een alternatief voor 'de waan van de dag'

Maand: oktober 2025 Pagina 2 van 4

21 oktober: Een compliment is verbale zonneschijn.

Nu ik stop met werken komt er ook een eind aan mijn relatie met de afdeling Automatisering van Lentis. “Dan moet je maar even met Automatisering bellen!” is het advies dat wordt gegeven als je problemen hebt met je mail, met je telefoon, met je autorisaties voor je afdeling, met je vaste computer, kortom: met iets digitaals.
Dan bel je met de Helpdesk en dan krijg je Andries. Of Reinder. Of Angela.
Soms kunnen ze je probleem snel oplossen, dat is van weerskanten fijn, maar soms is het probleem lastiger en krijg je de vraag of ze met je mee mogen kijken; dan moet je ‘YES’ aanklikken en komt de cursor van de helpdesk in jouw scherm met je meekijken.

Wat heb ik vanaf juni 2008 vaak met zo’n digitale hulpverlener aan de lijn gehangen.
En wat wordt er in onze organisatie soms op ze gemopperd: “Wat sta ik lang in de wacht! Wat duurt het lang voordat ik mijn laptop krijg! Waarom lukt het niet met dit systeem? Waarom is die bug nog niet opgelost?”
Ze krijgen wat voor hun kiezen.

Bij mijn afscheid wilde ik hen laten weten dat ik veel aan ze heb gehad, dat ze altijd vriendelijk bleven en dat ik ondanks dat dingen soms niet lukten of lang duurden toch blij met ze was.
Vorige week donderdagmiddag bakte ik een boterkoek én een kruidkoek, verdeelde die in ongeveer 20 stukken en bracht vrijdagmiddag die schaal naar hun afdelingsgebouw in Zuidlaren en trakteerde ze op iets lekkers bij de koffie.

Daarbij had ik een brief geschreven met bovenstaand verhaal  in andere bewoordingen.
Een beetje onhandig stond ik midden in een kantoortuin met mijn schaal afgedekt met aluminiumfolie mijn verhaal te houden; zij kennen alleen mijn stem en hadden in het begin geen idee wat ‘die vrouw’ op hun afdeling deed. Toen ik mijn verhaal had gedaan was de eerste reactie: ‘Dit is ons nog nooit overkomen!” en de volgende opmerking was “zulke collega’s mogen helemaal niet met pensioen….”

Mijn vader leerde ons vroeger al: men vangt meer vliegen met honing dan met azijn.
Een compliment doet zoveel goed, dat zouden we met elkaar veel meer moeten doen.

Benieuwd naar mijn brief?
Hierbij een link naar een PDF met de tekst: 2025.10.15 Bedankje voor de ICT

Reageren

20 oktober: Geen wedstrijd.

Begin oktober overleed de zanger van Kayak, Edward Reekers.
Hij was niet eens zo veel ouder dan ik: 68 is hij geworden.
In een ochtendprogramma van Radio 5 luisterde ik naar een telefoongesprek dat naar aanleiding van dat overlijden werd gevoerd met Harry Sacksioni. Hij kende Reekers persoonlijk, had veel met hem samengewerkt en was verdrietig om zijn heengaan.
Edward Reekers volgde binnen Kayak Max Werner op als zanger, die wilde liever drummen.

Reekers had een bijzondere stem die hij, totdat hij ziek werd, op vele manieren heeft ingezet.
Sacksioni had hem geadviseerd om een mee te doen aan zo’n programma als ‘Beste zangers’ maar dat wilde hij absoluut niet.
“Hij was daarover kort” zei Saksioni daarover “Muziek is geen wedstrijd’.

Mooie uitspraak.
Zegt Daniël Lohues ook altijd.
Op internet vond ik een quote van Pat Martino, een Italiaans/Amerikaans jazzgitarist.
Die omschreef het treffend:
True music, like all true art, is an experience to be shared, not judged, for praise cannot make it better, as blame cannot make it worse.* 

De stem van Edward Reekers nog even horen?
Hierbij een link naar Ruthless queen: een opname uit het legendarische muziekprogramma Toppop.
Het nummer gaat over een scheiding, waarbij de man hopeloos en vernederd achterblijft. (I can’t accept our love has been).
Het is het bekendste nummer van Kayak met Reekers als zanger.
De plaat is daarnaast ook bekend door de verkeerde klemtoon (ruth-LESS) van de titel.
Veel Engelstalige luisteraars keken daar vreemd van op. Hierbij een link naar een artikel daarover op de website van Ton Scherpenzeel, waarin hij uitlegt waarom de klemtoon op ‘less’ ligt.

*Echte muziek is, net als alle echte kunst, een ervaring die gedeeld moet worden, niet beoordeeld, want lof kan het niet beter maken, net zoals kritiek het niet slechter kan maken

Reageren

19 oktober: Resoneren.

In de viering van onze PKN-gemeente vanmorgen was het belangrijkste woord ‘resoneren’.
We hadden het verhaal gehoord van de 10 melaatse mensen die door Jezus waren genezen en negen van de tien bedankten hem niet.
Voorganger Geertje van der Meer schetste een beeld van die 10 melaatsen vóór hun genezing.
Ze leefden apart in een groep buiten de maatschappij; melaatsheid was erg besmettelijk en niemand wilde met hen in aanraking komen. Als er mensen voorbij kwamen moesten de melaatsen heel hard ‘ONREIN, ONREIN’ roepen. Hun ziekte werd in die tijd gezien als een straf van God voor hun zonden. Een afschuwelijk lot. Ziek zijn en ook niet meer mee mogen doen met het volle leven.

Geertje nam ons in haar overdenking mee van dit verhaal naar onze huidige maatschappij en kwam toen met het woord ‘resonantie’.

Resoneren is een natuurkundig verschijnsel en het betekent  letterlijk meetrillen of weerklinken, zoals een snaar op een gitaar die mee trilt met een andere snaar op dezelfde toon. Figuurlijk wordt het gebruikt om aan te geven dat een idee, emotie of boodschap aanslaat of gevoelsmatig aansluit bij iemand. Dat resoneren gebeurt als je in een gesprek echt contact heb met de ander. Dat jouw woorden bij iemand ‘landen’ en een reactie oproepen. Resonantie is bijna een voorwaarde bij intermenselijk contact.

‘En wie ben ik in dit verhaal?’ denk ik dan in zo’n kerkdienst. Wie zijn de ‘melaatsen’ in onze samenleving? Een asielzoeker die onze taal niet spreekt? Een oudere met beginnende dementie met niet een heel groot netwerk? Mag bij ons iedereen meedoen of sluiten wij ook mensen  buiten? Tegenwoordig ligt de nadruk vooral op ‘ik en mijn persoonlijke behoeften’. Daarbij merkte de pastor op dat we, als we voorovergebogen op ons telefoonscherm zitten te kijken, onszelf afsluiten van de ander, de ander als het ware buitensluiten.

De hele preek was een oproep voor meer resonantie.
Jezelf openstellen voor een ander, functioneren als een soort klankbord, maar ook proberen om de juiste snaar bij de ander te raken. ‘Snaar’ is dan een mooi woord als het om resoneren gaat…
Kijk om je heen. Wiens stem wordt nooit gehoord? Wie zijn de nieuwe ‘melaatsen’? Welke groepen worden nu uitgesloten van het volle leven?

Binnenkort gaan we naar de stembus.
Welke overwegingen neem jij mee in je beslissing op welke partij je gaat stemmen?
Deze preek gaf me weer een heleboel stof tot nadenken.
A.s. donderdagavond 23 oktober om 19.30 u is er in Op de Helte een avond van onze PKN-gemeente met als onderwerp ‘Geloof & politiek’.
Vul je wel eens een stemwijzer in? En welke vragen zijn dan leidend bij jouw keuze?
Het gaat op die avond niet zo zeer om de vraag op welke politieke partij je
stemt en het gaat ook zeker niet om de ander te overtuigen of om gelijk.
Het gaat er wel om dat we naar elkaar luisteren, elkaar vragen durven te
stellen en antwoord willen geven.
Meepraten? Welkom!

Reageren

18 oktober: “Mogen we één minuutje…?”

Dinsdag schreef Gerard een gastblog op deze website: hij maakte reclame voor de avond ‘Van bron tot kraan’.
Ook ik zat die avond als belangstellende in de zaal. Aan het begin vertelde Gerard over de grote rol die water speelt in de bijbel en noemde een paar aspecten: de schepping, de zondvloed, de Rode zee, het doopritueel en Jezus die zichzelf ‘het levende water’ noemt.
We hebben afgelopen woensdagavond veel geleerd over ons drinkwater!
Leonie van het Waterbedrijf Groningen en Henk van het WMD namen ons in een presentatie mee naar de wereld van het drinkwaterbeheer.
Nu kan ik op dit blog een heel verhaal vertellen over waterwingebieden, drinkwaterproductiestations en duizenden  kilometer waterleiding in Drenthe en Groningen, of over de  vernieuwingen en verbeteringen van ons drinkwatersysteem, maar daarvoor ga je maar mooi naar hun website: daar staat heel veel interessante informatie, je vindt links onderaan dit blog.

Waar ik het vandaag over wil hebben is het probleem dat er in de toekomst aan zit te komen: drinkwater gaat schaarser worden, vooral in de zomers als het lang niet regent, dus ‘de mensen’ moeten anders met het water om leren gaan.
Wij gooien heel veel drinkwater gewoon weg, omdat we ons niet bewust zijn van de waarde er van.
Het is immers helemaal niet duur, wat maakt 1 kuub water nou uit, daar betaal je hooguit € 2.50 voor…..
Als we het hebben over ‘de mensen’ dan zijn wij dat zelf: wij moeten anders met water omgaan.
De vraag is vooral: wat kan ik nu doen?

We kregen een folder mee waar al wat bruikbare tips in stonden, zoals deze bijvoorbeeld:
– Gebruik een waterbesparende douchekop: 50% minder waterverbruik.
– Vang regenwater op in een regenton en gebruik dat voor het begieten van je planten en het sproeien van je tuin.
– In Groningen starten ze deze maand met de campagne “Mogen we één minuutje van je..?”
Door één minuut korter te douchen bespaar je zo’n 8 liter drinkwater.
Natuurlijk waren er ook vragen.
Wat is ‘beter’: de afwas met de hand doen of met de vaatwasser?
De auto aan de straat wassen of in de wasstraat?
In beide gevallen was de machine zuiniger met water…..!
De laatste dia van de powerpoint was een Drents gedicht van Martijje Lubbers dat het Drentse water en de Drentse volksaard als onderwerp had.

En zo is het

Ok een diel zakt in de eerde
Laog, nao laog, nao laog umdeel*
Deur het zaand, de klei, het grind hen
As een zuvern’d ritueel

Jaorenlang unzichtbaor wachtend
Zunder poespas met geduld
Meuk de diepte het zo helder
Dat ’t alle Drentse kraonen vult.

Stille waoteren, diepe gronden
Misschien is het net as wij
A’j oprecht bent en het koestert
ku’j der uuteindelijk wel bij

500 woorden zijn te weinig om alles te benoemen.
Kijk op de websites voor meer informatie en vooral: zegt het voort!

Aan eind bedankte Gerard Leonie en Henk voor hun inspirerende bijdrage. Hij had dat eigenlijk willen doen met een flesje wijn ‘want de overgang van water naar wijn is door ons kerkmensen gemakkelijk gemaakt’, maar hij had toch gekozen voor een leuk herfstbakje; dat paste beter bij het onderwerp van de avond en bij de ‘Werkgroep Groene Kerk’….

*umdeel = naar beneden.

Via de links hieronder kom je op de artikelen op de website van de waterbedrijven waar je bespaartips vindt:
Waterleiding Maatschappij Drenthe
Waterbedrijf Groningen

Reageren

17 oktober: Bijna…..

In januari schreef ik het blog ‘9 maanden‘.
Daarin kondigde ik aan dat ik met vervroegd pensioen zou gaan en schreef ik o.a. “Het lijkt me heerlijk om te kunnen stoppen met werken, ik kijk er naar uit.
Maar dat duurt nog even: vooreerst ben ik van plan om er (net als bij een zwangerschap) 9 leuke maanden van te maken!”
En nu zijn die 9 maanden bijna om.
Gistermiddag (donderdag de 16e) scheurde ik de 2 van de ‘Hoeveel-weken-nog’-slinger die ik eind augustus kreeg van onze dochters; nog één weekje naar Lentis in Groningen.

Het houdt me nogal bezig.
Deze week zette ik alvast mijn afwezigheidsbericht klaar in mijn email-box.
Vanaf donderdag 23 oktober maak ik geen deel meer uit van het afdelingssecretariaat van Team290; mijn mail wordt dan niet meer gelezen….”
Ingesteld vanaf volgende week donderdag tot en met 31 december 2025, daarna wordt mijn dienstverband ontbonden en mijn account opgeheven.
Verder had ik vorige week alle collega’s van Team290 een mail gestuurd over mijn afscheid en een berichtje op Lentisnet gezet, zie de afbeelding hiernaast; als je op de afbeelding klikt komt hij groter in beeld en kun je de tekst lezen.
Deze week kreeg ik vervolgens hele leuke reacties van heel veel mensen: telefoontjes, mailtjes en bezoekjes.
Van collega’s van nu, maar ook van mensen waar ik vroeger mee gewerkt heb of die ik toen veel aan de telefoon had.

En verder waren er de afgelopen maanden een aantal ‘laatste keren’.
De laatste zomermaanden waarin ik er soms (door vakantie van collega’s) alleen voor stond op de afdeling.
Het laatste secretariaatsoverleg met alle collega’s eind september.
Het maken van mijn laatste Bureaudienst-rooster voor het 4e kwartaal van dit jaar; het 1e kwartaal van 2026 gaat iemand anders verzorgen.
Een laatste gesprek/einde dienstverband met iemand van HR.
Een aantal mensen heb ik al de hand geschud die ik niet meer zie omdat zij niet bij mijn afscheid zijn volgende week omdat het dan herfstvakantie is.
Vanmiddag was ik samen met Jacquelien op het afscheidsfeestje van vroegere collega Rudi: ik ben niet de enige die er eerder mee ophoudt!

Mijn plan om er 9 leuke maanden van te maken is gelukt.
Als mensen mij vragen of ik uitkijk naar mijn vervroegde pensioen zeg ik volmondig ‘Ja!’, maar daar voeg ik dan onmiddellijk aan toe dat ik niet op mijn laatste benen loop: ik geniet eigenlijk wel van deze laatste weken.
Ik hoef niet meer ‘met de bek op het stuur’, kan mooi rustig afbouwen en neem afscheid op een moment dat het er op ons secretariaat harmonieus aan toe gaat. Dat is in de afgelopen 4½ jaar wel eens anders geweest…..

Mijn leven gaat er na volgende week echt anders uitzien; net als de afgelopen 11 jaar zal ik jou als lezer meenemen in hoe Gerard en ik dat ervaren.
Volgende week begint de nieuwe blogserie ‘PensionADA’ en lees je alles over het afscheid van Lentis, over mijn 65e verjaardag en over hoe het daarna verder met ons gaat.
Ik ben net zo benieuwd als jullie!

Reageren

16 oktober: Een knoopje!!!!!

In een handwerkwinkel in Klazienaveen kocht ik vorig jaar een aantal bolletjes haakkatoen voor een stapeltje Aaltjes.
Er stond ook een mand met aanbiedingen, o.a. bollen sokkenwol.
Daar ben je eigenlijk nooit aan bekocht, dus ik kocht twee bollen verlopend garen in kleuren die mij wel aanspraken.
Na de zomer, toen ik wel een beetje klaar was met Aaltjes en lampionnetjes haken zette ik 60 steken op van de wol uit Klazienaveen voor een paar sokken voor mezelf.

Toen ik er één af had was wel duidelijk dat ik van het restant van dat eerste bolletje niet nóg een sok kon breien, dus ik pakte de tweede bol.
Het leek mij wel leuk om de twee sokken ‘gelijk’ van kleurverloop te krijgen, dus ik zocht in de tweede bol het punt op waarmee ik met de eerste sok was begonnen.
Na een centimeter of 6 boord kwam er opeens een knoopje voorbij en werd het gemeleerd groen ineens rood.
Nou ja zeg!
Als je dan doorbreit weet je zeker dat de sokken niet gelijk worden.
“Kijk nou!” riep ik tegen Frea en Jon, die bij ons waren te koffiedrinken die ochtend.
Die snapten precies wat ik bedoelde. “Wat een armoede….”
Precies.

Maar ik ben niet voor één gat te vangen.
Ik rolde de bol garen precies zover af tot ik weer op hetzelfde punt was in het gemeleerde groen, draaide de uiteinden om elkaar heen en breide weer verder.
De sokken zijn prima gelukt: ik heb ze ’s avonds al aan en heb warme voeten.

Armoede is precies de goede term voor zo’n knoopje in een bol garen.
En dan had ik nu nog goedkoop garen uit een aanbiedingenmand, maar soms heb je écht duur garen en dan ontdek je ook wel eens een knoopje.
Nog geen man overboord als het egaal garen is, maar bij verloopgaren is het echt vervelend omdat dan het patroon onderbroken wordt.
“Wat is dat dan voor garen?” vroeg ik me af “Waar komt het vandaan?”
Carlijn dacht uit Scandinavië.
“Strømpegarn. Dat doet me aan Pippi Langkous denken. Pippi Langstrump is het in het Zweeds…”
We keerden het etiketje om.
LAMMY Yarns.
Holland.
Zit in Hilvarenbeek.
Maar er staat verder geen woord Nederlands meer op het wikkeltje, alleen dan het woord ‘sokkengaren’.
Verder is het virgin wool/laine vierge/schurwolle….

Eigenlijk zou er nog bij op moeten staan: with knots in the yarn/avec des nœuds dans le fil/mit Knoten im Garn.
In duidelijk Drents: met knuppen in ’t gaoren!
Om met de vader van Bartje te spreken: “Een schaande is’t.”

Reageren

15 oktober: Naar een leven zonder werk (11) – Secretaresseteam Team290

Twee jaar nadat ik was begonnen bij Team290 kwam er een nieuw digitaal patiëntendossier:  iedereen moest weer helemaal opnieuw beginnen en dat gaf in het begin ontzettend veel gedoe. Artsen, casemanagers: men komt het eerst naar het secretariaat met hun vragen en hun onhandigheden: “Ik ben zoooo slecht met dit digitale gedoe….!”
Onze suggestie: “Het staat allemaal in de handleiding die we van Automatisering hebben gekregen” werd soms honend van de hand gewezen.
“Daar kan ik niks mee.”
Inmiddels zijn we weer twee jaar verder en is iedereen al lang weer gewend aan het toen zo verfoeide systeem.

Zorgadministratie op een secretariaat is zo lastig te leren omdat het zo veelomvattend is.
Duizend-en-één kleine dingetjes die je niet moet vergeten.
Bij een aanmelding moet je een lijstje afvinken, bij het aanmaken van een dossier moet je weet ik hoeveel dingen invullen en bij een afsluiting moet je op heel veel dingen letten. Daarnaast heb je om de klip-klap telefoon die je moet afhandelen, zodat je je meerdere keren op een dag afvraagt: “Waar was ik nou hiervoor mee bezig?” Je moet de hele dag door schakelen van het één naar het ander, wat erg vermoeiend kan zijn.

Inmiddels mag ik mijzelf all-round secretaresse noemen en heb ik het vak goed  onder de knie gekregen.
En ik geniet er van: het past mij als een handschoen.
Het leukst zijn de contacten met cliënten, het beantwoorden van vragen van andere zorgverleners en doorverbinden met de desbetreffende casemanager.
Er komt werkelijk van alles voorbij.
“Wie hebben problemen mit wasmesien. Wie stonnen tot enkels tou in’t wotter. Mien vrouw het de kop zo rood: wie waiten ’t nait meer. Ik denk: wie bellen dei kassa-manager eem…..”
En dit is nog maar één voorbeeld.
In de loop van de jaren schreef ik een aantal blogs over mijn werk, hierbij een klein overzichtje

Een echt mens uit juni 2025
We zijn zelf het medicijn uit maart 2024
Een mens is nooit te oud uit september 2023 over mijn avonturen met de nieuwe headset
Dagopvang vergeten uit juni 2022 over een telefoongesprek met een demente meneer.
Terugbellen uit juli 1921 over een meneer die mij een ‘Laiverd’ noemde.

Ook in dit werk zijn we nog een keer weer verhuisd: van de Laan Corpus den Hoorn naar de Hereweg; dat was in november 2024.
En nu werk ik dus al weer meer dan vier en een half jaar bij Team290.
Volgende week is mijn laatste werkdag bij Lentis en ook de laatste dag van mijn werkzame leven.
Dan begint mijn ‘Leven zonder werk’; ervaringsdeskundigen hebben mij geadviseerd om eerst een jaar helemaal niks te doen, in ieder geval geen nieuwe klussen aan te nemen.
En daarna komt er vast wel weer iets op mijn pad want: ‘U bent nooit te oud om met iets nieuws te beginnen, tenzij u denkt dat u dat bent. In dat geval bent u voor alles te oud.’

In 11 delen heb ik je meegenomen naar alle functies die ik in de loop der jaren heb gehad.
Hoogte- en dieptepunten.
Veel geleerd, veel gegeven, veel ontvangen.
Benieuwd naar de hele serie?
Hierbij een link naar deel 1: onderaan dat blog vind je een overzicht van de al gepubliceerde blogs.

Reageren

14 oktober: Bewust omgaan met water.

Mijn beide oma’s spraken Gronings en hadden het over ‘wotter’.
Gerard en ik groeiden op in Hoogersmilde en in het Stellingwerfs dat daar werd gesproken hadden we het over ‘waeter’; daar werden we dan weer een beetje om uitgelachen door andere Drenten die riepen: O jah! Op de Smilde klaetert het waeter tegen de glaezen….!”
Maar of je het nou wotter, waeter of water noemt: we bedoelen allemaal hetzelfde.

Water is van vitaal belang voor al het bekende leven op aarde en bedekt ongeveer 71% van het aardoppervlak.
Het alledaagse water dat in Nederland uit de kraan komt is gezuiverd drinkwater. Dat wordt veel gedronken, maar ook veel weggegooid.
Wij gebruiken drinkwater om onze wc door te spoelen, onze auto te wassen en voor onze (vaat)wasmachines.
Vandaag geef ik graag het woord aan Gerard over dit onderwerp dat hem na aan het hart ligt: zoiets doodgewoons als water dat tegelijkertijd ook heel bijzonder is.

Bewust omgaan met Water!

Graag maak ik in dit gastblog gebruik van de mogelijkheid om een van mijn duurzame thema`s onder de aandacht te brengen; dat doe ik vanuit de werkgroep Groene kerken van PG Roden Roderwolde waarin ik actief ben.
In het voorjaar had ik contact met Leonie van het Waterleidingbedrijf Groningen of ze misschien bij ons in Op de Helte in Roden een verhaal zouden kunnen vertellen over wat ervoor nodig is om bij ons schoon drinkwater uit de kraan te laten stromen. En of ze misschien antwoord kon geven op vraag of er een reële kans is dat water in de toekomst wel eens schaars of veel duurder zou kunnen worden? Moeten we ons nu al zorgen maken? Of valt het eigenlijk nog wel mee?
En wat is de invloed van klimaatverandering bijvoorbeeld? Water is onze eerste levensbehoefte, maar het kost naar verhouding heel weinig. Zou er minder water verspild worden als het duurder zou zijn?

Morgenavond, woensdag 15 oktober zijn zowel de Waterleidingbedrijven van de provincies Drenthe én Groningen aanwezig in Op de Helte. Zij vinden het initiatief van de werkgroep Groene kerken zo belangrijk dat beide berdrijven iets vertellen en presenteren. Ze nemen ook Virtual Reality brillen mee voor de aanwezigen om het drinkwaterproces te kunnen volgen. Zo wordt het naast een avond waarin bewustwording belangrijk is ook een hele leuke en informatieve avond.

Ik hoop dat ik lezer nieuwsgierig heb gemaakt en dat er morgenavond veel belangstelling is: welkom!

Locatie: Kerkelijk centrum Op de Helte, Touwslager 125, Roden
Aanvangstijd: 19.30 uur

Reageren

13 oktober: Gelukkig.

“Wanneer ben je gelukkig?”
Die vraag stond centraal in de ‘Ik-zie-jou’-viering van onze PKN-gemeente gistermorgen.
Met de kinderen ging de voorganger op zoek naar het antwoord op die vraag.
Wat vind je het belangrijkst op je verjaardag?
De cadeautjes of wie er langs komt om het met je te vieren?
Als ik gisteren een antwoord had moeten geven op die vraag zou ik hebben gezegd: “Vanavond op de achterste rij van de cantorij als ik de altpartij van de Taizé-liederen meezing.”

Al meer dan twintig jaar speel ik gitaar in het combo dat de Taizévesper begeleidt. Dat is altijd leuk om te doen, maar ik vind de Taizéliederen ook heel fijn om te zingen, want dat zijn mooie zettingen.  Als ik met de gitaar om mijn nek sta te spelen ben ik altijd zenuwachtig omdat die akkoorden zo moeilijk zijn en dan kom ik te weinig aan zingen toe.
Daarom vroeg ik bij Karel voor één keer dispensatie aan en mijn verzoek werd ingewilligd: ik mocht gewoon alt zingen. Als ik maar wel de communicatie voor het combo wilde doen. Tuurlijk.

Domweg gelukkig op de achterste rij de Taizé-muziek écht beleven.
Wat Taizé-muziek zo bijzonder maakt is  de meditatieve aard van de muziek. Door de korte, eenvoudige zinnen die vaak herhaald worden kan de tekst dieper doordringen. Deze vorm van zingen is gebaseerd op de traditie van het gebed dat in kloosters word gedaan. Daarbij ontstaat een sfeer van verstilling en rust die erg toegankelijk is. Je zingt als het ware een meditatief gebed dat helpt bij de persoonlijke verbinding met jezelf, met anderen en met God.
Bij het gitaarspelen kom ik niet in die toestand van ‘verstilling en rust’; daarvoor ben ik te geconcentreerd met de grepen van de akkoorden bezig.

Gisteravond kon ik me overgeven aan de muziek; het combo (Piety & Fokelien gitaar, Monique dwarsfluit en GréHilde altfluit) omspeelde het allemaal prachtig.
En natuurlijk: mensen die zelf in Taizé zijn geweest zeggen dat het daar heeeel anders is.
Ik citeer: “In deze vespers worden de liederen eigenlijk veel te mooi gezongen. Te ingestudeerd. Te ‘van te voren bedacht’. Te weinig ontspannen. En vooral: de liederen worden niet genoeg herhaald. Er is geen tijd om er meditatief ‘in te komen’.”
Dit schijnt een probleem te zijn bij alle Taizé-vieringen die worden georganiseerd: in een kerkdienst willen we altijd structuur aanbrengen en dat strookt kennelijk niet met de geest van Taizé.
Want er is altijd een liturgie. En een tijdslimiet. En een commissie die het allemaal voorbereidt. De musici moeten weten wat ze moeten spelen en hoe vaak. We moeten als cantorij weten wat we zingen en daarbij voortdurend op Karel letten en de sprekers bedenken van te voren wat ze gaan zeggen. Je krijgt het dus nooit helemaal zo als het in Taizé overkomt.

Het maakt mij echt niet uit.
‘In de geest van Taizé’ vind ik al heel mooi en met elkaar doen we ons best om er iets moois van te maken
De foto’s op dit blog maakte ik gisteravond: de entourage verzorgd door Dea Smith.

Wil je de Taizévesper terugluisteren?
Dat kan via Kerkomroep en YouTube

Reageren

12 oktober: Doe het zelf?

“Ik weet niet of ik daar wel heen ga; ik ben immers geen vrijwilliger voor een kerkelijke activiteit?”
Deze opmerking werd de afgelopen week vaak gemaakt als het ging over de feestelijke avond voor vrijwilligers van onze PKN-gemeente: iedereen was uitgenodigd voor de voorstelling ‘De ‘Doe-het-zelver’ van de christelijke cabaretier Ruurd Walinga.
“Tuurlijk kun je daarheen!” riep ik afgelopen week tegen een collega-alt “Wij zitten immers op zondagmorgen allemaal vrijwillig in de kerk, dus we zijn allemaal vrijwilliger.”
Was ook zo.
De kerkzaal was gisteravond ingericht met losse tafels met groepjes stoelen erom heen, wat natuurlijk gelijk al zorgt voor een heel andere sfeer dan op zondagmorgen.
We begonnen met koffie en toen iedereen zat kwam Bouwvakker Douwe binnen met keiharde muziek met een lat op zijn schouder. Die legde hij bij een dame neer: had ze alvast een lat-relatie. Douwe was een échte bouwvakker, met de bijbehorende bouwvakkerspraat en (soms afzaagde) woordgrappen, maar het was wel een onderhoudend verhaal.

Douwe heeft het familiebedrijf verlaten en is voor zichzelf begonnen. Hij denkt alles te kunnen maken. De achterliggende gedachte is dat ‘Douwe de bouwvakker’ staat voor de verloren zoon.
Aan het begin van de voorstelling haalt hij het bedrijfslogo (een kruisje) van zijn overall, ontdoet zich van de werkschoenen met stalen neuzen en doet rubberlaarzen aan, zet zijn helm af, doet zijn gereedschapsgordel af en haalt de woorden ‘regels’ van zijn borst, die hij vervolgens aan zijn laars lapt.
Hij kan het allemaal wel alleen.
Douwe is aan het werk in de werkplaats, die hij geërfd heeft van zijn opa.
Wat doe je met zo’n erfenis? Hoe herkenbaar is het dat wij in ons leven soms ‘ballast’ van ons afgooien die ons door de generaties voor ons is meegegeven?

Gedurende de voorstelling komt Douwe er achter dat hij het helemaal niet alleen kan en er wordt van ons verwacht dat we dat luid en duidelijk én ieder voor zich met hem meezingen: “Ik kan het niet alleen, ik kan het niet alleen, ik kan het niet alleeheen!” En inhaken maar!
Verder vertelt hij over de zoon van de baas (de zoon van de timmerman) die het licht, de weg en de waarheid is.
Die voor ons alvast naar het huis van zijn vader is gegaan om voor ons een woning te maken.
Aan het einde van de voorstelling brengt hij alles wat hij in het begin heeft af- en uitgedaan weer aan op zichzelf.
Dat deed mij denken aan de wapenrusting Gods, die Paulus beschrijft in zijn brief aan de Efeziërs en waar Elly en Rikkert over zingen in het lied: ‘Doe doe je wapens aan!’
Hierbij een link naar dat aanstekelijke liedje (Doedoewiwap…)
De show werd afgesloten met het grote vrijwilligerslied.

En toen? Kwam Loekie de Leeuw in beeld: reclame!
Niet voor Dreft of Corendon, maar voor het steunen van het projecten waar onze diaconie ons op attent wilde maken, zoals ‘Pakjesboot Noordenveld
Daarna werden er dienbladen vol consumpties binnengebracht en werden we getrakteerd op lekkere hapjes uit de frituur!

Meer weten over Ruurd Walinga en zijn programma?
Hierbij een link naar zijn website.

Reageren

Pagina 2 van 4

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén