In deze periode zijn Gerard en ik vaak druk met zingen.
Gisteravond hebben we samen gezongen op een kerstviering van de vrouwenvereniging CPB in Bakkeveen. Zulke avonden verlopen altijd volgens een vast stramien. Er is een ‘liturgie’, er worden kaarsen aangestoken, teksten voorgelezen en liederen gezongen. Verder is er in de pauze koffie met een kerstkrans en na de pauze een vrij verhaal. Waar we ook zingen (Joure, Emmer-Compascuum, Zuidwolde): het is kennelijk een vaststaand ritueel.
Wij zijn op zo’n avond vaak ter opluistering van het geheel en wij proberen dan ook van toegevoegde waarde te zijn. We zingen liederen van Elly & Rikkert, uit het Liedboek van de Kerken, uit de Evangelische liedbundel en Johannes de Heer. Een mix van oud en nieuw.
Het is altijd ontroerend om te zien hoe de mensen reageren. Soms wordt er een traantje weggepinkt, soms wordt er uit volle borst meegezongen. Oude liederen, zoals “O kindeke klein” worden in de moderne vieringen in onze kerken niet meer gezongen. “Die kunnen eigenlijk niet meer” wordt er dan gezegd.
Maar ze kunnen nog best. Het is vertrouwd en het brengt even iets terug van vroeger.
Niks mis mee.
In Bakkeveen was het weer fijn gisteravond.
En vanavond zong ik met een drie andere zangers uit onze PKN-gemeente op de kerstviering van verzorgingshuis ‘de Noorderkroon’ in Roden. Tweestemmig onder begeleiding van mijn gitaar.
We lezen in onze gemeente al een paar jaar uit de nieuwe bijbelvertaling, maar vanavond klonken de oude woorden weer: “En het geschiedde in die dagen dat er een bevel uitging vanwege keizer Augustus…..”
Het zingen van de ‘gemeente’ laat te wensen over: het zijn immers bijna allemaal oude stemmen.
Maar het zit hem niet in perfecte en vlekkeloze uitvoering van kerstliederen.
Het gaat om het samen beleven van het zingen, het luisteren naar de lezingen, de meditatie: voor mij zijn het de mooiste kerstfeesten.
Categorie: Alledag Pagina 300 van 302
Vanavond ben ik naar een heel bijzondere kerkdienst geweest: een cantatedienst die in het teken stond van een adventscantate van J.S. Bach. Dit stond er over in de aankondiging:
Het Bachensemble Vries o.l.v. Luuk Tuinder is bij ons te gast om een adventscantate te zingen: “Nun komm der Heiden Heiland” (BWV 62). Daarnaast zal het openingskoor van Cantate “Argere dich, o Seele nicht” (BWV 186) klinken. Het is geen concert, maar de cantate zal een inbedding vinden in een dienst – zoals Bach ook in Leipzig zijn cantates liet klinken als functionele muziek, als vertolking en doordenking van de bijbeltekst die op die zondag aan de orde is. De cantate wordt uitgevoerd door een koor en orkest en enkele solisten.
Toen Harriët in Leipzig woonde zijn wij daar een weekend geweest en hebben wij de Thomaskirche bezocht. Daar ligt Bach begraven en daar heeft zijn muziek destijds geklonken. Toen wij in de kerk waren, speelde er iemand een stuk van Bach op het orgel, een bijzondere ervaring.
Ook vanavond was het een prachtige muziekbelevenis. Voor wie het heeft gemist: je kunt de dienst terugluisteren via Kerkomroep >>> Daar vul je als plaatsnaam Roden in en kies je voor Kerkelijk centrum ‘Op de Helte’ en dan op 14-12-2014, 18:48 uur. Ik heb de dienst ervaren als een groot cadeau. Koor en orkest, prachtige muziek, zelfs de gemeentezang was fantastisch door de begeleiding van de organist Kees Steketee.
Bach zoals het hoort.
Balsem voor de ziel.
Vandaag hadden we eigenlijk de ‘christmas-carols-scratch-dag’ van In Between moeten hebben. (zie mijn weblog van 13 november). We hadden al flink geoefend en we hadden er zin in.
Maar afgelopen maandag overleed een koorlid van InBetween.
Vanmiddag was de crematie.
Dus de ‘carols-dag’ werd deze week afgeblazen en het koor heeft gezongen tijdens de plechtigheid.
Onderstaande tekst stond afgelopen dinsdag op het kalenderblaadje (Happinez scheurkalender):
“Heeft de wereld zich ooit aangepast aan jouw wensen?”
Daarbij stond de volgende uitleg.
‘Dat het nu uitgerekend vandaag slecht weer moet zijn.’
‘Het is toch erger dan ik dacht.’
‘Had ik dit van te voren geweten, dan had ik het niet gedaan!’
Het kan heel frustrerend zijn als zaken waarover we geen zeggenschap hebben, onze verwachtingen of plannen doorkruisen.
Helaas gebeuren de dingen nooit precies zoals we zouden willen.
Toch vinden we meestal dat dat wel zo zou moeten zijn.
Het is dus niet de wereld die ons op het verkeerde been zet; dat doen wij zelf.
John Lennon heeft hierover een heel bekende uitspraak gedaan:
Life is what happens to you when you’re busy making other plans.
Vandaag een volle dag en dus een korte pagina op mijn weblog. Morgenavond vieren we Sinterklaas met de dochters en hun aanhang en daar ben ik vandaag eigenlijk heel druk mee geweest. Pakjes inpakken, gedichten maken en uittypen, ik geniet altijd ontzettend van de voorpret alleen al!
In het verleden hebben onze gezinsleden ook regelmatig voor Sint en Piet gespeeld. Gerard is jaren Sint op de basisschool van onze kinderen geweest. Niks in de gaten. Hieronder zie je een foto van Harriët die saxofoon speelt in het Pietenorkest.
Op deze foto is Gerard de goede Sint en zijn Wim en Carlijn de Pieten.
Afgelopen vrijdag vertelde ik dat ik hoopte dat het klaverjassen zaterdagavond goed zou gaan voor wat betreft de concentratie. Met die concentratie zat het wel goed. Maar mijn maat en ik verloren de eerste boom spectaculair. De tegenpartij had meer dan 2000 punten. We hebben even overwogen om dan maar te gaan pokeren, maar we wilden toch revanche: we wonnen de tweede boom!
Klaverjassen is een spel waar ik nooit genoeg van krijg. Mijn ouders deden het ontzettend veel en wij leerden het als kinderen al vroeg van hen.
Mijn vader kon vroeger spannende verhalen vertellen over de vele ‘stiekeme’ bomen die zij vroeger bij hem thuis hadden gespeeld. Mijn grootouders waren namelijk gereformeerd en vooral opa was streng in de leer. Aan ‘kaartspelers en dobbelaars’ had mijn grootvader een hekel. Maar als mijn vaders ouders een avond weg waren en mijn vader moest oppassen op zijn kleine broertje en zusje, dan haalden de drie grote broers hun jongere broertje uit bed omdat ze een vierde man nodig hadden. Het kleine broertje kon kennelijk al heel vroeg klaverjassen en moest als de wiedeweerga naar bed als de ouders weer thuis kwamen…..
Ook mijn broer was nog vrij jong toen mijn vader hem oud genoeg vond om als vierde man te fungeren, volgens mij was hij een jaar of 10. En wat hebben we veel gekaart met z’n vieren. Als we met mijn ouders op vakantie waren deden we iedere avond minstens twee bomen. Ook ’s zondags na de kerk gingen we na de koffie altijd even met z’n vieren om de tafel voor één boom. Daarna was er altijd groentesoep en werd ‘De toestand in de wereld” besproken door Mr. G.B.J. Hilterman.
Toen ik verkering kreeg met Gerard hoefden mijn ouders niet veel van hem te weten: ze wisten alles al. Hij was hervormd, z’n vader was boer, hij had zelf een baan als timmerman en hij woonde in hetzelfde dorp als wij. We zaten al vanaf de kleuterschool bij elkaar in de klas. Dus toen ik vroeg of Gerard een keer een avond bij ons thuis mocht komen om kennis te maken, sprak mijn vader de legendarische woorden: “Kan e ok klaoverjass’n?” Ja. Hij mocht komen. De rest is geschiedenis
Vanmorgen ben ik weer voor het eerst naar de kerk geweest na het infarct. De Adventsperiode is het begin van het kerkelijk jaar, dus voor mij ook een nieuw begin. Ervaring leert dat de eerste keer na zo’n periode altijd emotioneel is. Ook vanmorgen hield ik het weer niet droog. We zongen tijdens het dankgebed: “Zuivere vlam, verdrijf met je licht, de angsten van mijn hart.”
Gelukkig zijn er anderen die dan zingen, ik kon het niet.
“Al is mijn stem gebroken, mijn adem zonder kracht,
het lied op and’re lippen
draagt mij dan door de nacht.”
Dit is een gedeelte uit het lied Zolang wij ademhalen van Sytze de Vries.
Na dienst sloeg iemand een arm om me heen en iemand anders gaf me een knuffel.
In het ziekenhuis stelde iemand mij de vraag waarom ik nog naar de kerk ging.
Hierom.
In de adventsperiode staat op de avondmaalstafel in de kerk een prachtig bloemstuk met vier kaarsen. Iedere zondag wordt er een kaars meer aangestoken. Het begint met één klein lichtje in de donkere dagen en het licht wordt steeds groter tot Kerst.
Ook thuis heb ik zo’n Adventsstuk staan. In 2012 ben ik met twee vriendinnen naar een workshop van Flowers & Lifestyle geweest en hebben we onderstaand stuk (rechts) gemaakt. In 2013 heb ik hetzelfde basis-idee gebruikt, maar toen met blauwe hortentia’s en kleurige accenten. (links)
Adventsstuk 2012
Adventsstuk 2013
Dit jaar heb ik een rond stuk gemaakt met iets kleinere kaarsen:
Adventsstuk 2014
Vanmorgen na de kerk hebben we één kaars aangestoken. Zuivere vlam, verdrijf met je licht, de angsten van mijn hart.
Toen mijn vader overleed in 2008 realiseerde ik mij dat ik 47 jaar het Sinterklaasfeest met mijn ouders had gevierd. Een schat aan goede herinneringen bewaren we aan deze avonden. Toen de kinderen klein waren deden wij als volwassenen al aan ‘fopkadootjes’. Aan de fopkadootjes voor mijn ouders werkten we gewoon waar de kinderen bij waren en vertelden hen waarom opa of oma dit kado kreeg. Als de zak dan ’s avonds voor de deur stond, hadden we de foppakjes voor opa en oma op de kapstok liggen en samen met de kinderen deden we die dan stiekum bij de zak in.”Jaaaah…!” juichte Carlijn op een keer. “Dan denkt opa dat het van Sinterklaas komt!” Kostelijk gewoon. Mijn vader en moeder genoten altijd ontzettend van het feest. Hieronder een foto van hen met Harriët tussen zich in genomen op Sinterklaasavond 2006.
Wat bij ons altijd voorop staat is de gezelligheid en het als familie een avond samenzijn. Daarom is het ook zo’n leuk feest. Of die Piet nou zwart is of groen……
O, o, wat hadden Gerard en de meiden een lol via de Whatsapp vanmiddag. Ik was bezig met de Granny Square sloffen (zie 17 november). Het in elkaar zetten was best wel even een gedoe. Het lukte prima, maar ik zat heel ingespannen te prutsen. Gerard maakte daarvan een foto en stuurde die naar de meiden. Toen ik hem in elkaar had gezet bleek dat de slof echt veel te groot was: ik had me verkeken op de grootte van de haaknaald en de dikte van de wol.
Gerard grapte dat het wel leek alsof ik de slof voor hem had gehaakt. Hij app’te naar de meiden dat hij zijn schoenen er wel in aan kon houden……! 
Het is ook echt geen gezicht. Op de foto zie je mijn voet met de slof ernaast…….. experiment mislukt. Maar ik ben niet voor één gat te vangen. Morgen begin ik aan een nieuwe.
Vanmiddag moest ik (zoals we dat in Drenthe zeggen) ‘met de bek op het stuur’. In het Martiniziekenhuis moest ik de cardio-fietstest doen om te zien of mijn hart weer grote inspanning aankan. Dat vind ik altijd wel heel spannend: je moet je tot het uiterste inspannen en ondertussen wordt er van alles gemeten. Het ging gelukkig allemaal goed. Ik had gehoopt dat ik nu ook weer mocht zwemmen, maar daar moet ik nog even mee wachten tot ik de cardioloog heb gesproken. Dat is volgende week. Tot die tijd ‘gewoon belasten’. Daar kunnen een paar lastige sloffen dan ook wel bij.
Vandaag is de laatste zondag van het kerkelijk jaar. In de Protestantse Kerk is het dan gebruikelijk dat in de eredienst de namen genoemd worden van de mensen die afgelopen jaar zijn overleden.
De Catharinacantorij zingt altijd in deze dienst. Daar had ik vanmorgen dus bij moeten staan. Maar ik had de laatste weken niet meegeoefend, dus meezingen kon niet. Ik zat ook niet in de kerk, want de emoties spelen me nog behoorlijk parten. Gelukkig kon ik de dienst ‘meebeleven’ via internet, de pagina van Kerkomroep.
We hadden vandaag verder een ontstellend rustige dag: helemaal geen verplichtingen. Boek gelezen, spelletje gedaan, vestje (in opdracht van Harriët) afgemaakt, begonnen met de Granny Square-sloffen, lange wandeling gemaakt in het Mensinghe-bos, thee met pepernoten gehad en een aflevering van Downton Abbey gezien. Mijn vader kon op zo’n dag vroeger genoeglijk met een goed boek in zijn stoel zitten en constateren: “Sonntag! Ruhe im Zelt.”
Verjaardagen worden in onze familie uitgebreid gevierd. Alle kinderen, ouders, broers en zussen, zwagers en schoonzussen komen. Het wordt ook (bijna) altijd op de dag zelf gevierd. En ja, we zitten altijd in een kringetje en bij de familie Waninge zitten dan ook nog alle mannen aan één kant van de kamer en de vrouwen aan de andere kant.
Maar wat is het gezellig! We praten uitgebreid bij, iedereen wordt ondertussen voorzien van koffie/thee met gebak en rond half tien is het tijd voor de borrel met wat lekkers. Worst, kaas, toastjes, gevulde eieren, ieder jaar hetzelfde. Af en toe is er eens jubileum (50 of zo) en dan doen we eens wat anders, maar over het algemeen vieren we op deze manier dat we weer een jaar ouder zijn geworden.
Zo deden mijn ouders het ook al. Met grote groepen luid pratende (soms zelfs schreeuwende) mensen in een nieuwbouwhuisje aan de Servatiusstraat in Hoogersmilde. Legendarisch is de woordenwisseling van mijn tante Tinie met haar man: “Jan Boel’n, hol die ies stille te schrouw’n! Ik ken miezölf ja nait verstaon!” Waarop ome Jan riep: “Huf ja ok nait meinse, doe zegst ja toch gain verstandige dinge!” Ik bewaar goede herinneringen aan de goedmoedige plagerijen en het collectieve gemopper op de regering op die avonden.
Zo zijn onze manieren, ‘zo giet dat hier’ om met Daniël Lohues te spreken. Er wordt wel eens wat laatdunkend over onze manier van verjaardagvieren gesproken. Vind ik jammer. Want dit is onze traditie en wij voelen ons er goed bij. We vieren een feest met de mensen die bij ons horen en op deze manier zien/spreken we de broers en zussen regelmatig. Als je het leven viert en geniet van wat goed gaat, heb je wat reserves als het eens tegenzit.
Die reserves hadden we op 25 oktober hard nodig. Mijn verjaardagsfeest ging niet door. Vandaag hebben we mijn verjaardag in afgeslankte vorm toch gevierd. Met die van Frea (zat op haar verjaardag in Engeland) en die van Harriët (vieren was er nog niet van gekomen).
Alle dochters thuis, mijn moeder en mijn broer en zijn gezin: we hebben het glas geheven op het leven. We hebben vandaag weer wat reserves opgebouwd.