Vanmorgen wist ik nog niet waar ik vandaag over zou bloggen.
Soms dient zich niets aan; dan publiceer ik een blog dat ‘op de plank ligt’.
Tijdens de koffie vanmorgen kreeg ik een app van collega Corry, een video met een boodschap van Paul van Vliet.
Eerlijk gezegd weet ik niet waar het vandaan komt en wat de context is, maar het raakte me en daarom deel ik het vandaag als de waarde van mijn dag.
Hoe kennen wij elkaar?
Wij kennen elkaar via mijn moeder die bij Ada in de Cantorij zong. Ada en ik zijn sinds 1 jaar collega’s.
Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben geboren op 20 januari 1961 te Nieuw-Roden (Bisschopswijk), als 3e kind in een gezin met 8 kinderen (6 dochters en 2 zoons).
Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
40 jaar verkering, waarvan 30 jaar getrouwd met Martin Smit, hebben samen een dochter (28) en een zoon (22).
In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
Ik werk 3 dagen in de week. De rest van de dagen breng ik graag met mijn man en kinderen door, de kinderen zijn de deur uit. Hobbies: wandelen, tuinieren, lezen, muziek luisteren, thuis zijn en het daar gezellig maken. Af en toe verheug ik mij weleens op ons pensioen.
Wat wil je graag met de lezers delen?
Mijn levensmotto: wat gij niet wilt dat u geschiedt doe dat ook een ander niet en ‘Aordig doen tegen mensen die niet aordig doen’.
Dit jaar geen rollade van mamme
Wat hadden we het altijd gezellig met kerst, we vierden dit met alle kinderen en aanhang en kleinkinderen bij één van de zussen, bij mamme was het te klein.
Een ieder nam een warm en een koud gerecht mee, zo hadden we een uitgebreid warm en koud buffet.
Mamme nam steevast de rollade en de stoofpeertjes voor haar rekening. Wat zal ik dat dit jaar missen, niemand kon zulke lekkere rollade en stoofpeertjes maken als ons mamme.
Vorig jaar op 30 december is mijn moeder vrij plotseling overleden, dit jaar is dus de 1e kerst zonder mamme; pappe moeten we al sinds 1979 missen.
Deze dagen met de kerstboom weer in huis komt alles weer boven. Kon ik nog maar even naar mamme toe… het maakt mij aan het huilen, ik die nooit een huilebalk was.
Dat heb ik blijkbaar van mijn moeder overgenomen.
Toch overheersen nu de talloze mooie herinneringen uit mijn fijne jeugd. We hadden het niet breed in ons grote gezin. Op vakantie gingen we niet maar wat waren de zomers THUIS heerlijk. Aan het begin van de vakantie knipte ik een oude spijkerbroek af en droeg deze de hele zomervakantie.
Zo beleefden wij ’s zomers van alles: achter het huis hadden we een tennisbaan uitgezet, op het grind met witte zandstrepen, een touw fungeerde als net. Zo speelden wij tennis op ons eigen Wimbledon. Kwam pappe thuis, en stond het net deuce (gelijk) dan reed hij zo de tennisbaan op en moest het net verwijderd worden. Pappe, die lieve zachte man. Voor hij ’s avonds naar bed ging liep hij altijd nog even naar buiten om een sigaret te roken, soms keek ik dan toevallig nog even naar buiten en zag het rode puntje van de sigaret oplichten, wat gaf dat een veilig gevoel. Vlak daarna kwam hij nog even bij ons allen langs om later aan mamme te vertellen dat de kindertjes allemaal zo lekker lagen te slapen.
Ook hadden we de Olympische Zomerspelen bij ons in de tuin. De onderdelen bestonden voornamelijk uit atletiek. Na afloop was er een heuse huldiging.
Op de zaterdagen hielp ik pappe altijd in de groententuin; aardappels en boontjes poten, verschillende groenten kweken, wieden, schoffelen, wat vond ik dat altijd fijn. Nu heb ik een eigen groententuintje. Als we dan ’s avonds binnen zaten, pappe in zijn rookstoel, zat ik steevast tegen de rookstoel aan, hij aaide mij dan vaak even door mijn haar.
Op zaterdagavond aten we krentenbrood met yoghidrink; heerlijk. Ook kregen we een halve frikandel, en die smaakte lekkerder dan nu een hele.
Onbetaalbare herinneringen.
Geld voor grote cadeaus was er niet. Pappe maakte ooit een mooie houten boerderij voor mij, ik was geen poppenkind maar speelde met boerderijdieren. Het dak kon je zelfs aan één kant openen. Later toen we allen de deur uit waren hadden we in juli, rondom pappes verjaardag, familieweekend. Eerst gingen we een weekend weg, later hadden we familieweekend bij mamme in de tuin.
Vaste onderdelen waren de bonte avond op zaterdagavond, een keur van artiesten kwam voorbij. Wat hebben we lol gehad om Tina Turner (mamme) en David Bowie (zus Esther), Amy Winehouse (zus Henny), BZN (mijn gezin en ik) en vele andere artiesten. Een ieder bleef in de tuin (in tenten, caravans) of bij mamme in huis slapen. De zondagmorgen begonnen we met een ontbijt buiten en daarna met z’n allen naar het kerkhof in Nieuw-Roden naar het graf van pappe. Een ieder had bloemen uit eigen tuin meegenomen waar zus Henny dan een prachtig grafstuk van maakte.
En nu is ook mamme overleden en is ons ouderlijk huis verkocht en dat doet pijn; gelukkig blijven de talloze mooie herinneringen aan ons thuis.
(op de afbeelding rechts een tekening van het ouderlijk huis, gemaakt door Henny).
Bedankt lieve pappe en mamme voor mijn leven en voor de talloze onbetaalbare herinneringen en levenslessen die jullie mij hebben gegeven.
En voor al mijn lieve broers en zussen en iedereen die daar later bij is aangehaakt in ons gezin!!
Spezie ammen. (dat zeiden we vroeger in koor voor we gingen eten, veel later kwam ik erachter wat het betekent: Here zegen deze spijze Amen!)
Renny Alkema,
December 2021, de 1e Kerst zonder ouders
Zaterdagmiddag om 14.00 uur hadden we cantorij-repetitie.
Een beetje sikkeneurig zaten we aan het begin bij elkaar.
“We mogen toch niet zingen op 1e kerstdag..”
“Het wordt vast een totale lockdown.”
“Ik las ergens op internet dat in verband met het coronavirus het hele jaar 2022 niet doorgaat”.
Ha ha.
We lachten wel maar niemand was blij.
Maar we zongen wel.
Zig zag gezeten en op anderhalve meter.
En al zingend gebeurde het: we kregen er weer zin in.
Het zingen van de kerstmuziek was heerlijk en we genoten er met elkaar van.
De repetitie was in de Catharinakerk.
Die was al mooi versierd: er stond een grote kerstboom en er hingen overal van die mooie kerststukken.
Spijtig bedacht ik dat het misschien allemaal voor niets zou zijn; in ieder geval had ik er dan op deze zaterdagmiddag al even kunnen genieten.
Voor in de kerk stond de bloemschikking voor de 4e Adventszondag: het stelt een boek voor.
Aan de linkerkant dode herfstbladeren met rozen en paarse bloemetjes er in, aan de rechterkant een tekening. (klik op de afbeelding voor een vergroting).
Vanmorgen luisterde ik thuis naar de viering vanuit de Catharinakerk en werd de betekenis van deze bloemschikking uitgelegd.
Het dode blad staat voor de levenscyclus: dood blad valt van de boom als het nieuwe blad zich al weer aan het ontwikkelen is.
In die bladeren vormen de rozen de Hebreeuwse letter tsadi. Die letter/dat woord betekent ‘de rechtvaardige’.
Het kenmerk van de rechtvaardige is dat hij vasthoudt. De letter lijkt op een vishaak; een haakje dat vasthaakt aan wat goed is, aan wat blijven zal en aan de belofte.
De tekening aan de rechterkant van het boek is gemaakt door Ruud Bartlema en verbeeldt ook de letter tsadi.
Op deze website prijs ik vaak de organisten die ons zingen begeleiden, maar vandaag geldt mijn digitale applaus de mensen die zich inzetten voor het realiseren van de liturgische bloemschikkingen. Chapeau!
Terug naar de Catharinakerk op zaterdagmiddag.
Na het zingen nam cantor Karel nog even het woord.
“We weten niet hoe het met kerst gaat worden. Misschien maken we vrijdag een opname, misschien mogen we 1e kerstdag toch zingen, we wachten het maar af.
Wat men ons niet meer kan afnemen is deze repetitie. Samen hebben we kunnen genieten van het zingen van kerstmuziek en dat is al meer dan wat we vorig jaar met kerst hebben kunnen doen.”
Dit blog sluit ik af met de laatste woorden van de preek van vanmorgen: ‘De nacht gaat voorbij en het licht zal doorbreken. Houd moed en heb lief’.
Engeltjes, sterren: van alles heb ik al gehaakt bij het thema kerst.
Deze week stortte ik mij op een gehaakt kerstkransje, maar daar durf ik geen foto van te laten zien.
Het mislukte keer op keer en het zag er nooit zo uit als op het plaatje: na drie pogingen gooide ik mijn prutswerk aan de kant.
Op zoek naar een ander klein haakwerkje kwam ik uit bij een gehaakt klokje.
Dit lukte wel in één keer.
Ik haakte twee klokjes met ecru en met groen katoenen garen.
Toen ik ze klaar had zocht ik er twee kleine kerstballetjes bij en een klein stukje zilverslinger.
Daarmee maakte ik de klokjes en de balletjes aan elkaar vast en hing het als versiering in onze kerstboom.
Ook zo’n klokje maken?
toer 1. haak 5 lossen, sluit met een halve vaste tot een ring.
toer 2. 10 vasten in de ring.
toer 3. 2 vasten in iedere vaste (20 in totaal)
toer 4 tm. 11: 1 vaste in iedere vaste (20)
toer 12. 1 vaste, 2 vasten in 1 vaste, steeds herhalen (30 vasten in totaal)
toer 13: 1 vaste in iedere vaste.
toer 14: 1 vaste in iedere vaste. Deze toer deed ik met zilverkleurig garen.
Losse draadjes afhechten.
Voor het lusje bovenop haal je een steek uit toer 2, dan haak je 12 lossen en vervolgens haak je weer een halve vaste in de eerste steek en hecht je de draadjes af.
Nog meer kerstdingetjes haken?
Op 20 december 2018 schreef ik dit blog: Engeltjes haken
Daarop vind je twee patronen voor platte engeltjes.
Verder hierbij nog twee links naar tutorials waarin 3D-engeltjes worden gehaakt:
– handwerkles: op deze link vind je een patroon van zo’n engeltje en Mirte (van de website) maakt er hele duidelijke filmpjes bij.
Dit engeltje heb ik gemaakt achter het beeldscherm van de computer met het patroon en de bijbehorende filmpjes bij de hand.
– De andere 3D-variant vind je op Miranda’s workshops.
Tenslotte nog een link naar het patroon van een gehaakt kerst-sterretje . Daarvan heb ik een PDF gemaakt, klik hier haakpatroon-kerststerretje om het te downloaden.
’t Was best even spannend deze week.
Voor mijn werk moest ik een opleiding doen voor het Zorgprestatiemodel dat ingaat op 1 januari 2022.
Het is een nieuwe vorm van bekostiging voor geestelijke gezondheidszorg en forensische zorg.
Ik zal je op deze website niet vermoeien met moeilijke details, maar als je meer wilt weten over dat Zorgprestatiemodel, geef ik je hierbij een link naar de bijbehorende website.
Je moet van te voren een E-learning traject doorlopen, je kan webinars over dit onderwerp bijwonen en de theorie stond op de website van Lentis.
Vorige week vrijdag ging ik er voor zitten: ik las me in, maakte een aantal proefexamens en deed digitaal examen.
Ik zakte. Uitkomst was 60% en je moet minstens 70% hebben.
O dus.
Je hebt twee keer de kans om examen te doen.
Als je de tweede keer ook zakt moet je contact opnemen met je leidinggevende.
Deze week kwam het er dus op aan.
De lesstof nam ik nog eens door, deed nog maar eens een webinar, maakte meerdere proefexamens en gistermiddag ging het gebeuren.
Het was lang geleden dat ik een vorm van examen had gedaan en ik was vergeten hoe stressvol het was.
De opluchting toen ik geslaagd bleek te zijn met de minimaal benodigde 70% was onbeschrijfelijk.
Ook dat was ik vergeten: het euforische gevoel dat je overspoelt als je geslaagd bent.
Gerard haalde gistermiddag gebak: we genoten van een moorkop bij de koffie.
In the pocket.
Of op zien Drents: in de buze.
Wies met.
Vandaag een ‘zwaar’ onderwerp in de blogserie ‘Blogbouwstenen’.
Het was een blaadje van een scheurkalender van een aantal jaren geleden.
Zo’n blaadje dat je afscheurt, leest en even weglegt.
‘Zo, dat komt wel binnen….’
Nog eens weer leest en weer weglegt.
De titel was: “Om de hoek in ieders leven.” waar een tekst op stond van Manu Keirse, een bekende, Belgische psycholoog.
Je weet het wel, maar je wil er liever niet aan denken.
Verlies en verdriet staan om de hoek in ieders leven.
Keirse schrijft dat dood en verlies via krant en televisie je woonkamer binnen komen.
Dat is het grote nieuws.
“Maar veel berichten komen niet in de krant: het verlies van een prille zwangerschap, het sterven van je ouders.
Het ene sterven beroert meer dan het andere.
Als kort na elkaar een kind van 12 verongelukt, een moeder van 34 met drie kinderen sterft aan kanker en een man van 90 overlijdt en een vrouw van 88 achterlaat, waar zal over worden gesproken?
Wie zal aandacht hebben voor het verdriet van die vrouw die na 65 jaar huwelijksleven alleen verder moet?
En voor de ouders van die vrouw van 38?
En voor het zusje van het de jongen die verongelukte?
Wordt iedereen wel gezien in zijn verdriet?”
Daarna beschrijft hij subtielere vormen van verlies, meer verborgen, die je intens verdrietig kunnen maken.
Scheiding, een verziekte relatie, elkaar verliezen door voortschrijdende dementie, verlies van gezondheid, een verslaving, verlies van je werk of onvrijwillig verhuizen naar een woonzorgvoorziening.
Rouw om onzichtbaar verlies is nog moeilijker door onbegrip van je omgeving.
Zijn advies is ook wel duidelijk: biedt een luisterend oor en kom niet met dooddoeners.
Bagatelliseer het niet en wuif het niet weg.
Benoem het onderwerp en het verdriet daarover en vraag wat het met mensen doet.
Het helpt.
Benieuwd naar de andere ‘blogbouwstenen’?
Die hebben een eigen knop in het menu onder ‘Lezen’.
Dinsdagmiddag luusterde ik naor oflevering 6 van de podcastserie ‘de Nedersaksen’.
Was opvolden, boven stofzoeger d’r deur en ondertussen genieten van mooie gesprekken en streektaolmeziek.
In de eerste vief ofleverings kwamen d’r allent maor mannen veurbij en veurnamelijk uut Overiessel, dizze keer kwamen d’r een Drent, Bernard Gepken en een vrouw, de Grunningse zangeres Marlene Bakker, an ’t woord.
Beiden praotten ze gien Nedersaksisch. Jammer vind ik dat. De presentatoren blieft consequent heur eigen streektaal praoten, maor het blef vrömd um een zangeres die in het Grunnings zingt allent maor Nederlands te heuren praoten.
Op verzoek van Marlene weur d’r een nummer draaid van Ede Staal: ‘Credo – Mien bestaon.’
Dat kende ik netuurlijk nog vrogger; wij hadden LP’s en CD’s van dizze Grunningse zanger.
A’j al ies wat van hum heurt tegenwoordig, dan is dat altied ‘Het hef nog nooit, nog nooit, zo donker west….’ maar dit lied is minstens zo mooi.
Hierbij een link naor een uutvoering van dit lied op You Tube.
Het leven bezungen in het Grunnings; zo mooi, ik mus d’r dinsdagmiddag eem van reren.
Luuster maor ies; de tekst stiet hierunder, misschien is het dan ok een beetie te begriepen a’j ’t Nedersaksisch niet machtig bint.
Ik vroag de wind mor dij verstaait mie naitIk vroag de zee dij zingt heur aigen laid
Geef mie de nacht din heb ik onderdak
Doarom, zing ik
Ik zai de vogels tegen d’oavendlucht
Ik denk mien leven in ’n vogelvlucht
Geef mie de nacht din heb ik onderdak
Doarom, doarom zing ik
Ik wait der is ’n tied van kommen
En ook een tied van goan
En alles wat doar tussen ligt
Ja, dat is mien bestoan
Ik denk mien leven in ’n vogelvlucht
Geef mie de nacht din heb ik onderdak
Doarom, doarom zing ik
Ik wait der is ’n tied van kommen
En ook een tied van goan
En alles wat doar tussen ligt
Ja, dat is mien bestoan
Veur d’ain duurt ’t leven veul te kort
Veur d’aander veul te laang
D’ain is blied dat ’t zover is
En d’aander dij is baang
Veur d’aander veul te laang
D’ain is blied dat ’t zover is
En d’aander dij is baang
Ik mis dij naait meer bie mie binnen
’t Wordt kolder om mie tou
En in mien menselekhaid vroag ik mie of
Woarom zo jong, zo gaauw
’t Wordt kolder om mie tou
En in mien menselekhaid vroag ik mie of
Woarom zo jong, zo gaauw
Soms vuil ik mie gelukkig
Din hang ‘k aan mien bestoan
Din zing ik mit de vogels met
Din proat ik tegen de moan
Din hang ‘k aan mien bestoan
Din zing ik mit de vogels met
Din proat ik tegen de moan
Din binnen we mit zien baaiden
‘k Zet alle klokken stil
En ik verneuk miezulf din weer
Want ‘k wait dat dat nait wil
‘k Zet alle klokken stil
En ik verneuk miezulf din weer
Want ‘k wait dat dat nait wil
’t Geluk liekt sums zo hail dicht bie
Din main ik dat ’t ter is
En in mien aigenwiezeghaid
Din griep ik altied mis, mis, mis
Din main ik dat ’t ter is
En in mien aigenwiezeghaid
Din griep ik altied mis, mis, mis
Ik wait der is ’n tied van kommen
En ook een tied van goan
En alles wat doar tussen ligt
Ja, dat is mien bestoan
Het dagelijkse ommetje is in deze tijd beslist geen lastige opgave.
Het weer is mild en tegen een licht regentje kun je je paraplu op doen.
Wandelend door de omgeving zag ik de afgelopen weken steeds meer lichtjes.
Eind november verschenen de eerste kerstbomen al en na Sinterklaas ging het ineens heel hard.
Inmiddels is onze straat ’s avonds al mooi verlicht en ook de rest van Roden ziet er ‘kersterig’ en sfeervol uit.
Mijn wandeling voert vaak even langs havezate ‘de Mensinge’; de oude Brink met de Catharinakerk en het verstilde stukje Roden daarachter heeft altijd al mijn voorkeur, maar nu is het nog bijzonderder.
Sinds vorige week is namelijk ook de Mensinge weer voorzien van lampjes (klik op de afbeelding voor een vergroting).
Sinds december 2020 is aan ‘onze’ Havezate Mensinge de nationale museumregistratie toegekend: het voldoet aan alle kwaliteitseisen voor een professioneel museum. Daarvoor gelden zware toelatingsnormen waaraan men dus voldoet! Ze zijn nu lid van de landelijke museumvereniging; daarmee wordt het gemakkelijker om collecties en inventaris uit andere musea in bruikleen te ontvangen.
Meer weten over dit museum?
Hierbij een link naar hun website.
Je komt eerst op de pagina ‘agenda’ waar een aantal mooie plaatjes staan van de Mensinge in de winter.
Vorige maand kreeg ik een mailtje van Enny.
Ze had nog een tas vol handwerkboeken met patronen en werkbeschrijvingen.
Kon ik daar iets mee voor Holy Stitch?
Ja, leuk!
Ze kwam de tas gelijk langsbrengen.
Maar de Holy Stitch-bijeenkomst van 7 december ging niet door.
De tas had ik wel even doorgespit, op zoek naar iets bruikbaars en tot mijn grote genoegen vond ik een boek met patronen voor babykleding.
Er was weer een collega zwanger; dan geven we altijd een mand met cadeautjes, daar kan iedereen dan wat in doen. Mijn bijdrage is altijd een prentenboekje én iets zelfgemaakts.
Het ‘peutervestje van sokkenwol overdwars gebreid’ had ik al zo vaak gemaakt, ik wilde wel eens wat anders breien.
Het geboortekaartje was inmiddels al binnen….een meisje!
Het werd een vestje, gebreid met hetzelfde ajourpatroontje er in als het vest dat ik voor mezelf aan het breien ben.
Je moest in het voor- en rugpand 7 steken afkanten voor de inzet van de mouwen.
Dat had ik nog nooit gedaan, maar het is prima gelukt.
Welgeteld 1 stel knoopjes had ik nog liggen, lichtgroen/grijs met een vosje erop; die pasten goed bij de groene kleur van het vestje.
Een beschrijving van het gebruikte ajourpatroontje vind je op ‘Te druk. Vond ik.‘van 19 november j.l.
Hoe je het peutervestje overdwars breit lees je in ‘Babyvestje overdwars’ uit november 2014.
Een breipatroon uit een bestaand tijdschrift mag ik helaas niet delen op mijn website, wel een foto van het tijdschrift.
Op de voorkant staat een baby met het vestje dat ik heb gemaakt.
Vandaag konden we twee kerkdiensten bezoeken.
In ‘Op de Helte’ was er om 10.00 uur een gewone viering van onze PKN-gemeente, vanmiddag om 16.00 uur was er een vesper.
Zo’n vesper wordt normaal gesproken om 19.00 uur gehouden, maar met een avondlockdown wordt dat lastig.
Ik koos voor de ochtendviering, met name omdat Bert van Dijk werd bevestigd als diaken.
Een beladen bevestiging, omdat hij de plaats inneemt van de vorig jaar in deze week verongelukte Frans Caljouw.
Het is een opsteker voor onze gemeente dat Bert deze taak op zich wil nemen.
Tijdens de bevestiging in het ambt zei voorganger Sybrand van Dijk: “Zo spreekt de Eeuwige: Ik heb nooit gevraagd om grote dingen. Ik heb nooit gevraagd om offers, rituelen of gebeden. Waar Ik om vraag mijn volk is: doe recht en wandel in vertrouwen. ”
Dat zijn mooie woorden om je ambtstermijn mee te beginnen.
Het deed mij denken aan de tekst uit Micha:
Er is jou, mens, gezegd wat goed is,
je weet wat de HEER van je wil:
niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten
en nederig de weg te gaan van je God.
Vanmiddag was heel Nederland in de ban van Max Verstappen; die hele racerij kan mij absoluut niet boeien, dus ik zat achter de computer.
Mailbox leegmaken en beetje bloggen.
Aan de verslaggever die ik op de achtergrond hoorde en de reacties van Gerard uit de kamer meende ik af te kunnen leiden dat het niks ging worden met Verstappen.
Om 15.35 uur werd er opeens heel hard geschreeuwd op de televisie en ook Gerard begon iets te roepen.
Had ie toch gewonnen!
Nou mooi.
Over tot de orde van de dag: de adventsviering om 16.00 uur.
Die keken we via Kerkomroep.
Een hele overgang na het tumult rondom Max……
Wat een weldadige rust ging er uit van deze adventsviering, uitgezonden vanuit de Catharinakerk.
Aan de viering werd medewerking verleend door een kwartet van zangers, onder leiding van ‘onze’ Karel, cantor van Cantorij Roden.
Een streling voor het oor.
Gemist?
Je kunt nog terugkijken/luisteren via Kerkomroep: 12 december, 16.00 uur, Catharinakerk.
’s Avonds staken we drie kaarsen aan in ons adventsstuk op de salontafel.
Derde advent al weer.
Op de afbeelding het adventsbloemstuk in Op de Helte.
Twee dingen wil ik op deze zondag met jullie delen.
1. De column van Daniël Lohues uit het Dagblad van het Noorden van gisteren met de titel ‘Kindje‘.
2. Een video die we vanmorgen in de kerk zagen van Mattias, die gevraagd werd naar het mooiste van die week.
Het was het aansteken van de kaarsjes. Hij zong ‘Kaars, jij mag branden….!’. Ontroerend was het.
Hierbij een link.