Categorie: Alledag Pagina 197 van 301

19 januari: Speculaas maken tegen spierpijn.

Door Ada

Op 19 januari 2019

Gistermiddag tijdens de FysiYoLates vroeg Trijntje ons of we ons wilden voorstellen dat we een lappenpop waren. We lagen op onze buik, moesten het rechterbeen over het linkerzwaaien, zodat je, draaiend over je heupgewricht, in de zithouding kwam. In het begin mochten we daarbij onze handen/armen gebruiken om omhoog te komen, maar als ‘lappenpop’ moesten we de benen en het heupgewricht het werk laten doen en de armen alleen maar mee laten zwieren.
Nou hadden die benen en dat heupgewricht daarvoor ook al enkele pittige oefeningen moeten doen, dus je begrijpt: deze lappenpoppen konden ook zuchten.
Met dat gedraai van ons ons lichaam leken we overigens in mijn ogen meer op wentelteefjes dan op lappenpoppen…..

Toen ik na de thee opstond voelde ik mijn rug en mijn spieren al.
“Ik moet even in beweging, anders wordt ik alleen maar stijver” vertelde ik aan Gerard en bedacht dat ik wel iets kon bakken.
Van vriendin Jeannette uit Woudsend had ik bij haar laatste bezoek ‘speculaas-mix’ gekregen. “Dit is beslist eenvoudiger klaar te maken dan dat suikerbrood van toen” zei ze erbij. (lees hierbij ‘Sûkerbole’ van 8 december 2015 >>>)>

Bij de speculaasmix die in het pakje zat hoefde ik alleen maar boter en drie eetlepels water te doen. Dan alles tot een deegbal kneden en met een deegrol uitrollen tot een plak van ongeveer een halve centimeter. Daarna bestrijken met losgeklopt ei en dan 25 minuten in de oven op 170 graden. Een stuk simpeler dan wat de kandidaten in ‘Heel Holland bakt’ moeten doen en het is wonderwel gelukt. Op de foto links zie je de uitgerolde deegplak, ik sneed er ruitjes van.
Ook geïnteresseerd in de speculaasmix? Je hoeft er niet voor naar Woudsend, je kunt het online bestellen: hierbij een link naar de website van de Molen ’t Lam>>>.

Toen Jon gisteravond rond 17.00 u thuis kwam uit Groningen (hij heeft sinds 1 januari een kamer en gaat binnenkort verhuizen) hadden we koffie voor hem én verse speculaas.
Die lag af te koelen op het aanrecht.
Na één stuk leek het hem beter dat ik de speculaas even ergens anders neerlegde.
Gisteravond hadden we speculaas bij de koffie.
“Als één zo’n stuk je te groot is, mag je het ook doormidden doen, hoor” merkte ik op.
Wim en Jon: “Ha, ha! Te groot! Ha, ha!”

Jon heeft zich inmiddels, net als Wim, al helemaal aangepast aan de familie Waninge.

Reageren

18 januari: De wereldwinkel.

Door Ada

Op 18 januari 2019

In Alledag

In december kreeg ik een bon voor een workshop die ik had gegeven; altijd leuk!
Deze bon mocht ik besteden bij de Wereldwinkel.
Op ‘Dit is Roden.nl’ had ik gezien dat er een grote opruiming gaande was in de Wereldwinkel onder de naam ‘De bezem erdoor!’ en ja hoor: toen ik zaterdagmiddag aankwam stond de bezem al bij het reclamebord dat voor de deur staat.

Daar stond ik dan. Een mooi bedrag te besteden aan cadeautjes voor mezelf.
Rondlopend in de winkel bekeek ik van alles. Aan mijn arm hing ik alvast een mooie tas. Er waren sfeerlichtjes in verschillende kleuren, beelden, doosjes, mandjes, sieraden, schalen, vazen, tasjes, te veel om op te noemen. En toen sloeg de twijfel toe.
Want wat moet je dan kopen? Keuzestress!

Nou blijf ik daar nooit te lang in hangen, want dat vind ik zonde van de tijd.
Uiteindelijk nam ik drie dingen mee: een sfeerlichtje, een beeldje dat symbool staat voor gezin/familie en een portemonnee. De tas die ik het eerst had gepakt hing ik weer terug.

Het sfeerlichtje is gemaakt van capiz. Dat is een zeeschelp, ook wel pareloester genoemd. Het lichtje is gemaakt in op de Filipijnen. Meer weten? Hierbij een link naar meer informatie >>> over deze lichtjes/schelpen op de website van de Wereldwinkel in Delft.
Het sfeerlichtje stelt een lotusbloem voor. De achterliggende gedachte hierbij is: de lotusbloem is een waterplant die zich nestelt in de modder onder water en van daaruit krachtig naar het licht groeit. Hij wortelt in een moerasachtige bodem, maar zonder dat de bladeren en bloemen er ooit modderig uitzien. Het zelfreinigende vermogen van de bladeren wordt wel het lotus-effect genoemd. Dit is de reden waarom de lotusbloem symbool staat voor zuiverheid.

Het lichtje staat inmiddels op onze salontafel, midden in een krans van gedroogd herfstmateriaal.

Het beeldje dat ik zaterdagmiddag ook kocht krijgt een eigen blog.
Binnenkort in dit theater.

Reageren

17 januari: Waarom nu pas!?!

Door Ada

Op 17 januari 2019

In Alledag, Muziek

Sinds dit weekend heb ik Spotify.
Mijn kinderen vonden het onbegrijpelijk dat ik het nog niet had, sinds maandag vind ik dat ook.
Waarom nu pas!?!

Maandagmiddag ging ik er eens uitgebreid voor zitten.
Hoe moet het eigenlijk?
Waar vind ik die muziek?
O. Zoekfunctie.
Mijn eigen bibliotheek ?
Je kunt zelf afspeellijsten samenstellen en bewaren in je bibliotheek.

Zou Mozart er ook op staan?
En Bach?
Alexandra?
The Brothers Four?
Wat ik ook aanklikte: bij iedere naam ontvouwden zich lijsten van albums en titels.
Van Lohues staan alle albums er op: kies maar uit wat je wilt horen.
De uitdrukking ‘Als een kind in de snoepwinkel’ dekt eigenlijk nog niet de sensatie van ontdekken wat er allemaal te vinden is op Spotify.
Na een uur zoeken en dwalen tussen de muziek had ik al drie titels van afspeellijsten.

Gisteravond installeerde ik de Spotify-app op mijn telefoon, deed mijn oortjes in en genoot van de muziek op mijn eerste afspeellijst.
Scrollend door de app ontdekte ik een heel scala aan mogelijkheden die ik op de computer nog niet eens had gezien, o.a. Podcast.
Soms voel ik me een fossiel in deze maatschappij, want ik weet nog maar sinds kort wat een Podcast is. Meer weten? Hierbij een link naar de website van Radar (Avro/Tros): Podcasts beluisteren, hoe doe je dat? >>>

Dat is dus nu het volgende wat ik ga ontdekken: wat is een leuke Podcast voor mij?

Reageren

16 januari: Ontmoeting en inspiratie in Beilen.

Door Ada

Op 16 januari 2019

In Kerk & gemeente, Muziek

Dinsdagavond; eigenlijk de tweede cantorijrepetitie, maar ik moest gelijk al afzeggen. Gisteravond werd ik in Beilen verwacht. In het kader van het winterprogramma ‘Ontmoeting & inspiratie’ van de Protestantse gemeente was ik uitgenodigd om een avond te verzorgen met ‘Daniël Lohues’ als onderwerp. Vorig jaar had ik zo’n zelfde avond gegeven in Roden. Over de inhoud van de avond verwijs ik graag naar het verslag van 14 februari van vorig jaar, (zie Zuks bedenk ie van te veuren niet >>>) want in Beilen bracht ik exact hetzelfde programma.

Omdat ik vind dat je je publiek niet een hele avond alleen moet laten luisteren heb ik wat momenten ingelast waarin de aanwezigen even met elkaar in gesprek kunnen gaan naar aanleiding van wat we hebben gehoord. Zelf schuif ik dan ook even aan en ik constateerde dat er leuke gesprekken ontstonden.
Daarbij geef ik dan wel een ‘handvat-vraag’ mee. Bij het lied ‘We hebben allemaol baat bij muziek’ was de vraag: “Bij welke muziek heb jij baat?”
Bach, Mozart, Johannes de Heer, Marco Borsato: er kwam van alles voorbij. Maar wat mij vooral opviel was, dat mensen vertelden dat ze baat hadden bij zélf zingen. “Als ik in het koor sta te zingen, heb ik het gevoel dat ik een beetje wordt opgetild”.

We hadden gisteravond een gemeleerd publiek. Uitgesproken fans van Lohues die ook naar zijn theatervoorstellingen waren geweest, mensen die Lohues ‘wel leuk’ vinden en één of twee CD’s hebben, maar er was ook een mevrouw die oorspronkelijk niet uit Drenthe kwam, keurig ABN sprak (ik presenteer de hele avond in onze eigen streektaal) en Lohues alleen maar kende van zijn columns. “Het lijkt me wel een aardige man…”
Zij was gewoon nieuwsgierig naar wat hij nog meer deed; zij kreeg door zijn muziek en teksten heel veel verschillende kanten van Lohues te zien.

Ondanks de zenuwen had ik zelf ook een leuke avond; ik ben nou eenmaal erg gecharmeerd van Lohues en zijn werk. Vandaag deel ik op mijn website het lied ’t Is en het blef een gevecht. Met de aanwezigen in de zaal gingen we over dit nummer het gesprek aan. Lohues beschrijft allerlei soorten van dingen waarmee je als mens in gevecht kunt zijn. De tweestrijd die je soms met jezelf moet voeren noemt hij in dit lied ‘Houwerij met joezölf’.

Wil je je ook eens verdiepen in dit lied?
Hierbij een link Gevecht Lohues naar een PDF met de tekst en ook een link naar een video >>> op YouTube.

P.S. Dit blog haar netuurlijk in ’t Drents moeten.
Maor dat was guster ok al, ik moet het ok niet overdrieven. Nou, een klein stukkie dan nog.
Drenthe is trouwens net een groot dörp: gusteraomnd ontmoette ik een vrouw waor as ik met op de HAVO in Assen zeten haar, een schoolvriend van mien breur en een ex-collega uut de jaoren ’80 van de rechtbaank in Assen. Johan, de organisator van dizze oamnd, (hij heul met mij de tied in de gaten) mus mij regelmaotig weer bij een groepie wegroepen, dan haar ik het weer veuls te gezellig……

Reageren

15 januari: De paddenvanger

Door Ada

Op 15 januari 2019

In Lezen, Streektaol

‘Drentse thriller’ stiet d’r op de veurkaante van het boek ‘De paddenvanger’ van Anne Doornbos.
Het was een verjaordagskedoogie van de femilie Waninge; wat he’k d’r een wille an had.

Wat een meesterlijk boek. Wat spannend! Nagelbietend las ik de leste bladzijden koortsachtig uut.
Hé? Hef die het daon? Ow?
Toen ik het uut haar heb ik sommige namen en heufdstukken nog weer opzöcht.
Hoe zat dat dan?
Waor komp die name nou nog meer veur?
Ok het leste heufdstuk heb ik nog maor ies deurlezen, daor valt alle puzzelstukkies op heur plek.

Het boek begunt met een nauurliefhebber die bezig is om in het veurjaar padden te helpen met het oversteken van een drokke weg. Drie heufdstukken verder wordt d’r vier jonge jongens doodscheuten in heur auto as ze trugge komt van een aomnd stappen.

Afschuwelijk. Ie leest wat veur impact dizze gruweldaod hef op de betreffende families en op de maatschappij. Hoeveul druk dr stiet op het politie team dat dizze misdaod möt oplössen. Hoe moeilijk het is om anknopingspunten te vinden. Ondertussen hef de heufdpersoon, inspecteur Freek Rossing, ok nog een privé leem dat op de achtergrond een rol speult.

Wat ik biezunder vun an dit boek was, dat het zich in oons eigen Drenthe ofspeult. Ie kent de omgeving, ie weet hoe het d’r uut zöt as het giet over de weg tussen Aomen en Rolde. De personen in het boek hebt Drentse namen as Hadders, Hummel en Willems; ien van de slachtoffers het nota bene Richard Waninge.
Het is allemaole zo herkenbaar, bijveurbeeld de beschrieving van het uutzicht vanuut het neie plietsiebureau an de A28 in Assen.
“Vanuut de ramen hej bij goed weer onbekommerd uutzicht over Assen en een groot diel van Drenthe. De tillevisietoren van De Smilde stiet as een eigenwies uutroeptieken an de horizon.”
Ok mooi vun ik de verwiezing naor een liedtekst van Daniël Lohues uut Pries de dag nie veur het aomnd is ‘Wat kan d’r nog wel niet gebeuren ‘.
Hoe Drents wo’j ’t hebben.

Het Drents waarin Anne Doornbos schref is arg toegankelijk, dus ik zol zeggen: hen Daan Nijman (boekhandel in Roden) of hen de bibliotheek om dit boek op te halen!

Ik durf het bijna niet te schriem, maor eigenlijk is het jammer dat dit boek allent in oonze streektaol schreem is, want ‘de Paddenvanger’ verdient een groter lezerspubliek as allent Drenten.

Reageren

14 januari: We waren er bij!

Door Ada

Op 14 januari 2019

In Alledag

Zaterdagavond gingen Gerard en ik met z’n tweeën uit: lekker gegeten in ‘het Wapen van Norg’ en daarna naar de bioscoop in Assen.
We waren benieuwd naar de film Bohemian Rhapsody, want we houden allebei erg van de muziek van Queen.

Toen ik 14 was zat ik op de MAVO en was in mijn vrije tijd altijd met muziek bezig; ik ademde de top 40. Mijn huiswerk maakte ik op mijn kamer met de radio op Hilversum 3, waar de programma’s toen werden gepresenteerd door Krijn Torringa, Jan Steeman, Felix Meurders en Tom Mulder, om er maar eens een paar te noemen. Toen het nummer Killer Queen van Queen uitkwam in 1974 was dat anders dan wat we tot dan toe hadden gehoord op het gebied van popmuziek en ik vond het mooi. Die koortjes en dat opera-achtige, dat hadden we nog niet eerder gehoord. En toen kwam in 1975 Bohemian Rhapsody uit. De diskjockeys kwamen superlatieven te kort.
Al snel kon ik het helemaal meezingen. Fonetisch dan hé? Ik begreep er de ballen van, maar in de loop van de tijd merkte ik dat ik niet de enige was.

In de bioscoopzaal was het even weer 1974 en ik zag hoe de popgroep Queen ontstond en hoe Killer Queen destijds insloeg als een bom. We volgden het verhaal van het leven van Freddy Mercury vanaf de dag dat hij zanger werd van Queen; we weten allemaal hoe triest het afliep in 1991. De film eindigt met het legendarisch optreden van de band op Live Aid in 1985. Het optreden is helemaal nagespeeld en het is een fantastische beleving. Je bent er gewoon bij! Met de muziek en zang rondom je heen waan je je twintig minuten in het Wembley-stadion en ben je onderdeel van het publiek.

In de recensies las ik dat de echte kenners teleurgesteld waren.
Chronologisch zou het niet helemaal kloppen en Freddy Mercury werd veel te braaf neergezet. Nou en.
Wat je in de film prima meekrijgt is dat hij behoorlijk extra-vagant was en er een losse sexuele moraal op na hield, vooral met mannen.
Wat we daarvan op het witte doek te zien kregen was wat mij betreft ook wel genoeg; de excessen op dat gebied hoef ik echt niet expliciet op een groot scherm te zien en te horen; naar zulke films ga ik ook nooit…..

Het mooist vond ik de uitvoering van ‘Love of my life’; je begrijpt door de film de achtergrond van dit prachtige lied.
Acteur Rami Malek zet een heel geloofwaardige Mercury neer en wij vonden ook de andere bandleden een verrassende gelijkenis vertonen met de oorspronkelijke bandleden.

Hou je ook van de muziek van Queen en ben je in de gelegenheid om de film te zien, ga dan vooral kijken en genieten! ‘Bohemian Rhapsody’ draait nog even in de bioscopen.
Om alvast in de stemming te komen: hierbij een link naar de trailer >>>.

Reageren

13 januari: Draai het eens om.

Door Ada

Op 13 januari 2019

In Kerk & gemeente

De Nashville-verklaring.
De hele week kwam ik hem tegen.
Op het nieuws, in de actualiteitenrubrieken, in de krant, op m’n werk en in allerlei gesprekken de afgelopen week.
Dit blog pretendeert een alternatief te zijn voor ‘de waan van de dag’, dus ik probeer de waan van de dag in de media meestal niet de boventoon te laten voeren in mijn verhalen, maar soms kan ik er niet omheen.

Bij FysiYoLates afgelopen vrijdag kregen we een klein stokje met een felgekleurd lint eraan, waar we allerlei gymnastische oefeningen mee deden.
“Is dit bedoeld als tegenhanger van de Nashville-verklaring?” vroeg ik.
Nou nee, niet specifiek, maar als wij die betekenis er aan wilden toekennen dan mocht dat van Trijntje.
Fanatiek zwaaide ik met m’n regenbooglintje alle frustratie over die onbarmhartige verklaring uit m’n lijf.

Vanmorgen ging ik naar de viering in de Catharinakerk. Gelukkig had ‘mijn kerk’ al afstand genomen van de Nashville-verklaring, hierbij een link naar de reactie >>> van de scriba van de PKN en het was vanmorgen dan ook geen onderwerp dat op de kansel werd besproken.
Toch haalde ik met betrekking tot die Nashvilleverklaring goede dingen uit de overdenking die me een hart onder de riem staken.

We hoorden vanmorgen het verhaal van de doop van Jezus zoals Mattheus ons dat vertelt.
“De hemel opende zich voor hem en de geest van God daalde als een duif op hem neer. En uit de hemel klonk een stem: “Dit is mijn geliefde Zoon, in hem vind ik vreugde”.
In zijn overdenking haalde de predikant het verhaal aan van een leermeester die aan zijn leerlingen had gevraagd wat het belangrijkste uit de bijbel is. De leerlingen wisten te vertellen dat dat “God liefhebben” was. Maar dat was toch niet helemaal het juiste antwoord.
“Als je God moet liefhebben is het nog steeds zo dat jij iets moet doen. Als we het nou eens omdraaien. God heeft ons lief en daar hoeven we niets voor te doen.”

We mogen dus onszelf zijn.
Zondig zijn we allemaal, maar God heeft ons lief mét onze onvolkomenheden en beperkingen. Maar ook mét onze talenten.
Dus ‘Wij bevestigen…….. Wij ontkennen…….’ slaat helemaal nergens op.
Het gaat niet om wat Wij vinden, het gaat helemaal niet om ons.
Het gaat om God en die heeft ons lief.
Allemaal.
Zélfs Kees van der Staay met wat hij allemaal bevestigt en ontkent.

Het einde van de viering vond ik bijzonder.
Na de door de voorganger uitgesproken zegen zingen we als gemeente iedere zondag het weinig inspirerende ‘Amen’, gezongen op vier noten.
Vanmorgen zongen we in plaats van dat ‘Amen’ het lied 425 “Vervuld van Uw zegen”.
De laatste woorden van dat lied zijn:

door liefde gedreven om wie met ons leven
uw zegen te brengen die vrucht dragen zal.
met onze beperkingen, onvolkomenheden én talenten! dacht ik er achteraan.

Mijn buurman en ik waren het roerend eens: dit zouden we vaker zo moeten doen!

Reageren

12 januari: Opa Boelen.

Door Ada

Op 12 januari 2019

In Alledag

Twee oma’s en één opa heb ik op deze website al voorgesteld.
Onderaan dit blog vind je links naar die pagina’s.
De laatste van mijn vier grootouders die ik nog niet heb benoemd is opa Boelen, de vader van mijn moeder. Hij heet Hendrikus Boelen. Een deel van zijn leven staat al beschreven in het blog dat ik schreef over oma Boelen.
Hij was een zachtaardige man, maar ooit zo onheus bejegend door de boer waar hij in de jaren vijftig voor werkte, dat hij met zijn gezin van pure ‘grammieterigheid’ uit Zuid-Drenthe vertrok naar Zuid-Holland.
Emigreren was het voor dit gezin. Ze spraken alleen maar Gronings, want ze kwamen oorspronkelijk uit de omgeving van Onstwedde. Ze pasten zich aan en hebben het best goed gehad in Zevenhuizen onder de rook van Rotterdam.

Een weekend naar ‘opa en oma Zevenhuizen’ betekende voor mijn broer en mij: een voorraadje nieuw ‘leesvoer’: opa werkte in een loods voor oud papier en alle stripboeken, kinderboeken en tijdschriften die hij vond waren voor ons.

Als opa en oma bij ons in Hoogersmilde kwamen, bleven ze meestal een paar dagen; opa ging dan altijd bij ons aan het werk. Kozijnen en deuren verven en kamers behangen. Mijn moeder bakte dan altijd een enorme kip, want daar kon ze hem een groot plezier mee doen. Dan kloof hij de botjes helemaal af en zat met vet van oor tot oor te glimmen bij ons aan tafel.
Opa was een echt familiemens, hij hield van feestjes en gezelligheid. Toen ze een keer bij ons waren op mijn broertjes verjaardag wilden ze voor hem slingers ophangen. Als hij dan die middag uit school kwam zouden er slingers hangen. Maar mijn ouders hadden geen slingers, die waren daar niet van. Onbegrijpelijk vonden opa en oma. Met z’n tweeën togen ze naar de Vivo in Hoogersmilde, kochten drie kleuren crêpe-papier en maakten zelf slingers. Ze vlochten repen papier, knipten er franje aan en hingen ze op.
“Kind mot toch slingers hebben; hij ’s jaorig!'”
Opa was ook van de raadseltjes: “Ie gooit het recht op ’t dak en het komp d’r kruus weer of!” Wij hadden geen idee. ‘Een scheere!”

In tegenstelling tot opa Vrieswijk was opa Boelen geen scherpslijper op geloofsgebied, hij was gematigd Hervormd. Hij kon met een kleine kwinkslag de angel uit verhitte discussies halen en verhief bijna nooit zijn stem. Hij was een gevoelig man; als kind zat ik ooit bij hen aan tafel toen hij moest huilen bij een bijbelgedeelte dat hij voorlas. Het bleek te maken te hebben met hun tweede kind, dat overleed toen hij nog geen jaar was.

Toen opa met pensioen ging kwamen ze weer terug naar Drenthe; ze konden een aanleunwoning krijgen bij het Holtingerhof in Emmen. Ze hebben er nog heel wat fijne jaren samen gehad te midden van hun kinderen en kleinkinderen.
Met Gerard heb ik hem nog regelmatig opgezocht in Emmen; hij heeft tot zijn dood zelfstandig zijn huishoudentje gerund.
Opa liet ons dan de cassettebandjes zien en horen waarop hij muziek opnam die hij mooi vond; altijd van de omroep EO.
Mannenkoren die Johannes de Heer zongen.
“En Bert en Hermien vin ik ok zo mooi!”

Opa Boelen was mijn laatste grootouder die overleed. Hij was nog aanwezig op onze trouwdag en heeft zelfs de doopviering van Harriët in 1989 nog meegemaakt.
Op hoge leeftijd lag hij op die dag nog op de grond samen met de twee-jarige Frea met Duplo te spelen.

Er zijn twee uitspraken van opa Boelen die ik nog wel eens aanhaal in een gesprek.
De eerste is: ‘Al die lui die niet huufden te trouwen hebt gewoon geluk had”.
De tweede had te maken met de hoge leeftijd die hij bereikte.
Hij miste mijn oma, zijn broer, zwagers en schoonzussen en zijn leeftijdsgenoten.
“D’r is gieniene meer die mij Rieks nuumt.”
Verder kwam er nooit een klacht over zijn lippen.

Deze blogserie over mijn grootouders sluit ik af met een bijbeltekst uit Spreuken 17 vers 6
‘Kleinkinderen zijn voor grootouders de kroon op hun leven, kinderen zijn trots op hun voorouders’.

Oma Vrieswijk>>>
Oma Boelen >>>
Opa Vrieswijk >>>

Reageren

11 januari: Nederlands maar dan anders (9)

Door Ada

Op 11 januari 2019

In Alledag

Mijn aantekeningen onder het kopje ’taalblog’ gaven alweer aanleiding voor deel 9 uit deze blog-serie:

Over de breedsprakige wasmachine-monteur (zie 2 november: Scheiden >>>) met zijn gekwek had ik wel twee blogs kunnen schrijven, maar dat is niet aardig. Eén opmerking stond nog niet in het blog. Hij vertelde met het oog op zijn scheiding dat hij en zijn ex redelijk goed met elkaar omgingen, in tegenstelling tot anderen. Daar zei hij over: “Sommige echtparen maken het elkaar bij een scheiding erg moeilijk, die vechten elkaar de pan uit. …..”

Collega Menco, de ICT’er bij mij op de afdeling, is bij de oudere bewoners zeer geliefd; hij sluit CD-spelers en televisies aan, regelt snoeren en helpt bij computer- en tabletproblemen. Regelmatig staat er iemand met een rollator in de gang die bij de deur van onze kamer vraagt naar Menco. Eén oudere heer zorgt voor een glimlach op ieders gezicht: hij haalt de provider en de hulpverlener door elkaar: “Is Ziggo d’r ok?”

Schoonzoon Jon gaat steeds beter Nederlands spreken, maar af en toe verwisselt hij wat woorden. Hij hield twee vingers naast zijn bierglas en zei: “Twee vingers schimmel!” Het bleef even stil en menig wenkbrauw werd opgetrokken. Hij vervolgde: “O. Schimmel en Schuim is zeker niet diezelfde ding…..”

Schoonzoon Cees deed een race-spelletje met zijn zoontje van 5. Een ander autootje haalde hem in, waarop het jongetje riep: “Hij kruipt me in!”
De broer van Cees heeft een nieuwe hond.
Daarover werd gezegd: “Er zit geen vlieg kwaad in die nieuwe hond!”

In ‘de slimste mens’ zagen we twee weken geleden Roxanne Hazes. Zij wilde aangeven dat er bij een bepaalde plaats veel toeristen kwamen. “Het is een echte toeristenpleister” volgens Roxanne.

Van iemand uit het onderwijs hoorde ik het volgende verhaal.
Ze heeft een jongetje in de klas dat heel erg in beelden denkt omdat hij dyslectisch is.
Hij had thuis verteld dat er één kindje bij hen in de klas zat dat niet van hun kerk was, maar van de kerk van de schelpen.
Niemand begreep het. Schelpen? Bij wat voor kerk horen nou schelpen?
Het bleek dat dat ene kindje moslim was. Het jongetje had moslims geassocieerd met mossels. Schelpen dus.

Op de Arbeidsvitaminen hoorden we een band, waarvan de presentator zei dat het met de leden niet goed was afgelopen. Ze waren op het criminele pad geraakt en werden zelfs verdacht van ‘dood en moordslag’.

Jeroen van Inkel bedenkt de uitdrukkingen ter plekke volgens mij.
Deze week draaide hij naar eigen zeggen hele mooie muziek, ‘muziek om je oren bij af te likken’.
Verder vertelde hij iemand die alvast wilde reageren op iets dat in het volgende uur besproken zou worden: “Vooruitzien is regeren.”

Klik hier >>> voor het blog Nederlands maar dan anders deel 8, daar vind je ook linken naar de delen 1 tm 7. Kijk ook nog even op het instagram-account Treintaal. ze zijn weer mooi. Waar moest ik om lachen? “Ik zat daar een beetje voor voor spek en bonus bij!”

Reageren

10 januari: Op LinkedIn!

Door Ada

Op 10 januari 2019

In Alledag

Begin november schreef ik het blog ‘Skills. En tools’>>>. Over een secretaresse-workshop van mijn werk. Aan het eind kondigde ik aan dat ik op LinkedIn een profiel ging aanmaken.
Vandaag had ik vrije dag met weinig verplichtingen, dus ik ben er voor gaan zitten.
En Aaltje staat d’r op!
(Klik op de foto voor een vergroting, dan kun je lezen wat ik heb geschreven).

Eigenlijk vond ik het nooit zo nodig om een profiel aan te maken op LinkedIn; ik heb een vast contract bij Lentis en het werk vind ik erg leuk, dus waarom zou ik?
Maar in het najaar kwamen er ineens verontrustende berichten voorbij over onze afdeling en moest er worden nagedacht over ‘hoe nu verder’.
Inmiddels behoort die onzekerheid tot de verleden tijd, want sinds november verleen ik hand- en spandiensten aan een manager van de afdeling Control. Heel ander werk dan wat doe voor de afdeling Ouderenpsychiatrie, maar minstens zo leuk. Op vrijdag zit ik nu op een flex-plek in Zuidlaren. Kwam het toch nog weer goed; maar misschien niet verkeerd om toch even na te denken over zo’n profiel op LinkedIn.

Wat zet je daar nou op?
Je kunt allerlei dingen invullen, maar ik eigenlijk vind ik het niet nodig om mijn profiel helemaal up-to-date te maken.
Daarvoor ben ik teveel Drent: eerst maor eem kiek’n hoe ’t giet.

Inmiddels heb ik al twee connecties: Gerard en Carlijn!
Er stonden heleboel suggesties bij van mensen die ik kon aanschrijven/uitnodigen, maar ook daar wacht ik nog even mee.
Zit jij ook op LinkedIn? Kijk dan eens op mijn profiel: misschien kunnen we ‘connecten’……

Reageren