een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Lezen Pagina 17 van 18

4 april: Queen of crime (1)

Gisteravond (nog heel laat…..) las ik een boek uit van Ruth Rendell: ‘Lotsverbintenis’.
Haar bijnaam is ‘Queen of crime’.
Het is zo’n schrijfster waar je blindelings een boek van kan meenemen: altijd goed. Ze heeft een indrukwekkende lijst van boeken op haar naam staan. In haar boeken beschrijft ze vaak de kloof tussen de samenleving en het individu. Hoe kunnen omstandigheden mensen drijven tot gedrag dat de maatschappij als abnormaal beschouwt?

Ze is meer geïnteresseerd in de motieven voor moord dan in de moord zelf.
Zelf zegt ze hierover: “Hoe kan het dat mensen deze vreselijke dingen doen? Het interesseert me niet hoe ze het doen, maar waarom?”
“De bezeten minnaar’ en “Ongewenst weerzien” zijn twee boeken van haar die ik kan aanbevelen: ik kwam aan het huishouden niet meer toe toen ik die las.

‘Lotsverbintenis’ is een boek van haar uit 2005, de engelse titel is “End  in tears”.
Het is een ‘Inspector Wexford mysterie. Van deze chief inspector en zijn compagnon Burden is ook een tv serie gemaakt. De casting hiervan was helemaal goed: dat wat ik mijn hoofd had zag ik op tv.

Het boek nam me mee naar Kingsmarkham, waar twee jonge vrouwen worden vermoord en Wexford & Burden gaan op zoek naar de daders. Ze schrijft op een meeslepende manier. Op het laatst wil je maar een ding: het boek moet uit! Toen ik wist hoe het zat heb ik het de laatste drie hoofdstukken nog een keer gelezen. Ik ben dan de eerste keer zo benieuwd hoe het afloopt, dat ik veel te snel ga en een derde van de tekst niet meekrijg.

Nu kan ik eerst weer rustig slapen.
Mysterie opgelost.
All things are right in the world now.

Reageren

10 maart: Wat is je lievelingsboek?

Voor de Franse les van vanavond kregen we een pittige opdracht.
“Wat is je lievelingsboek? Vertel ons in het Frans de verkorte inhoud , vertel  ons waarom het je lievelingsboek is en vertaal 5 zinnen van het gedeelte dat je het leukst vond.”

Leuke opdracht. Maar welk boek zou ik doen? Zoveel keuze! Zondagmiddag zat ik met Gerard in het zonnetje achter in de tuin wat te mijmeren. Wat is nou mijn lievelingsboek….
“Nou, je was helemaal gek van de Milleniumtrilogie en die boeken van Dan Brown”.

davinciOh jaaah. De Da Vinci Code! Voldeed ruimschoots aan het criterium ‘zo spannend dat je het meeneemt naar de wc’ .
Met alles er in wat een boek voor mij aantrekkelijk maakt.
Spannend, gebaseerd op gebeurtenissen uit het verleden,  mysterieuze moorden, gemene en listige intriges en cryptische opdrachten.
En het speelt tegen de achtergrond van wereldstad Parijs, waar ik al was geweest, zodat je soms dingen herkent.

Toen het boek uitkwam was er een enorme ophef over. Dan Brown beweerde in dit boek dat Jezus getrouwd was met Maria Magdalena.  In mijn ‘christelijke omgeving’ was het het gesprek van de dag. Ik was dus ook heel nieuwsgierig! Het verhaal pakte me vanaf de eerste pagina en ik vond het fantastisch. De reacties van andere lezers waren heel verschillend. Van “Geweldig boek” tot “Kan zo bij de ramsj.” Mijn vaders reactie was veelzeggend. “Wat een ophef. Het is gewoon een romannetje……” Je kunt er van alles van vinden, maar ik vond het  boeiend, spannend en het geeft enorm veel leesplezier!
Dat is toch de bedoeling van een boek?

Reageren

4 maart: Kind schrijft ook

Sinds augustus vorig jaar hou ik dit weblog bij. Schrijven en lezen is mijn werk (ik ben management assistent), ik notuleer, ik redigeer, ik mail veel en ik ‘regel’ nog veel meer.
Het schrijven voor dit weblog is puur hobby. Verhaaltjes schrijven heb ik altijd al leuk gevonden en ik heb ook al een klein archiefje met ‘eigen werk’. Onze oudste dochter Frea is inmiddels afgestudeerd taalkundige. Ook zij houdt erg van het schrijven van verhalen. Vandaag plaats ik een verhaal dat zij vier jaar geleden schreef toen ze nog in Groningen woonde en in de thuiszorg werkte. Het is een ontroerend verhaal. Voor wie Frea kent: ze schrijft zoals ze praat. Je vindt het verhaal hieronder.

Meneer Edens
Vorig jaar kwam ik voor het eerst bij meneer Edens. Ik had alles al zo’n beetje gezien: vriendelijke oude vrouwtjes die je fruit toestoppen zodra je de stofzuiger even aan de kant zet (wel genoeg fruit eten hoor kind), onvriendelijke oude vrouwtjes die rook in je gezicht blazen en vragen of misschien zwanger bent (oh nee, ik zie het al, je shirtje is gewoon wat te klein) en oude mannetjes die je ouders kennen (jahaa, ik was vroeger tandarts in Hoogersmilde). Ik dacht dat ik alles al gezien had. Toen kwam ik bij meneer Edens.

Meneer Edens is achterin de 70, of in de 80, dat is moeilijk te zeggen, laten we het er op houden dat meneer Edens oud is, maar niemand weet precies hoe oud. Net als opa’s. En Sinterklaas natuurlijk. Meneer Edens woont in een halfvrijstaand huis in Haren. Daar woont hij al 50 jaar. De schuur is groter dan mijn hele verdieping, en de hoeveelheid moertjes, boutjes, schroefjes en spijkers is overweldigend, evenals het aantal vervaarlijk uitziende hamers, schroeven en tangen. Meneer Edens komt nooit meer in zijn schuur. Eigenlijk komt hij ook niet meer boven, niet meer in de slaapkamer en ook niet meer in de tuin. De leefruimte van meneer Edens bestaat uit de woonkamer, de voorkamer (tevens omgedoopt tot slaapkamer) en de keuken. Daar krummelt hij heen en weer met zijn rollator, hier en daar struikelend over kopjes, drempels en matjes.
Meneer Edens vindt het gezellig dat ik er ben, en het is dus ook al vrij vroeg tijd voor koffie. Meneer Edens vertelt, over zijn kinderen, over zijn werk, vroeger, en over toen in de oorlog, toen hij een neergestorte piloot hielp ontsnappen achterop zijn fiets. Ook vertelt hij over zijn kippen, zijn vrouw en zijn leven. Met een tevreden glimlach kruimelt hij bastognekoek over de vloer: “Ik heb ook een lang en werkzaam leven gehad, al die mooie herinneringen.”
Enthousiast belt hij zijn jarige neefje (hij wordt 75 vandaag). Hoe het met hem gaat, vraagt het neefje. “Prima, prima, ik loop nog heel wat met mijn rollator, en, ja, ik zie wat minder goed, maar gelukkig is Frea er, die heeft je nummer ingetoetst op de telefoon, wat fijn dat dat zo kan he?”
Ik dwaal af naar de tuin en vind een bramenstruik. Gauw haal ik een bakje uit de keuken, trotseer ik boze wespen (onze struik!) en chagrijnige spinnen, en vul ik het bakje met bramen. Meneer Edens kan zijn geluk niet op, en bedenkt alvast dat zijn kleinzoon morgen vast ook wel bramen lust, met suiker natuurlijk, hij zal ze gauw klaarmaken. Als ik de volgende week weer kom moppert de zuster zachtjes. “Die bramen daar krijgt’ie diarree van, gedoe hoor, bah”. Na bijna drie uur werken komt meneer Edens de schuur binnen, waar ik de was aan het ophangen ben. Met een leeg plastic bakje. Of ik nog wel even wat bramen wil plukken, want die waren zó lekker.
Terwijl ik het orgel afstof en meneer Edens aan het knooien is met de bramen, bekijk ik de bladmuziek, en begin een stukje te neuriën. Enthousiast komt meneer Edens de kamer weer inrollen, opent de klep en begint te spelen. Voor het eerst sinds maanden, vertelt hij me, want hij ziet de muziek niet meer. Gelukkig kent hij het meeste nog uit zijn hoofd. Begeleid door de hakkelende orgelklanken van meneer Edens zet ik de stofzuiger in de kast en trek ik mijn jas aan. “Wacht even Frea”, klinkt het vanuit de kamer. Gestommel in de kast. “Hier, voor jou, voor onderweg”. Ik stop de koetjesreep in mijn jaszak, en met een gelukkig gevoel neem ik afscheid van meneer Edens. Het is dat je geen opa’s kunt adopteren…

Deze zomer kwam ik terug bij meneer Edens. Ik keek er naar uit, had gevraagd of ik daar weer heen mocht, en vroeg me af hoe het met hem zou zijn.

Ik zet mijn fiets op het grindpad, tussen de stukjes brood voor de vogeltjes. Ik groet meneer Edens. Meneer Edens lijkt minstens honderd. Hij zit in zijn grote stoel, en lijkt met een derde gekrompen te zijn. Meneer Edens is bijna doof. Even kijkt hij op, naar mij, geen herkenning “Ik hoor bijna niks meer, sinds twee maanden nu al”. Hij zucht diep en staart weer voor zich uit: “Het gaat voorbij he, het gaat voorbij”.
Niets is er meer over van het enthousiaste rollator-racende mannetje, dat opleefde bij goede herinneringen, verhalen, en orgelspel. Ik probeer het nog. Vraag naar zijn muziek, het orgel. Hij komt naast me bij het orgel staan en lijkt na te denken. Hij opent de klep van het orgel en glijdt met zijn vingers over de toetsen. Hij kijkt ingespannen, in zijn hoofd zoekend naar de muziek. Dan schud hij zijn hoofd en sluit de klep. “Dat is allemaal voorbij, alles is voorbij”.
Huilend sta ik in de badkamer. Dit kan niet, mensen als meneer Edens mogen niet zo oud worden in een jaar tijd. Opa’s mogen niet zomaar voorbij gaan.

Na een week ga ik weer terug, er van overtuigd dat het nu vast beter gaat met meneer Edens. Tegen beter weten in, natuurlijk, maar daarom niet minder koppig…
Meneer Edens begroet me vrolijk. “Ik had nou toch wat” vertelt hij. “Vorige week, was ik helemaal doof!” Zijn kinderen, gaat hij verder, zijn met hem naar de oorarts gegaan, en nu hoort hij alles weer. “Wil je alvast een kopje koffie? Ik heb hele lekkere, van Nes. Met bastognekoeken”. Meneer Edens is geen 100 meer, hij hobbelt naar de schuur, naar de keuken en weer terug. Tevreden nestelt hij zich weer in zijn stoel. “Ik kan de waterkoker horen, en de kachel, en de kraan. Zelfs de kraan!” Als ik terugkom met koffie en koekjes buigt hij zich naar me toe en begint te vertellen. Over zijn kleinkinderen, zijn muziek, en die keer dat hij in de oorlog een neergestorte piloot hielp ontsnappen achterop zijn fiets. “Ja” verzucht hij na een tijdje, “dat is nu voorbij.” Hij roert nog eens in zijn koffie en zegt dan met een tevreden knik “Maar de herinnering, die blijft”.

Reageren

2 maart: ‘Boeken’-vriendin

Op 22 november vertelde ik dat ik boeken had gekregen van een vriendin. Gisteren las ik het tweede boek uit dat ik toen van haar kreeg. Deze vriendin ken ik al vanaf 1979. We kwamen samen op 1 juni van dat jaar (zo van de HAVO af) te werken in Boekhandel Iwema in Assen.
Zij kwam uit Beilen en was al bevriend met een HAVO-vriendin van mij. Vanaf het moment dat wij elkaar ontmoetten was het grote pret. We zijn allebei groot, nadrukkelijk aanwezig en we lachen veel en graag. Dat was ook gelijk het grootste probleem in die boekhandel.
Die ietwat chique winkel werd gerund door de familie De Pauw. Humorloos en stoïcijns.
Wij waren natuurlijk gewoon twee grote pubers en het was onze eerste baan. We mochten niet hard praten en niet hard lachen. En niet niezen. Moet ik het nog uitleggen?
6 weken heb ik daar gewerkt. Het was gewoon niet zo’n goede combi.
Maar de vriendschap duurt nog steeds onverminderd voort. We delen de liefde voor boeken en zoals ik op 22 november al schreef: ik ga blind op haar advies.
Het boek dat ik gisteren uitlas is geschreven door Tess Gerritsen en heet “Dicht op de hielen”. Het is een romantische thriller. Het gaat over spionage. Een vrouw krijgt bericht dat haar man is overleden. Ze komt er achter dat hij eigenlijk anders heette . En misschien is hij wel niet dood. Of toch wel? Spannend. En dus ontspannend. Het leest heel gemakkelijk weg. Bij de naam Tess Gerritsen dacht ik aan een Nederlandse schrijfster. Maar toen ik informatie over haar zocht was ik stomverbaasd: een Chinese mevrouw die in Amerika woont! Ben je ook benieuwd: klik hier >>>> voor meer informatie.

Reageren

28 februari: Mien moe

Gisteren schreef ik dat mijn vader 7 jaar geleden overleed. Voor niemand had dat zoveel impact als voor mijn moeder. In 2010 was het thema van de startzondag: “Samen vol van hoop” en gemeenteleden werd gevraagd om een hoopvol verhaal in te sturen.
Toen heb ik het onderstaande korte verhaal “”Op de kloet’n” geschreven.

Op 27 februari 2008 ging mijn vader ’s morgens douchen, kreeg een hartaanval en kwam te overlijden. Dat veroorzaakte al een enorme klap in mijn leven, maar voor mijn moeder stond de wereld stil. Lamgeslagen liet ze mijn broer en mij alles regelen. De begrafenis, de financiële rompslomp: “Doet jullie dat maor, ik weet het allemaole niet meer…”. Ziek van verdriet, heimwee en eenzaamheid worstelde ze zich door de eerste maanden heen. Ze mengde zich weer dapper in het dorpsleven, ging mee naar de klaverjasavonden, ging naar de kerk, maar als wij bij haar kwamen zat ze als een ziek vogeltje op de bank.
“Allennig eten, dat is het slimste. En allennig buuten zitten is ok niks an.” Ze straalde een treurigheid uit waar wij beroerd van werden als we bij haar geweest waren. En het was niet alleen de eenzaamheid die het haar zo moeilijk maakte. Mijn vader was een dominante man die veel regelde thuis. Een man met een gezellige uitstraling die gewend was initiatief te nemen en actie ondernam om het leven zo aangenaam mogelijk te laten verlopen. Ook daarin miste ze hem verschrikkelijk. Als er altijd iemand voor je aan loopt en het hoogste woord heeft, dan schik je je in je rol, dan hoef je immers geen initiatief te nemen.

Een van de eerste dingen die ze zelf besliste, was dat ze zich liet inschrijven voor het nieuwe seniorencomplex, dat in Hoogersmilde gebouwd werd. In december 2009 trok ze in haar nieuwe appartement. En wat heeft het haar een moeite gekost om zich los te maken van de nieuwbouwwoning waar ze 47 jaar met mijn vader had gewoond, te vertrekken uit die vertrouwde buurt. Om nog maar niet te spreken van de rompslomp die een verhuizing meebrengt. Dat valt beslist niet mee als je al 78 bent. Wat wel hielp was, dat er ook zo’n twintig andere senior-Hoogersmildigers ontheemd in hun nieuwe appartementje zaten. Toen er enorme hoeveelheden sneeuw vielen, kwamen ze met elkaar tot de conclusie dat het wel fijn was dat ze nu hun pad niet meer sneeuwvrij hoefden te houden!

Mijn moeder werd gevraagd voor de bewonerscommissie. “Ik denk niet dat ik dat doe, ik weet niet of ik dat wel kan…”. Zoiets was haar immers ook nog nooit gevraagd. Mijn vader zat altijd in zulke commissies. Ma ging wel in de commissie. En inmiddels zorgt ze voor het gezamenlijk koffiedrinken één keer in de maand en roert ze haar mondje als er een bewonersbijeenkomst met Actium is.

Ondertussen hoorden wij haar steeds vaker over Jan. In het begin waren dat mededelingen van huishoudelijke aard: “Jan hef even een haokie in de kast maakt. Jan wil wel even een laampie ophangen. Jan giet met mij hen de karke.” Jan is een weduwnaar die ook in het seniorencomplex woont. Inmiddels heeft Jan mijn moeder overgehaald om een electrische fiets te kopen en samen met hem toert ze nu over de fietspaden in het Drents Friesche Wold.

ma

Gisteren hadden we familiedag. En mijn nicht zei: “Wat is er met je moeder gebeurd? Wat is ze fleurig! En wat ziet ze er goed uit!”
Mijn moeder is weer “op de kloet’n kommen” zoals we dat in Drenthe zeggen. Ze krijgt de gelegenheid om nog te genieten van het laatste stuk van haar leven. Ze is uit de schaduw van mijn vader gekomen en staat zelfbewust in het leven. Niet beter, niet slechter, maar anders. Een toefje slagroom op de levenstaart.

In het kader van het startweekthema “Samen vol van hoop” stuur ik dit korte verhaal in. Vanuit een hopeloze situatie is mijn moeder weer opgekrabbeld en straalt weer levenskracht uit. Daar had ik eigenlijk niet meer op durven hopen.

Ada Waninge-Vrieswijk, augustus 2010

Reageren

6 februari: Donald Duck

Vandaag zag ik een sterke reclamespot van stervoetballer Dirk Kuit. In het eerste shot zie je kleine Dirkie die eerst nog de Donald Duck wil uitlezen voor hij met z’n vriendjes buiten gaat voetballen.
In het tweede shot is het WK 2014 en zit Dirk nog in de kleedkamer met de Donald Duck voor zijn neus terwijl de wedstrijd al bijna begint `Begin maar vast, ik kom zo…!`

Je kunt als voetballer vette bedragen opstrijken door mee te doen aan een commercial. Auto´s. After shave. Supermarkten. Maar Dirk maakt reclame voor de Donald Duck.
Eigenlijk heb ik het niet zo op voetballers, maar deze stal mijn hart.
Reclame voor de Donald Duck. Hoe niet stoer! En hoe ontwapenend!
Want ik hou van volwassen mensen met een zwak voor Donald Duck.
Er zijn foto´s van mijn broertje en mij dat ik hem voorlees uit het Vrolijk weekblad. Hieronder zo’n exemplaar uit mijn fotoboek.

Ik 6 en hij 2. Wij zijn er mee opgegroeid. Als de Donald Duck vroeger op de deurmat viel, dan las mijn vader hem één keer voor. We zaten dan allebei aan een kant van hem in zijn luie stoel, 1 bil op de leuning en 1 bil op zijn been. Het leukste was altijd als mijn vader zelf heel hard moest lachen om wat hij voorlas. Dan schudde zijn buik zo op en neer. En wij ook.

Als we Triviant spelen weet ik soms een vraag omdat ik vroeger de Donald Duck las.
Het is natuurlijk wel een stripblad, maar je steekt er ook van alles van op. Ik weet bijvoorbeeld waar Verweggistan ligt. Onze dochters hebben ook jaren lang een abonnement op de Donald Duck gehad. Totdat ook jongste Carlijn in Leeuwarden woonde en wij op dag tegen elkaar zeiden: zullen we hem maar opzeggen? De dames waren het er eigenlijk niet mee eens. De Donald Duck hoort bij ‘thuis’!
Ja hoor, ja.

Zat mijn vader op z’n 73e nog bij ons de Donald Duck te lezen, ook ik grijp m’n kansen. In de wachtkamer bij de tandarts. Of bij de kapper. Leuker dan de Story….!

Reageren

3 februari: Gouden jaren met macaroni en Smac

gouden jarenVan vrienden uit Peize kreeg ik voor mijn verjaardag een boek.
Het heet “Gouden jaren” en de ondertitel is: ‘hoe ons dagelijks leven in een halve eeuw onvoorstelbaar is veranderd.”, geschreven voor Annegreet van Bergen.
Het is een fantastisch boek.
Eén minpuntje: je realiseert je onophoudelijk dat je oud wordt.
Oud bent.
Oma vertelt…..dat gevoel.

Maar dat is het enige minpuntje.
Voor het overige is het een feest van herkenning.
Verhalen over het huishouden, de komst van de wasmachine, de stofzuiger, de verwarming van het huis, eetgewoonten: je beseft door het lezen van dit boek pas hoezeer de maatschappij veranderd is. En dat je zelf bent meeveranderd.
Een klein stukje uit het hoofdstuk ‘buitenlandse keukens’ wil ik graag delen op dit blog. Ik citeer:
SmacWanneer mijn moeder op zaterdag macaroni maakte, liet ze eerst gesnipperde uien op een laag vuur langzaam garen. Een keukentechniek die tegenwoordig ‘slow’ is en bekendstaat als het karamelliseren van uien: ze worden er zo lekker zoet van.
Vervolgens opende ze een blikje Smac, waarbij ze moest uitkijken zich niet te bezeren aan de vlijmscherpe randen, daarna sneed ze het ingeblikte varkensvlees in stukken en deed het, inclusief het drillende strogele vet, bij de uien. Dan strooide ze er de kerrie over en roerde er de gekookte macaroni doorheen. Op tafel stond een flesje Maggi en daarmee brachten we deze onverslaanbare combinatie van zoet, vet en zout verder op smaak.

Vandeweek was ik een dag op stap met een dierbare vriendin. Wij delen alles op boekengebied, dus ik vertelde over dit boek en met name over de macaroni.
“Ja!” zei ze “Dat maak ik nog steeds, in de vakantie. Lekker makkelijk en hartstikke lekker.”
En inderdaad, het is ook vast onderdeel op onze campingtafel. Er gaat altijd een blikje Smac en een pak macaroni mee in de caravan. Sweet memories……!

Reageren

29 december: Roder Boekenmarkt

In Roden organiseert de stichting Roder Boekenmarkt >>> al jaren een tweede hands boekenmarkt. Dat is inmiddels uitgegroeid tot een mega-evenement, dat duizenden euro’s oplevert voor de Ghana werkgroep en de werkgroep Kinderen van Tsjernobyl Roden-Leek.  Het spektakel wordt helemaal georganiseerd door vrijwilligers en ik sla geen jaar over. In de zomer verzamel ik de boeken die wat mij betreft wel weg kunnen en in het najaar breng ik ze naar het ‘inleververzamelpunt’ in de bibliotheek.

Net als de Top 2000 hoort de boekenmarkt al helemaal bij het eindejaarsgevoel. Naast het rommelen in oude boeken en het zoeken naar ‘de speld in de hooiberg’ is het sociale aspect ook van groot belang. Er zijn altijd massa’s bekenden dus het is sowieso altijd erg gezellig. Af en toe vind ik een juweeltje. Twee jaar geleden kocht ik het accordeonboek ‘Harmonica Perlen’ uit 1929. Inmiddels kan ik er wat nummers uit spelen.

Op zaterdagmiddag 27 december fietste ik richting Nieuw-Roden, waar de boekenmarkt dit jaar werd gehouden in de Meester de Vries-school. En weer had ik geluk: ik vond een koor-partituur van de Matthäus-passion van J.S. Bach. Daar was ik al een aantal jaren naar op zoek. In 2013 en 2014 heb ik meegedaan met de “Matthäus-scratch-dag” in Roderwolde, met een map vol kopieën. Nu heb ik ook zo’n mooi groen boekje! Voor € 1,20…

Op 4 oktober vertelde ik al over mijn liefde voor vorstenhuizen, dus ik snuffel ook altijd even bij de fotoboeken over de Royals. Nu vond ik een nagelnieuw fotoboek over het leven van Prinses Diana en een biografie van Juliana. Daar ga ik iemand in de familie blij mee maken.

Reageren

25 december: Pieter

Op deze Eerste kerstdag deel ik op mijn weblog een kerstverhaal dat ik heb geschreven voor een schrijfwedstrijd van stichting “Drentse Taol”. Helaas won ik niets met die wedstrijd. In het jaar na de wedstrijd werd ik gebeld door een meneer van “Drentse Taol.” Ze wilden een winterboek uitgeven en vroegen of ik toestemming gaf om mijn verhaal te plaatsen.
Het boek is in 2011 uitgekomen. Het verhaal gebruikte ik altijd als wij ergens zongen met kerst. Het is namelijk echt gebeurd, maar niet in de setting waarin ik het heb geschreven. Het was altijd ‘mijn verhaal’, maar na publicatie is het van iedereen. Laatst op de cantorij vertelde een sopraan dat ze het verhaal die morgen had gehoord bij de laatste les van het gymnastiekclubje.
En een mevrouw uit mijn vroegere woonplaats vertelde dat ze het verhaal al heel vaak had voorgelezen en dat het altijd een groot succes was.
Voor wie denkt “dat is Drents, dat kan ik niet lezen”: probeer het eens. Drents is een erg toegankelijke taal, het valt echt reuze mee.
Maar als het moet worden voorgelezen moet je wel een echte Drent hebben; ik hou me aanbevolen.

Karstgedachte

In een klein dörpie in Drenthe was het bijna karst.
De heufdmister van de plaotselijke Legere Schoele haar bedacht dat de kiender van groep acht dit jaor het kerstspel op 1e Kerstdag wal können verzörgen.
Al weken van te veuren was de hiele klasse d’r slim drok met.
Eerst natuurlijk al met de rolverdieling: alle wichter wollen Maria wezen alle jongens Jozef. Over Maria was iederiene het al gauw iens: dat mus Fatima worden, een mooi Oosters uutziend wichie met grote bruune kiekers en lang donker haor.

Pieter wol graag Jozef worden. Maor dat was een beetien lastig bij Pieter, want hij kun niet zo goed leren. Hij was wat ‘achterlijk’ zoas de luu dat vroeger zeeden. En de hiele lappen tekst die Jozef mus zeggen, nee, dat was veur Pieter niet weglegd. Maor mister kun het ok niet over zien hart verkriegen um hum ‘ezel’ te loaten speulen, dat was toch ok al wat……
Nao hiel wat gewik en geweeg waren ze d’r uut: Jeroen weur Jozef, twee wichter en ien jong weuren de wiezen, d’r was een groep herders en een groep engelen (dat waren netuurlijk de kiender die goed zingen kunnen…) en Pieter weur de herbergier.
Hij huufde maor ien zin te onthollen: “Nee, d’r is gien plek in dizze harbarg, wij zit vol!” Mister dacht dat Pieter dat nog wal zul redden. En dat was ok zo. En wies dat e was met zien rol! Hij was de herbergier!

In de weken daorna was de klas bijna elke dag wel even an’t rippeteren met het kerstspel. De kiender mussen thuus de rol uut de kop leren, de vassies weurden instudeerd en de zak met olle kleren kwam op de kop om te kieken of d’r nog herder-kleren waren. Pieter was een prachtige herbergier. Hij kreeg een kussen under zien jasse en een oale musse van zien opa op. En iedere keer bij ’t rippeteren was ‘t weer spannend of Pieter zien zin d’r beetie goed uutkreeg. Maor ja man, het gung iedere keer goed! Soms wat hakkelig, soms mus mister hum een beetie helpen, maor het kwam d’r altied uut:”Nee, d’r is gien plek in dizze harbarg, wij zit vol!”
En hoe dichter het bij de 1e karstdag kwam, hoe drokker de kiender in de klas weuren. En Pieter weur aal zenuwachtiger….

En toen was het eindelijk karstfeest. De karke zat ofgeladen vol en groep acht was hielemaol klaor veur het kerstspel.
Maria en Jozef gungen met de ezel op pad, in de coulissen stunnen de herders en de engelen al te wachten en op het podium, achter de deur van de herberg in Bethlehem, stun Pieter. Hij had het haost niet meer van de spanning. Mister stun in de coulissen, klaor um Pieter de tekst in ’t oor te flustern as hij het van de zenuwen niet meer wus.
Jozef en Maria kwamen bij de harbarg en klopten an de deure. Pieter deu de deure lös en luusterde naor het verhaal van Jozef.
Jeroen en Fatima speulden heur rol vol overgave. Hartverscheurend vertelde Jeroen over de barre tocht vanuut Nazareth en over die arme Maria die ’t zo zwaor haar…..Fatima knipperde nog ies mit heur broene ogen en Pieter vergat ter plekke dat het maor een toneelstuk was. Hij kun de ellende van Jozef en Maria niet anzien, deu de deure wat wieder lös en zee: “Nou, kom’t d’r dan toch maor eem in……”

Ie begriept met mekaar wal dat de dominee op dat karstfeest niet lang huufde te preken. De karstgedachte was wal duudelijk.

Ada Waninge-Vrieswijk
Roden

Reageren

22 november: Dinsdagvrouwen

Vandaag is het precies vier weken geleden dat ik het infarct kreeg. Het zit nog erg in mijn hoofd, maar de scherpe kantjes zijn er al wel weer af. Vier weken geleden betekent ook dat ik weer mag autorijden. En stofzuigen. Vanmiddag al even weer de benedenverdieping bijlangs geweest met de stofzuiger. Ook wel weer lekker.
Zoals ik al eerder vertelde: het infarct brengt niet alleen maar ellende. Bijna iedereen in mijn directe of indirecte omgeving heeft wel gereageerd. Bezoek, mail, bloemen, kaarten: heel lief allemaal.
Eén vriendin gaf mij haar DVD-box van Downton Abbey. Vier seizoenen. Daar had ik nog nooit iets van gezien. Inmiddels ben ik bij de tweede CD van seizoen één. Wat een mooie serie! Zit ik met m’n breiwerkje (wol gekregen van twee andere vriendinnen) op de bank heerlijk van te genieten.

de Dinsdagvrouwen

Een andere vriendin kwam met een tas vol boeken. Wilde ik een boek met een ‘stevige inhoud’? Nou nee…… het wil met de concentratie nog niet zo vlotten. Toen gaf ze me twee boeken die volgens haar lekker weglezen. Ik ga blind op haar advies. Nu ben ik bezig in ‘de Dinsdagvrouwen’ van Monika Peetz. Het leest inderdaad heerlijk vlot weg. Het verhaal gaat over vijf hoogopgeleide vriendinnen die elkaar vijftien jaar geleden op Franse les leerden kennen. (Spreekt mij wel aan natuurlijk….) Iedere dinsdagavond dineren ‘de dinsdagvrouwen’ met elkaar in hun favoriete restaurant. Een keer per jaar maken Estelle, Eva, Kiki, Judith en Caroline een uitstapje. Als de man van Judith overlijdt, vindt ze zijn pelgrimsdagboek en besluit het laatste, ontbrekende stukje route naar Lourdes te lopen. De vier andere vrouwen vergezellen haar. Tijdens de tiendaagse voettocht blijkt dat de aanwijzingen in Arne’s dagboek niet kloppen. Caroline en Estelle gaan op onderzoek uit en ontdekken de waarheid, die niet alleen Judith en Arne aangaat, maar ook het leven van Caroline en zelfs de vriendschap van de dinsdagvrouwen op losse schroeven zet. Zoals bij veel pelgrimages komen de vrouwen zichzelf tegen en ondergaan een verandering in hun leven.
Het boek heeft van alles in zich: vrouwenvriendschap, conflicten, humor en intriges. Kortom, zoek je verstrooiing: lees dit boek. Warm aanbevolen!

Reageren

Pagina 17 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén