een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Lezen Pagina 16 van 18

6 oktober: Ziekenhuislectuur

kankerVanmorgen hadden we om 08.15 uur afspraak voor een beenmergpunctie in het UMCG.  Zo’n punctie is nodig om te bepalen hoe de conditie van het beenmerg is en of er stamcellen uit ‘geoogst’ kunnen worden. Gerard had in maart ook al eens zo’n beenmergpunctie gehad en dat viel hem toen erg tegen. “Het is beslist geen feest” zie hij daarover. Hij keek er dus ook niet naar uit, maar deze keer viel het hem minder zwaar. “Je weet wat er komt, je bent beter voorbereid op de pijn.” Na de behandeling moest hij nog een kwartiertje plat liggen en vervolgens mochten we weer naar huis. Om 10.15 uur zaten we samen aan de koffie. A.s. vrijdagmiddag hebben we het volgende gesprek met de hematoloog, dan horen we wat de uitslag van de punctie is en horen we ook hoe de eiwitwaarden zijn. Een spannende dag.

Tijdens het wachten in het UMCG lazen we om de tijd te doden wat van die bladen die altijd in de ziekenhuiswachtkamers liggen. Een Libelle uit februari met zelfgemaakte paastafel-versieringen. Een Story van begin mei met een verslag van Koningsdag.
Mijn oog viel op een Quest. Dat blad kende ik eigenlijk niet, maar ik vond het erg leuk. Zo leuk, dat ik niet eens weet van welke maand het was, dat maakt bij zo’n blad helemaal niet uit. Er stond een lezenswaardig artikel in over zitten. Vanmorgen leerde ik dat zitten heeeeel slecht is voor een mens. Toen had ik er net anderhalf uur opzitten in het ziekenhuis. Voor de reis naar m’n werk ging ik in de auto zitten, op m’n werk ging ik achter de computer zitten en vanmiddag zat ik gezellig op de verjaardag van mijn vriendin. Ben je blij dat je van het roken af bent en dat je je overgewicht wat hebt teruggedrongen, moet je je weer zorgen gaan maken over dat je te veel zit.
Want vanavond zit ik weer een uur op Franse les. Maar daar ga ik lopend naar toe. 20 minuten heen en 20 minuten terug. Dan kan ik daarna weer fijn op de bank zitten met een breiwerkje.

Dit is dus een duidelijk verbeterpunt. “Minder zitten” wordt één van mijn goede voornemens voor 2016. En daar ga ik niet mee wachten tot 1 januari.

Reageren

3 september: Eén ding tegelijk a.u.b.

In augustus keek ik naar een uitzending van Nieuwsuur.
Er was een item over ‘multitasken’.
De boodschap was dat we dat niet kunnen.
We kunnen het wel, maar het kost meer tijd en energie dan nodig is.

De test was eenvoudig maar zeer doeltreffend.
Opdracht 1: schrijf op een whiteboard het woord MULTITASKEN
Zet hieronder de cijfers 1 tot en met 11.
Het uitvoeren van deze opdracht kostte 15 seconden.
Opdracht 2: schrijf weer hetzelfde woord en dezelfde cijfers op, maar nu tegelijkertijd.
Dus eerst de M, dan de 1, dan de U, dan de 2 enz.
Nu kostte het uitvoeren van de opdracht 25 seconden.
Met hetzelfde resultaat. Nou, eigenlijk ook niet, want het was slordiger geschreven.

Daarna kwam er een communicatiegoeroe die vertelde dat het er bij alles wat we doen hetzelfde aan toe gaat. Als je geconcentreerd met één ding bezig bent en niet wordt afgeleid door van alles en nog wat dan kun je meer doen, dan wanneer je om de klip-klap je aandacht verliest aan een app, een mailtje, een telefoontje of noem maar op.
Twee weken geleden stond er een column van René Diekstra in het Dagblad van het Noorden met ongeveer dezelfde strekking. Hierbij een link >>> naar zijn verhaal.

Voor mij waren het nieuws-item en de column een eye-opener. Sinds ik kan appen en mijn mail kan bekijken op mijn telefoon ben ik veel meer afgeleid dan voorheen. Vanaf het moment dat ik de column van Diekstra las probeer ik ‘de douche van afleiders die over onze hoofden wordt uitgestort’ (zoals hij het zo mooi zegt) wat in te dammen. Het kost me meer moeite dan ik dacht…..

Reageren

21 augustus: Een Heer van stand

Tot mijn grote genoegen staat er in het Dagblad van het Noorden tegenwoordig op vrijdag een vervolgverhaal van Marten Toonder. Het heet “Tom Poes en de pijpleider” >>>.
Als je van de Nederlandse taal houdt is het smullen.
Mijn favoriet in de verhalen van Tom Poes is professor Prlwytzkofski. Hij spreekt eigenlijk Duits, maar het wordt letterlijk in het Nederlands vertaald, wat een heel komisch effect heeft. “Dat is alles ja gans onwetenschappelijk!” Als hij ergens wordt uitgenodigd dan is hij “ingeladen”. En bij grote ontsteltenis roept hij uit: “Praw! Der hemeldonnerweder!”

Vroeger stond er altijd een vervolgverhaal van Ollie B. Bommel in de Donald Duck. Als kind lees je dan alleen het spannende avontuur en ontgaat je volledig de onderliggende humor van het verhaal. Alleen de namen al: de ambtenaar heet Dorknoper, de corpulente burgemeester heet Dickerdack, naar het Groningse “dikkedakken” (veel en lekker eten) en de journalist heet Argus. (die met die ogen….)

Als ik op vrijdagmorgen het volgende deel lees word ik weer bepaald bij de tijdloosheid van het werk van Toonder. Het verhaal van de Pijpleider stamt uit 1971 en heeft als onderliggend thema ‘leidinggeven’. Ambtenaren die alleen maar naar de letter der wet kijken. Burgemeester en politie die alleen maar in actie komen als de pers zich er mee bemoeit en hun eigen hachje in gevaar komt. De doorzichtige gewichtigdoenerij van de hooggeplaatsten. Joost, de bediende, die van alles roept en vindt maar daar altijd “als ik zo vrij mag wezen….” achteraan zegt. Of “met Uw welnemen. Tussen de regels door schemert de maatschappijkritiek van Toonder. Vervolgens zijn die regels geschreven in prachtig Nederlands, kortom: wat fijn dat deze grote schrijver nog eens voor het voetlicht wordt gehaald.

Op internet vond ik de site “Toonder Compagnie BV”>>> waar werkelijk alles over Toonder en zijn oeuvre te vinden is.
Vandaag lees ik de krant weer met groot plezier.
Als u begrijpt wat ik bedoel…..

Reageren

12 augustus: Licht en loom

Zo af en toe moet ik het er even over hebben: Daniel Lohues. Afgelopen zaterdag had hij weer een prachtige column in het Dagblad van het Noorden over de grote vakantie. Hierbij een link naar zijn verhaal >>>.

Nu het zo warm is moest ik denken aan zijn lied ‘Onder de bome’. Hij beschrijft daarin hoe fijn het is om onder een boom te zitten als het heet is. ‘Een parasol van holt en blad’ zingt hij.
Niet alleen de tekst beschrijft een warme dag, ook de sfeer van het lied is erg goed getroffen. ‘Onder de boome’ ademt een zwoele zomerdag: licht en loom.

Het bijzondere is dat hij dagelijkse dingen heel lyrisch bezingt.
‘Karnemelk, water of thee, dat helpt het best.
Allent maor meer dőst krie’j van ranja en van de rest.’
Verzin het maar.
Luister naar het lied >>> met je ogen dicht: midden in de winter waan je je nog onder een boom op een boerenerf op een warme zomerdag.

Reageren

7 augustus: tied vergeet’n……

In Zwolle hebben we afgelopen dinsdag niet alleen historische gebouwen gezien, maar ook winkels. Boekenwinkels bijvoorbeeld kom ik altijd moeilijk voorbij. Boeken koop ik nietQuentins zo vaak, ik ben namelijk een bibliotheek-lezer. Maar afgelopen dinsdag zag ik een boek liggen dat ik niet kon laten liggen, een boek van Meave Binchy. Dat is één van mijn favoriete schrijfsters waar ik alles van heb gelezen. Bijna alles dus, want deze kende ik nog niet.

Het zijn echte feel – good boeken (ik noem het leest-lekker-weg-lectuur). Dit vond ik over haar op internet:

Maeve Binchy Snell (Dalkey, 28 mei 1940 – Dublin, 30 juli 2012), beter bekend als Maeve Binchy, was een Ierse schrijfster die niet alleen romans schreef maar ook toneelstukken, korte verhalen en columns. Ze was het bekendst van haar humoristische observaties van het leven in de dorpjes en stadjes op het Ierse platteland. Haar werk is in meer dan 37 talen vertaald (waaronder het Nederlands), en in totaal zijn meer dan 40 miljoen exemplaren van haar boeken verkocht.

Ze heeft een heel aangename schrijfstijl. Ze neemt je mee in de levens van gewone mensen. Regelmatig heb ik een zakdoek nodig en even zo vaak schiet ik in de lach. Het leuke van haar boeken vind ik dat je soms hoofdpersonen uit een vorig boek tegen komt, zodat je dan weet hoe het hen verder is vergaan.

Gistermorgen ben ik erin begonnen. En gelijk vergat ik weer de tijd. Moest ik nog weer haasten om ergens op tijd te zijn, terwijl ik nota bene vakantie heb.
Zo’n schrijfster is het dus….”legt-lastig-weg-lectuur”!

Reageren

16 juli: Filistijnen en Romeinen

Op 24 mei >>> schreef ik over Frea’s vergissing omtrent de Gallileeërs en de Galliërs.
Een vermakelijke vergissing die haar tot in lengte van dagen nagedragen zal worden. Een soortgelijke anekdote stamt uit de periode dat ze op de basisschool zat.
Meester had in het kader van bijbelse geschiedenis het verhaal van Simson verteld. Simson doodt 30 Filistijnen met een ezelskaak. Benieuwd naar het verhaal? >>>>

Meester had gevraagd of ze van het verhaal een tekening wilden maken.
De tekening bezorgde mijn vader destijds bijna een rolberoerte van het lachen.
We zien Simson met een grote bos haar en een bot in zijn handen en we zien de Filistijnen met Romeinse helmpjes op op de grond liggen, met tekstballonnetjes erboven met teksten als: ‘Ga in het leger zeggen ze dan………….’
Teksten en poppetjes die zo uit een Asterix en Obelix-boek komen. Wij vonden het ontzettend komisch!

Lezen is voor kinderen ongelooflijk belangrijk. Frea ‘vrat’ boeken: ze las alles wat voorhanden was. Je kunt de Asterix en Obelix reeks afdoen als een simpele stripserie, maar het leert je heel veel over de Romeinse periode in onze geschiedenis. Ik weet bij Triviant soms antwoorden omdat ik Asterix en Obelix heb gelezen.

Wij zijn al begonnen met voorlezen toen ze nog baby’s waren. Iedere dag, bij het slapen gaan, maar ook overdag. Tussen de middag voorlezen uit de kinderbijbel. Een boekje bij de koffie. Voor hun tweede verjaardag waren de dames al lid van de bibliotheek. Als wij nu bij jonge ouders op kraambezoek gaan neem ik altijd een zelfgebreid vestje én een voorlees-prentenboek mee. Met het dringende advies: ga voorlezen! Hieronder een foto uit 1990. ’s Morgens vroeg, als de kinderen nog maar net uit bed zijn, leest opa al een boekje voor.

 

Reageren

1 juli: Truien bij de vleet

Kijk nou wat ik vandaag in mijn brievenbus kreeg!
Een boek over Zeeuwse visserstruien.
Truien bij de vleetMet artikelen over de geschiedenis van die truien, oude foto’s, mooie verhalen en breipatronen. Een kadootje (ik had nog geld liggen van mijn verjaardag) voor mezelf, besteld via het weblog ‘Blij dat ik brei”. “Zunde van t geld!” zei een meneer in mijn omgeving. Voor mij is het juist een luxe kado! Meestal haal ik mijn patronen voor handwerkjes van internet of uit oude boeken die ik nog heb liggen, maar nu heb ik een splinternieuw breiboek . Maar het allerleukst vind ik de combinatie van breien met geschiedenis, een andere liefhebberij van mij.

De dames die het boek hebben geschreven hebben zich verdiept in de herkomst van de Zeeuwse visserstrui en hebben ontdekt dat iedere vissersplaats zijn eigen stekenpatroon voor zo’n trui had. In het eerste deel van het boek worden die truien en hun herkomst allemaal afzonderlijk beschreven en de breipatronen voor moderne  varianten van de truien (voor mannen en vrouwen) staan in het tweede deel van het boek.

Toen ik vanmiddag thuis kwam van mijn werk ben ik met een kop thee in de tuin gaan zitten en heb ik het boek eerst van achteren naar voren doorgebladerd. En weer terug. Wat een leuk boek! En toen de eerste twee hoofdstukken gelijk ook maar gelezen. Het leest heel fijn en het geeft veel meer informatie dan alleen maar over Zeeuwse truien. De herkomst van het woord trui bijvoorbeeld. De banden die in de Middeleeuwen al ontstonden tussen Europese vissers onderling.

Zat ik daar vanmiddag in m’n eentje toch ontzettend te genieten van mijn verlate verjaardagskado.
Hoezo “Zunde van t geld”. Waar voor m’n geld!
Wil je meer weten van het boek, hierbij de link >>> naar de pagina op ‘Blij dat ik brei’.

Onder welke categorie zet ik dit nou weg? Breien? Geschiedenis? Lezen?

Reageren

18 juni: Franse les

franse lesFranse les. Zo heet het boek dat ik kreeg van één van de mannen waarmee ik op Franse les zit. Het is een vermakelijk boek. Het is geschreven door een Engelsman die in Zuid Frankrijk woont. Hij vertelt over de franse gewoonten met betrekking tot eten en drinken, die (zoals we allemaal wel weten) erg afwijken van de Engelse eet- en drinkgewoonten.

De schrijver, Peter Mayle, is helemaal weg van het Franse land. Hij begint zijn boek als volgt: “Mijn vroegste jeugd heb ik doorgebracht in de gastronomische wildernis van het na-oorlogse Engeland, in de tijd waarin het aanbod van delicatessen miniem was. Ik zal in mijn jeugd vast wel smaakpapillen hebben gehad, maar die zijn toen niet gebruikt.” Leuk boek, het water loopt je regelmatig in de mond.

Van onze eigen Franse les hadden we in april de laatste bijeenkomst gehad. Maar we sluiten het seizoen altijd officieel af met een etentje in De Biechtstoel >>> in Groningen. Een van de mannen heeft ‘banden’ met dat etablissement en het eten is prima.

Dinsdagavond ontmoetten wij elkaar rond 18.15 uur aan een grote tafel die voor ons gereserveerd was. Het was weer heerlijk. We hebben allemaal lekker gegeten en uitgebreid bijgepraat. Het leuke was dat we niet steeds naast dezelfde persoon zaten. Eén van de heren is in een vorig leven onderwijzer geweest en dat gaat nooit helemaal over. Hij had het volgende bedacht: iedere plaats had een nummer en na iedere gang moest iedereen een cijfer uit een mandje halen en op die plek moest je dan gaan zitten.

Halverwege nam de jongste leerling het woord. Hij wilde graag met ons delen dat zijn vrouw en hij hun tweede kindje verwachten. Gefeliciteerd!
Na het doorgeven van de bestelling voor het nagerecht hebben we samen nog twee liederen gezongen. Eén was speciaal voor de jonge ouders: “Prendre un enfant” van Yves Duteil >>>
Een prachtig lied met een ontroerende tekst. Hierbij een link>>>  naar een pagina waar zowel de Franse tekst staat als de Nederlandse vertaling.

Om 22.00 uur, na de nodige glazen ‘du vin rouge, du vin blanc ou du  bière’ namen we afscheid met een dikke zoen. In september zien we elkaar weer voor de ‘nulde’ les om na de zomervakantie bij te praten.
Ik kiek d’r al weer naor uut. En daar is geen woord frans bij.

Reageren

21 april: Oude boeken

Mijn website-collega gaf mij in de zomer van 2014 twee oude boeken: de “Tuinfluiter trilogie” van Jos van Manen-Pieters en een omnibus van Aart Romijn.

In tegenstelling tot ‘de Tuinfluiter’ (zie 25 augustus >>>) kreeg het eerste boek uit de omnibus van Romijn “Het smalste fundament” me niet te pakken,
Het boek is geschreven in 1947 en het beschrijft een leraar op een middelbare school.
Een in-trieste figuur, met een leven waar je je heden ten dage niets bij kunt voorstellen. En waar ik anders altijd wel geïnteresseerd ben in verhalen van hoe het vroeger was, deze schrijver kon me niet boeien. Toen ik het eerste boek van de omnibus half uit had, had ik er nog geen plezier aan beleefd. Dat overkomt me niet vaak. Maar het gebeurde bijvoorbeeld ook bij “In de ban van de ring. De hele wereld was er lyrisch over, maar het kon mij niet bekoren.

Ik heb het verhaal over de ongelukkige professor niet tegen heug en meug uitgelezen. Aan lezen wil ik plezier beleven en dat was niet het geval. Sterker nog: ik ergerde me aan die leraar en zijn onmacht ten opzichte van de leerlingen.
Wat zal ik nu eens gaan lezen? Het antwoord kreeg ik gisteravond. Zwemvriendin A. leest mijn blog en had voor mij ‘Schijnbeeld’ van Peter Robinson.
Daarvan heb ik de DCI Banks versie nog niet gezien.
Zij kreeg van mij ‘Verdronken verleden’.
Twee zielen. Eén gedachte.

Kanker

Vandaag is Gerard aan z’n tweede chemokuur (kuur 2A) begonnen.
Men was heel nieuwsgierig of hij al weer wat was gegroeid en dat was inderdaad het geval: meer dan een kilo. Tevredenheid alom. Vorige week hadden we een rustweek: geen infuus en geen injecties. We konden merken dat het lichaam even rust kreeg: Gerard kreeg weer wat meer energie. Zaterdagmorgen heeft hij in de tuin gewerkt: het zware werk was al gedaan, dus hij kon zaaien en planten. Hij genoot ervan. Evenals van de Snickers, gevulde koeken en de roomboter………

Reageren

18 april: Peter Robinson / DCI Banks

Oeoeh! Maar nou had ik een mooi boek! Het is al uit. Binnen twee weken. Voor iemand die zo met z’n vrije tijd woekert als ik is dat een record.
Voor mijn verhaal met deze schrijver moet ik even een stukje terug in de tijd.

In 2012 las ik in de krant een recensie van ‘Zwanenzang’ van Peter Robinson. 5 sterren.
Dat schrijf ik dan op mijn ‘deze-wil-ik-nog-lezen-briefje‘. In juni is het altijd ‘de maand van het spannende boek’ bij Daan Nijman. In 2013 ging ik met mijn verzamelde boekenbonnen en verjaardagsgeld naar Daan en tot mijn grote genoegen kon ik ook “Zwanenzang” bemachtigen. Voor de zomervakantie.

Op een woensdagavond in juli 2013 genoot ik van een aflevering van DCI Banks, een KRO-detective. Bloedstollend. En een zeer onverwachte plotwending. Nog nagenietend liet ik de aftiteling voorbijkomen en die sloot af met “gebaseerd op de boeken van Peter Robinson”.
Huh? Daar had ik ook net een boek van gekocht. Ik haalde het boek van de stapel ‘Zomervakantie’ en las de achterkant. Nee hè….. ik had dus net de verfilming gezien van het spannende boek dat ik had gekocht. Als je de plotwending en de afloop weet is de lol van het lezen weg. ‘Zwanenzang’ heb ik weggegeven aan een vriendin.

Een maand geleden snuffelde ik tussen de boeken bij ‘het Goed’ en daar vond ik een ander boek van Robinson: ‘Verdronken verleden”. Dit stond op de achterflap:
Tijdens een lange, hete zomer komt Thornfield Reservoir droog te staan, waardoor het dorp Hobb’s End aan de vergetelheid wordt onttrokken. Vijftig jaar geleden verdween het onder de waterspiegel toen het meer werd aangelegd. Samen met Hobb’s End komt echter ook een lang bewaard geheim boven water. Tussen de ruïnes wordt het skelet van een jonge vrouw ontdekt, een vrouw die blijkt te zijn vermoord.
O, wat heb ik van dit boek genoten.

Ik zal niets verklappen van de inhoud van het boek, maar ik ‘vrat m’n vingers er bij op’.
Het boek gaat steeds in flashbacks terug naar de periode voordat het dorp onder water stond en stukje bij beetje kom je er achter wat er is gebeurd. Het boek was precies de goede mengeling van mysterie, geschiedenis, romantiek, spanning en humor.
Ik ga op zoek naar meer boeken van deze schrijver.
Eerst wel even kijken of ik de DCI Banks aflevering al heb gezien…..

Reageren

Pagina 16 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén