een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Lezen Pagina 13 van 18

6 mei: Handwerken en lezen.

Tijd genoeg. In periodes van werk,  huishouden en maatschappelijke drukte verlang ik daar wel eens naar.  Nu heb ik dat.  De operatie is nu bijna zes weken geleden. Als ik alleen een stent had gekregen had ik deze week weer aan het werk gekund. Dat is nu nog niet aan de orde.  Het borstbeen is nog erg gevoelig, ik heb een conditie van nul en ga volgende week beginnen met de revalidatie.

Tijd genoeg dus om te handwerken en te lezen.  Al een paar maanden was ik bezig met een blokken-deken in pasteltinten. Vrijdagavond was hij zomaar klaar. Het idee en het patroon had ik van de website ‘Blij dat ik brei’. Haak in dit geval.  Hierbij een link naar een beschrijving, patroon en foto’s op de pagina Blokjesdeken in pastel >>>.
De kleuren heb ik aangepast aan onze woonkamer en nu ligt hij op onze bank.
Al eerder had ik een gehaakte plaid voor de bank gemaakt, (zie Call the midwife-blanket), maar de gaatjes die daarin zaten waren iets te groot. De koek- en chipskruimels vielen daar doorheen…..

Ook voor lezen heb ik nu veel tijd: ik heb alweer een boek uit.
Het heet ‘Zwarte dageraad’ en het is geschreven door een het Zweeds schrijversechtpaar Börjlind.
Op internet vond ik de website ‘Thrillers & Zo’, gemaakt door Els Roest. Els beschrijft het schrijversechtpaar en het boek, dat ga ik op deze website niet nog een keer doen.
Hierbij een link naar de pagina ‘Cilla en Rolf Börjlind  ruim twintig jaar succesvol in de misdaad.’
Het is zo’n boek dat je niet meer weg kan leggen als je nog 100 pagina’s moet. “Ga jij maar vast naar bed, dit boek moet vanavond nog uit!”

Reageren

20 april: Verhaal van een boek.

In het ziekenhuis kreeg ik een boek te leen van iemand die wist van mijn voorkeur voor geschiedenis. De titel is ‘Verhaal van een boek’ en het is geschreven door Geraldine Brooks. Centraal staat de hagada van Sarajevo; een oud Hebreeuws manuscript, een beroemd en zeldzaam Middeleeuws werk.

We maken kennis met Hannah Heath, een kunsthistorica die de opdracht krijgt om te bekijken in wat voor conditie het boek verkeert als het als door een wonder in 1996 opduikt in Sarajevo. We volgen hoe het Hannah vergaat,  maar tussen haar belevenissen door krijgen we stukjes te zien van de geschiedenis van de hagada.

Die geschiedenis is in grote lijnen wel bekend,  maar de schrijfster heeft personen en namen verzonnen bij een paar momenten in het bestaan van de hagada. De eerste flashback neemt ons mee naar de Tweede Wereldoorlog, waar we in het leven van Lola binnenstappen. Daar lezen we hoe de hagada wordt gered van de Nazi’s. Een volgend hoofdstuk neemt je mee naar het Wenen van 1894, waar we lezen hoe boekje onzorgvuldig wordt gerestaureerd en hoe het zijn zilveren omslag verliest.

Een volgende terugblik speelt zich af in Venetië in het jaar 1609. De katholieken doen hun uiterste best om ‘niet christelijke teksten’ te verbannen. De hagada ontsnapt maar ternauwernood aan vernietiging.  Weer een stukje terug in de tijd,  in 1492  in het Spaanse Tarragona maken we kennis met David Ben Shoushan, de schrijver van de hagada en zijn dochter Ruti; afschuwelijke verhalen over hoe het er aan toe ging tijdens de Spaanse inquisitie.

Het oudste verhaal speelt zich af in 1480 in  Sevilla.  Daar komen we te weten wie de prachtige tekeningen van de hagada heeft gemaakt: Zhara, dochter van Ibrahim al-Tarek.

