een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Lezen Pagina 15 van 18

25 oktober: ‘Aaltje, de volmaakte en zuinige keukenmeid’.

Vandaag ben ik jarig. Feest; geniet ik van! Hééél veel waarde op één dag.
Kaartjes van familie en vrienden, appjes, telefoontjes, cadeautjes en bezoek.
Maar wel druk: geen tijd voor een zeer uitgebreid blog.

Vorige week lag er op mijn bureau een ingepakt cadeautje met een briefje erbij.
Het briefje was geschreven door mijn duo-baan-collega Jacquelien:
“Beste Ada. Een verjaardagscadeautje van Ria (één van de managers voor wie wij werken, zij had vorige week vakantie), of ik wou zorgen dat je ‘m kreeg, bij deze. Heeft ze gevonden bij het opruimen van 

..... uit 1891 ....

….. uit 1891 ….

haar schoonmoeders huis en dacht: deze is voor Aaltje.
Er is 1 voorwaarde aan deze gift verbonden, Ria wil wel een keer iets uit het boek bij je komen eten. “

Vanmorgen pakte ik het uit: ik was was inmiddels wel erg nieuwsgierig wat er nou in zou zitten!
Het is de zeventiende geheel opnieuw bewerkte druk van “Aaltje” (Nieuw Nederlandsch kookboek)
Ondertitel: Aaltje, de volmaakte en zuinige keukenmeid.
Elke huishoudschool had in de negentiende eeuw haar eigen kookboek. Dit ‘Aaltje’ van Odilia Corver, 1e druk 1891,  is het eerste moderne kookboek dat in Nederland verscheen.
Odilia was de directrice van tijdelijke kookschool in Amsterdam in 1887.

Geschiedenis, Lezen & Koken; drie thema’s van mijn website verenigd in één boek. Deze Aaltje is er erg blij mee! Nu maar eens kijken wat ik voor de manager ga koken als ‘volmaakte en zuinige keukenmeid’……

Reageren

10 september: Mooi boek….

Vandaag geen bboek-2log.
Tenminste….geen volwaardig blog.
Gisteravond kreeg ik van een mede-alt van de Cantorij twee boeken mee, in de eerste ben ik vanmorgen begonnen. Het begint in 1860 en ik kwam terecht in een wereld die lijkt op die van Downton Abbey.

En toen was het zo maar vier uur: dochter Harriët en vriend Cees kwamen op bezoek.boek-1 Gezellig!
Tied vergeten dus.
Het was zaterdag, dus geen man overboord.
Maar geen blog dus.
Harriët grapte dat ze dan wel een ‘gastblog’ zou schrijven. “Ik heb nog wel een leuk stukje liggen.”. Dat vond ik eigenlijk wel een goed idee, dus binnenkort op deze website het eerste gastblog: wie weet worden het er meer!

Reageren

6 augustus: De vertrouweling – Kate Morton

De vertrouweling - Kate MortonDit was er weer eentje. Eentje die ik niet kon wegleggen. Op de avond voordat we op vakantie gingen moest ik nog meer dan honderd pagina’s. Eigenlijk moesten we alvast wat inpakken en nog wat dingen uitzoeken maar eigenlijk had ik daar geen zin aan.
Het was maar goed dat Gerard halverwege de avond zei: “We moeten alvast wat voorbereiden….” anders was ik helemaal niet meer uit de bank gekomen. Maar na het voorbereiden las ik het boek alsnog uit.

Aan het begin van het boek is het 1961 en maken we kennis met puber Lauren. Ze zit een beetje chagrijnig in een boomhut en ziet van daar uit tot haar stomme verbazing dat haar moeder een man vermoordt. In het volgende hoofdstuk is Lauren een gevierd actrice en ligt haar moeder, bijna 90, op sterven. Lauren  besluit om uit te zoeken wat er nou eigenlijk gebeurd is in 1961: wie was die man? Waarom stak haar moeder hem dood? Wat deed haar moeder in de Tweede wereldoorlog? Waarom vertelde ze zo weinig over haar familie? En wie is eigenlijk Vivien?

In de daarop volgende hoofdstukken wisselen heden en verleden elkaar af. We maken kennis met Laurens moeder Dorothy, haar vriendje Jimmy, vriendin Vivien, de vermoorde man Jenkins en veel andere personen die allemaal een rol spelen in het verhaal dat leidt naar het drama in 1961. Stukje bij beetje komen we te weten wat er is gebeurd.
Op het laatst zat ik op het puntje van mijn stoel; wat een prachtig verhaal en wat een bizarre plotwending. Om 01.00 uur had ik het uit. Na het laatste hoofdstuk heb ik nog hier en daar wat dingen opgezocht en teruggelezen: ooo…. zat dat zo…..

Laat ik eerlijk zijn: het is geen hoogstaande literatuur. Hier en daar is het allemaal wel zeer gedetailleerd beschreven en soms zijn de verhaallijnen wel een beetje gezocht en te toevallig. Maar ik heb er van genoten! En wat is de bedoeling van een boek? Dat je plezier beleeft aan het lezen van een verhaal.
Een verhaal met een mysterie in het verleden weet mij bijna altijd te boeien. Hou je ook van het ontrafelen van oude geschiedenissen, dan is dit boek zeker een aanrader.

Reageren

11 juli: Een duistere schaduw

duistere schaduwVorig jaar kocht ik een boek met korte verhalen. Het heet “Een duistere schaduw”: originele verhalen van de grootste Zweedse thrillerauteurs.
Henning Mankell, Stieg Larsson, Tove Alsterdal, allemaal schrijvers waar ik  graag een boek van lees.

Het mooie van zo’n verzameling is, dat je kunt uitvinden welke schrijver je aanspreekt en welke helemaal niet.
Van sommige schrijvers weet ik dat al, maar van Asa Larsson ga ik bijvoorbeeld bij de bieb een boek lenen in de zeer nabije toekomst. En ook Johan Theorin, Veronica von Schenck en Katarina Wennstam spraken mij aan. Theorin schreef een spannend verhaal dat zich afspeelt op een bestaand eiland in de Oostzee, Öland, waar volgens oude volksverhalen heksen woonden. Dat zoek ik dan op op Wikipedia en vervolgens ben ik weer een uur verder……interessant!

Het allerleukst vond ik een gezamenlijk verhaal van Henning Mankell en Hakan Nesser. Mankels inspecteur  Kurt Wallander en Nessers commissaris Van Veeteren ontmoeten elkaar in een kroeg.

Maar nu pak ik eerst weer een ‘gewoon’ boek.
Het is wel een keer leuk, een verhalenboek, maar het neemt je niet zo in beslag als een gewoon boek. Als ik dan bijna aan het eind ben kan ik soms niet meer stoppen met lezen. Gerard weet dat al precies. Die gaat dan ‘alvast naar bed’, wetende dat hij niet meer meemaakt dat ik naast hem kom liggen.
Helemaal in de ban zijn van een boek. Je verheugen op de avond omdat je weet dat je dan het boek zult uitlezen. Nog drie weken, dan heb ik vakantie……

Reageren

27 juni: Ooievaars op de Mensinge

ooievaarIeder jaar broedt er een ooievaarspaar op de schoorsteen van havezate Mensinge in Roden.
Bij de ingang van de havezate  staat een informatiebord met alle ins en outs van het hele broed-gebeuren in het voorjaar.
Dat was eerst niet zo.
Bij de Mensinge was men in het begin niet zo blij met de ooievaars. Ze scheten namelijk de schoorsteen en het stuk dak daaronder helemaal vol.
Men bedacht dat de ooievaars wel welkom waren, maar niet daar, dus er werd een hoge paal geplaatst 50 meter verderop in een stuk grasland, waar ook alvast een nest op werd  geplaatst. Dat zouden de vogels vast wel op prijs stellen.

Het voorjaar daarop kwamen de ooievaars terug en inderdaad: het nest werd erg op prijs gesteld. Ze gebruikten het materiaal voor hun eigen nest, dat ze bouwden op de schoorsteen van de Mensinge.
Een wereld-verhaal vind ik het.

In mijn jeugd waren er geen ooievaars in ons deel van het land. Ze waren immers bijna uitgestorven. Ik kende de vogel alleen uit een boek van Dik Trom (zie >>>)  en uit het sprookje ‘Kalif Ooievaar’, een spannend verhaal uit een dik sprookjesboek uit mijn jeugd. Ieder jaar spot ik tegenwoordig de ooievaars die gelukkig weer terug zijn. Ze zijn te zien op de Mensinge en op vele andere plaatsen in onze omgeving. Even zo vaak zie ik dan in mijn hoofd de Kalif met zijn grootvizier giechelend in het weiland staan. Ook benieuwd naar het oude sprookje? zie>>>

Reageren

17 mei: Ie lacht je de buuze uut.

Drentse vlagOp 22 meert schreef ik dat ik met daon haar met een schriefwedstried van het Huus van de Taol. De opdracht was een veurleesverhaol veur volwassenen.
Inmiddels is de uutslag binnen en ik heur nie bij de prieswinnaars.
Dit stiet d’r over op de website van het Huus van de Taol >>>

Nou bin ik netuurlijk wel slim beneid naor de aandere verhalen. Ik kun niet hen de priesuutreiking, want die middag mus ik hen ’t ziekenhuus.
Ik weet niet of ze d’r nog wat van publiceert, ik wacht het wel eem of.
Het verhaol dat ik instuurd haar publiceer ik vandaag zölf: dat is het mooie a’j zölf een website hebt. Hierbij dus een link naor  ’t  Veurleesverhaol – Ie lacht je de buze uut.
A’j al een poossie met mij metleest op dit blog, dan komt sommige passage’s je vast wel bekend veur. Veul leesplezier!

Reageren

22 april: Guus en Lienke.

Voor mijn verjaardag kreeg van vrienden uit Peize een boek.
Het heeft een lange titel: “Het vergeten verhaal van een onwankelbare liefde in oorlogstijd” en het is geschreven door Charles den Tex en Anneloes Timmerije.

vergetenHet boek vertelt  het verhaal van Lienke en Guus Hagers; ze hebben in elkaar de liefde van hun leven gevonden. In Nederlands-Indië zijn ze gelukkig, tot ook daar de Tweede Wereldoorlog doordringt. Hij is gevechtsvlieger van de Indische luchtmacht en wordt voor een korte missie naar Australië gestuurd. Voor hij terug kan, valt Japan Indië binnen en wordt Lienke gevangengenomen.

Drie jaar lang vecht de vliegenier om te kunnen terugkeren naar Java, naar zijn vrouw. Alles wat hij doet, doet hij voor haar. Tot zijn eigen verbijstering raakt hij daardoor verstrikt in een vuil politiek spel. Na de oorlog worden Guus en Lienke op een hartverwarmende manier herenigd.

Het is een mooi verhaal. Voor mij was het vooral een kennismaking met de geschiedenis van Nederlands Indië en hoe het er aan toe ging in de Jappenkampen. Omdat de mensen hier in Nederland ook erg hadden geleden onder het Duitse bewind in de Tweede Wereldoorlog was er na de oorlog heel weinig aandacht voor de verhalen van de mensen die uit Nederlands Indië kwamen en onder de Japanse overheersing hadden geleden.
Want dat was het: lijden.
Het boek had wat mij betreft wel honderd pagina’s korter gekund. Het vliegen, de vliegtuigen, de plaatsnamen van alle vluchten: het was allemaal wel heel gedetailleerd beschreven. Maar ondanks dat was het een onderhoudend boek en heb ik de laatste honderdvijftig bladzijden in één avond uitgelezen.

Reageren

28 februari: De mooiste vis van de zee.

lunaVanmiddag gingen we op kraambezoek bij Luna en haar ouders.
De moeder van Luna is de dochter van een zus van Gerard en woont in Enschede.
Luna is al 9 maanden. Normaal gesproken gaan wij eerder op kraambezoek, maar door Gerards ziekte werd het iets later.
Links een foto van Luna: ze speelt met een ballen-apparaat terwijl wij een kop thee dronken met mama en papa.
Wij nemen als kado altijd een zelfgebreid vestje mee én een mooi prentenboek.
Eén van de beste prentenboeken voor kleine kinderen vind ik ‘De mooiste vis van de zee‘.
Ook vanmiddag nam ik dat boek weer mooi ingepakt mee.

Toen Carlijn klein was, was het nieuw, het kwam uit in 1998, het is geschreven door Marcus Pfister. Carlijn was er helemaal gek van. Ze was als vijfjarige furieus toen we het boek niet voor de tweede keer konden verlengen in de bibliotheek, omdat het gereserveerd was  voor een ander kindje.

RegenboogHet boek speelt zich af in de zee. Hier leeft Regenboog, een vis met kleurrijke, glanzende zilveren schubben. Regenboog is verreweg de mooiste vis van de zee, maar is zich daar ook goed van bewust. Hij doet hooghartig en schept op over zijn mooie schubben.
Als een klein visje aan hem vraag of hij één van de zilveren schubben van Regenboog mag hebben, lacht die hem heel hard uit. Maar daarna wil geen enkele vis in de zee nog met Regenboog spelen.

Een zeester adviseert hem naar de oude Octopus te gaan om hem om raad te vragen. Die zegt tegen Regenboog dat hij alle vissen die erom vragen een van zijn schitterende schubben moet geven. In het begin wil Regenboog dit niet, maar als hij eenmaal begint met het uitdelen van de zilveren schubben wordt hij steeds vrolijker. Regenboog leert dat hij ook zonder zijn schubben gelukkig kan zijn en alle vissen willen weer met hem spelen!

De hoofdgedachte van dit verhaal is dat je gelukkiger wordt van het delen van mooie en fijne dingen met elkaar.  Dat had Carlijn als vijfjarige nog niet helemaal begrepen……

Reageren

7 februari: Opa Toetoet raakt de kluts kwijt

Gisteren had ik de jaarlijkse winkeldag met mijn tante.
De eerste zaterdag in februari doen we altijd  met z’n tweeën een dagje Emmen.
Het is de bedoeling dat we shoppen, maar er gaat ook veel tijd op aan koffiedrinken, bijpraten, lunchen, bijpraten, theedrinken en bijpraten.

Voor mijn tante worden deze dagen samen steeds belangrijker.
Mijn oom heeft namelijk de ziekte van Alzheimer en zij is zijn mantelzorger.
Heel geleidelijk sloop de ziekte binnen in hun leven.
Het proces is al jaren aan de gang en steeds moeten er kleine stukjes ‘samen’ worden ingeleverd. Niet meer autorijden. Niet meer fietsen.
Afgelopen week werd een nieuw hoofdstuk aan het trieste verhaal toegevoegd: niet meer alleen thuis. Tot voor kort kon ze nog wel even het dorp in fietsen voor een boodschap of een bezoekje, maar deze week liep hij twee keer van huis en kon hij de weg terug niet meer vinden. Zoon en buren hielpen zoeken en hij werd weer gevonden, maar als ze nu weg wil moet er iemand komen oppassen. Opa Toetoet
Hij heeft de ziekte van Alzheimer, zij lijdt eraan.

Het stel heeft twee kleinkinderen: een meisje van 6 en een jongetje van 2.
Voor hen kocht mijn tante vorig jaar het boek: Opa Toetoet raakt de kluts kwijt >>>
van Chris Veraart. Het is een helpend boek. Het vertelt het verhaal van opa die in het begin af en toe wat in de war is, die later met een busje wordt opgehaald voor de dagbesteding/dagopvang en die tenslotte woont in een beschermde woonvorm.
Het is een aanrader voor iedereen die met deze problemen kampt.

Tante liet mij foto’s zien die ze had gemaakt van het kleinzoontje van 2 jaar. Hij zit alleen in een grote stoel en heeft het boek van Opa Toetoet op schoot. Aandachtig bekijkt hij de plaatjes en benoemt wat hij ziet. ‘Opa bus’.  ‘Opa feest’.
Wat een mooie manier om zulke jonge kinderen te leren omgaan met die moeilijke werkelijkheid.

Reageren

12 januari: Hier. In Roden. Maar dan 5000 jaar geleden.

In de kerstvakantie kregen we bezoek van ‘meester Henk’, de onderwijzer van groep 3 / 4 van basisschool ‘de Haven’.
Hij kwam een bloemetje brengen en even horen hoe het met Gerard was.
We dronken genoeglijk koffie en we kregen het over de Rodense Boekenmarkt, waar Henk sinds jaar en dag vrijwilliger is.
Hij was inmiddels gepromoveerd tot ‘zaalhoofd’ vertelde hij trots.

“Heb je mijn boek al eens gelezen?” vroeg hij.
Nee, daar was het nog niet van gekomen, al had ik er wel van gehoord toen het uitkwam.
Het boek heet “Dricka en de nomaden op de kwelder” (zie meer info >>>).

hunebed Steenbergen

Hunebed D1 bij Steenbergen

Het speelt zich af in en om Roden, Borger en Texel, maar dan 3000 jaar voor Christus.
We lezen over ‘ons’ hunebed bij Steenbergen, over het grote hunebed bij Borger, over het dagelijkse leven in de dorpen Rona, Borga en het kamp Tesla en we volgen de levensloop van het steentijd-meisje Dricka.
Het heeft wel wat weg van de boeken van Jean M. Auel in de serie De Aardkinderen (deel 1 ‘de stam van de Holebeer’) over het meisje Ayla.

Het is een jeugdboek, maar ook als vijftig-plusser kun je er nog erg van genieten.
Wil je weten wat ik er van vond? Klik dan hier Dricka voor een recensie van het boek.

Reageren

Pagina 15 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén