In het blog over Taal an Taofel-bijienkomst van 12 april beloofde ik om een apart blog te wijden an de aandere metwarkers an die mörgen: vandage wil ik het hebben over Marchinus Elting
Toen ik zag dat hij der die zundagmörgen ok zol wezen dacht ik: ‘Daor heb ik toch al ies over schreven?’
Was ok zo. Dat was in de tied dat mien schoonmoeder nog leefde en op een gesleuten ofdieling in Smilde zat.
Wij gungen daor toen regelmaotig hen en in ien van de blogs die ik toen schreef haar ik het gedicht ‘Naozummer’ van Marchienus publiceerd.
Een mooi gedicht over uutkieken naor je pensioen en dan tröffen worden deur Alzheimer.
Wo’j ’t nog eem truggelezen? Klik dan hier

Marchienus woont in Odoorn is een veulziedig man. Hij schref in zien streektaol en leg op basis van gesprekken met bewoners in zorgcentrum De Paasbergen olle gebruken en tradities vaste; ok hef e underzuuk daon naor veld- en straotnamen in zien umgeving.
Met het gedicht ‘onzichtbaore muren'(over dementie) wun e in 2008 de eerste pries bij een schriefwedstried van het Huus van de Taol.
Wo’j dat gedicht eem lezen? Klik hier .
In 2010 kwam zien dichtbundel ‘An de aovend’ uut; de thematiek in dizze bundel hef alles te maken met het wark dat Marchinus  jaorenlang daon hef in een instelling veur mèensen met een verstandelijke beparking en met ervaringen in zien persoonlijke leven.

Op die 12e april las Marchinus een aantal van zien gedichten veur.
Der was der iene bij waorbij ontroering zöch van mij meester maakte; het gung over het leeghalen van een kamer van ien van de cliënten in de instelling waoras hij toen warkte.
Der was gien familie um daormet te helpen (die was der wel, maor wol gien bemuienis meer met die cliënt)
Marchinus stuurde mij het gedicht toe en ik mag het vandaag met zien toestemming publiceren:

kaomer ontrumen

een week nao dat hij oet de tied kommen is
stao wij met twie linkerhanden in zien kaomer
alles nog onbereurd zoas het heurt
en mot het ontrumen nog anvangen.

zunder femilie die zuch niet an hum steurden
wordt al zien gerak* wegdaon; femiliefoto’s
die iens  bij hum heurden, vindt nou heur weg
in ofvalputen, veur aaltied alles boetensluten.

olde geldkist met een foto van een jongeman,
ien die alles an kan, kek met een jong wicht de wiede wereld in,
allennig nog onwetend, dat laoter bij zien
iegen volk daor veur hum gien stee meer was.

zien bij ‘nkander vergaorde spullegies wordt bracht
naor een inbrengwinkel, waor de kopers al wacht;
een olde, zwarte lerenjas, goed underholden, gaf
hum de warmte zoas het tehoes waor hij in woonde.

diegienen die hum nao stunden en hum goeie
jaoren schunken, vuult zuch bij dit alles – as zie
dit leven veurbij ziet gaon – onwennig, onthaand,
umdat hij, die an heur toevertrouwd was, nou vort is.

lege kaomer, onttaokeld, kaol in ien vömmerdag,
reert** in stilte um wat hij iens vergaord had.

…. in ofvalputen…..

*gereedschap, spullen, voorzieningen die men nodig heeft.

** huilt

Deur het taolgebruuk van de dichter zie j’ het veur joen ogen gebeuren.