Categorie: Muziek Pagina 32 van 39

8 november: Rossini in de Abdijkerk in Aduard

Door Ada

Op 8 november 2015

Vanmorgen was ik al voor de wekker wakker met een ouderwets ‘schoolreisjesgevoel’.
Om 9 uur stond ik voor de deur van mijn collega-alt hier in Roden: we gingen op weg naar de abdijkerk in Aduard voor de Rossini-scratch ( zie 2 oktober >>>).

Gioachino (Antonio) Rossini (1792-1868) Italiaans componist

Wat hadden we een fantastische dag. Over de 60 deelnemers, die elkaar over het algemeen niet kennen. Iedereen had thuis zijn eigen partij ingestudeerd.

We begonnen eerst met een stoelendans. Eerst zaten alle mannen achteraan, waarna de dirigente opmerkte: “Mannen, ik wil jullie koesteren; komen jullie hier allemaal vooraan zitten!” Grote volksverhuizing. Toen iedereen weer een plekje had gevonden gingen we allemaal staan en konden de sopranen en alten de dirigent niet meer zien vanwege de massieve rij overwegend lange mannen. Toen werd het dus toch ‘koesteren op afstand’: de mannen werden weer naar achteren gedirigeerd. Was ik blij van. Ik geniet altijd heel erg van de stemmen van de bassen achter de altenrij.

“Nou, dan gaan we maar bij het begin beginnen…eerst het Kyrië”. Dan ben je toch zo benieuwd wat het wordt!
Is het wat? Heeft iedereen het goed ingestudeerd of moet er nog heel hard gewerkt worden? Zijn de stemmen een beetje goed verdeeld? Het gevoel dat zich van je meester maakt als je het Kyrië zingt en het gaat goed laat zich moeilijk omschrijven. Kippenvel brengt het in ieder geval teweeg. Omdat iedereen zijn partij goed kende was het vandaag een feest om te zingen. De dirigente kon aandacht besteden aan hard & zacht, aan de accenten en aan moeilijke loopjes en inzetten.

Voor de koffie zongen we Kyrië en Gloria, na de koffie Sanctus en Agnus Dei. Tijdens de (zelfmeegebrachte) lunch was er soep en een goed gesprek. Je ontmoet op zo’n dag vogels van zeer verschillend pluimage. Ook ontmoette ik nog een collega van Lentis, die ik wel van naam, maar niet van gezicht kende. Al pratend kwamen we daarachter…..erg leuk om te ontdekken dat je dezelfde hobby deelt. Na de lunch zongen we alle stukken nog eens door, nu met de solisten. Eigenlijk zong ik niet eens zo luid mee als alt, er waren er genoeg. Maar wat een belevenis om met zulke stukken mee te kunnen zingen.Om 16.00 uur was

Interieur Abdijkerk Aduard

de uitvoering. De kerkzaal zat mooi vol met belangstellenden en dan: mag je alle stukken nóg een keer zingen! Deze dag was meer dan de moeite waard. Van het publiek heb ik helemaal nog geen reacties gehoord, maar eigenlijk is dat ook niet zo belangrijk; we hebben een hele dag doorgebracht met de muziek van Rossini en we hebben er met z’n allen ontzettend van genoten! Een volgende keer ben ik er weer bij.

Voor mij was er vandaag als toegift ook nog een klein kadootje in de categorie Geschiedenis: de meneer die het harmonium bespeelde ging vlak voor we begonnen met het middaggedeelte staan. Hij is vrijwilliger bij het kloostermuseum en vertelde ons iets over de geschiedenis van de kerk waar we vandaag te gast waren: de abdijkerk in Aduard. Van oudsher is dit de ziekenzaal van het oude klooster. Ook meer weten? Hierbij een link naar het Kloostermuseum >>>>
Voor mij was zijn verhaal het toefje slagroom op de Rossini-taart.

Reageren

6 november: Bloemen-allegaartje en Rossini

Door Ada

Op 6 november 2015

In Bloemen, Muziek

Vandaag een blog in verschillende categorieën: een allegaartje.

Als het herfst wordt en we weer meer binnen zitten wil ik het thuis graag gezellig maken.
Dan kun je met oasis en wat hortensia’s en kalebassen, aangevuld met wat je zoal in de tuin hebt mooie kleine bloemstukjes maken.
Voor op de keukentafel. Of het aanrecht. Of bij de voordeur.

Op 5 oktober >>> schreef ik al over de ‘gevulde kalebas’. Ik maakte er nog één met een andere vulling dan de eerste. Die eerste heeft bijna drie weken bij mij op tafel gestaan, maar toen was hij van binnen dan ook helemaal weggeschimmeld: volgende keer eerder wegdoen. Een bos bloemen staat tenslotte ook maar hooguit twee weken.

Op een vierkante, rode bloempot zette ik vier grote hortensiabollen, her en der aangevuld met kleine bloemetjes van een rode Hortensia's en bolchrysant bolchrysant. Die was al bijna uitgebloeid, maar onderin zaten nog een paar mooie exemplaren.

Toen de bolchrysant bloemen verlepten heb ik ze eruit geplukt en het stukje weer aangevuld met paarse besjes en skimmia. Het staat nu als een ‘droog-bloemstukje’ op de keukentafel.

Voor de ‘Welkom-mand’ bij de voordeur maakte ik een soort kerststukje, maar dan met herfstattributen. Hiervoor plukte ik van een boom bij mijn werk grote rode kersachtige vruchten. Verder vond ik op de terugweg naar mijn auto een boom waar grote groene prikkelige bollen uitvielen waar bruine nootjes/kastanjes inzaten. Zag er erg decoratief uit. Ook liep ik langs een paar vuurdoornstruiken waar rode besjes aanzaten, daar nam ik ook wat van mee. Met wat hortensia, skimmia en een kalebas ‘van de Smilde’ heb je zomaar een mooi herfst-stuk bij de voordeur.

Het staartje van dit allegaartje is een bijdrage in de rubriek ‘Muziek’: de afgelopen weken heb ik enkele koorpartijen uit de Petite Messe Solenelle van Rossini ingestudeerd.
Eén middag heb ik afgesproken met een collega-alt uit Roden en hebben we samen ‘gegalmd’ bij de You Tube uitvoeringen van het stuk. Ik heb genoten. Van de muziek, van het zingen en van het instuderen. A.s zondag is het sluitstuk van dit kadootje voor mezelf: de uitvoering. Hierbij een link naar de Flyer Rossini Stratch uitnodiging concert met alle informatie hierover.

Reageren

1 november: Een woord, een lied, de stilte, de zegen….

Door Ada

Op 1 november 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Om kwart voor tien zaten wij vanmorgen al in de kerkzaal van Op de Helte. Het liep al mooi vol en de aanwezigen zaten gemoedelijk met elkaar te praten. Op de eerste rij nam het predikanten echtpaar Krug plaats. Zij gaan beide wel eens voor in onze gemeente. Even daarna kwamen ds. Meijer en zijn vrouw binnen die eveneens op de eerste rij gingen zitten. Je kon horen aan het aanzwellen van het geroezemoes dat de gemeente dat had geregistreerd. Daarna kwamen ds. Kakes en zijn vrouw binnen. Nu liet de gemeente zich nog duidelijker horen; naast mij hoorde ik al iemand zeggen: “Die kunt d’r nog wel naost op de eerste rij…” en ja hoor, ook zij schoven aan (onder luid gelach en gepraat van de gemeente) op de eerste rij. (foto gemaakt door Nettie Kramer)
Organist Erwin Wiersinga, toch wel wat gewend op het gebied van door zijn spel heenpratende kerkgangers, staakte even zijn orgelspel om zien wat zoveel commotie veroorzaakte….

Aan het begin van de viering sprak ds. Van Beijeren de wens uit dat we iets zouden meenemen uit deze kerkdienst: “Een woord, een lied, de stilte, de zegen…..”
Wat nam ik nou vanmorgen mee uit de dienst?
Ten eerste het gedicht dat bij psalm 27 in het Liedboek staat. Want ook al zingen we alles van de beamer tegenwoordig: ik neem mijn eigen liedboek mee. Door het
gedicht keek ik anders tegen de woorden van de psalm aan.

Verder trof me het gedeelte uit Job dat werd voorgelezen. Job die met lege handen zit en toch op God blijft vertrouwen. Die ondanks alles zegt: “Ik weet dat mijn redder leeft”.
De predikant koppelde daar in de preek het lied ‘I know that my redeemer liveth‘ uit de Messiah van Händel aan. Waarvan de melodie dan vervolgens de rest van de dag door mijn hoofd speelt. Ook luisteren? Hierbij een link naar de uitvoering van dit lied door Sylvia McNair >>>

Als laatste nam ik de zegen mee. Figuurlijk en letterlijk. Het was een zegen in drie delen; de Vader, de zoon en de heilige geest werden afzonderlijk benoemd. Na de dienst vroeg ik ds. Van Beijeren of hij me de woorden van die zegen wilde mailen, maar ik kreeg de zegen mee mee op papier! Klik hier ( Zegen ) voor een PDF-bestand met de tekst

Aan het eind van de viering merkte Ds. Van Beijeren nog op dat de eerste rij met predikanten wel een soort ere-escorte leek voor ds. Kakes, die deze week zijn 60 – jarig ambtsjubileum viert. Gefeliciteerd Jan (en Joop natuurlijk ook)!

“Een woord, een lied, de stilte, de zegen….”
Stilte was er in deze ‘ruuzige’ kerkdienst niet of nauwelijks.
Die heb ik vanmiddag even opgezocht in het bos.
In de mist in het bos: wat kan het dan stil zijn.

Reageren

20 oktober: Heimwee.

Door Ada

Op 20 oktober 2015

In Muziek

Mijn collega heeft vakantie. Dat betekent dat ik alleen op mijn werkkamer zit. Er waren tijden dat ik een kamer voor mezelf had, maar dat is al even geleden. Dat vond ik trouwens ook niks aan, ik moet wel zo af toe mensen om mij heen. Maar vandaag dus even niet. Om een uur of tien zocht ik met een kop koffie even een andere collega op voor een praatje (“Pauw gezien gisteravond?”) en om 12.00 uur gingen we met de hele gang lunchen. De rest van de dag zat ik in m’n eentje te werken.

Het grootste voordeel van een collegaloze dag is dat ik dan radio 5 kan luisteren. Wekker Wakker, Arbeidsvitaminen, Tinekeshow: het gebabbel gaat volkomen langs mij heen, maar de muziek is geweldig. Vanmorgen draaide Jan Steeman een liedje van Alexandra. Ik schreef al eens over haar muziek op 7 maart >>>.

“Sehnsucht” heette het lied van vanmorgen. Heimwee. Als ik de melodie hoor, kan ik de heimwee die ze bezingt bijna voelen. Dit is een heel goed voorbeeld van tekst & muziek die precies bij elkaar passen. En dan met die stem……..zat ik daar vanmorgen met kriebels in mijn buik achter mijn beeldscherm een ingewikkelde afspraak in te plannen!
Hierbij een link naar een video op You Tube om te luisteren naar het lied.

De melodie van dit lied heb ik ook gebruikt voor een liedje in de Musi-call “Ruth”, die we met een aantal gemeenteleden uitvoerden in september 2012.

Dit zongen we dan als refrein:

Heimwee naar het land van mijn geboorte
Heimwee wakkert het verlangen aan
Heimwee naar de tijd dat alles goed was
Heimwee spoort mij aan om t’rug te gaan.

Alexandra zingt over de Taiga en de Balalaika, iedere vluchteling zal bij dit lied zijn eigen beelden hebben van een landstreek en/of een muziekinstrument.
Heimwee is universeel.

Reageren

19 oktober: “Leven is van zeven dagen”

Door Ada

Op 19 oktober 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gisteravond zongen we met de cantorij in een vesperviering in Op de Helte.
De viering was voorbereid door Truus en Jaap van ons koor en had als thema: Zorg voor elkaar. Afgelopen donderdag tijdens de ‘generale repetitie’ bleek al dat de stukken er goed in zaten. Cantrix zei vaak bij het derde of vierde couplet al “nou, dat geloof ik wel.” Wat iemand de snedige opmerking ontlokte : “Ja hoor, wij zijn ook heel gelovig…!”

Gisteravond moesten we er om 18.00 zijn voor het inzingen. Organist Arjan Schippers (hij viel in voor Henk Jongsma die ziek was) begeleidde ons. Organist en cantrix spreken dan met elkaar in (voor ons) geheimtaal. “We komen van D-mineur en we gaan naar G -Groot, daar moet even een tussenspelletje met modulatie tussen”. Ze spreekt in meervoud, maar ‘we’ weten eigenlijk niet waar ‘we’ dan vandaan komen of heen gaan.
Fijn dat Arjan ons op weg helpt.
Hilarisch was het moment waarop hij een stuk begeleidde en cantrix na het eerste couplet afsloeg en zei: “We kunnen dit ook a- capella (lees: zonder orgel) zingen”, waarop Arjan achterom keek en riep: “Was het zo erg dan?!”
Maar zo had ze het gelukkig niet bedoeld.

Het was een fijne viering met heel veel mooie muziek en goede teksten.
Aan het eind van de viering zongen we het lied “Leven is van 7 dagen”, uit het oratorium ‘Daar is het daglicht’. Het lied doet mij altijd wat omdat het zo’n prachtige tekst heeft. Dit is het eerste couplet:

Leven is van zeven dagen
lief en leed, verdriet en licht.
Stappen zetten, wegen wagen,
goede toekomst in het zicht.
Mogen wij elkander dragen
op de weg die voor ons ligt.

(Voor de hele tekst zie: Leven is…)

Gisteravond lukte het in eerste instantie best goed om de ontroering te onderdrukken, maar aan het eind herhaalden wij het vijfde couplet tot alle mensen de kerk uit waren en dat was te lang. Tranen. Lastig, want dat wil je niet als je in een koor staat te zingen. Maar ik was niet de enige die ontroerd was. Het was een mooie, inhoudelijk bemoedigende vesper en dat raakte meer koorleden. Na het zingen werd het thema van de dienst in praktijk gebracht: een arm om de schouder, een zoen, een bemoedigend woord. Dat bepaalde in hoge mate de waarde van mijn dag. Een waardevolle dag, ondanks de tranen.

Reageren

13 oktober: ‘de zang’.

Door Ada

Op 13 oktober 2015

In Muziek, Sweet memories

Vanmiddag luisterde ik naar Radio 5 en daar was Bert Kranenbarg weer (zie 20 mei). Mijn oren en ik worden daar altijd erg blij van. Hij draaide weer zeer aangename muziek en ik maakte mijn huiswerk voor Franse les vanavond. Net als vroeger! Maar toen had ik Hilversum 3 er bij aan.

De weekartiest is deze week Willy Alberti. Op zich niet een zanger waar ik erg gek op ben, maar Kranenbarg draaide gistermiddag al het nummer ‘Droomland’ (met Ans Heidendaal) en vanmiddag hoorde ik “Mijn eerste meisje van de Zangvereniging”.
Hierbij de tekst van het eerste couplet en het refrein (helaas kan ik geen uitvoering op You Tube vinden…)

Toen ik een jongen was van amper achttien jaar
Was ik natuurlijk altijd voor een pretje klaar
En spreekt vanzelf, ik ging
Ook naar de zangvereniging
Want daar was je heel gezellig bij elkaar
En ik zong daar met het meeste vuur tenor
Of laat ik liever zeggen, daarvoor ging het door
Maar de hoofdzaak was dat niet
Want zelfs onder het schoonste lied
Keek ik altijd naar een meisje uit het koor
En ik kwam toen in haar gunst
Als een broeder in de kunst
Maar toen mijn stem het niet meer dee
Kreeg ik heel gauw mijn congé

Toch denk ik altijd nog met liefde aan m’n eerste
M’n eerste meisje van de zangvereniging
M’n allerliefste klein sopraantje
Waarmee ik wandelde in ’t laantje
Maar die niet meer aan me denkt
Nu ik niet meer zing

Het lied zelf heb ik niet eens zo vaak gehoord, maar ik ken het omdat de mannen van de Christelijke Zangvereniging “Halleluja” dat vroeger wel eens schalks zongen. Deze zangvereniging werd in Hoogersmilde kortweg aangeduid met ‘de zang’.
“Waor is moe? Hen de zang.” Gerard en ik waren lid van dit koor tot wij in 1989 verhuisden naar Roden.

Nu ik het lied in z’n geheel heb gehoord is het komisch met terugwerkende kracht. Op ‘de zang’ zaten toen al geen ‘allerliefste kleine sopraantjes’ meer. De gemiddelde leeftijd was minstens 50+ en de meeste mannen waren al ettelijke jaren degelijk getrouwd. Of verstokt vrijgezel. Dat gold ook voor de dames. Het lied bracht mij even weer terug naar zo’n zang-maandagavond. Mijn ouders pasten op Frea en als we terugkwamen namen we een kopje Cup-a-soup Tomaat. Dat was toen hartstikke nieuw!
Sweet memories.

Reageren

10 oktober: Where are you going, my little one?

Door Ada

Op 10 oktober 2015

In Muziek, Sweet memories

Dochter Carlijn nam mij vanmiddag mee naar de tentoonstelling “Religie & mythen verbeeld” in het Kunstencentrum K 38 in Roden.
Het was een mooie, afwisselende tentoonstelling. We zagen moderne iconen, werken van hout, van keramiek, schilderijen en er hingen werken gemaakt van textiel. De kunstenares die deze doeken had gemaakt heet Saskia Weishut en ik vond haar creaties werkelijk fantastisch. Hiernaast een afbeelding van een werk waar ik met bewondering naar heb gekeken. Het heet Choepa (het joodse woord voor baldakijn) en het verbeeld een joods huwelijk. De afbeelding geeft bij lange na niet weer hoe mooi het werk is. Ben je in de gelegenheid: ga vooral kijken! Voor de prijs hoef je het niet te laten: de tentoonstelling kost maar € 1,-.

Daarna bracht ik Carlijn naar de bus en wachtte mij nog een vervelende klus: stofzuigen en vloeren dweilen. Met de MP-3 speler om mijn nek en de oortjes in genoot ik van mijn favoriete muziek en was de huishoudklus zo maar klaar.
Vanmiddag hoorde ik het lied “Where are you going, my little one” van The Brothers Four.

Al eerder schreef ik over dit mannenkoortje op 12 juni onder de titel “Mijn kant van het bed”. In het liedje van vanmiddag zingen ze over hun kleine dochtertje: Turn around and you’re two, turn around and you’re four, turn around and you’re a young girl going out of the door…..
Bij dit lied moet ik altijd aan Carlijn denken. Ze is onze jongste en heel lang ‘the little one’. Ik noemde haar ook vaak Klijntje, een verbastering van haar naam. “Ik ben niet kleintje!” riep ze dan opstandig. Tuurlijk niet. Maar wel mijn kleintje.

Where are you going, my little one?
Vandaag ging ze naar Groningen.
Maar gelukkig komt mijn ’little one’ ook nog vaak naar Roden.
Luister via deze video >>> naar de uitvoering van The Brothers Four:

Reageren

2 oktober: Rossini – scratch

Door Ada

Op 2 oktober 2015

In Muziek

Halverwege september kwam op de site van mijn werkgever een algemene uitnodiging voorbij van een collega om mee te doen aan een scratch in Aduard. Dat is een klassiek stuk dat je thuis instudeert en dat in één dag wordt geoefend en uitgevoerd. Voor deze scratch dien je delen uit de Petite Messe Solenelle van Rossini in te studeren.. Je kon je opgeven en op 1 oktober hoorde je of het al dan niet doorging. Dat hing af van het aantal deelnemers.

Gisteren kreeg ik een mail in mijn mailbox: ’t giet deur! Wat heerlijk. Zondag 8 november vindt het allemaal plaats. Met een pianist, solisten en een koor van meer dan 50 zangers. Bij de mail zaten 5 stukken die we moeten instuderen, een overzicht van hoe 8 november er uit ziet en 5 oefenbestanden. De voorpret kan beginnen.
Het eerste dat ik dan doe is de kooruitvoeringen opzoeken op You Tube om er al vast aan te wennen. De stukken print ik uit en ik luister ze een aantal keren af met de partituren erbij. Vervolgens ga ik de altpartij instuderen en af en toe probeer ik dan of ik al een beetje met de You Tube versie kan meezingen.

De komende maand zal ik dus vaak genieten in m’n eentje. Vooral als je na een tijdje de stukken kunt meezingen en je de muziek goed kent. Om een indruk te krijgen van wat ik ga doen: hierbij de You Tube uitvoering van het eerste stuk van de mis: Kyrië Eleison >>>.

En last but not least: ben je een man of ken je man met een mooie bas of tenor die met ons wil meezingen? Reageer dan op dit blog: dan stuur ik de aanmeldlink door. We kunnen namelijk nog wel wat mannenstemmen gebruiken!

Reageren

29 september: Glimlach

Door Ada

Op 29 september 2015

In Alledag, Muziek

Op maandagmorgen ga ik altijd naar club-yoga.
Het is inmiddels ‘helemaal goed gekomen’: zie 17 juni >>>

Voordat onze groep aan de beurt is moeten we wachten tot de vorige groep is uitgesport. Dan zitten we op een soort strafbankje in de gang te beppen.
Meestal is dat small talk, maar vanmorgen zei iemand iets wat mijn dag kleurde.
Ze vertelde: “Ergens heb ik gelezen dat je de wereld tegemoet moet treden met een glimlach. Dan reageren mensen ook vriendelijk terug. Dat heb ik uitgeprobeerd. Ik stapte in een volle treincoupé met een grote glimlach. En het is echt zo: mensen glimlachten terug. Maar weet je wat ik ook ontdekte? Als je blijft glimlachen heb je zelf ook veel minder last van chagrijn. Ergernis glijdt gemakkelijker van je af.”

Van zo’n verhaal word ik helemaal blij en in mijn hoofd zit daar dan ook gelijk een liedje bij, Life is beautyfull that way >>> van Noa. Dit lied is de vocale versie van de themamuziek van de film ‘La vita e bella’. Dit is een klein gedeelte uit het refrein:

Smile, no matter what they tell you
don’t listen to a word they say
‘cause life is beautiful that way

Ik zou zeggen: Ga heen en doe gij evenzo.
En zegt het voort!

Reageren

25 september: Stopverf?!?

Door Ada

Op 25 september 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gisteravond was de wekelijkse cantorij repetitie. We beginnen nooit direct met zingen, we gaan eerst inzingen. Onze cantrix is daar altijd erg serieus mee bezig, dus wij doen erg serieus mee. We zwaaien met de armen, maken de nek en de schouders los en doen stemoefeningen. Maar soms valt het niet mee om serieus te blijven. Dat ligt heus niet aan de cantrix, maar aan de gefluisterde / gemompelde opmerkingen van cantorijleden. Gisteravond moesten we heel hard vijf keer achter elkaar TOE POE roepen. “Het lijkt het Nederlandse leger wel…..zonder munitie” zei de bas naast mij. Het lukt mij dan even niet om op dat moment de oefening mee te doen. Te weinig ademsteun zullen we maar zeggen.

Na het inzingen begonnen we met het zingen van de liederen voor de Vesper van 18 oktober. Deze vesper heeft een klein comité van onze cantorij voorbereid. Er wordt veel gezongen in die viering en ik vind het mooie muziek. Genieten dus op de repetitie. Gedurende de avond valt er ook weer genoeg te glimlachen. De sopranen zongen bij een lied erg ongelijk, waarop cantrix de vraag stelde of ze allemaal wel hetzelfde lied voor zich hadden. Toen cantrix zelf een lied voorzong zei ze na het voorzingen: “Dit ging vast niet goed he?” “Ik zei niks!” merkte een tenor op. Ons was nog niets opgevallen.

Bij een driestemmig lied moeten de alten heel laag. Cantrix legde uit dat dit komt omdat de alten de ruimte tussen de sopranen en de mannen moeten opvullen. “Een soort stopverf dus” riep één van de alten. Zo heb ik mezelf nou nog nooit bekeken.
Bij een ander lied werd voorgesteld om door elkaar heen te gaan staan. Dat vind ik altijd erg leuk, maar de anderen waren wat minder enthousiast. Het liefst wilden ze dat ik in m’n eentje door elkaar heen ging staan….maar gelukkig deden ze later allemaal wel mee.

Aan het eind zongen we een lied dat we vorige week hadden ingestudeerd. Toen we het hadden gezongen constateerde onze cantrix lichtelijk verbaasd: “Deze gaat al gewoon goed!”
Tuurlijk.
Want we hebben altijd wel veel plezier tijdens de repetitie, maar uiteindelijk gaat de uitvoering altijd gewoon goed.

Reageren