kunstenaarsvereniging De Onafhankelijken. Hij was een veelzijdig kunstenaar.
In 1943 werden hij, zijn vrouw Betty Koekoek en hun vier kinderen naar Westerbork gevoerd en daarna naar het vernietigingskamp Sobibor gestuurd waar ze werden vermoord.

Op de website ‘Joods Virtueel Museum’ vind je een pagina die helemaal gewijd is aan Leonard Pinkhof, inclusief zijn levensverhaal: hierbij een link naar dat verhaal.
Het portretje van de kunstenaar komt ook van deze website.

Het maakt op mij indruk, om een schilderij in handen te hebben, gemaakt door een kunstenaar, die vermoord is in een Duits vernietigingskamp.
De man die het van mij kocht was een man met een Joodse naam, die in in Amstelveen woonde.
Desgevraagd deelde hij mij het volgende mee:

‘Bedankt Remmelt voor al je hulp en moeite.
Ik heb interesse en koop graag schilderijen van relatief onbekend Nederlandse Joodse kunstschilders, voornamelijk deze, die vermoord zijn in WO2.
Je ben altijd welkom om zulke schilderijen aan me aan te bieden. 

Bijzonder om te ervaren dat er verzamelaars zijn, die de gedachtenis aan deze vermoorde kunstenaars in ere willen houden.
Ik zal deze man als eerste de kans geven om deze schilderijen te kopen.

Onze mooie taal kwam weer in prachtige varianten voorbij de laatste weken, hierbij een overzicht van wat mij ter ore kwam en/of werd opgestuurd.

Essina kwam op haar zoektocht naar speciaal ondergoed terecht op de website van een online-winkel.
Daar vond ze tot haar eigen verbazing ‘onderbroeken met ruimte voor inlegzolen….‘

Irene, vriendin van Carlijn en de enige leverancier met een eervolle vermelding op deze website stuurde er twee op.
– De organisatoren van ons personeelsfeest hebben het (lage) budget benaderd met …. de Chinese slag!
– Een collega van Irene over een kennis met vage gezondheidsklachten: “Ze konden maar niet de vinger op de i leggen.”

Ons gezin verbaast zich over het gebezigde Nederlands bij Heel Holland Bakt.
Dit is toch poepescheterig….!
‘Hatsiekletsie’!
‘Het oudste kind is de eerste pannenkoek’.
Deze taart is ‘Instagrammable’. 
‘Arretjes cake met een prettig mondgevoel….’
‘De zenuwen zijn om te stollen!’

De moeder van Janny had het in haar eigen streektaal altijd over ‘stoete’.
Toen ze bij de bakker in haar nieuwe woonplaats kwam, vertaalde ze dat naar het Nederlands.
“Mag ik wel een stuit?”

Gerard hoort iemand op de radio praten over een bedrijf dat er niet best voor staat.
“Het bedrijf zit in financieel weer…”

Een column van Froukje in het Dagblad van het Noorden: “Sommigen leggen nog de laatste loodjes aan hun scriptie..”

Schoonzoon Jon heeft heel soms nog wel eens last van zijn Engelse achtergrond: “Ik heb moeite om mijn hoofd er omheen te wikkelen.” (to wrap my head around it).
En “Look at me, stelling prioriteiten!” (look at me setting priorities).
We blijven nog even bij Jon.
Wij gebruiken in ons gezin soms quotes van tv-programma’s van vroeger.
Zo roepen wij bij iemand die een beetje hoest:  “Gròningse bronchitus! Hè, wat naer nou!” naar een uitspraak van zuster Clivia uit Ja zuster, nee zuster’.
Jon dacht dat dat echt een ziekte was omdat ik dat soms zeg…..

Pieky vraagt zich af of het volgende spreekwoord wel echt een spreekwoord is: Menig kippenhouder zit na het recente Nederlandse advies om door PFAS-vervuiling geen eieren van eigen kippen meer te eten mogelijk met een ei in hun broek .

Genoteerd vóórdat het aandacht kreeg in ‘Even tot hier’:  journalist tegen Jesse Klaver na de verkiezingswinst ‘U bent de gedroomverfde kandidaat!”

Ally las een leuke in een streekkrant: het ging over met welke vragen mensen bij Humanitas aan kunnen kloppen: “…. het kan ook een vraag zijn voor ondersteuning bij geldzaken, omdat iemand financieel aan de grond genageld zit.

Een staaltje vernederlandst management-engels van de teamleider van Team290: ze had het in een overleg over de uitkomsten van de vragenlijsten die door de naasten van een cliënt worden ingevuld. Daarmee worden de ervaringen van cliënten gemeten en in kaart gebracht. “Dan kunnen we het ook niet benchmarken….”
Weet je niet wat het is?*
Ik ook niet.

Onze taalkalender voorziet ons wekelijks van ‘Kronkels’: krantenkoppen of titels van artikelen die de plank misslaan.
Tot besluit van dit blog weer een paar highlights:
Op Limburg.nl: André Rieu in 1000 stukjes in de winkel verkrijgbaar!
Op WNL: VVD-prominent Joustra: zet mes in aantal bewindslieden.
Nu.nl: Rokers hoesten veel meer accijns op dan automobilisten

Hierbij een link naar Nederlands maar dan anders deel 48 
van daaruit kun je steeds teruglinken naar alle andere delen (al bijna 50!) die in de loop van de jaren gepubliceerd zijn.

* Hierbij een link naar een pagina van de Rijksoverheid waar het begrip Benchmarking wordt uitgelegd.
Zó blij dat ik dat allemaal niet meer hoef…!