De afgelopen week werd ik behoorlijk in beslag genomen door het boek. Het zoog me mee

Isabella van Castilië de ontvangt Columbus

de geschiedenis in en tussen het lezen door zocht ik feiten en gebeurtenissen na op internet.  In 2011 bezochten Gerard en ik met dochter Frea de oude Spaanse stad Granada in het kader van haar ‘afstudeervakantie’.
1492 is daar een beroemd jaartal.  De moslims  werden verdreven en Isabella de Castilië werd vereerd als groot vorstin.  Nu weet ik dat met de moslims ook alle Joden uit Spanje werden weggestuurd. Als ze bleven moesten ze zich bekeren tot het christendom en hun eigen Joodse geloof afzweren. De foto’s die we destijds maakten van het beeld van Isabella bekijk ik nu met andere ogen.

De hagada is te bezichtigen in het Nationaal Museum in Sarajevo. Op internet vond ik een informatief filmpje (klik hier) over de hagada met mooie beelden van het boekje en een toelichting van een aantal deskundigen.

Reageren

10 april: Moord in Toscane

In deze revalidatieperiode heb ik veel tijd om te lezen en dat doe ik dan ook.
De meeste boeken die ik koop of krijg lees ik met plezier uit, maar af en toe lees ik een boek waarvan ik na dertig pagina’s denk: “Da’week nie heur…”.
Als ik het na nog eens dertig pagina’s nog niet weet leg ik het weg.
Dat heeft niets te maken met de populariteit van een boek; door “The lord of the rings” kwam ik (tot afgrijzen van dochter Frea) niet heen.

Vandaag legde ik het boek ‘Moord in Toscane’ weg. Het is geschreven door Helene Nolthenius en het speelt in de 14e eeuw in Italïë. Het doet wat denken aan de avonturen van broeder Cadfael van Ellis Peters, maar daar houdt de vergelijking op.

Er liepen te veel verhaallijnen door elkaar. Steeds op het moment dat ik dacht ‘o, nu snap ik het weer een beetje’ kwamen er weer nieuwe namen en gebeurtenissen bij.
Misschien komt het door de narcose of door concentratiegebrek, maar ik genoot niet van het lezen. Jammer. Maar meer ook niet……

Er liggen nog behoorlijk wat boeken op mij te wachten. Eigen voorraad, maar ook meegenomen na de operatie door vrienden en kennissen die weten dat ik van lezen hou.
En lezen kan met dit prachtige weer ook buiten ….!

Reageren

5 april: Net als vroeger ‘stiekem lezen’.

De zeeën van tijd die ik voor de bypassoperatie had heb ik voor zover mogelijk aangenaam doorgebracht.  Toen ik in het ziekenhuis werd opgenomen  was ik net begonnen met een nieuwe vorm van breien: continentaal breien op een rondbreinaald (9 maart).  Inmiddels heb ik het onder de knie.  De ‘Pairfect-sokken’ zijn af (14 maart)  en het volgende project vordert gestaag: een Zeeuwse visserskol (3 maart) voor mezelf van gemeleerd blauw garen.  Deze keer niet op 4 pennen, maar met een rondbreinaald.

Ook heb ik heel veel gelezen; tijdschriften, het Dagblad van het Noorden en na ‘de Amerikaanse prinses’ (23 maart) las ik het boek ‘Veenbrand’ van Karin Fossum. Een Noorse detectiveschrijfster die een hele serie heeft geschreven over de inspecteurs Sejer en Skarre.  Het boek nam me mee het leven in van Bonnie en haar zoontje Simon. Op de eerste pagina lees je dat de twee dood worden aangetroffen in een oude caravan.  Vervolgens springt het boek een half jaar terug in tijd en kom je er stukje bij beetje achter wat er gebeurd is. Twee verhaallijnen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben komen aan het einde van het boek even verrassend als gruwelijk bij elkaar.  Zo mooi geschreven; ik werd er helemaal door gegrepen. Als de nachtzuster ’s avonds op de laatste ronde het kamerlicht uitknipte, deed ik mijn eigen bedlampje aan en las nog even verder. Het gaf mij een beetje het gevoel van vroeger: papa en mama gingen naar bed en daarna lag ik nog een poosje ‘stiekem’ te lezen……

Reageren

23 maart: De Amerikaanse prinses.

Wachten is vervelend. Vanmiddag brak het weekend aan zonder nieuws over een opname in het UMCG, dus geen ontwikkelingen aan het front.  Even tijd voor iets anders dan ziekenhuisverhalen. In februari kreeg ik van een vriendin het boek ‘de Amerikaanse prinses’ van Annejet van der Zijl te leen. Net iets voor mij, dacht ze; geschiedenis met een vleugje royalty. Thuis was ik er al in begonnen, maar thuis zijn ook duizend-en-één andere dingen die mijn aandacht vragen. In het ziekenhuis niet. Helemaal niet meer sinds Guus, Willem en Piet uit mijn blikveld verdwenen zijn.

Wat een heerlijk boek. Net als het boek over Jan Six (van Geert Mak) las ik deze ook met mijn tablet naast me. Het boek begint met het ontstaan van Jamestown in de Verenigde Staten. Dat is geschiedenis waar ik nog maar heel weinig van wist, dus regelmatig zocht ik dingen op op internet. Waar ligt dat dan? Wat staat erover op Wikipedia?  Wanneer was dat dan? Om vervolgens weer te verdwalen tussen interessante sites met weer andere en toepasselijke informatie.

Het boek vertelt het levensverhaal van Allene Tew. Ze trouwde vijf keer en kreeg drie kinderen die ze alledrie moest afstaan aan de dood. Ze werd rijk, maar verloor veel  van die rijkdom tijdens en na de beurskrach van 1929. Ze kwam naar Europa en werd de peetmoeder van prinses Beatrix. Een boeiend verhaal van een vrouw wiens levensmotto was: “Courage all the time: altijd moed houden.”

Met het levensverhaal van Allene wordt ook de geschiedenis van Amerika verteld van de 19e en 20e eeuw. De grote aantallen landverhuizers die naar Amerika kwamen, de onwaarschijnlijke rijkdom van The Gilded age (vergulde eeuw), de ramp met de Titanic en natuurlijk de 1e en 2e Wereldoorlog. Wat ik ook heel bijzonder vond was het enorme verschil tussen de nieuwe wereld (Amerika) en de oude wereld (Europa).

Een van de leukste onderdelen van dit boek zijn de foto’s die er in staan. Allene, haar mannen, haar kinderen, haar huizen: fascinerend dat de hoofdpersoon in dit bijzondere verhaal echt geleefd heeft.

Waar gebeurd, mooi beschreven; weer veel geleerd! En binnen een week uit……dankzij de ongewone omstandigheden.

Reageren

13 augustus: Je leeft maar één keer.

Vorig weekend werden de Oranje Leeuwinnen Europees kampioen voetbal.
Gerard zat die zondagmiddag op het puntje van zijn stoel; hij genoot er van, het was een finale-waardige wedstrijd. Ik wil niet vervelend doen, maar er zijn heel veel wedstrijden geweest met voetballende mannen waaraan hij veel minder plezier beleefde……
Maar dit terzijde. Ik hou niet van voetbal. Ook niet als het vrouwen zijn, dus ik zat in de tuin in de zon met een mooi boek.

Voor de zomer had ik bij Daan Nijman wat boekenbonnen ingeleverd en daar had ik o.a. “Je leeft maar 1 keer” van Fausto Brizzi gekocht. De wervende tekst “van de auteur van 100 gelukkige dagen” zei me niks.

Het is een eigentijds boek.
Dit staat er over op de achterflap:
Als je boven de 40 bent en niemand kijkt naar je om – wat doe je dan? Diego, succesvol advocaat in Rome, bevindt zich in een midlifecrisis. En hij weet dat het zijn eigen schuld is.
Hij besluit het roer om te gooien en mensen uit zijn omgeving te gaan helpen. Zo lijmt hij de ruzie tussen twee vrienden en bezorgt hij zijn zoon een vriendin. Maar wat hij ook doet, alles heeft onverwachte gevolgen. En die leveren bijzondere verrassingen op. En misschien zelfs wel liefde.

Brizzi schrijft op een humoristische manier over een moeilijk onderwerp: een depressie. Soms zit je met tranen in de ogen vanwege in-trieste momenten en twee zinnen later schiet je weer in de lach omdat zijn manier van schrijven zo grappig is.
Het is moeilijk om te lezen hoe het voelt als je depressief bent. De onverschilligheid, het vluchtgedrag, je leest hoe de hoofdpersoon langzaam afglijdt en tot het dieptepunt zakt.
Maar het wordt allemaal redelijk droog en geestig beschreven, je wordt er beslist niet chagrijnig van; sterker nog, ik heb genoten van dit boek. Het speelt in Rome, in een door en door Italiaanse setting en je verveelt je geen moment.
Het boek laat zien wat echt belangrijk in het leven.
Eén zin sprong er voor mij uit:  ‘Het leven is een opstel dat je meteen in het net moet schrijven.’
Maar niemand schrijft foutloos.

Binnenkort maar eens bij de bibliotheek informeren naar ‘100 gelukkige dagen’.
Van de auteur van ‘Je leeft maar 1 keer’.

Reageren

6 augustus: De noorderzon scheen. Dennis, deel 2

De noorderzon scheen

(deel 1 van Dennis nog niet gelezen? zie >>>)
Heel af en toe kreeg ik nog wel eens een vraag “Hé, was jouw vader toen niet spoorloos verdwenen? Ooit nog wel eens iets gehoord?” Nee.  Tot 3 maanden geleden.

Ik was bij Mam. Die zit altijd stipt om 20.00 uur voor het journaal en ik zat op de bank te pielen met m’n telefoon.
Opeens schreeuwde Mam: KIJK! DENNIS KIJK! PETER! PAPA!
Er was een flatgebouw ingestort in Nairobi, Kenia en Mam dacht dat ze Pap zag bij de hulpverleners. Hij keek even in de camera maar draaide zich onmiddellijk weer om.
Wel dertig keer hebben we het stukje bekeken. Mam was er van overtuigd dat ze Pap had gezien, maar de man die ze aanwees was wel erg mager en grijs. De trekken in zijn gezicht kwamen me wel enigszins bekend voor, maar hij leek niet op de papa zoals ik hem op mijn netvlies had staan.

Mam was in alle staten. Ze belde die avond nog haar hele netwerk aan familie en vrienden op. Ze moesten allemaal het Journaal terugkijken want ze had Peter gezien. En inderdaad: er waren meer mensen die Pap in die hulpverlener herkenden.

Mijn oom Wim (de broer van Pap) en ik hebben actie ondernomen. Informatie gevraagd over dat ingestorte flatgebouw, contact gezocht met de Keniaans ambassade, inlichtingen gevraagd over de hulpverleners en kwamen uit bij Artsen zonder Grenzen.
De man die wij bedoelden heette Piet. Hij deed alles op het gebied van computers voor AZG, maar die bewuste dag was het alle hens aan dek geweest, vandaar die hulpverlener-rol.

Vier dagen later had oom Wim een huilende Piet aan de telefoon. En oom Wim kon ook niet meer stoppen met huilen. Ze spraken af dat Wim naar Afrika zou vliegen voor een ontmoeting met Piet, die dus Peter bleek te heten. Dat is nu bijna 3 maanden geleden.
Bij stukjes en beetjes kwam het hele afschuwelijke verhaal boven water.
Pap was twintig jaar geleden gevlucht voor de sleur van het gezinsleven in de hoop een ander leven te beginnen als een ander persoon. Hij was begonnen op IJsland, maar vond rust noch duur. Hij werd geplaagd door schuldgevoel, had heimwee en had na een half jaar al spijt van zijn stap. Maar hij durfde niet meer terug. Hij schaamde zich verschrikkelijk voor wat hij zijn gezin en zijn familie en vrienden had aangedaan.

IJsland was het begin geweest van een reeks landen waar hij los-vaste baantjes en los-vaste relaties had gehad. Gedreven door wroeging vond hij na vijftien jaar dat hij in ieder geval nog iets nuttigs met zijn leven moest doen. Daarom had hij zich vijf jaar geleden aangemeld als manusje van alles op computergebied bij Artsen zonder Grenzen. Voor een minimumloon is hij met zijn expertise van onschatbare waarde  voor de organisatie.

Pap is inmiddels weer een paar dagen  in Nederland geweest en we zijn als gezin weer met elkaar herenigd.  Maar ‘one happy family’ zullen we niet meer worden. Er is te veel gebeurd.
Eén ding had hij al die twintig jaar bewaard en ook meegenomen: een wollen kinderhandschoentje voor een jongetje van zes. Mam moest hartverscheurend huilen: daar had ze twintig jaar geleden samen met mij nog heel lang naar gezocht…….
Pap en Mam hebben afgesproken dat ze allebei in eerste instantie hun gewone leven weer oppakken. Ze zullen met elkaar gaan skypen en met gesprekken proberen die twintig jaar te overbruggen en weer nader tot elkaar te komen. Volgend jaar, als iedereen aan het idee gewend is en de scherpe kantjes er wat af zijn komt Pap een week naar Nederland.
Wie weet.

Klik hier De Noorderzon scheen-Dennis voor een PDF met deel 1 en deel 2 van het verhaal van Dennis in één document

Dit is het einde van de verhalenreeks naar aanleiding van het lied ‘de Noorderzon scheen’.
In deze drie verhalen komt er na twintig jaar weer contact, maar er is ook een scenario denkbaar waarbij Peter nooit terugkomt.
Verder is er is nog één personage uit dit verhaal niet aan het woord geweest en dat is dochter Naomi.
Mocht er iemand onder mijn lezers zijn die een verhaal wil schrijven over wat er volgens hem/haar is gebeurd of over hoe Naomi dat heeft beleefd, dan zou ik dat erg leuk vinden.
Neem dan contact met me op door te klikken op ‘een reactie plaatsen’.
Dan geef ik je mijn emailadres en kun je je verhaal opsturen.

Reageren

5 augustus: De noorderzon scheen. Dennis, deel 1

De noorderzon scheen

Dennis
(nog niet gelezen wat hieraan vooraf gaat? zie >>>)

Wij zijn in Alkmaar een beetje ‘bekende Nederlanders’.
Wij waren het gezin waarvan de vader op een dag zomaar verdween.
De vader waar iedereen naar had gezocht. De vader waar naar was gedregd; misschien was hij in het kanaal gevallen? De vader die nooit meer terugkwam.

Het heeft de gemoederen in onze stad behoorlijk bezig gehouden. Het is natuurlijk ook een intrigerend verhaal.
Pap kwam op een avond niet thuis om te eten.
Het was op een maandag, want mijn zus moest die avond nog naar badminton. Mam mopperde, wachtte nog een hele tijd of hij alsnog zou komen en begon toen toch maar met ons te eten.
Man, wat was ik daar blij om: ik had bere-honger!

Toen wij ‘s avonds naar bed gingen was pap er nog niet weer. Mam stelde ons gerust. Er was vast iets op papa’s werk en hij was kennelijk niet in de gelegenheid om te bellen. Ze kuste ons welterusten en ik ging gewoon slapen.
De volgende morgen was er van de rust bij mama niks meer over. Ze was heel erg bezorgd om papa. Ze had de politie al gebeld maar er waren geen meldingen van ongelukken of zo.

Mam bracht Naomi en mij naar school en zei tegen juf: “Peter kwam gisteren niet thuis voor het eten, hij is de hele nacht weggebleven: ik ben vreselijk ongerust”.
“Hij komt in de loop van de dag vast wel weer opdagen met een lul-verhaal. Sterkte hoor!”
Het werd een nare, onrustige week. De politie kwam heel vaak met mama praten. Of ze ruzie hadden gehad? Of mama dacht dat papa ontvoerd zou kunnen zijn?
Mijn kinderbrein ging met al die suggesties aan het fantaseren en daar ben ik eigenlijk nooit meer mee opgehouden. Alle scenario’s zijn honderden keren de revue gepasseerd, maar het meest voor de hand liggend was dat hij dood was. Hij werd na een aantal jaren in ieder geval dood verklaard om dingen als hypotheek en verzekeringen af te kunnen handelen.

In Alkmaar was paps verdwijning the talk of the town. Er is met man en macht naar hem gezocht maar na de hype van de eerste maanden zakte de media-belangstelling voor ons gezin langzaam weg. We kregen ontzettend veel hulp vanuit onze omgeving. Op school werd een actie voor mam en ons gehouden, want qua financiën was het ineens heel moeilijk geworden. Verder waren opa en oma heel veel bij ons en ik begreep later dat die mam ook steunden met geld. Mam is de klap nooit meer te boven gekomen. Ze viel in het begin kilo’s af en die zijn er niet meer bijgekomen. Ze veranderde van een vrolijke, vriendelijke moeder in een stille en zorgelijke vrouw.
Ze vond een baan, ze zorgde goed voor ons, maar je kon goed merken dat de glans van haar leven af was. Er kwam geen nieuwe man in haar leven; ze stond er eenvoudigweg niet voor open.
Voor ons ging het leven ook gewoon door. Als kinderen ben je kennelijk flexibel. Ik fantaseerde over van alles wat er met pap gebeurd zou kunnen zijn, maar legde me er op den duur bij neer dat hij was overleden.
Heel af en toe kreeg ik nog wel eens een vraag “Hé, was jouw vader toen niet spoorloos verdwenen? Ooit nog wel eens iets gehoord?” Nee.  Tot 3 maanden geleden.

Morgen deel 2 van het verhaal van Dennis:
Ik was bij Mam. Die zit altijd stipt om 20.00 uur voor het journaal en ik zat op de bank te pielen met m’n telefoon.
Opeens schreeuwde Mam: KIJK! DENNIS KIJK! PETER! PAPA! 

Reageren

3 augustus: De noorderzon scheen. Anja, deel 2

De noorderzon scheen

(Deel 1 van Anja nog niet gelezen? zie >>>)
Naomi woont samen met Ben, maar door het gebeuren met Peter in haar jeugd vindt ze het moeilijk om een vaste verbintenis aan te gaan.

Eind vorig jaar kwam er weer een brief van Peter, dit keer met een adres, een stad in Brazilië. Hij had goed geboerd vond hij zelf. Hij stond aan het hoofd van een grote onderneming die websites bouwt. De liefde was vlak voordat hij vijftig werd nog weer op zijn pad gekomen in de persoon van de toen dertigjarige Maria en nu woonde zij met hun twee  kinderen bij hem in zijn buitenhuis. Het leek hem een goed idee om zijn twee gezinnen een keer met elkaar te verenigen, dan konden de kinderen hun halfbroer en -zus ontmoeten. Het was per slot van rekening al twintig jaar geleden, zo langzamerhand moesten we maar vergeven en vergeten. Het leven gaat door, niet waar?

De brief werd door de kinderen met hoongelach ontvangen. Ze prakkizeerden er niet over om aan die kennismaking mee te werken; ze wilden hun vader niet eens zien. “Wat denkt die man wel? Hij heeft twintig jaar niet naar ons omgekeken, verwacht hij dat we nu op commando opzitten en pootjes geven? Hallo jongens, dit zijn de kinderen waar ik wel van hou? Idioot!”
Alex en ik schreven een brief terug. We legden uit dat de kinderen hem niet meer wilden zien en dat zijn idee van ‘one happy family” niet door zou gaan. Als hij wilde komen dan was hij in z’n eentje welkom, maar alleen voor een gesprek onder vier ogen; die van hem en die van mij.

Dat gesprek heeft dus gisteren plaats gevonden. Hij had gedacht dat we als vrienden verder konden. Dat wij ook eens naar Brazilië zouden komen en dat we het dan met z’n allen heel gezellig zouden hebben.
Ik vertelde hem van de wurgende onzekerheid in de eerste maand na zijn vermissing, van de teleurstelling, van het immense verdriet van de kinderen, hoe vreselijk ik hem had gemist en hoe ontgoocheld we waren toen bleek dat hij er tussenuit geknepen was.
“Maar Anja, dat is al twintig jaar geleden! En je hebt het immers heel goed gedaan, het is helemaal goed gekomen. Ik kan jullie nu financieel een onbezorgde toekomst geven!”
“Had de kinderen maar een onbezorgd verleden gegeven, daar hadden ze meer aan gehad” beet ik hem toe.
Volgens hem liet ik het heden veel te veel bepalen door wat er in het verleden was gebeurd en bleef ik te veel hangen in negativiteit. “Bij ons in Brazilië leven de mensen heel anders!” Hij was bitter teleurgesteld in de reactie van mij en de kinderen. “Jullie denken hier nog net zo bekrompen als twintig jaar geleden! voegde hij me nog toe.

Nu is hij weer terug in Brazilië. Terug bij Maria, bij z’n tweede huisje-boompje-beestje-geluk.
Alex en ik gaan vanavond met de kinderen uit eten. Ze zijn nieuwsgierig naar hoe de ontmoeting met hun vader is verlopen.
Ze krijgen Peters adres in Brazilië voor als ze ooit contact met hem willen; je weet immers maar nooit.

Ik voel me vandaag wonderlijk licht. De steen die sinds Peters verdwijning op mijn gemoed drukte is weg. Verdwenen. Samen met de dikke, kalende, slecht Nederlands sprekende man. Het was trouwens geen Spaans, maar Portugees accent……

Klik hier De Noorderzon scheen-Anja voor een PDF met deel 1 en deel 2 van Anja in één document.

Zaterdag 5 augustus deel 1 van het verhaal van Dennis. Dat begint zo:
Wij zijn in Alkmaar een beetje ‘bekende Nederlanders’.
Wij waren het gezin waarvan de vader op een dag zomaar verdween.
Klik hier >>> voor een rechtstreekse link naar zijn verhaal.

Zondag 6 augustus  lees je deel 2 van zijn verhaal:
Heel af en toe kreeg ik nog wel eens een vraag “Hé, was jouw vader toen niet spoorloos verdwenen? Ooit nog wel eens iets gehoord?” Nee.  Tot 3 maanden geleden.

Reageren

2 augustus: De noorderzon scheen. Anja, deel 1

Anja
(nog niet gelezen wat hier aan vooraf gaat? zie >>>)

De noorderzon scheen

Gisteren heb ik Peter weer ontmoet. De tijd was hem niet gunstig gezind geweest. Een dikke, kalende man, poepiebruin en Nederlands sprekend met een zwaar Spaans accent.

Twintig jaar geleden kwam hij niet thuis voor het eten. Je kunt je niet voorstellen wat dit kleine zinnetje heeft betekend in mijn leven. Naomi was 9 en Dennis 6. Ik hield de aardappelen nog een tijdje warm in de snelkookpan, maar na een uur ging ik toch maar eten met de kinderen; Peet zou in de loop van de avond wel komen, ik bewaarde een bord eten voor hem, kon zo even in de magnetron.

Maar hij kwam niet. Die avond niet, die nacht niet, de volgende dag niet…….helemaal niet meer.
Wat me is bijgebleven uit die tijd is de pijn in mijn lijf. Het begon in die eerste nacht toen Peter niet in ons bed lag. Pijn van onzekerheid en angst die langzaam omhoog kruipt naar je keel.

De eerste week beleefde ik als in een roes; ik kwam in een emotionele achtbaan. Aangifte doen, formulieren invullen, vragen beantwoorden: ik fungeerde als een robot. Gelukkig kon ik terugvallen op een groot netwerk van familie, vrienden, collega’s en buren, dat sleepte me door de eerste weken heen.
Na een maand was ik er van overtuigd dat Peter dood moest zijn. Anders had hij toch wel iets van zich laten horen?

En toen kwam De BRIEF.
“Lieve Anja, als je dit leest zit ik in een ander werelddeel.
Omdat ik je niet langer in wurgende onzekerheid wil laten over mijn lot laat ik je weten dat ik ergens anders een nieuw leven ga beginnen. Ik kon er niet meer tegen, ik liep vast in ons ‘huisje-boompje-beestje-geluk’, het is niet wat ik wilde. Hier in dit deel van de wereld ga ik een nieuw bestaan opbouwen. Ik weet dat ik je er mee laat zitten maar ik kan niet anders. Zoek me niet, ik laat me niet vinden.”

Wat een ZAK!  Wat heb ik gescholden, wat heb ik gehuild en wat heb ik me vaak afgevraagd ‘Waarom?’
Na de brief zat ik voor mijn gevoel op de rokende ruïnes van wat mijn ‘Gelukkige Bestaan’ was geweest. Wat een puinhoop. Hypotheek. Verzekeringen. Inkomen. Hoe moest het allemaal?

Achteraf is er niet eens iets echt fout gegaan. Mijn omgeving had na Peters vermissing al heel veel geholpen en na de brief kreeg ik van alle kanten hulp aangeboden in de vorm van geld, oppas, goederen en luisterende oren. Eén paar van die oren was van Alex, de maatschappelijk werker van het wijkteam van de gemeente. Hij werd van hulpverlener heel langzaam een goede vriend en na tien jaar kregen we een relatie. Maar ik was zo teleurgesteld in de mensheid na de streek die Peter me had geleverd, dat ik niet meer wilde samenwonen, dus we ‘latten’: hij in zijn huis, ik in het mijne, samen doen we leuke dingen en we genieten vaak van elkaars gezelschap. De kinderen wonen al een tijdje niet meer thuis. Dennis studeert rechten en heeft een kamer in Leiden, Naomi heeft inmiddels een baan als fysiotherapeut. Ze woont samen met Ben, maar door het gebeuren met Peter in haar jeugd vindt ze het moeilijk om een vaste verbintenis aan te gaan.

Morgen deel 2 van Anja’s verhaal:

Eind vorig jaar kwam er weer een brief van Peter, dit keer met een adres, een stad in Brazilië. Hij had goed geboerd vond hij zelf.

Reageren

Pagina 13 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén