een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Streektaol Pagina 2 van 17

9 oktober: Ik ging niks zeggen…..!

In ‘De Krant’ van dizze weke was in de rubriek ‘Moi Noordenveld’ een column van mij opnummen.
Veur de publicatie mus ik daor oonze dochter Frea toestemming veur vraogen, want het verhaoltie giet over heur.
Het gebeurde in 1991 toen wij met oons gezinnegie en mien va en moe in een huusie in Denekamp zaten.

De titel van het stukkie was: ‘Een woordtie over de grens.’
A’j een woordtie over de grens praot, dan ku’j joe in ’t buutenlaand verstaonbaor maken.
Duuts was bij oons thuus een taol die wij al vrog leerden, want mien va en moe keken veul naor de Duutse tillevisie: Der Goldene Schuss van Lou van Burg/Vico Toriani, shows van Peter Frankenfeld en Dieter Thomas Heck en netuurlijk Derrick en Tatort. Verder gungen wij as gezin altied hen Duutssprekende laanden op vekaansie.
Zo leerden mien breur en ik speulenderwies de taol en toen ik hen de MAVO gung was Duuts mien favoriete vak: dat kön ik goed!

Bij oonze kinder gung dat aans: die raakten eerder vertrouwd met het Engels, in oons eigen gezin was Duuts eigenlijk nooit an de orde.
Toen oonze oldste vier jaor was huurden wij met oonze dochters een huussie in Twente veur een körte vekaansie en wij vreugen mien va en moe ok met.
Wij zaten zo dicht bij de Duutse grens, dat wij der lopend hen können.
Midden in het bos was een markering anbracht waor de grens met Duutslaand leup in de vorm van een leeg hekkie.
“As wij nou over dat hekkie stapt, dan bint wij in Duutsland”  zee mien va tegen de kleuter. Hij stapte over dat hekkie en zee: “Jetzt bin ich in Deutschland und ich rede Deutsch”.
Ok ik stapte over het hekkie en zee wat in de trant van: “Ja, ich glaube, ich spreche jetzt auch Deutsch. Komm, wir laden Frea ein auch hier zu kommen”

Mien va  stapte weer trugge over het hekkie en zee: “Kom, wij gaot eem in Duutsland staon. Ku’j ok Duuts praotn”. Hij tilde heur over het hekkie en zette heur op de grond.
Doodstille bleef ze staon.
Ze keek van mien va naor mij; wij praotten undertussen nog aal Duuts.
Zij heul heur lippies stief op mekaar.
En dat was gek, want ze kletste oons normaal gespreuken de oren van de kop.
Wij stapten weer met heur over het hekkie en zeden: “Nou bint we weer in Nederland’.
“Ik ging niks zeggen!” zee oons kuuken under de indruk. “Want anders ging ik ook Duuts praten!”

Ze is nou 38. Ze is taolkundige, is trouwd met een Engelsman en prat vloeiend Engels en Spaans. En jammer genog gien Drents.
“Duuts’ hef ze op schoele leerd en ze redt zöch der met.
Het veurval an de Duutse grens wordt nog vake met een glimlach anhaald.
Want stel je nou veur, dat a’j over de grens stapt……..

Reageren

24 augustus: Inclusief?

In de Zinnig van augustus

Het thema veur de Zinnig van de maond augustus was ‘Zwart/wit’.
Eem dacht ik an een verhaol over salmiak, da’k dat vrogger as kiend zo lekker vun, maor mien inzending gung over hiel wat aans. Lees maor ies:

Inclusief?

As ik foto’s truggekiek uut mien kindertied, dan bint die bijna altied zwart-wit: kleurenfoto’s waren der al wel, moar bij oons thuus kwamen de kleuren der pas bij in de jaoren ’70.
Ok de tillevisieprogramma’s waor wij destieds naor keken kwamen tot oons in griestinten, zoas bijveurbeeld Pipo de Clown en Mamaloe.
Een serie die in mien brein grift stiet.
Netuurlijk weur het op een gegeven moment te kienderachtig, maor wat heb ik geneuten van die serie. Het grappigste vun ik de euliedomme boeven ‘Snuf en Snuitje’. Die ene stötterde een beetje en alhoewel ik dat as kiend ok deu kun ik daor bij de acteur Rudi Falkenhagen (die Snuf speulde) ontzettend um lachen. “M-m-mooie p-parels, f-f-fijne p-p-parels!”

Veurig jaor stun der in interview in de kraante met Marijke Bakker, de vrouw die van 1966 tot 1979  Mamaloe speulde in de serie Pipo de Clown.
Marijke beschreef in het interview de achterliggende gedachte bij de serie Pipo de Clown.
Volgens heur was dat:  (ik citeer): een ijzersterke serie dankzij de universele figuren die een prachtige weerspiegeling geven van de maatschappij. Pipo is onconventioneel. Hij staat voor liefde en licht en voor vrijheid en natuur.  Mamaloe is de vrouw die hem met beide benen op de grond houdt.
De circusdirecteur heet Dikke Deur: een verbastering van het woord ‘directeur’; een man met een groot ego die eigenlijk vooral onmacht uitstraalt. De indiaan Klukkluk is het kind in ons en de boeven Snuf en Snuitje zijn de rommelaars in onze maatschappij. Schrijver Meuldijk slaagde er steeds weer in om mooie, afgeronde verhaaltjes te maken met een kop, een staart en een body.’
Tot zover Marijke.

Dag vogels……. (afbeelding: Wikipedia)

As kiend he’j hielemaol gien notie van een achterliggende gedachte bij zu’n serie. En toen ik kiend was dacht der ok nog gieniene nao over een karikaturale indiaan; zu’n figuur in een jeugdserie zol nou hielemaol niet meer kunnen.
Net as Hiawatha die ok al niet meer in de Donald Duck stiet.
Stereotypering is niet meer van dizze tied. Zwart/wit denken hef plek maakt veur een meer kleurrieke benaodering van de mensen in oonze maatschappij; inclusiviteit is de boodschap.
Dat vin ik een groot goed en dat moe’we koesteren.
Wij ziet nou in Amerika wat der gebeurt a’j de inclusiviteit uut het oge verliest. En dat giet veul verder as een indiaantie uut de Rondbuken-stam dat niet meer in de Donald Duck stiet.
Pipo sprak oons an ’t einde van elke oflevering toe:
“Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen…..welterusten!”
Wij hebt het zwart/wit tiedpark al wied achter oons laoten en wij moet oons niet in slaop sussen laoten: iederiene heurt der bij.

Reageren

7 augustus: Wees ies leif.

Vandage pronk ik met de veren van ’n aander.
Dinsdagmiddag veul ‘De Krant’ op de deurmat en in de rubriek ‘Moi Noordenveld’ stun een column van de hand van mien collega streektaol-schriever Tea Nijnuis.

Ze schreef over de toestand in de wereld: over de oorlogen in Oekraïne en Gaza, de onveurspelbaorheid van wereldleiders Trump en Poetin en de politieke toestand in oons laand. Ze constateert dat wij as inwoners van Noordenveld daor niet zo veul an kunt doen, maor dat wij in oonze eigen umgeving toch een lichtend veurbeeld wezen kunt.
Daorbij schreef ze dizze hartverwarmende tekst:

Wees ies leif

een leive lach
een beetie ontzag
een mooie kaort
een vrundelijk woord
het döt oons zo goud
verzaomel wat moud
en deil een pluumpie oet
of gewoon een groet
even een doem omhoog
een klaaine knipoog
een aarm om je tou
hou is het nou met jou
een simpel gebaor
het is toch zo waor
’t binnen de klaaine dingen
die je dag doun zingen.

Tea schref in heur eigen streektaol, ze woont in Peize en bezigt het Westerkwartiers dat hier in de umgeving praot wordt.
Dat is misschien wel wat aans as de taol waarin ik schrief maor volgens mij ok wel goed te begriepen a’j het Westerkwartiers niet machtig bint.
Tea hef een eigen pagina op de website van ‘Het huus van de taol’, hierbij een link.

Dizze tekst van Tea understreept wat mij betreft wat wij op zundag nou en dan in een preek heurt en wat wij ofgelopen zundag 3 augustus bij ’t eten lazen uut de Bijbelse dagkalender.

Het is in ’t geven da j’ ontvangt
in het liefheffen da j’ bemind wordt 
en in het loslaoten dat je bindt.
(vertaalde tekst van Augustinus van Hippo, 5e eeuw)

De ruumte van joen hart bepaolt de vrijheid van joen leven
De ruumte van joen hart bepaolt de warmte van je huus
Zolang je hart maor vol is he’j wat te geven
an de man en an de vrouw in je wark en bij je thuus.
(vertaalde tekst van Paul van Vliet, 21e eeuw)

Geleuf, hoop en liefde kent een wonderlieke economie: a’j dat deelt wordt het meer.

Dus: wees ies leif!

* Aandermans veren: het ienige wat ik der an daon heb is het umzetten naor een blog en de Nederlaandse teksten uit oons dagboekie vertaolen naor mien streektaol

Reageren

24 juli: Het offer an de paol

Ik schreef het al op 27 mei: ik haar het neiste boek van Anne Doornbos kocht en inmiddels is het uut.
Net as bij zien veurige boeken vun ik het jammer dat het uut was; ik las nog eem weer de eerste hoofdstukken vluchtig deur um nog eem nao te genieten maor daorna legde ik het wat spietig weg. Ik vuulde mij as een kiend dat eigenlijk nog niet vot wil uut de sprookjeshof in Zuidlaoren.
Niet dat het een sprookjesboek is of zo, hielemaole niet.
De schriever nemp je met in een geheimzinnig verhaol waorin iene doodkomp en iedere zöch ofvrug: “Wat is der gebeurd? En waorumme?!”
Het verhaol speult zöch of op verschillende plekken in Drenthe en omdat ik oonze provincie regelmaotig kris-kras deurkom heb ik bij de mieste plekken die wordt  beschreven ok een bield.

Ie hebt nog maor twee heufdstukken lezen en dan ku’j ’t boek al haost niet meer votleggen.
Het begun vun ik trouwens wel confronterend: der wordt iene vermist.
We hebt in oonze femilie begun november zu’n vermissing metmaakt; in de eerste heufdstukken lees ie hoe dat veur de femilie is.
De wurgende onzekerheid, de honderdduuzend vraogen en het verdriet: ik vun het moeilijk um te lezen.
Gef ok geliek an hoe dicht bij het échte leven een boek van Anne Doornbos zöch ofspeult: het zol zomaor kunnen in joen eigen leven.

Dit stiet op de achterflap:

Het offer an de paol is alweer de vierde thriller die zich ofspeult rond heufdinspecteur Freek Rossing. Ap Hilbers, een dikke boer uut Bunerveen, komp op een nacht niet thuus en is nargens te vinden. Was e op jacht en is der wat gebeurd? Hef zien inzet veur windmeulens in De Monden hum opbreuken? Of hef zien verdwiening te maken met een aal wieder oplopende ruzie over lelieteelt?  Zien gezin blef vertwiefeld achter. Eerst wanneer hij vunden wordt, komp Freek Rossing in actie.

Stukkie bij beetie ko’j as lezer meer te weten. Over het slachtoffer, over zien gezin en over allerlei geheimzinnige stukkies die ieder gezinslid veur zöchzölf holt.
As het lichaam vunnen wordt is de grote vraoge ‘Waor is e?’ beantwoord, maor der komt veul meer aandere vraogen veur trugge.
Waorum stiet Ap’s auto bij een hotel?
En wat mus hij met een zummerhuussie op een vakantiepark in Drenthe en waorum wus zien vrouw daor niks van of?
Ie trekt as lezer op met het hiele team dat um Freek Rossing hen stiet en met hum vink ie zien brieffie met aandachtspunten of.
Dit uutsleuten, dat naokeken, hier achteran west, daornaor vraogt….plietsiewark vrag discipline, geduld en een groot uutholdingsvermogen.
Veur in het boek stiet een Latijnse tekst ‘Lupus est homo homini’; dat betiekent: ‘De mèens is veur de mens een wolf’.
Wát een passende tekst bij de thema’s die in dit boek an de orde komt.

Willem Wilms (vaste bloglezer) woont al lange niet meer in Drenthe maor hef deur mien enthousiaste geschrief dit boek ok anschaft en hij hef het ok al uut.
Hij schreef mij wat e der van vun.
A’j dat ok eem wilt lezen: hierbij een link naor zien verhaol: Willem Wilms – Offer an de paol

Beneid naor de veurige drie dielen over de Drentse speurder Freek Rossing?
Hierbij een link naor alle drie de titels:
De paddenvanger – 2019
De man die Russisch preut – 2021
Grafgift
– 2023 

Reageren

17 juni: Ik gao op reis…..

Het thema van de Zinnig (een Drentstaolig tiedschrift) die half juni in de brievenbusse zat was ‘Op reis’.
Dizze keer is het verhaol dat ik instuurd haar uutkeuzen veur publicaotie; daor was ik wies met!
As underwarp haar ik het geheugenspellegie ‘Ik gao op reis en nim met…’.

Mooi spellegie, ie kent het vast.
Wij speulden het met de kinder in de auto, met name as wij zölf op reis waren. 
“Zijn we dral?”
“Duurt het nog lang?” Ie kent het wel.
Dan deuden wij met mekaar dit geheugen-woordspellegie: tandebössel, walkman, Donald Duckies, wat nim ie al niet met op reis.
Dan vleug de tied veurbij en waren we soms maor zo op de plek van bestemming.
En ie nimt wat met a’j op reis gaot!
Hoe vaak heb ik al niet een koffer weer uitpakt nao een vekaansie en verzucht: “Waorum heb ik dit allemaole metnummen? Dit he’k ja hielemaole niet bruukt..”
Hiele liesten vink ik of veurdat wij votgaot en dan nog vergeet ik soms wat. 

Wat ik nooit vergeet is mien heufd vol met gedachten, dat he’j naomelijk altied vanzölf al bij je. En met dat brein nim ik ok altied een stuk van mien leven thuus met op reis.
Toen mien moe nog leefde en geleidelijk an meer zörg neudig haar maakten Gerard en ik een verre reis naor femilie in Canada.
Ik weet nog dat ik toen op een rotsblok zat midden in een rivier en dat ik dacht: “Nou kan mien moe mij niet bellen…”
Ze belde mien breur, want ik was der niet. 
Maor ze was in mien heufd wel met mij op reis. 

As ik op vekaansie gao in een tied dat het hectisch is op het wark, he’k dat ok zo nou en dan in de kop.
“Hoe zul ’t nou met de wichter weden? Zult ze zich een beetie redden? En wat nou as der iene ziek wordt…..”
Helpt niks, weet ik ok wel en mien collega’s hebt der niks an, maor ok mien collega’s bint soms in gedachten met mij op reis. 

Fiets ik langs de Donau in Oostenriek en kom ik in Grein, dan bedenk ik dat ik daor vrogger met mien va en moe ok al ies west bin.
En dat mien breur en ik in dat riviertie speulden.
Die bint dan ok eem as een fijne herinnering met mij op reis.

Hoe older ik word, hoe meer der met mij met op reis giet.
De kinder. “Moe’we binnenkört nog eem bellen?”
Oons huus. “He’we die achterdeure nou wel op slot daon?’
De buurvrouw. “Zul ze oonze buutenpotten wel wat extra water geven met die dreugte?”
Want ok het weer in Nederland giet deur de alom tegenwoordige wifi met mij met op reis.
Zölfs de karkdiensten vanuut de karke in Roden kunt wij metmaken as wij dat wilt. 
“Zit niet veul volk in de karke; veul luu bint op vekaansie zeker…” ????

Ik gao op reis en ik nim met: mijzölf en mien heufd vol gedachten. 
Hoe a’j ok je best doet, ie komt nooit hielemaol lös van thuus. 
Oost, west ……

Reageren

8 juni: Een Drentse liefdesverklaoring

“Laot mij van joe hollen, asjeblieft.”
Op het podium van de Stadsschouwburg in Grunn’n stiet Daniël Lohues en wij zit met Hans & Bea in de zaol op rij 2 in de loge: zaoterdag 8 juni,Theatertour 2025.
Lohues stun dizze keer niet allennig op het podium: Bernard Gepken speulde met op gitaar en Reyer Zwart op bas.
Toen wij luusterden naor het lied dat ik nuum boven an dit blog dacht ik: “Wat een mooie, Drentse manier om te zeggen da’j van iene hold.” Het volgende lied was eigenlijk van dezölfde strekking: ‘Was jij maor hier of waor dan ok met mij.”

Wat hebt wij weer geneuten gusteraomnd.
Nao de liefdesliedties kwam der een verhaol over Willem Alexander die op Keuningsdag in 2024 naor Emmen kwam en daor an ’t einde van zien toespraok zee: “Hier kom ik weg”, waarop alle Emmenaoren dachten ‘Nouw…….’
“Dat ku’joe toch niet veurstellen. Dat Willem zeg: “Kom Maxima, wij pakt het hiele spul in: wij gaot hen Emmercompas te wonen!”

Hij nam oons met in zien beleving van geluk.
“Meinsen wordt soms gelukkig van yoga  of een iesbad. Maor daor wo’j toch niet gelukkig van! Geluk begunt bij warme voeten” vun Daniël. Hij vertelde een verhaol over zien reis naor Amerika, waorbij hij slim geluk haar had, maor hij vreug zich daorbij of: was het geluk of was het een wonder? Hij besleut dat verhaal met: geluk IS een wonder.”

De traonen kwamen bij een lied van Skik over heimwee.
Lohues vertelde over zien opa die op een familiefeest in Duutslaand, waor ze hen gungen om schnitzels te eten (hoe herkenbaar!) an de weg gung staon. Toen hij an opa vreug waorumme zee die: “Ik wol wel graag naor huus.” Lohues woonde toen in Utrecht en haar ok slim last van heimwee.
D’r is van alles wa’k probeerd heb, maar ik vuul mij hier niet thuus
Ik heb mij daor nou wel bij neerlegd maar ik wul wel graag naor huus….. 
Naor aanleiding van die uutspraok van zien opa is hij toen begunt met liedties in het Drents, “die zachte, vriendelijke taol…” van zien olders en grootolders.
Ik smölt gewoon bij dit lied, de emotie raakte mij in  ’t gemoed; de hiemwee sijpelt tussen de regels deur.

Onnaovolgbaor was het verhaol dat hij vertelde over het ontstaon van oonze aarde: hoe alles zich ontwikkelde “de kwallegies en de reptielegies” en dat de aarde allent deur de liefde verschilt van de aandere planeten. Toen speulde hij “Het verschil tussen wereld en planeet” “Want de liefde, ja de liefde, de liefde is het verschil….”
Moesstil was het in de zaal bij dit lied.
In de veurankondigings las ik het al: dizze veurstelling weu met recht een intiem optreden nuumd.
Magisch was bijveurbeeld het nummer over het noorderlicht, dat hij veur het eerst zien had in 1989. Toen wus e nog niet wat dat was en haar in eerste instantie dacht dat Jezus terugkwam op aarde en later dat der een kernbom vallen was. Bij het lied dat e daornao zung ha’j echt het gevuul da’j samen met hum naor het noorderlicht stunnen te kieken.
Wát een artiest! Wát een feest um der bij te muggen wezen.
Eerdere veurstellings die wij hebt bezöcht:

2024: Advent: Lohues met Holland Baroque 
2024: Zingen en bidden
2023: Puntje van je stoel verhalen
2019: De Drent Lohues & Holland Baroque

2018: Ik kiek overal, maor ik heur hier
2017: Maak joe waor.
2016: Aosem. Awesome!

Reageren

14 mei: Bi en old.

Het was al weer eem leden: vandage weer ies een blog in het Drents.
A’j in de buurt van Roden woont, dan he’j  ’t al kunnen lezen: in ‘De Krant’ van dizze weke stun een column van mien hand.

Het verhaol giet over de verschillen tussen de generaoties. Dat oonze kinder gien tillevisie hebt bijveurbeeld. En dat tussen de middag brood eten tegenwoordig ‘lunchen’ het. A’j dit blog regelmaotig leest, dan zult je sommige passages bekend veurkommen.

Bi en old.

Al praotend met oonze kinder ervaar ik nou en dan een generatiekloof. Laot ik niet overdrieven: een kloofie.
Met mekaar an de kovvie kregen wij het over tillevisiekieken.
“Ik heb geen tillevisie en ik kiek dus ok nooit tillevisie. Ja, bij jullie! Gieniene uut mien vriendenkring hef een tillvisie. Neis haalt wij van internet en wij hebt Netflix en YouTube. Waorumme zu’j wachten tot der wat op de tillevisie komp?”
Wij zit ’s aomnds um 8 uur klaor veur het journaal. Met kovvie. Hopeloos olderwets. En de omroepen zich maor drok maken um de kijkcijfers. Terwijl wij allemaole wit dat de jeugd de toekomst hef. En as  de jeugd gien tillevisie meer kek, dan kan een blind peerd nog zien hoe de toekomst van de omroepen/tillevisie/radio der uut giet zien.
Want naor de radio luustert ze ok niet meer: “Wij hebt Spotify.”

Alles haalt ze tegenwoordig van internet. Oonze jongste dochter haalt veul van Reddit.
Enthousiast zat ze  te vertellen: “Dan he’j sub-reddits waor a’j lid van kunt worden. Ik ben bij knitting (breien) en bij crochet (haoken) en a’j allebei kunt he’j ok nog bi-stitchual” (bi-stekerig,  bi-stekelig, bi–stekueel. ….) |
Bi-stitchual. Bliek ik ok te wezen.
Verboas joe niet, verwonder joe allent.

Een aander fenomeen waor ik mij over verbaos bij de jongere generaoties is het gebruuk van ofkörtings. Veural under studenten is dat mode.
“Vrijmibo: kladiladi!”
Die vrijdagmiddagborrel weet ik dan nog wel, maor ‘kladiladi’?
Blek ‘Klap die laptop dicht!’ te wezen.
Boschado is böschappen doen, een brogeroza is een broodje gerookte zalm en een bopla met biba is een borrelplank met bitterballen.

Kiekt wij eem trugge naor je jaoren ’60, dan waren der toen ook hiele hippe woorden, die nou gien meinse meer gebruukt. Toen nuumden ie dingen  ‘mieters!’ Patricia Paay zingt: ‘… ik vond je altijd reuze-sloom’ en a’j wat saai vunden, dan nuumden ie dat ‘duf’.
Ie organiseerden een ‘knalfeest’ en ie neudigden ‘fuifnummers’ uit.

Conclusie?
Ik wor old.
Dat verneem ik ok as wij op kantoor bij mekaar zit te broodeten tussen de middag. Dat het tegenwoordig ‘lunchen’.
Der komt allemaol bakkies op taofel met salades, kwarkies en wrappies.
Daor zit ik dan tussen met mien beka en mien broodtrommeltie met een broka en een bropi* .

*Beker karnemelk, broodje kaas en broodje pindakaas.

Gusteraomnd kreeg ik een appie van Bea. Ze stuurde de foto bij dit blog en schreef derbij: “Geweldig dit! Behalve jouw foto….in het echt ben jij veel leuker, dus tijd voor een andere foto, laiverd!” Vin ik eigenlijk ook wel, maor die foto is maakt deur de fotograaf van ‘de Krant’.
Misschien moet ik de volgende keer toch eem een aandere foto metsturen.

Reageren

8 maart: Gien populair underwarp.

As ’t over de streektaol giet op  dizze website, dan is dat meestal met een verhaol van mijzölf, maor vandage vraog ik andacht veur mien collega-schriever in de rubriek Moi Noordenveld in ‘De Krant’.
Heur naam is Hennie Bouwman-Westerhof en ze komp uut Nörg.
Hierbij een link naor wat meer informaotie van heur op de website van ‘Het huus van de taol‘.
Zij schreef de column van dizze weke en het raakte mij.
Ze vertelt over heur depressie.
Geen populair underwarp en ok niet makkelijk liekt mij um daor over te schrieven.

Daor praot ie ok niet gauw over.
A’j mekaar tegenkomt in de supermarkt en ie vraogt: “Hoe is’t?” dan zeg men toch al gauw “Goed heur. En met je?”
Hennie vertelt dat ze een paar keer diep in de putte zeten hef “en a’j dat een keer metmaakt hebt, dan blef die putte aaid bij je in de buurt.”
Wat goed dat ze der over schref. Het is vast herkenbaar veur hiel veul mensen.
Ik heb een foto maakt van de column van Hennie en daor he’k een PDF van maakt: hierbij een link naor heur verhaol Henderkien
dan ku’j ’t ok eem lezen.
Te klein? Ie kunt de tekst vergroten: “Ctrl” vastholden en tegeliekertied op “+” drukken um te vergroten.

Daniël Lohues is ok een Drent die niet under stoelen of banken schöf dat e sums last hef van depressies; hij hef der al hiel wat vassies over schreven.
Dizze maond (Meertmaond Streektaolmaond) is zien neie single uutroepen tot ‘de schijf van NPO Radio 5’.
Hij was te gast in het ochtendprogramma van Bert Haandrikman en vertelde dat hij nao de winter eem ‘diep zat’ en dat hij toen opknapte umdat e mus lachen um een appie van een goeie vriend.
Het liedtie dat e daor bij schreef hef de toepasselijke titel ‘Licht in de duusternis‘ .
Hij gef in dat liedtie een advies: “zuuk dan wat op um te lachen, dan he’j in elk geval lacht, dat he’j in elk geval wat…’
Ok eem luustern?
Hierbij een link naor het lied.
“….dat heb ik lange mist, licht in de duusternis.”

Hennie en Daniël maakt oons bewust van het feit dat het veur sommige meinsen echt niet metvalt.
De umgeving kan daor niet altied wat an doen, maor vergeet ze niet; alle kleine beeties helpt.
Net as dat iene keersie in een pikdonkere kamer.

Reageren

23 december: Moi!

Daniël Lohues was begun december te gast bij Bar Laat.
Dat was veur de promotie van zien neie tour met Holland Baroque onder de titel ‘Advent’. En wij hadden al kaorten!
Dat kwam van mien breur die nao de zommer al appte “Wo’j hier ok weer hen?”
Jazeker! In 2019 was ik naomelijk ok al bij een soortgelieke veurstelling west met Henk en Henk Lucas (een kammeraod) en mien schoonzussie Ali. Daarover schreef ik destieds het blog ‘De Drent Lohues en Holland Baroque‘.

Gusteraomnd zaten wij weer met ’n vieren in de Neie Kolk in Assen, maor dizze keer was Gerard met, Ali was helaas verhinderd.

Foto: website Daniel Lohues

Bij de ingang stun een meneer die oons ‘Goedenavond en een fijne voorstelling’ wenste.
Die begroette ik met ‘Moi!”
“Hé, dat is weer eens wat anders”.
In de heufdstad van Drenthe. Daor heurt ‘moi’ toch gewoon te weden?
Dat weur maor weer ies bevestigd deur de maestro zölf die achter het kistorgel gung zitten en zee ‘ Moi!”

Het was met recht een ‘Advents’-veurstelling’.
An ’t begun heurden wij een Prelude van Bach, bewarkt deur de zussen Steenbrink waor allemaol bekende kerstmelodigies in deurklunken.
Toen ze daorna het eerste lied ‘Tik Tak’ uutvoerden besleug mij de brille al van de emoties en dat gebeurde  gusteraomnd nog een paar keer.
Mooi was hoe de klassieke muziek soms overgung in een nummer van Lohues: het orkest begunde bijveurbeeld met de melodie van lied “Ik ben een engel van de Heer’ (Vom Himmel hoch), dat naadloos overgung in ‘Van lege naor hoge’.

En net as in een ‘gewone’ show geneuten wij nou ok weer van de prachtige verhaolen van Lohues bij de liederen. Hij vertelde over het eerste stuk van het Weihnachtsoratorium van Bach. “Jauchzet, Frohlocket! Auf, preiset die Tage!  Typisch Drents is dat wij nao ‘Prijs de dag’ altied geliek ‘niet’ zegt.  ‘Pries de dag niet veur het oamnd is.’
Volgens Lohues was het maor goed dat Jezus niet in de velden van Klazienaveen geboren is. Drentse herder waren vast niet gaon kieken in een stal in het Bargerveen. ‘Eerst maor ies eem anzien….”
De Nedersaksische legerleider Widukind kwam nog veurbij en wij heurden een spiksplinternei ‘gloria-kerstlied’.

Dit blog schöt tekört as het giet um de beschrieving van hoe mooi het was.
Het was ontroerend, een streling veur het oor en balsem veur de ziel.
Wát een mooi begun van de kerstweek.

Naoschrift: noa de veurstelling vreug ik de mannen die met waren wat ze der van vunnen.
Unaniem vunnen ze het een geweldige veurstelling.
Henk Lucas, die ok hen alle andere veurstellings van Lohues west is benaodrukte hoe aans de meziek van Lohues klinkt met dit orkest.
Veur breur Henk voegde de uutvoering van ‘Op fietse’ niet veul toe: “Dat nummer heb ik nou vake genog veurbij heuren kommen.”
Gerard was raakt deur het verhaal over de herinnerings van Lohues an kerstaomnd in zien jeugd.

Helaas: ok van dizze toer gien CD. Um een idee te kriegen van wat wij gusteraomnd zagen hierbij een link naor de uutvoering van ‘As de liefde maor blef winnen. 

Reageren

14 november: Nuttige handwarken & hagelslag.

Dinsdagmiddag vief november zaten we met meer dan twintig vrouwen bij mekaar op de eerste dinsdag van de maond: Holy Stitch.
Daor heb ik toen niet over schreven, want die middag belde Gerard dat Henri vermist was en daornao kun ik mij niet meer concentreren op wat dan ok.
Een blog over Holy Stitch komp der niet meer, maor der was wel wat aans die middag dat ik vandage under de aandacht wil brengen.
Het was een krantenknipsel dat ik kreeg van Sjoukje die middag.
“Dit is een mooi verhaol over handwarken; misschien mooi um straks eem veur te lezen?”
Ik las het vluchtig deur en gaf Sjoukje groot geliek: wát een mooi verhaol en wat toepasselijk um het bij dizze club veur te lezen.
Het gung namelijk over handwarken van vrogger op de legere schoele.
Met zinnen over de muite die het kostte ‘zwieterige, strakgebreide stukkies’, over de ofguunst op ‘die verrekte jongen die naor het handenarbeidlokaal möchten’, en de beschrieving van heur eigen borduurwark ‘groezelig, zenuwachtig en ongeliek.’
De mooiste zin was: ‘Ik vuulde mit grote treurigheid, dat het bargofwaorts gung mit oons vrouwen….’
Bi’j 60-plus en vrouw, dan herken ie alles uut dit verhaol.
A’j op de ofbielding klikt komp e groot in beeld, maor ie kunt ok klikken op dizze link Nuttige handwarken, dan ko’j bij een PDF.
Helaas heb ik niet kunnen achterhalen wie dit verhaol schreven hef, Sjoukje zee dat ze ’t al meer in dan twintig jaor in de la had liggen.
Is der iene die ’t wet? Geef het eem deur, dan zet ik heur name der bij. Ere wie ere toekomp.

San Martino in de dom in Lucca.

Undertussen was het maandag ok Sint Meerten.
Die heilige kwamen wij nog tegen in Lucca in de dom daor die naor hum nuumd is: Duomo Di San Martino.
Dit jaor haar ik gien bargen soekelao kocht, maor kleine spullegies zoas gel-pennen, ballonnen, gummegies, dieren, kleurboekjes en zukswat. Daor haar ik allemaol kleine kedoogies van maakt en as der kinder bij de deure kwamen möchten ze een pakkie grabbelen.
“Stop maor in joen tasse, a’j thuus bint much ie ’t pas uutpakken”.
Ik weet niet hoe ’t bij jullie was, maor wij hebt niet veul kinder had.
Het weide slim en het regende: gien mooi weer um bij de pad te lopen.
As ik soekelao kocht haar, dan hadden wij (lees Gerard) dat allemaole opeten moeten, maor nou kun ik de grabbelton op zolder zetten: die haal ik volgend jaor op 10 november wel weer teveurschien.
Veurige weke dinsdag verscheen der ok een verhaol van mij in de Krant bij de rubriek Moi Noordenveld.
Daorin schreef ik ok over Sint Meerten under de titel ‘Hagelslag’.
Woon ie niet in de buurte en wo’j ’t toch eem lezen? Hierbij een link naor mien bijdrage: Hagelslag

Reageren

Pagina 2 van 17

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén