Categorie: Breien Pagina 1 van 8

‘En nu…..? Op naar zakje drie!’
Daarmee besloot ik het blog dat ik schreef over de ‘balaclava’, de muts die ik had gebreid van het materiaal dat in het tweede zakje van het advents-breiproject zat.
Je weet wel, mijn afscheidscadeau van Lentis.
In het derde zakje zaten 4 bollen garen en een beschrijving van hoe je sokken kon breien met een ‘kleur-werk’-boord.
Er zat een werkbeschrijving bij en een telpatroon voor de gekleurde boord.
O man, weer zoiets moeilijks.
Die wanten waren met twee kleuren (wit en groen), bij deze sokken moest je in de boord 4 kleuren verwerken.
Je kon kiezen uit vier kleur varianten: ik koos voor de basiskleur rood en voor de hiel en voor de teen geel.
Het is vrij dun garen, dus ik zette 72 steken op; ook nu was mijn comfortzone weer niet in beeld.
Ja, in het begin nog wel, maar na 12 toeren  boordsteek moest je gelijk al met het inbreien van een andere kleur beginnen.
Het telpatroon lag voor me op tafel en iedere toer werd afgestreept.
Voor mijn gevoel breide ik vrij los; als je met zoveel kleuren tegelijk breit dan lopen de draden van de kleuren die op dat moment niet gebreid worden achter het werk langs, dus je krijgt een wir-war van draden aan de binnenkant van de sokken.
Toen ik ‘de bocht om was’ probeerde ik even of de sok goed paste; toen bleek dat ik de boord amper over mijn hiel heenkreeg!
Wurmen en trekken, maar gelukkig: het lukte.

De volgende sok breide ik nog losser (vooral niet te strak aantrekken) en die schuift iets gemakkelijker over de hiel heen.
Vorige week had ik ze klaar en inmiddels heb ik ze ook aan.
Zo trots als een ‘Duutser met zeum braodworsten’.
Dit heb ik dan toch maar weer tot een goed einde gebracht!

Nu heb ik nog best veel garen over.
Ik kan nog blauwe sokken breien met een witte hiel en teen, of witte sokken met een blauwe hiel en teen. Of één van elk 😉
En ik zal ook vast nog iets met die kleurtjes in die boord doen, maar ik ga niet weer hetzelfde patroon breien; het moet wel een beetje leuk blijven.
Wat ik heb geleerd van deze projecten is dat het inbreien van een patroontje minder moeilijk is dan ik op voorhand had gedacht.
Maar het is wel omslachtig en ik moet me zó concentreren dat ik naast het breien niets anders kon doen, lees: teuten en televisiekijken.
Waar breien anders een heerlijk ontspannen bezigheid is, was het nu iets waar ik mijn aandacht goed bij moest houden.
Maar het wende ook….. dus wie weet ga ik in de toekomst toch wel een simpel patroontje uitproberen.

Nog één zakje! Op 21 december pakte ik het al uit, maar ik vond het garen dat daarin zat echt niet mooi.
Hoe het afliep….? Wordt vervolgd.

Benieuwd naar de eerste twee zakjes?
Zakje 1 Moeilijke wanten. – Ver buiten mijn comfortzone
Zakje 2 Moeilijke muts – ‘Het stomste….??!‘

“Wat zat er in het tweede zakje op 7 december?”
Die vraag stelde ik aan het einde van het blog over het eerste zakje, onderdeel van het Advents-breiproject dat ik als afscheidscadeau van Lentis kreeg; over die moeilijke wanten. Hierbij een link naar dat verhaal.
In dat tweede zakje zat één bol garen en als bonuscadeau een oprolbaar meetbandje.
Via de QR-code kwam ik uit bij het patroon van een bijzondere muts; ze noemden het een balaclava.
Maar dat kwam mij bekend voor! Dat leek op die kaper-muts die ik met schoonzus Ali had gezien in Verhildersum. In het blog dat ik daarover schreef staat:
Ik dacht: o leuk, ga ik maken, ik zoek wel even een patroontje op internet, maar dat viel tegen: ik heb nog niets gevonden.
Weet jij misschien iets? Wordt misschien vervolgd, maar misschien ook niet….
Er kwam op dat blog één reactie dat ik moest zoeken op ‘bivakmuts’, maar dat was toch niet helemaal wat ik bedoelde en nu kreeg ik het patroon en het garen zomaar in de schoot geworpen!

Ook nu was het weer iets waarbij ik dingen moest doen die ik nog nooit had gedaan op handwerkgebied.
Het eerste was ‘kant nu de rand van de muts af met de ‘channel island bind off-methode’.
Dat is een manier van afkanten waarbij je steeds kleine picootjes breit door een afgehaalde steek niet helemaal af te laten gaan, maar opnieuw te breien en dan die twee steken tegelijk af te kanten. De volgende steek haal je dan averecht af en kant je in één keer af, zodat er een rand van bobbeltjes/picootjes ontstaat.
Van zo’n verhaal snap je op voorhand natuurlijk niks, ik niet tenminste, dus ik zocht een filmpje op internet waar een vriendelijke mevrouw in het Engels uitlegt hoe je het moet doen. Daarmee kreeg ik het voor elkaar.
Wil je deze afkantmethode ook eens proberen? Hierbij een link naar dat filmpje.

Het tweede was het breien van een koordje dat door de boord van de muts moet worden gehaald.
‘Brei 3 steken recht – haal die averecht van de naald af (niet breien) – brei 3 steken recht – dit steeds herhalen.’
‘Zo simpel kan het toch niet zijn?’ dacht ik, maar warempel: het werd een koordje.
Wat ontstaat lijkt op klosjebreien/punniken.
Weer wat geleerd.
Maar wel heeeeel saai om te doen: ik moest een meter koordje hebben!

Van te voren had ik mijn twijfels over deze muts. De teamleider van Team290 die dit cadeau had bedacht, had het voor zichzelf en voor haar vriendin ook gekocht. Die twee dames waren veel sneller met het breien van de wanten en de muts en de man van de vriendin had over de balaclava-muts gezegd dat dat ‘het stomste was dat ze ooit gebreid had’.
Maar mijn balaclava is klaar en ik vind dat hij mooi is geworden.
Lekker warm ook; ik draag hem al!

En nu…..? Op naar zakje drie!
Dat mocht ik openmaken op 14 december.
Wordt wederom vervolgd.

Een paar weken voor ik afscheid nam van Lentis vroeg de teamleider: “Wat wil je als afscheidscadeau?”
We spraken af dat ik er over na zou denken.
De volgende dag zei ze: “Je hoeft niet meer na te denken over het cadeau, we hebben al iets gekocht!”
Het was een grote doos, die ik kreeg op het afscheidsfeestje en ik kreeg er ook een boodschap bij: ‘Je mag het pas uitpakken op de 1e zondag van advent’. Dat was zondag 30 november.

Razend nieuwsgierig was ik: nog bijna zes weken moest ik wachten, maar op de eerste adventszondag mocht ik het uitpakken.
Er zaten vier genummerde stoffen zakjes in en een kaart met een QR-code en inloggegevens.

Het was een Advents Handwerk Project; de digitale informatie kwam pas beschikbaar op de adventszondag die bij het zakje hoorde.
De patronen en beschrijvingen zal ik dus niet delen op deze website, maar ik kan wel linken naar het project: Hobbii’s 2025 Adventskalender

In het eerste zakje zaten een groen en en wit bolletje garen waar je wanten van kon breien; als bonuscadeau zat er een thermosflesje in. Je zou denken dat ik op die zondag gelijk al begon met breien, maar ik had nog wat op de pennen staan: een paar sokken dat ik breide van garen dat ik kreeg bij het afscheid van Lentis, gekregen van de teamleider!

Op 5 december begon ik met de wanten.
MOEILIJK!
Breibeschrijving in het Engels.
Vér buiten mijn comfortzone!
Maar gelukkig: teamleider Sylvia had voor zichzelf én haar vriendin ook zo’n zelfde pakket gekocht.
Zij stuurden me de vertaling en stuurden me tips&trucs die me hielpen.
Als ik met deze wanten aan het breien was, kon ik niet tegelijkertijd televisie kijken.
Het breipatroon lag op de tafel voor mij en na iedere toer streepte ik af wat ik gedaan had.

Bovenkant…..

Het duurde even.
De duim was een heel gedoe. Die moest je op een gegeven moment door steken te meerderen inbreien, daar was ook weer een apart telpatroon van.  Halverwege moest je de duimsteken op een hulpnaaldje zetten en ‘laten hangen’. Toen de want af was moest de duim in het rond worden afgebreid.

….binnenkant….

Pfffff. Het inbreien van de witte patroontjes in de duim heb ik niet meer gedaan, die heb ik er later opgemaasd.
Ze zijn mooi geworden!
En ik er ben onmeunig trots op.
Dat ik zoiets moeilijks kan had ik op voorhand niet gedacht.
Het heeft bijna 6 weken geduurd voor ik ze klaar had, maar dat komt ook omdat ik niet aan deze wanten kon breien in gezelschap en ook niet tijdens het televisie kijken.

Gerard vond ze ook heel mooi.

…..en detail van de zijkant.

Of ik voor hem ook zo’n paar wilde breien, maar dan een maatje groter.
Nee.
😉

Wat zat er in het tweede zakje op 7 december?
Wordt vervolgd.

“Wil jij nog wel een paar uiltjes-wanten voor mij breien?” vroeg dochter Carlijn vorige maand.
Die wanten, polswarmers eigenlijk, had ik in 2014 voor haar gebreid.
“En dan wil ik ze graag met een extra lange boord en ook in een andere kleur. Paars of zo?”
Die boord moest driekwart van de onderarm bedekken “want de wind waait altijd zo bij de mouwen van mijn jas in…”

Eerst zocht ik maar eens het blog op dat ik dat ik toen had geschreven in 2014.
Maar de link naar het patroon werkte niet meer, dus ik moest ik mijn breiboeken er even weer bij hebben.
Voor het originele patroon moest je 24 steken opzetten, maar het garen dat daarvoor gebruikt was was veel dikker; ik herinnerde me dat ik de vorige keer ook al veel meer steken had opgezet.
Hierbij alvast een link naar het originele patroon van Molly Makes: polswarmer uiltjes breien

Het patroon moest drastisch worden aangepast.
60 steken zette ik op en breide het eerste stuk van de boord met de verschoven boordsteek: daarmee krijg je een rul en rekbaar breiwerk.
Daarna minderde ik geleidelijk 15 steken, zodat ik 45 steken overhield.
Met die 45 steken breide ik de boord verder met de boordsteek zoals die in het patroon beschreven staat en die is best bijzonder.
1 toer brei je 2 recht 1 averecht en in de volgende toer haal je de tweede rechte steek eerst over de eerste heen en dan brei je hem.
Het geeft een heel apart effect en de boord wordt zo heel elastisch.
Op het patroon heb je naast het uiltje aan weerskanten maar één steek averecht, maar ik koos er voor om aan weerszijden 3 averecht steken te breien.
Het uiltje neemt 8 steken in beslag + 2 x 3 averecht = 14 steken: die zette ik op één naald en verder volgde ik de beschrijving van Molly Makes.

Toen moest er nog een aanpassing komen: ze wilde de wanten wat langer over de hand, dus ik breide er na het uiltje nog 4 centimeter boordsteek bij aan.
Ze zijn goed gelukt; Carlijn was er blij mee!
Ben je geen ervaren breister? Niet aan beginnen, het is best een gedoe.
Wel veel ervaring? Dan maak je met het PDF van Molly Makes en mijn beschreven aanpassingen vast je eigen versie!

In een handwerkwinkel in Klazienaveen kocht ik vorig jaar een aantal bolletjes haakkatoen voor een stapeltje Aaltjes.
Er stond ook een mand met aanbiedingen, o.a. bollen sokkenwol.
Daar ben je eigenlijk nooit aan bekocht, dus ik kocht twee bollen verlopend garen in kleuren die mij wel aanspraken.
Na de zomer, toen ik wel een beetje klaar was met Aaltjes en lampionnetjes haken zette ik 60 steken op van de wol uit Klazienaveen voor een paar sokken voor mezelf.

Toen ik er één af had was wel duidelijk dat ik van het restant van dat eerste bolletje niet nóg een sok kon breien, dus ik pakte de tweede bol.
Het leek mij wel leuk om de twee sokken ‘gelijk’ van kleurverloop te krijgen, dus ik zocht in de tweede bol het punt op waarmee ik met de eerste sok was begonnen.
Na een centimeter of 6 boord kwam er opeens een knoopje voorbij en werd het gemeleerd groen ineens rood.
Nou ja zeg!
Als je dan doorbreit weet je zeker dat de sokken niet gelijk worden.
“Kijk nou!” riep ik tegen Frea en Jon, die bij ons waren te koffiedrinken die ochtend.
Die snapten precies wat ik bedoelde. “Wat een armoede….”
Precies.

Maar ik ben niet voor één gat te vangen.
Ik rolde de bol garen precies zover af tot ik weer op hetzelfde punt was in het gemeleerde groen, draaide de uiteinden om elkaar heen en breide weer verder.
De sokken zijn prima gelukt: ik heb ze ’s avonds al aan en heb warme voeten.

Armoede is precies de goede term voor zo’n knoopje in een bol garen.
En dan had ik nu nog goedkoop garen uit een aanbiedingenmand, maar soms heb je écht duur garen en dan ontdek je ook wel eens een knoopje.
Nog geen man overboord als het egaal garen is, maar bij verloopgaren is het echt vervelend omdat dan het patroon onderbroken wordt.
“Wat is dat dan voor garen?” vroeg ik me af “Waar komt het vandaan?”
Carlijn dacht uit Scandinavië.
“Strømpegarn. Dat doet me aan Pippi Langkous denken. Pippi Langstrump is het in het Zweeds…”
We keerden het etiketje om.
LAMMY Yarns.
Holland.
Zit in Hilvarenbeek.
Maar er staat verder geen woord Nederlands meer op het wikkeltje, alleen dan het woord ‘sokkengaren’.
Verder is het virgin wool/laine vierge/schurwolle….

Eigenlijk zou er nog bij op moeten staan: with knots in the yarn/avec des nœuds dans le fil/mit Knoten im Garn.
In duidelijk Drents: met knuppen in ’t gaoren!
Om met de vader van Bartje te spreken: “Een schaande is’t.”

Een collega had bedacht dat ze een truitje ging breien voor ‘de-baby-op-komst’ van een andere collega.
Dat was een goed idee, maar het kwam er niet van.
Het baby’tje (een zoon) is al lang geboren, maar het garen zat nog in de plastic verpakking voor tien bollen.
Op een morgen lag het op mijn bureau.
“Voor jou. Ik weet niet wat ik er nu mee moet doen, jij bedenkt vast iets leuks.”

10 bollen Scheepjes-garen van 50 gram.
56% katoen, 44% acryl.
Grijs gemeleerd.
Op de werkvloer was het even onderwerp van gesprek.
Andere secretaresses vonden grijs niet echt een kleur voor een babyvestje, maar ik dacht: “Bij zo’n mini-spijkerbroekje en een wit shirtje? Best leuk.”

Maar ik had andere plannen.
Ooit had ik van restjes sokkenwol een soort omslagdoek gebreid, waarbij je begint met het opzetten van drie steken en het breiwerk iedere heengaande toer met twee steken uitbreidt door te meerderen. Daarbij verschijnen dan in het midden twee gaatjes (zie afbeelding links) en krijgt je breiwerk de vorm van een vlieger. Hoe je dan moet breien lees je hier.
Toen had ik bedacht dat dat ook een mooie basis zou zijn voor een grotere omslagdoek, maar ik moest nog bedenken hoe ik van de vlieger-vorm een driehoek-vorm kon maken.
Het experiment is geslaagd: het resultaat zie je op de afbeelding hiernaast.

Voor het patroon gebruikte ik verschillende ajoursteken.
Als je op de afbeelding klikt komt hij groter in beeld, dat zie je de details.
Na 4 banen met steeds die meerdersteek in het midden hield ik op met meerderen.
Op de afbeelding links zie je een deel dat  met rode lijnen is afgebakend; bij dat deel breide ik de pen aan de voorkant uit, aan de achterkant stopte ik twee steken voor het midden. Toen keerde ik het werk en ging ik aan de voorkant weer verder.
Die pen breide ik weer uit, aan de achterkant stopte ik weer twee steken eerder en keerde het breiwerk weer. Als je dit maar blijft doen brei je steeds minder steken aan die kant. Als je bijna geen steken meer over hebt (alleen de zes ribbelsteken aan de zijkant brei je helemaal terug naar het midden. Dan heb je aan één kant die driehoek tussen de rode lijnen gebreid, de andere kant is nog de bovenkant van de vlieger. Dan brei je helemaal naar het einde van je werk en pas je de ’twee steken minder breien per toer’ ook aan de andere kant toe.
Toen andere kant ook helemaal klaar was, had ik dus een driehoek, maar de omslagdoek was nog iets te klein.
Ik breide er nog 15 centimeter bij aan, maar nu meerderde ik steeds aan de uiteinden aan weerzijden een steek.
Er komt van deze omslagdoek geen uitgebreide breibeschrijving; als je een ervaren breister bent kom je er met mijn beknopte beschrijving wel uit.

4½ bol gebruikte ik voor deze omslagdoek; hij is nu in het bezit van de collega die mij het garen gaf.
Toen hoorde ik dat er weer een collega zwanger was en breide ik een baby-vestje.
Met de valse kabelsteek en houten beertjes-knoopjes.

Bij een groene ‘oerwoudbroek’ wilde ik een gilet breien. 
In het najaar nam ik de broek mee naar ‘Atelier 6a’ in Leek en zocht er een mooie kleur groen bij uit. 
Eigenlijk wilde ik iets breien met kabels, maar ik vind het altijd zo’n gedoe met die kabelnaald: daar kan ik niet rustig bij televisiekijken.
Een alternatief vond ik in ‘de valse kabelsteek’: geen hulpnaaldje, alleen verspringen met recht en averecht.
Hierbij een link naar een eenvoudige beschrijving op de website van Jessica Tromp. 
Ik kocht er een paar enorme houten knopen bij met bloemen er op. 

Eerst breide ik een proeflapje om te kijken hoeveel steken ik nodig had voor het achterpand en ik breide het gilet als een vest, maar dan zonder mouwen. Er is op dat gebied genoeg te vinden op internet. Op de plaats van mouwen breide ik met boordsteek een mooi kantje en langs de voorpanden, nek en schouders breide ik een boordje met aan één kant 5 knopen. 

Hij is al even klaar en ik heb hem ook al aangehad: links zie je het gilet gecombineerd met een ecru blouse met pofmouwen én de oerwoudbroek. 
Rechts een detailfoto van het boordje met de knopen.  

“Ja maar…. hier kan ik toch geen sokken van breien!?” zei ik

“Oh nee?” Bij mijn bureau op het werk stond een casemanager met een hele grote bol Chenile Fine.
Zij had een paar weken daarvoor gevraagd of ik voor haar een paar sokken wilde breien.
“Ja hoor” had ik gezegd “koop maar een bol garen en vertel me wat je schoenmaat is.”

Maar sokken breien van dit blauwe ’touw’ leek me een onmogelijke opgave.
Collega had daar een heel ander idee bij.
“Oh! Het leek me zo lekker zacht en warm…”

“Nou,  ik wil het wel proberen hoor. Maar je kunt ze dan niet dragen met schoenen aan,  daarvoor zijn ze veel te dik.”
We spraken af dat ik wat zou experimenteren en zou proberen om warme huissokken van de chenile te breien.

Je moest breien met pen 8, waarvan je er dan vier zonder knop moet hebben, maar die had ik niet.
Voor 4x 15 cent kocht ik die bij Het Goed en ik begon met een proeflapje. Het kwam er op uit dat ik 24 steken moest opzetten. 8 minder dan voor het kleinste kindersokje uit de matentabel. Die 24 steken verdeelde ik over 3 naalden en zo begon mijn ‘huissokken-avontuur’.
Het kwam goed, maar het breide niet echt fijn. Het breide voor geen meter eigenlijk.
Ik had het gevoel dat ik met stalpalen aan het breien was.
Zo klonk het ook als er ééntje per ongeluk op de grond viel: zo’n pen kletterde echt op onze plavuizen.

Met 24 steken brei je een grote hiel met 12 steken en minder je naar de kleine hiel tot 8 en zet je er daarna aan weerskanten weer 6 bij op.
Het ging wel lekker snel trouwens, ik had maar zo een paar klaar.
Toen had ik nog best veel chenile over, daar breide ik in overleg met de collega een warme col van.
Nu heeft ze zachte, warme, huissokken met een bijpassend dingetje om de hals.
En weet ze dat chenile geen sokkenwol is en dat het niet geschikt is om sokken van te breien.
Goed idee.
Doen we niet.

Aan het begin van dit jaar kreeg ik van PKN-gemeentelid Tineke een boekje; het heette ‘Shetland kant breien’ en het was geschreven door Elizabeth Lovick.
“Misschien dat het jou lukt om deze techniek onder de knie te krijgen…?” vroeg ze hoopvol.
Dat wou ik wel eens proberen.
Het duurde even voordat ik alle brei-projectjes die ik wilde doen af had, maar in juli ging ik er letterlijk voor zitten.

Ik zette 24 steken op met een restje katoen en begon met de eerste steken.
Dat was nog niet zo moeilijk. Ajour-steken kan ik immers al: een omslag en 2 recht samenbreien en één steek afhalen en overhalen en dan een omslag.
Maar dat was nog maar het begin.
Alle steken die ik daarna probeerde waren op zich niet moeilijk, maar waar ik tegenaan liep is dat je steeds moet tellen.
Zorgen dat de steken, omslagen en afhalingen op de goede plek zitten ten opzichte van de vorige naald,
Tellen.
Uithalen.
Nog weer tellen.
Ik probeerde ondertussen naar een televisieprogramma te kijken, maar het zweet stond op een gegeven moment in mijn handen.
En op mijn voorhoofd.
Het was maar goed dat het televisieprogramma geen detective was, want daar had ik met dit breiwerk in mijn handen geen draad eeeh…touw aan vast kunnen knopen.

Dan komt natuurlijk het moment waarop je denkt: “Waarom doe ik dit eigenlijk?” en stel ik mezelf vragen als ‘Geniet ik hier van?’ en ‘Is dit ontspanning voor mij?’
Op beide vragen was het antwoord: “Nee.”
Ophouden.
Dat advies gaf oud-collega Gineke vaak en hoewel ik haar advies niet altijd opvolgde was het nu wel de beste optie.
Niet meer doen.
Ik maakte een foto van mijn broddelwerk voor dit blog, zie afbeelding rechts; aanschouwt de puinhoop!

Er komt geen Shetland-kant-sjaal door mij gebreid.
En geen tafellopertje en geen omslagdoek.
En Tineke….. voor jou dus ook geen Shetland-kant-raamhanger.
Sorry.
De manager waar ik 10 jaar voor gewerkt heb zei in zulke situaties: “Je kunt niet overal goed in zijn.”

Wat ik wel goed kan zijn babyslofjes breien.
Die geef ik dan aan vrouwen die zwanger zijn in mijn omgeving in plaats van een kaartje.
“Gefeliciteerd met jullie zwangerschap!’
Vorige maand breide ik ze nog voor de pop van een 3-jarig achternichtje; het leverde me een prachtige foto op (via de app van neef Paul gekregen)  van het stralende peutertje met in haar armen haar baby mét sokjes: ‘Liss is superblij met de sokjes voor haar pop!”

Die sokjes/slofjes zijn niet moeilijk om te breien, daar kun je gewoon een detective bij kijken.
Ook zulke petieterige slofjes breien?
Hierbij een link naar het blog dat ik over deze slofjes schreef.
Daar vind je een breibeschrijving en het verhaal over een bok die ik ooit schoot.

Mijn collega’s hebben ontdekt dat ik niet alleen babyvestjes kan breien.
Vorige maand vroeg Renny of ik ook wel eens sokken breide; haar moeder* breide die altijd voor haar, maar ze is overleden.
Dat wou ik wel doen.
Drie weken geleden gaf ze mij een bol sokkengaren die ze had gekocht, zo’n hele mooie bol van Opal, 150 gram, 6-draads met de mededeling: “Ik heb maat 37”.

Als je veel breit dat weet je dit: zo’n luxe, kleurige bol, dat is gewoon heel fijn breien.
Het duurde dan ook geen twee weken, toen had ik de sokken klaar.
“Wat wil je er voor hebben?” vroeg ze.
“Niks natuurlijk. Je hebt zelf die wol gekocht! En ik heb het met liefde en plezier gedaan: een win-win-situatie.”

Vanmorgen gaf ik haar de sokken en ik kreeg…… een droge worst!
Voor de moeite.
Lekker bij de borrel dit weekend!

Wil je ook eens sokken breien? Hierbij een link naar een uitgebreide brei-beschrijving.
Er is ook een handige matentabel die ik ooit vond op de website van Wolhalla, waarop je kunt aflezen hoeveel steken je moet opzetten bij de verschillende garen-diktes en bij welke schoenmaat.
Zit standaard in mijn breitas, gaat als PDF bij dit blog: matentabel

* Renny’s moeder was Jantje, sopraan van de Cantorij Roden.