12 april: De sirenes zijn al lang gegaan…..

In augustus 2018 bezochten we de voorstelling ‘Was getekend Annie M.G.‘. Daarin werd toen het lied ‘Dansen op een vulkaan’ gezongen.
In maart 2018 had ik na ernstige hartklachten een bypass-operatie ondergaan en ik luisterde in tranen naar dat lied: wát een herkenbare tekst.
Het komt uit de musical Foxtrot uit 1977; ik probeerde daar later iets over op te zoeken, maar er is maar heel weinig beeldmateriaal van.
Toen ik vorig jaar las dat Foxtrot opnieuw werd uitgebracht was ik de koning te rijk, daar ging ik kaarten voor bestellen.
Nog beter: we konden die kaarten overnemen van vriendin Sinet voor de voorstelling in de Nieuwe Kolk in Assen.

“Waar gaat het eigenlijk over?” vroeg Gerard in de auto op de heenweg.
Tja, daar wist ik eigenlijk ook niet zo veel van.
Het speelt in de jaren ’30 aan de vooravond van de 2e Wereldoorlog en ik kan me nog herinneren dat er in de jaren ’70 nogal wat opschudding ontstond over de onderwerpen homofilie en abortus die in Foxtrot expliciet aan de orde komen. Het lied ‘Sorry dat ik besta’ bijvoorbeeld (ook wel bekend als Romeo & Julius), destijds gezongen door Willem Nijholt, deed nogal wat stof opwaaien.

We volgen in deze musical Josien, een meisje met jampot-brillenglazen uit de provincie dat naar Amsterdam komt en een kamer gaat huren in het artiestenpension van Mathilde.
Ze komt onder de hoede van Jules en Lisette, twee doorgewinterde varieté-artiesten en ze neemt al snel deel aan het Amsterdamse leven van de dertiger jaren.
In de zaal kwamen we ogen en oren te kort. Wij zaten midden op de 4e rij en genoten van zang, toneel en dans: er was zoveel te zien! Soms links op het podium, soms rechts, soms zelfs op de 1e etage recht voor ons. Achter op het podium zat het orkest dat we niet altijd zagen (doordat er een decor voor werd geschoven of zo) en soms was het podium helemaal vól met zingende en dansende mensen.

We werden het verhaal ingezogen en leefden mee met Josien, die ongewenst zwanger raakt.
Oneindig triest zingt ze het lied ‘Over tijd’ en raakte bij menigeen een gevoelige snaar.
Verder trof me de overeenkomst van de situatie in deze musical met de tijd waarin we nu leven:  de dreiging van het opkomende fascisme. Vooral het lied ‘Lief zijn voor de psychopaat geeft het beste resultaat’ was schokkend actueel met in het achterhoofd het geslijm van Rutte met Trump en het bezoek van ons koningshuis aan het Witte Huis dezer dagen.
En dat is eigenlijk ook zo bij het slotlied ‘Dansen op vulkaan’.
Is het niet mijn eigen geschiedenis met betrekking tot dit lied die tranen met tuiten veroorzaakt, dan is het wel de overeenkomst met de huidige realiteit op het wereldtoneel.

De sirenes zijn al lang gegaan
Maar we trekken ons er niets van aan
Het is altijd zo gegaan
Nooit iets anders gedaan
Dansen op een vulkaan

Hierbij een link naar de trailer van de musical: dan heb je een beetje een idee van wat wij gisteravond hebben gezien.