een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Lezen Pagina 14 van 18

30 juli: De Noorderzon scheen. Peter, deel 2

De noorderzon scheen

Peter
(deel 1 nog niet gelezen? Klik hier >>>)

Van één foto was ik even goed beroerd: een trotse opa en oma met Merel. Anja was de oma, maar de opa kende ik niet. Daar had ik moeten zitten.

Na de ontdekking van die foto ging het bergafwaarts met mij. Ik ging steeds minder met mijn vrienden op pad en ging steeds meer drinken. Spijt. Wroeging. Doodziek werd ik er van. Toen mijn werk er onder begon te lijden werd ik naar een zielenknijper gestuurd. Hij gaf mij het advies om terug te gaan naar Nederland om schoon schip te maken. Anders zou ik er zeker aan onderdoor gaan.

Het schone schip heb ik gekregen, maar of het is geworden wat de psychiater voor ogen had weet ik niet.
Inmiddels is het wel duidelijk: voor mij is geen plaats meer in deze herberg.
Opgestaan, plaats vergaan.
Vanuit Canada had ik eerst contact gezocht met mijn broer. Die was geschrokken. Verbaasd. Blij. Boos. Teleurgesteld. En op het laatst verschrikkelijk kwaad. “Of ik wel wist….!?!”
Ja, dat wist ik. Hoe erg het was geweest voor Anja, voor de kinderen, voor hem.
Hoe de wurgende onzekerheid hen jarenlang had geteisterd.
Maar toen hij aan het idee gewend was draaide hij wat bij en vertelde over hoe het  was gegaan na mijn verdwijning. Anja had zich met steun van familie, vrienden en buren door de eerste jaren heen geworsteld. Eén van haar collega’s, de immer rustige Fries Herre had zich haar lot aangetrokken en had zich door zijn liefdevolle zorgen een weg gebaand naar haar hart. Toen ik na jaren werd doodverklaard zijn ze getrouwd, maar toen vervulde hij al jaren de vaderrol voor Naomi en Dennis. Hij was de opa op de foto.
Heel voorzichtig heeft mijn broer Anja, Herre en de kinderen op de hoogte gesteld van mijn bestaan . Dat bracht weer even heel veel turbulentie teweeg in hun levens, ze hadden tijd nodig om het te verwerken. Ik moest geduld hebben.

Vorige week heb ik mijn gezin ontmoet.
Anja met haar nieuwe man Herre.
Naomi met Richard en babymeisje Merel; mijn kleinkind.
Dennis met Anne, al vier jaar zijn vriendin.
We waren vreemden voor elkaar.
Er werden vragen gesteld en beantwoord.
Er waren zeeën van onbegrip, boosheid en teleurstelling.

Ik ga weer terug naar Fergus. Naar mijn andere leven dat niet uitgestippeld ligt.
We hebben afgesproken dat we wel contact houden.
Via Facebook.
Voor Merel zal ik nooit de rol van ‘Opa Canada’ spelen.

Klik hier De Noorderzon scheen-Peter voor deel 1 en deel 2 van het verhaal van Peter in één document.

Volgende week woensdag 2 augustus het verhaal van Peters vrouw, Anja.
Klik hier >>> voor een rechtstreekse link naar haar verhaal.

Deel 1 begint met “Gisteren heb ik Peter weer ontmoet. Die tijd was hem niet gunstig gezind geweest. Een dikke, kalende man, poepiebruin en Nederlands sprekend met een zwaar Spaans accent.

Deel 2 gaat  verder met “Eind vorig jaar kwam er weer een brief van Peter, dit keer met een adres, een stad in Brazilië. 

Reageren

29 juli: De noorderzon scheen. Peter, deel 1

De noorderzon scheen

Peter
(nog niet gelezen wat hieraan vooraf gaat? Zie>>>)

Zestig ben ik nu. Je zou kunnen zeggen dat mijn leven uiteenvalt in drie delen.
In 1957 werd ik geboren in Schagen en mijn jeugd bracht ik door in dit Noord Hollandse  stadje; goede herinneringen.
In 1977 ontmoette ik Anja, een studente uit Leiden die me overrompelde met haar innemende persoonlijkheid. Wat een vrouw. We kregen verkering en toen ze haar studie had afgerond gingen we samenwonen in Alkmaar. Toen ze zwanger werd van onze dochter Naomi zijn we met veel toeters en bellen getrouwd. 1988 was dat, in dat zelfde jaar werd Naomi geboren. In 1991 volgde onze zoon Dennis.
Vanaf mijn veertigste (1997) ben ik weer ‘happy single’ en woon ik in Fergus, Ontario, Canada.
Single klopt nog, happy inmiddels al lang niet meer.

Hoe de laatste twintig jaren van mijn leven (als me die gegeven zijn) er uit gaan zien weet ik niet. Op dit moment weet ik het helemaal even niet meer.
Twintig jaar geleden stapte ik uit mijn toenmalige leven en verliet mijn gezin. Ik was het helemaal zat. De onrust van “is dit alles” greep me naar de keel en ik koos voor mezelf. Ik wou een ander leven dat niet uitgestippeld lag.
Ik werd iemand anders; met 10.000 gulden op mijn spaarrekening zou ik het wel even uitzingen. Ik koos voor een klein Canadees dorp in buurt van Toronto. De ‘ogen in mijn rug’ speelden me in het begin veel parten, maar na een paar weken werd ik rustiger. Na de eerste rommelige maanden met wat hotels en pensions kon ik een appartement huren. Na weer een maand of wat kwam het besef dat er wel brood op de plank moest komen, dus ik zocht én kreeg een baan in de ICT.

Over ’thuis’ dacht ik liever niet na. Als ik dat al wel deed zoop ik me helemaal klem. Dan kwam de vergetelheid en de volgende dag ging ik weer over tot de orde van de dag.
Wat me ook zou overkomen in Canada: ik wilde geen relatie meer. Wel wat los – vaste scharrels natuurlijk, ik ben ook maar een man, maar ik bleef lekker alleen. Ik verdiende goed, ik had een fijn appartement en een mooie auto. Na een jaar genoot ik van mijn nieuwe, vrije leven: avontuurlijke vakanties, op zijn tijd een potje golf met collega’s en regelmatig een avondje stappen met wat vrienden.

Vijf jaar geleden kwamen de dromen.
Anja. Nederland.  Mijn broer. De kinderen. Schagen. Ik ging slechter slapen, mijn verleden hield me uit de slaap.
Mijn maten en mijn collega’s begonnen te vragen wat er aan schortte. Dat kon ik natuurlijk niet zeggen; ik had nooit iemand iets verteld van mijn gezin in Alkmaar.
Ik was op mijn veertigste naar Canada gekomen als vrijgezel die wat anders wilde dan Nederland.
De Nederlandse taal was ik zelfs al bijna kwijt.

Via Facebook en LinkedIn probeerde ik Anja, Naomi en Dennis op het spoor te komen. Contact zocht ik natuurlijk niet, maar ik kwam wel van alles te weten. Naomi had een relatie met ene Richard en ze hadden een kindje: Merel.
Van één foto was ik even goed beroerd: een trotse opa en oma met Merel. Anja was de oma, maar de opa kende ik niet. Daar had ik moeten zitten.

Morgen deel 2 van Peters verhaal: “Na de ontdekking van die foto ging het bergafwaarts met mij. Ik ging steeds minder met mijn vrienden op pad en ging steeds meer drinken….” 

Reageren

28 juli: Maak het verhaaltje af……

“Maak het verhaaltje af en kleur de plaatjes” was vroeger één van mijn favoriete opdrachten op de lagere school. Het leukst vond ik dan het onderdeel dat sommige verhaaltjes werden voorgelezen: dat anderen dan een heel ander einde had bedacht!

Voor mijn blog bedacht ik begin juli de schrijfopdracht: maak het verhaal af van het lied “De Noorderzon scheen”  van Conny Vandenbosch.
Vanaf het begin heeft die tekst mij geïntrigeerd.
Een man die zomaar uit z’n gezinsleven stapt om elders een heel nieuw leven te beginnen.
“Hij wou een ander leven dat niet uitgestippeld lag….” zingt Conny.
Luister hier >>> naar het lied:

Wil je de tekst er bij lezen? Klik hier De Noorderzon scheen  voor een PDF met de liedtekst.

Ik zag die vrouw dan in de keuken staan bij die snelkookpan en heb me altijd afgevraagd: hoe ging het verder? Af toe zocht ik eens op internet of er een vervolg was geschreven, maar ik vond niets.
Wat zou er gebeurd kunnen zijn?
Drie verhalen heb ik geschreven, alle drie met een heel andere afloop.

Ik ben begonnen met het verzinnen van namen voor de hoofdrolspelers in dit verhaal.
Morgen maken we kennis met Peter van den Berg en lees je het eerste deel van zijn verhaal. In de verhalen die ik heb bedacht rondom het lied ‘de Noorderzon scheen’ laat ik één van hen aan het woord in 2017. De man, de vrouw en één van de kinderen vertellen wat er is gebeurd en hoe de situatie nu is, twintig jaar na de verdwijning van Peter in 1997.

Drie heel verschillende scenario’s zijn het dus geworden.
In eentje komt hij terecht in  Noord-Amerika, in een andere versie in Afrika en hij eindigt ook een keer in Zuid-Amerika.
Voor mij was dit een heel nieuwe vorm van ‘schrijven’.
Mijn schrijfsels zijn altijd gebaseerd op iets wat is gebeurd, iets wat in werkelijkheid heeft plaatsvonden.
Nu kon ik mijn fantasie loslaten op het gegeven ‘wat zou er gebeurd kunnen zijn?’

Morgen begint”deel 1 van  het verhaal van Peter als volgt:
“Zestig ben ik nu. Je zou kunnen zeggen dat mijn leven uiteenvalt in drie delen….

Overmorgen lees je dan deel 2 van zijn verhaal:
“Na de ontdekking van die foto ging het bergafwaarts met mij…” 

Reageren

19 juli: Teksten en gedichten van Merel.

Mijn collega kwam laatst met een leuke quote: ik laad je met rust.
Om even over na de denken. Ik zette het op mijn aantekeningenschrift dat altijd op mijn bureau ligt.  Als ik iets heb afgehandeld streep ik het door en na een week stond ‘Ik laad je met rust’ als enige aantekening nog niet doorgestreept.

Zou het een Loesje-tekst zijn?

Via Google zocht ik het op en ik kwam uit bij Merel Morre.
Merel Morre is voormalig stadsdichter van Eindhoven en ze heeft een eigen tekstbureau.
Ik las een aantal andere bekende quotes van haar, zoals ‘Hallo leven, trek iets moois aan, we gaan!
Mijn interesse was gewekt en ik zocht naar meer informatie over haar.
Ze zit ook op Facebook en Twitter. Ik niet, dus dat schoot niet op.
Maar ze heeft ook een website, daar las ik nog veel meer moois van haar hand.
Twee gedichten haal ik even voor het voetlicht.

Het eerste heet ‘Thuis ofzo’. Merel heeft het geschreven naar aanleiding van de ramp met de MH17 nu 3 jaar geleden. Hierbij een link >>> naar dat gedicht. Denk daarbij aan die eindeloze rij kisten die uit het vliegtuig werden gedragen en de grote verslagenheid die toen heerste in ons land. Wat ben je dan een kunstenaar met woorden als je daar zo’n mooi gedicht over kunt schrijven.

Voor het tweede gedicht moet je thuis zijn in de Nederlandse spreekwoorden.
Het heet ‘Zo’n dag’ en we hebben allemaal wel eens zo’n dag.

Ik verdronk in haar site; ik bleef maar lezen.
Wat een mooie teksten.
Inmiddels staat haar website ‘Met mijn ogen dicht ik alles heel’ >>> bij ‘mijn favorieten’.
Als je naar die website gaat, scroll dan even naar beneden, naar 18 februari, daar schrijft ze over het overlijden van Dick Bruna.
Ze verkoopt ook heel bijzondere sieraden met haar teksten erop, zie hiervoor de site ‘Dicht op de huid’>>>

En dat allemaal gevonden door één quote van een collega.

Reageren

19 juni: Dit jaar zal het anders zijn.

Als ik in de bibliotheek ben kijk ik altijd even bij de G van Goddard en de B van Binchy. Net als Goddard is Maeve Binchy één van mijn favoriete schrijfsters en heel soms vind ik een titel van haar die ik nog niet gelezen heb.

In april vond ik “Dit jaar zal het anders zijn”, korte Kerstverhalen. Ondanks dat het bijna Pasen was nam ik hem toch mee. Je weet niet of het er in december nog staat……
In twee dagen had ik het uit.

Verhalen over zwoegende moeders die hun best doen om het Engelse kerstfeest helemaal volgens de traditie te laten verlopen.
Maitresses van getrouwde mannen die met Kerst alleen maar zitten te wachten op dat ene telefoontje van hun geliefde die thuis bij zijn gezin is.
Gezinnen met pubers die allemaal meedoen met het toneelstukje ‘o wat hebben we het gezellig’.
Knorrige bejaarden die ieder kerstfeest verpesten en daar mee worden geconfronteerd.

Heerlijk. Tijdens het lezen over die typische Engelse kerstfeesten en kerstgewoonten moest ik denken aan Frea en Jon tijdens hun eerste gezamenlijke kerst. Wij Waninge’s hebben, vooral wat betreft het eten, niet echt een kersttraditie. Alles kan. Alles is ook al eens met Kerst voorbij gekomen. Zalm, gehaktballen, kip, Chinees, Italiaans, wat maar het beste uitkwam.
Maar dat kon niet in Jons hoofd. Het is KERST! Dat moet met kalkoen en spruiten en pudding. En nog een heleboel andere onbegrijpelijke dingen.
Met z’n tweeën hebben ze miniporties gemaakt van allerlei Engelse kerst-heerlijkheden.
Ze stuurden ons foto’s van hun gemutst op eerste kerstdag.
Rare jongens, die Engelsen…..

Reageren

1 mei: ‘De eerste dag’ van David Nichols.

Op mijn verjaardag kreeg ik van vrienden het boek ‘De eerste dag’ (One day) van David Nichols. Het bleef even liggen, maar na de levens van Jan Six wou ik even wat anders en begon aan dit boek over ‘Em & Dex’.
Het was inderdaad heel wat anders.

Het boek beschrijft steeds één dag uit het leven van hoofdpersonen Dexter Mayhew  en Emma Morley, namelijk de 15e juli. Het begint op die datum in 1988.
Ze zijn beiden net afgestudeerd en brengen de nacht met elkaar door. Ze vinden elkaar erg leuk, maar nemen na één dag al afscheid: hij gaat reizen. Ze wisselen hun adresgegevens uit en spreken af om met elkaar in contact te blijven.
Bij het volgende hoofdstuk ben je één jaar verder. Je bent dan benieuwd: hoe is het nu met ze? Wat doen ze nu? Hebben ze iets samen? Na één jaar: nee dus. Ze zijn wel vrienden gebleven maar leiden beiden hun eigen leven.

Iedere keer als er een nieuw hoofdstuk begint stel je jezelf weer dezelfde vragen.
Het was een boek dat ik moeilijk weg kon leggen.
Je bent namelijk steeds erg benieuwd hoe het verder gaat.

Is ze nou samen gaan wonen met DIE vent?
Waaat? Is ’t ie ontslagen?
Huh? Trouwen?
Breekt ze nou eens door?
Wat nou dan? Een kind?

Lachen en huilen, dat deed ik om dit boek.
Je leeft door de jaren heen met Emma en Dexter mee.
Soms zou je ze een schop onder hun kont willen geven en soms zou je een arm om hun schouder willen slaan; je gaat van ze houden, het zijn mensen zoals jij en ik met hoogte- en dieptepunten, lief en leed, domme fouten en successen. Ze hebben relaties met ouders, collega’s, vrienden en doen dat ook niet altijd even  handig……eigenlijk allemaal heel herkenbaar.
Ze kunnen niet zonder elkaar en niet met elkaar.
Ik zal niets verklappen, maar er is een moment in het boek dat je een bladzijde hebt uitgelezen en met stomheid geslagen met het boek in je handen zit. En dan is het nog  niet uit…..

Mooi boek. Nichols schrijft onderhoudend en humoristisch. En realistisch.
Een ander boek van hem heet ‘Wij’.
Binnenkort maar eens op zoek in de bibliotheek.

Reageren

29 maart: Met Geert op de bank.

De afgelopen maanden zat ik regelmatig met Geert op de bank; met een kopje koffie of thee of een glaasje port. Ook zat ik ’s morgens lekker in het zonnetje met Geert of ’s middags met hem onder de pergola als het mooi weer was. Ik ging nog net niet met Geert naar bed, want dat vindt Gerard niet zo gezellig.

Geert is dit geval niet de populist van rechterflank van onze politiek, Geert is de schrijver van het boek ‘de levens van Jan Six’, Geert Mak.
Ik kreeg het boek op mijn verjaardag van de kinderen. Mak was gevraagd om een blik te werpen op het familie-archief van de huidige Jan Six met de bedoeling om daar een klein boekje over uit te brengen. Maar toen hij aan zijn zoektocht door het verleden van de familie Six begon bleek er stof genoeg voor een hééééél dik boek.

Het begint met verhaal van de Frans/Vlaamse familie Six, die door oorlogen en godsdiensttwisten vanuit Noord Frankrijk via Belgie naar Nederland trok. In 1586 kwam de familie Six in Amsterdam terecht. We lezen over grootvader Charles; over zoon Jean die trouwde met Anna Wijmer en samen met haar tot grote welstand komt en dan begint het verhaal van de eerste Jan Six die in 1618 in Amsterdam werd geboren. Mak neemt je mee op een reis door de tijd, je leest hoe het de Sixen de eeuwen door vergaat. Het verhaal gaat over de familie Six, maar ondertussen hoor je van alles over de politieke toestand in Amsterdam/Nederland, over de economische verhoudingen in de wereld en hoe de Amerikaanse Onafhankelijkheid, de Franse revolutie, de 1e en de 2e wereldoorlogen invloed hadden op de levens van de verschillende Jannen.

Het boek las ik met mijn tablet er naast. Beschreef Mak een schilderij, dan zocht ik het met behulp van Google op. Had hij het over een bekende figuur waar ik nog nooit van gehoord had, dan speurde ik op internet naar meer nieuws over deze persoon.
Wat een prachtig boek is dit. Je leest over de schilder Rembrandt die een prachtig portret schilderde van de eerste Jan, over Jan’s schoonvader Nicolaas Tulp, over huwelijken die gesloten worden, kinderen die geboren worden, archiefstukken die verrassende details aan het licht brengen, bijzondere attributen met een eigen verhaal, kortom: genieten als je van geschiedenis houdt.
Op de achterkant van het boek staat: Geert Mak is de geschiedenisleraar die we allemaal graag hadden willen hebben.

Wat Mak in zijn boek meesterlijk beschrijft is de ‘historische sensatie’ die hem regelmatig overvalt. In zijn epiloog schrijft hij daarover: ” .…. het contact krijgen met de verleden tijd, erin overgaan en ermee samensmelten, al is het maar voor de beperkte duur dat men een oude penning in handen houdt, door de ruïne van een middeleeuws kasteel stapt, of naar een lied van Schumann luistert en een déja-vu-ervaring meemaakt, waardoor men zich voelt teruggevoerd naar een plaats en een tijd die herkenbaar zijn, maar waar men toch nooit was.”
Hij maakt trouwens wel lange zinnen ……..

Hier beschrijft Mak precies wat ik ook beleef bij het betreden van oude gebouwen, het bladeren in oeroude boeken of het vasthouden van een stuk prehistorisch gereedschap.
“Iedere liefhebber van geschiedenis herkent dat” zegt Mak hier zelf over.
Hou je niet van geschiedenis, begin dan niet aan ‘de levens van Jan Six’; het is namelijk geen roman.
Maar herken je de historische sensatie uit de vorige alinea?
Snel naar de boekhandel of de bibliotheek!

Reageren

15 februari: Heb ik nog nooit over Goddard geschreven?!?

Ziek zijn is heel vervelend, maar heeft ook z’n voordelen. Nu heb ik namelijk zomaar een boek uit. Daar was ik in begonnen tijdens de reis naar en van Nottingham twee weken geleden. Van mijn favoriete schrijver Robert Goddard. Tot mijn stomme verbazing staat er nog helemaal niets van hem op deze website. Ik heb namelijk bijna alle boeken van deze Brit gelezen en dat zijn er heel wat.
Na de kerstvakantie kreeg ik van mijn tante Trijn een aantal dozen met boeken mee. Voor de boekenmarkt in Roden. Maar die breng ik natuurlijk niet blindelings weg: eerst even kijken of er nog iets voor Aaltje bij zit.
Blij verrast was ik met de vondst van dit boek; ‘Moorddadig verleden’, een Goddard die ik nog niet gelezen had.

De boeken van Goddard kun je het best omschrijven als ‘meeslepend’. Er gebeurt iets kleins, bijvoorbeeld iemand krijgt een brief, er is een ontmoeting, er wordt iemand vermist of er wordt een simpele vraag gesteld.
Daarna ontvouwt het verhaal zich in veel verschillende lagen en verhaallijnen. Er ligt altijd een drama of een geheim uit het verleden aan ten grondslag.
Gedurende het boek puzzel je met de hoofdpersoon mee. Wat is er dan gebeurd? Wie wil dat weten en waarom? Wie is die opdrachtgever eigenlijk? Langzaam wordt je meegezogen in intriges en spannende toestanden, waarbij je soms compleet verrast wordt door mooie plotwendingen. Ik ben verzot op dit soort verhalen.

In dit boek draait het allemaal om een moord die in 1947 heeft plaatsgevonden. Dat is een fictieve gebeurtenis, maar Goddard gebruikt soms ook waargebeurde aspecten uit de geschiedenis waar hij een verhaal omheen bouwt.
Hij is oorspronkelijk  geschiedkundige van beroep en weet dan het verhaal zo om de feiten heen te draperen dat je helemaal wordt meegenomen in de geschiedenis en een goed beeld krijgt van de maatschappelijke omstandigheden in die tijd.

Pareltjes zijn het, stuk voor stuk. Voor mij dan hè?
Het is met boeken net als met eten: waar de één zijn vingers bij aflikt, daar haalt de ander zijn neus voor op.
Meer interesse in Goddard? Hierbij een link >>> naar een site met al zijn boeken op een rijtje.

Reageren

5 februari: Een beetje vreemd…..

Gisteren gingen we op bezoek bij familie van familie. Voor de volwassenen had ik een grote bak narcissen meegenomen, voor de kinderen (meisje van 6, jongetje van 4) een boek. Een boek over auto’s met drie kleine autootjes er bij leek me we wel wat voor het jongetje, voor het meisje had ik ‘Barones van Stippeltje’ >>> van Marieke van Hooff meegenomen.

Op internet had ik gelezen dat het een leuk voorleesboek is. Er zit ook CD bij waarop het hele boek voorgelezen wordt met bijbehorende liedjes. Het gegeven van het boek sprak me wel aan. De barones moet haar kasteel uit van meneer Hapsie, want haar geld is op. Ze kan geen bedienden meer betalen en moet nu zelf het huishouden doen. Gelukkig schiet Handige Harry haar te hulp.

De cadeautjes vielen goed in de smaak. Halverwege de middag vertelde het jongetje mij al iets wat ik graag hoor: “Jij is lief!”
Gerard is echter van ons tweeën degene die altijd erg bij kinderen in de smaak valt. Hij las de eerste twee hoofdstukken uit het boek van Barones van Stippeltje voor. Als de barones iets zei praatte hij met een hoog en bekakt stemmetje. Meisje vond het prachtig. Ook later in de algemene gesprekken zei Gerard af en toe nog iets op dat toontje.
Toen het meisje later tussen ons in op de bank zat vertrouwde ze mij toe: “Hij is wel een beetje vreemd, hoor…”
Wist ik al lang.

Reageren

5 januari: Roder Boekenmarkt ook in januari!!!

Nou las ik toch gisteren dat de BRB (Beroemde Roder Boekenmarkt) een derde marktdag organiseert!
Op zaterdag 7 januari 2017 is er een extra verkoopdag, van 12.30 uur tot 15.00 uur.  In het voormalige Magista gebouw, Oosteinde 6, 9301 LJ in Roden.
De entree is gratis. Prijs per doos/grote tas € 5,00.
Ik weet nog niet of ik in de gelegenheid ben om heen te gaan, maar ik wil mijn lezers er in ieder geval op attenderen.

In december ben ik altijd een vaste klant, ook in deze kerstvakantie was ik er weer.
Donderdag 29 december wandelde ik naar het kleinschalige industrieterrein naar het voormalige pand van Magista. Ik ging bewust ’s middag op de tweede dag, want de ruimte was dit jaar kleiner dan vorig jaar en ik weet nog hoe druk het vorig jaar was.
Bij het binnenkomen liep ik gelijk al mijn oud-buurvrouw Antje tegen het lijf.
We praatten even bij, maar zij was met twee dochters en twee kleinkinderen, dus we gingen ieder onze weg. Van voorgaande boekenmarkten heb ik geleerd dat ik niet teveel boeken moet meenemen. Ze verkopen daar namelijk geen tijd en die moet je wel hebben als je veel wilt lezen.

Onderweg kwam ik Henk en Harm Jan tegen, vrijwilligers die de weg weten in de boekenmarktjungle. “Zoek je iets speciaals?” Ja, ik zocht fotoboeken van onze royals. Vaste lezers weten dat dat één van mijn ‘guilty pleasures’ is. Henk wees mij feilloos de weg en o, wat trof ik het dit jaar. Drie nagelnieuwe boeken! Twee over Willem Alexander en Maxima en een heel dik exemplaar van Beatrix.
€ 5,=  telde ik neer voor de drie boeken.

Verder zocht ik in de christelijke boekenhoek nog naar een dagboekje. Gerard en ik zoeken al een tijdje naar een geschikt dagboekje, maar tot nu toe had ik niet iets geschikts kunnen vinden. Ik vond verschillende jaargangen van de ‘Bijbelse dagkalender’, uitgegeven door uitgeverij Boekencentrum. De stukjes zijn geschreven door Protestantse predikanten. We gaan het zien.

In een volgend gangpad zat Antje. De dochters en kleinkinderen waren nog druk aan het zoeken, maar Antje had even een stoel opgezocht. Konden we even bijpraten.
Het mes van de boekenmarkt snijdt zo aan drie kanten: je spreekt nog eens iemand, je kunt hele mooie boeken kopen voor een zacht prijsje en je steunt  het goede doel.
Vrijwilligers: allemaal hartelijk bedankt voor jullie inzet!

Benieuwd naar voorgaande boekenmarkten?
Zie: 29 december 2014 >>>

Reageren

Pagina 14 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén